Dla wytrwałych, kto chce niech czyta!

[lizaxo]

Z uwagami O. Bernhardina Krempela CP, Doktora Teologii
LIST
ZZA GROBUZZA GROBU
Z uwagami o. Bernhardina Krempela CP,
Doktora Teologii
Wstęp
Drogi Czytelniku! W tej małej książeczce znajdziesz coś bardzo ważnego dla
swojego życia. „We wszystkich sprawach pamiętaj o swym kresie, a nigdy nie
zgrzeszysz”
(Syr 7:36) – zaleca nam Nasz Pan.
„List zza grobu” opowiada historię wiecznego potępienia młodej kobiety. List
ten został znaleziony pomiędzy dokumentami pewnej zmarłej zakonnicy, która
była przyjaciółką potępionej kobiety. Siostra zakonna relacjonuje wydarzenia
z życia towarzyszki, która zginęła w wypadku samochodowym, jak również sprawę
wiecznego potępienia tej kobiety, oznajmionego jej we śnie. Kuria diecezjalna
w Trewirze w Niemczech autoryzowała jego publikację jako wielce pouczającą.
A gdyby nasz świat pomyślał o tym, co następuje po śmierci, czy zdążałby w
kierunku przepaści tak, jak to czyni obecnie? Polska stopniowo odchodzi od
chrześcijaństwa,nasza młodzież jest popychana ku nałogom, narkotykom i
pornografii! Jakże wiele katastrof pojawia się na łonie rodziny! Korupcja i
ogólne zamieszanie są przerażające!
„Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby je zbawić, Bóg
chce ustanowić w świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeśli
zostanie
zrobione to, co wam powiem, wiele dusz będzie zbawionych i nastanie pokój” –
powiedziała Matka Boża pastuszkom podczas objawienia w Fatimie 13 lipca 1917.
Zatem warunkiem pokoju i zbawienia wielu dusz jest spełnienie życzenia Matki
Najświętszej.
„List zza grobu” przynosi bardzo ważne wyjaśnienia, jak najbardziej zgodne z
tym, co doktryna katolicka mówi na temat życia po śmierci.Poprzez lekturę tej
małej książeczki można lepiej zrozumieć ostrzeżenie, z jakim zwróciła się
Matka Boska Fatimska do trójki pastuszków, jak również wagę odmawiania
różańca w intencji nawrócenia grzeszników.Ojciec Bernhardin Krempel CP,
doktor teologii, opublikował tę małą książeczkę z przypisami, które pokazują
zgodność jej zawartości z doktryną Kościoła katolickiego
dotyczącą tej kwestii i wskazuje środki, jakie mamy w zasięgu ręki, aby
uniknąć wiecznego potępienia.
.

Informacja wstępna
Wśród zapisków pozostawionych przez młodą kobietę, która zmarła w pewnym
klasztorze jako zakonnica, znaleziono następujące zeznanie:„Miałam
przyjaciółkę. To znaczy byłyśmy sobie wzajemnie bliskie jako przyjaciółki i
koleżanki w biurze M.Później, kiedy Ani wyszła za mąż, nigdy jej już nie
widziałam.Od czasu kiedy się poznałyśmy, wytworzyła się między nami
więź,będąca w gruncie rzeczy raczej z życzliwości niż przyjaźnią.Z tego
powodu za bardzo nie tęskniłam za nią, kiedy po zawarciu małżeństwa
przeprowadziła się do eleganckiej dzielnicy willowej,daleko od mojego
domu.Kiedy jesienią 1937 roku spędzałam wakacje nad jeziorem Garda,moja matka
napisała do mnie w połowie września: „Wyobraź sobie,że Ani V. zmarła.
Straciła życie w wypadku samochodowym. Wczoraj pochowano ją na cmentarzu w
W.”Ta wiadomość mną wstrząsnęła. Wiedziałam, że Ani nigdy nie była należycie
religijna. Czy była przygotowana, gdy Bóg ją nagle wezwał? Następnego ranka
uczestniczyłam we Mszy św., która była za nią odprawiana w kaplicy
pensjonatu, gdzie mieszkałam. Modliłam się żarliwie o jej wieczny spoczynek i
w tej samej intencji ofiarowałam Komunię św.Lecz cały dzień czułam się chora
i to uczucie choroby coraz bardziej narastało w ciągu dnia.Tamtej nocy spałam
niespokojnie. Obudziłam się nagle słysząc coś, co brzmiało jakby trzaśnięcie
drzwiami mojej sypialni. Zapaliłam światło. Zegar obok łóżka wskazywał
dziesięć minut po północy;jednak nic nie zauważyłam. Nie było żadnego hałasu
z wyjątkiem szumu fal jeziora Garda rozbijających się monotonnie o mur ogrodu
w pobliżu pensjonatu. Nie słyszałam wcale wiatru.Budząc się odniosłam jednak
wrażenie, że oprócz trzaśnięcia drzwiami dał się słyszeć jeszcze inny dźwięk.
Przypominał on podmuch powietrza, który zwykle odczuwałam w moim dawnym
biurze, kiedy mój kierownik, miał zły humor, rzucał mi na biurko listy od
natrętów.
Sprawdziłam, czy jest już czas, że powinnam wstać. Ach! to nic oprócz wybryku
mojej wyobraźni wywołanego wiadomością o jej śmierci.Odwróciłam się,
odmówiłam kilka „Ojcze Nasz” za dusze zmarłych i zasnęłam znowu.
* * *
Śniłam wtedy, że obudziłam się o 6.00 rano, aby pójść do kaplicy w
pensjonacie. Kiedy otworzyłam drzwi sypialni, nadepnęłam na pakunek, który
zawierał kartki jakiegoś listu. Podniosłam je i rozpozna łam pismo Ani, a
okrzyk był moją pierwszą reakcją.Drżąc, trzymałam kartki w dłoniach.
Przyznaję, że byłam tak wstrząśnięta, iż nie mogłam nawet odmówić „Ojcze
Nasz”. Prawie się dusiłam. Nie mogłam zrobić nic lepszego, jak wyjść na
zewnątrz. Spięłam więc pospiesznie włosy, włożyłam list do kieszeni i szybko
wyszłam z budynku.Gdy byłam już na zewnątrz, wspięłam się na wzgórza idąc
bardzo krętą ścieżką i mijając drzewa oliwne, drzewa laurowe oraz posiadłości
willowe, z dala od powszechnie znanej drogi „Gardesana”.Ranek wstał
promienny. W inne dni miałam zwyczaj zatrzymywać się po każdych stu krokach,
oczarowana wspaniałym widokiem, który mi oferowały jezioro i dostojnie piękna
wyspa Garda.Delikatny błękit wody orzeźwiał mnie i jak dziecko patrzy
podziwiając swojego dziadka, tak ja patrzyłam z podziwem młodego człowieka na
tamtą szarą górę Baldo, która wyrastała po drugiej stronie jeziora, wznosząc
się od 64 m nad poziomem morza do wysokości 2200 metrów.Dzisiaj tego
wszystkiego nie dostrzegałam. Po kwadransie spaceru, machinalnie usiadłam nad
brzegiem, opierając się o dwa cyprysy, gdzie dzień wcześniej czytałam z
wielką przyjemnością „Pannę Teresę”. Po raz pierwszy widziałam w cyprysach
symbol śmierci, rzecz, na którą nigdy nie zwracałam większej uwagi.
Wyciągnęłam list. Brakowało podpisu. Jednak bez najmniejszej wątpliwości było
to pismo Ani. Bez spiralnego dużego „S” i tego francuskiego „T”, które zwykle
irytowały pana G. Styl nie był jej. Nie był taki, jak było to w jej zwyczaju.
Ona dobrze wiedziała, jak rozmawiać i śmiać się– z tymi swoimi niebieskimi
oczami i wdzięcznym nosem. Tylko kiedy rozmawiałyśmy o sprawach religijnych,
stawała się zgryźliwa i wpadała w ten nieuprzejmy ton – jak w tym liście.
(Teraz sama weszłam w ten sam podekscytowany ton).
* * *
Oto on
List zza grobu od Ani V., słowo w słowo, tak jak go czytałam we śnie:„Klaro!
Nie módl się za mnie! Jestem potępiona. Jeśli Ci to mówię i jeżeli podaję Ci
szczegółowe informacje dotyczące pewnych okoliczności mojego potępienia, nie
myśl, że czynię to z przyjaźni.Tutaj nikogo już więcej nie kochamy. Wykonuję
to jako „część tej Siły, która zawsze chce zła, a zawsze czyni dobro”.Prawdę
mówiąc, chciałabym również Ciebie widzieć tu, gdzie pozostanę na zawsze .Nie
bądź zaskoczona moją intencją. Tutaj wszyscy myślimy w ten sam sposób. Nasza
wola skamieniała w tym, co wy nazywacie złem.Nawet jeżeli czynimy
coś „dobrego”, jak ja teraz, otwierając Ci oczy na temat piekła, nie robimy
tego z dobrą intencją .
Pamiętasz jeszcze:
Minęły 4 lata od czasu, jak się poznałyśmy w M. Miałaś 23 lata i już pół roku
pracowałaś w biurze, kiedy tam przyszłam. Wiele razy wybawiałaś mnie z
kłopotów; często dawałaś mi dobrą,radę. Ale czym jest to, co nazywa
się„dobrem”!Chwaliłam wtedy twoją „dobroczynność”. To śmieszne... Twoja pomoc
wypływała z czystej ostentacji, jak już wcześniej podejrzewałam.
Tutaj nie rozpoznajemy dobra w nikim!Znałaś moją młodość. Teraz wypełnię
pewne luki.
* * *
Według planów moich rodziców nie miałam nigdy istnieć. Byli oni beztroscy
przyczyniając się do mojego nieszczęsnego poczęcia. Kiedy przyszłam na świat,
moje dwi

[lizaxo]

oni beztroscy przyczyniając się do mojego nieszczęsnego poczęcia. Kiedy
przyszłam na świat, moje dwie siostry miały już 15 i 14 lat.Chciałabym się
nigdy nie narodzić! Chciałabym móc się unicestwiæ i uciec od tych mąk! Byłoby
to nieporównywalną przyjemnością, gdybym mogła przestać istnieć , tak jak
ubranie spalone na popiół przestaje istnieć. Lecz konieczne jest, abym
istniała; jest konieczne, żebym była taką, jaką siebie uczyniłam, z całym złem,
jakie tkwiło we mnie na końcu mojego życia. Kiedy moi rodzice, jeszcze samotni,
przeprowadzili się ze wsi do
miasta, utracili kontakt z Kościołem.Tak było lepiej.Utrzymywali oni
przyjacielskie stosunki z osobami, które porzuciły Religię. Spotykali się na
tańcach i skończyło się na tym, że„musieli” się pół roku później pobrać.
Podczas ślubu jedynie kilka kropel wody święconej spadło na nich, właściwie
tylko po to, aby przyciągnąć moją matkę na niedzielną Mszę kilka razy w
roku.Ona nigdy nie nauczyła mnie prawidłowo się modlić.Wyczerpywała wszystkie
swoje siły w troskach dnia codziennego,nawet wtedy, gdy sytuacja nie była
zła.Słowa takie jak modlitwa, Msza, woda święcona, Kościół, piszę jedynie z
głębokim wstrętem i nieporównywalną odrazą. Głęboko nienawidzę tych, którzy
uczęszczają do kościoła, zarówno ludzi, jak i w ogóle rzeczy z nim związanych.
Wszystko powraca, aby nas dręczyć. Każde zrozumienie otrzymane w chwili
śmierci, każde wspomnienie z życia, które znamy, przemienia się w palący
płomień .I wszystkie te wspomnienia ukazują nam smutną stronę tych łask, które
odrzuciliśmy. Jak nas to dręczy! Nie jemy, nie śpimy ani nie chodzimy na
własnych nogach. Duchowo przykuci, my potępieńcy,przyglądamy się przerażeni
naszemu niedoskonałemu życiu, wyjąc i zgrzytając zębami, dręczeni i wypełnieni
nienawiścią.Czy mnie słyszysz? Tutaj pijemy nienawiść jak wodę. Nienawidzimy
siebie nawzajem .Chcę, abyś zrozumiała, że bardziej niż czegokolwiek
nienawidzimy Boga.Tamci błogosławieni w niebie powinni Go kochać, ponieważ
stale Go widzą w Jego najbardziej majestatycznym pięknie. To czyni ich
szczęśliwymi nie do opisania. My to wiemy, a ta wiedza nas rozwściecza .Ludzie
na ziemi, którzy poznają Boga poprzez Jego stworzenia i Jego Objawienie, mogą
Go kochać, ale nie są zmuszeni, aby tak czynić.Wierzący – mówię to z
wściekłością– który kontempluje i rozmyśla o Ukrzyżowanym Chrystusie, będzie Go
kochał.Lecz dusza, do której zbliża się Bóg jako straszny Mściciel i Sędzia,
ponieważ został przez nią odrzucony, nienawidzi Go tak, jak my Go
nienawidzimy . Nienawidzi Go całą siłą swej złej woli.Nienawidzi Go wiecznie,
ze względu na fakt, że zakończyła swoje ziemskie życie odrzucając Boga. I ta
przewrotna wola nigdy nie będzie cofnięta, ani my jej nigdy nie cofniemy.Czy
pojmujesz teraz, dlaczego piekło powinno być wieczne?Ponieważ nasza
zatwardziałość nigdy nie topnieje, nigdy się nie kończy.Zmuszając się, muszê
dodać, że Bóg jest nadal miłosierny wobec Ciebie. Powiedziałam „zmuszam się”.
Powód jest taki; pomimo że piszę ten list, nie jest możliwe, abym kłamała,
chociaż chciałabym.Piszę na tym papierze wiele informacji sprzecznych z moją
wolą.Również potok obelg, który chciałabym wyrzucić z siebie, muszę połknąć.Bóg
był dla nas miłosierny nie pozwalając naszej woli, aby spowodowała to wszystko
zło, które pragnęlibyśmy uczynić. Gdyby nam pozwolił, zwiększylibyśmy
niezmiernie naszą winę i karę.Pozwolił nam umrzeć przedwcześnie – tak jak to
stało się ze mną – lub wprowadził łagodzące okoliczności.Nawet teraz On jest
miłosierny i nie zmusza nas, abyśmy się do Niego zbliżali, zatem pozostajemy w
tej odległej części piekła, która zmniejsza nasze męki .
Każdy krok bliżej Boga przyniósłby mi większe cierpienia, niż ty byś odczuwała
chodząc tuż przy ogniu.Byłaś przestraszona kiedy pewnego razu oznajmiłam Ci,
gdy spacerowałyśmy, co ojciec powiedział mi na kilka dni przed moją Pierwszą
Komunią św.„Troszcz się o to, maleńka Ani, że dostajesz piękną sukienkę, reszta
nie jest niczym innym jak tylko oszustwem.”Prawie się zawstydziłam z powodu
twojego zaskoczenia. Teraz się z tego śmieję. Najlepszą częścią tego oszustwa
było pozwolenie na przystępowanie do Komunii tylko dzieciom w wieku lat
dwunastu.Do tego czasu już właściwie zdążyłam posiąść przyjemności tego świata
i Religię umieściłam na końcu, za tym wszystkim, tak więc nigdy nie traktowałam
Komunii poważnie.Nowy zwyczaj pozwalania dzieciom na przyjmowanie Komunii w
wieku 7 lat rozwściecza nas. Staramy się znaleźć wszystkie możliwe sposoby
uniknięcia tego, starając się przekonać ludzi, że aby udzielać dziecku Komunii,
powinno ono mieć zrozumienie. Jest konieczne, aby popełniły przedtem jakieś
grzechy śmiertelne. Bóg będzie mniej szkodliwy, niż kiedy jest przyjmowany z
wiarą, nadzieją i miłością, tymi owocami Chrztu – pluję na to wszystko –
jeszcze tak żywymi w sercu dziecka.
Pamiętasz, że już miałam ten sam pogląd na ziemi?
* * *
Wracając do mojego ojca. Jak Ci opowiadałam, on tak bardzo kłócił się z moją
matką, że ogromnie się tego wstydziłam. Ach! Co to jest wstyd? Śmieszna rzecz!
Dla nas wszystko to jest obojętne.

Opisane szczegóły z życia ojca Ani i następne wydarzenia są faktami.
10

Moi rodzice nigdy dłużej nie spali w tej samej sypialni. Ja spałam z matką, a
mój ojciec w sypialni obok naszej, gdzie mógł wchodzić o dowolnej godzinie w
nocy. Pił dużo i wydawał wszystkie nasze dochody. Moje siostry były służącymi i
potrzebowały swoich pieniędzy,
więc moja matka zaczęła pracować. W ostatnim roku jej gorzkiego życia ojciec
bił ją wiele razy, ponieważ nie dawała mu pieniędzy. Dla mnie był zawsze bardzo
dobry. Pewnego dnia opowiadałam Ci to wszystko, a Ty byłaś zgorszona moim
kaprysem – co Cię nie gorszyło we mnie? Pewnego dnia zwróciłam dwukrotnie nowe
buty, ponieważ ich kształt nie był wystarczająco nowoczesny .Tej nocy, w której
apopleksja ugodziła śmiertelnie mojego ojca,
wydarzyło się coś, o czym nigdy Ci nie mówiłam, ponieważ obawiałam się nagany z
twojej strony. Dziś powinnaś to wiedzieć. Jest to pamiętny fakt, ponieważ był
to pierwszy raz, kiedy moi okrutni kaci duchowi się ujawnili. Spałam w sypialni
matki. Jej regularny oddech oznaczał głęboki sen.Nagle usłyszałam kogoś
wypowiadającego moje imię. Głos całkowicie nieznany mruczał: „Co się stanie,
jeśli twój ojciec umrze?”Nie kochałam mojego ojca od czasu, kiedy zaczął znęcać
się nad matką. W zasadzie, ja już nikogo nie kochałam: przyczepiałam się tylko
do kogoś, kto był jeszcze dla mnie dobry. Miłość bez naturalnego celu istnieje
tylko w duszach, które żyją w stanie łaski.A ja w nim nie byłam.
Tak odpowiedziałam temu tajemniczemu pytającemu:„Na pewno nie umrze”.Po
krótkiej przerwie usłyszałam to samo dobrze zrozumiałe pytanie, nie martwiąc
się, skąd ono pochodzi.„Bynajmniej! On nie umiera!” - pomyślałam bezczelnie.Po
raz trzeci zostałam zapytana: „Co się stanie, jeśli twój ojciec umrze?”Nagle
przypomniało mi się, jak mój ojciec często wracał do domu pijany, złorzecząc
matce i jak zawstydzał nas wobec sąsiadów i przyjaciół! Wtedy krzyknęłam z
zawziętością:
„Tak, to jest to, na co zasługuje! Mam nadzieję ,że umiera!” Potem wszystko
ucichło.Następnego ranka, kiedy matka poszła pościelić łóżko ojca,zastała drzwi
zamknięte. Około południa otwarto je siłą. Ojca znaleziono wpół ubranego na
łóżku – bez życia. Prawdopodobnie szukając piwa na strychu przeziębił się.
Chorował przez długi czas...
(Czy Bóg uzależniłby swoją decyzję od woli dziecka, któremu ten
człowiek okazywał dobroć, aby podarować mu więcej czasu i dać szansę
nawrócenia?)
* * *
Marta K. i Ty nakłoniłyście mnie, abym wstąpiła do„Stowarzyszenia Młodych
Kobiet”. Nigdy Ci nie mówiłam, że traktowałam instrukcje tych

[lizaxo]

pomyślałam bezczelnie.Po raz trzeci zostałam zapytana: „Co się stanie, jeśli
twój ojciec umrze?”Nagle przypomniało mi się, jak mój ojciec często wracał do
domu pijany, złorzecząc matce i jak zawstydzał nas wobec sąsiadów i przyjaciół!
Wtedy krzyknęłam z zawziętością:
„Tak, to jest to, na co zasługuje! Mam nadzieję ,że umiera!” Potem wszystko
ucichło.Następnego ranka, kiedy matka poszła pościelić łóżko ojca,zastała drzwi
zamknięte. Około południa otwarto je siłą. Ojca znaleziono wpół ubranego na
łóżku – bez życia. Prawdopodobnie szukając piwa na strychu przeziębił się.
Chorował przez długi czas...
(Czy Bóg uzależniłby swoją decyzję od woli dziecka, któremu ten
człowiek okazywał dobroć, aby podarować mu więcej czasu i dać szansę
nawrócenia?)
* * *
Marta K. i Ty nakłoniłyście mnie, abym wstąpiła do„Stowarzyszenia Młodych
Kobiet”. Nigdy Ci nie mówiłam, że traktowałam instrukcje tych dwóch dyrektorek,
Pań X., zupełnie rozrywkowo. Uważałam te zabawy za bardzo wesołe. Jak już
wiesz, bardzo szybko zajęłam w nim ważną pozycję. To mi pochlebiało.Również
wszystkie te wycieczki zadowalały mnie, mimo że czasami kończyły się pójściem
do spowiedzi i Komunii. Właściwie nie miałam nic do wyznania. Myśli i uczucia
nie nachodziły mnie wtedy. Do gorszych rzeczy nie byłam jeszcze
dojrzała.Upomniałaś mnie pewnego dnia: „Ani, jeżeli nie będziesz się więcej
modlić, to będziesz stracona”. Rzeczywiście modliłam się bardzo mało; było to
zawsze wbrew mojej woli.Miałaś niewątpliwie powód, aby to powiedzieć. Wszyscy
ci,którzy płoną w piekle, nie modlili się albo nie modlili się
wystarczająco.Modlitwa jest pierwszym krokiem w kierunku Boga. Zawsze jest
decydująca. Przede wszystkim modlitwa do Tej, Która jest Matką Chrystusa,
Której Imienia nie zezwala się nam wymawiać.Nabożeństwo do Niej odciąga
niezliczone dusze od diabła; dusze,których grzechy nieomylnie wepchnęłyby ich w
jego ręce.
Z wściekłością piszę, będąc do tego zmuszoną: modlitwa jest najłatwiejszą
rzeczą, którą można robić na ziemi. Prawdę mówiąc,jest to najłatwiejsza droga,
jaką dał nam On do zbawienia.Tym, którzy modlą się stale, Bóg daje ciągle po
trochu tak wiele światła i umocnienia, że nawet tonący grzesznik może być przez
modlitwę ostatecznie wyciągnięty, nawet jeśli zanurzył się w błocie po szyję.W
ostatnich latach mojego życia zupełnie się nie modliłam; w ten sposób byłam
pozbawiona łask, bez których nikt się nie może zbawić.Tutaj już nikt nie
otrzymuje żadnej łaski. Nawet jeżeli byśmy ją otrzymali, odrzucilibyśmy ją z
nienawiścią. Wszystkie wahania ziemskiego życia skończyły się i są poza nami.
* * *
W ziemskim życiu człowiek może przechodzić ze stanu grzechu w stan łaski. Ze
stanu łaski może popaść w stan grzechu. Często upadałam przez słabość; rzadko
przez zamierzoną złość. Wraz ze śmiercią ta niestałość, „tak” lub „nie”,
upadanie i powstawanie, kończy się. Wraz ze śmiercią każdy przechodzi w swój
stan końcowy, stały i nieodwracalny.
Kiedy ktoś się starzeje, jego skoki stają się coraz słabsze.To prawda, że aż do
śmierci można nawrócić się do Boga lub odwrócić się od Niego. Jednak w chwili
śmierci człowiek decyduje ostatnim poruszeniem swojej woli mechanicznie, w ten
sam sposób, w jaki był przyzwyczajony w swoim życiu. Dobre lub złe
przyzwyczajenie staje się drugą naturą. Ono ciągnie go za sobą w ostatniej
chwili. W ten sposób również ja byłam ciągnięta.Byłam całe lata z dala od Boga.
Konsekwentnie, podczas ostatniego wezwania ze strony łaski, podjęłam decyzję
przeciw Bogu. Nie dlatego,że popełnienie tak wielu grzechów było dla mnie
zgubne, ale dlatego,iż nie chciałam się już poprawić.Ponadto, irytowałaś mnie
upominając, abym uczęszczała na kazania i czytała pobożne książki. Tłumaczyłam
się zawsze brakiem czasu. Czy miałam zwiększyć jeszcze bardziej moją wewnętrzną
niepewność robiąc takie rzeczy?
Kiedy dotarłam do tego krytycznego punktu, krótko przed moim
opuszczeniem „Stowarzyszenia Młodych Kobiet”, byłoby mi już bardzo trudno
prowadzić inne życie. Stawiając czoła mojemu nawróceniu nie dostrzegałaś, że
został wzniesiony ogromny mur.
Wyobrażałaś sobie, że moje nawrócenie będzie takie łatwe, kiedy powiedziałaś do
mnie: „Więc dobrze się wyspowiadaj, a wszystko będzie w
porządku”.Podejrzewałam, że to, co powiedziałaś, było prawdą. Lecz świat,diabeł
i ciało już mnie trzymały w swoich szponach.
Nigdy nie wierzyłam w działalność szatana. Teraz przyznaję, że demon mocno
wpływa na taką osobę, którą wtedy byłam .Tylko wiele modlitw innych ludzi i
moich własnych, wraz
z umartwieniami i cierpieniami, odciągnęłoby mnie od diabła.I tak dokonywało by
się to powoli.Niewiele jest osób opętanych cieleśnie; jednakże jest wielu
ludzi,którzy są opętani wewnętrznie. Demon nie może posiąść wolnej woli tych,
którzy nie poddają się jego wpływowi. Jednak za karę za odstępstwo jakiejś
osoby od Boga, On zezwala, aby ta osoba była opanowana przez „Złego”.Ja również
nienawidzę demona. Niemniej jednak lubię go,ponieważ on i jego pomocnicy, te
upadłe anioły, które upadły z nim na początku czasu, usiłują was zwieść.
Istnieją tysiące demonów. Wędrują one po świecie, niezliczona ich liczba, jak
roje much poza najmniejszym podejrzeniem ich obecności.My, potępieńcy, nie mamy
pozwolenia, aby was kusić; to mogą czynić tylko upadłe duchy .Nasze męki
rzeczywiście zwiększają się za każdym razem, kiedy one przynoszą jakąś duszę do
piekła. Lecz czym jest to wobec nienawiści !
Nawet jeżeli chodziłam krętymi drogami, Bóg podążał za mną.Przygotowywałam
dostęp dla łaski poprzez naturalne prace dobroczynne, które dzięki skłonności
mojej natury nierzadko
wykonywałam.Czasami Bóg przyciągał mnie do kościoła. Tam odczuwałam pewną
tęsknotę. Kiedy opiekowałam się moją chorą matką, pomimo pracy w biurze w ciągu
dnia, co naprawdę było dla mnie poświęceniem,wtedy odczuwałam bardzo mocno to
przyciąganie w kierunku Boga.Pewnego razu – było to w szpitalnej kaplicy, gdzie
miałaś zwyczaj zabierać mnie podczas godzinnej przerwy w południe – byłam pod
takim wrażeniem, że znalazłam się o krok od mojego nawrócenia.Płakałam.Wtedy
jednak przyjemności świata zatopiły łaskę jak powódź.Ciernie zadusiły pszenicę.
Z wyjaśnieniem, że Religia to sentymentalizm,zgodnie z tym, co zawsze mówiono w
biurze, również odrzuciłam tę łaskę, tak jak inne.Pewnego dnia upomniałaś mnie,
ponieważ zamiast uklęknąć w kościele, pośpiesznie skinęłam głową. Uznałaś to za
lenistwo i nigdy nie podejrzewałaś, że już wtedy nie wierzyłam w Obecność
Chrystusa w tym Sakramencie. Teraz w To wierzę, jednak tylko naturalnie, tak
jak ktoś wierzy w burzę, której oznaki i skutki może dostrzec.W tamtym
przejściowym okresie znalazłam religię. Była ona dla mnie bardzo wygodna,
ponieważ mówiła, że po śmierci dusza wraca na ziemię jako inna istota, a ta
reinkarnacja nie ma końca.W ten sposób wyeliminowałam niepokojący problem
tamtego
świata, tak, że nie był już dłużej kłopotliwą sprawą.Dlaczego nie przypomniałaś
mi przypowieści o bogaczu, którego narrator, Chrystus, wysłał do piekła
natychmiast po śmierci, a innego,Łazarza, do raju? Lecz co byś tym osiągnęła?
Nic więcej ponad to, co mogłaś zrobić swoimi świętoszkowatymi słowami. Krok po
kroku,znalazłam boga, boga tak wystarczająco oddalonego ode mnie, że nie miałam
żadnych zobowiązań wobec niego. Byłam odpowiednio przygotowana, aby zwrócić się
wolą i bez zmiany wyznania ku panteistycznemu bogu albo nawet zostać zadufaną w
sobie deistką.Tamten „bóg” nie miał nieba, aby mnie nagrodzić, ani piekła,żeby
mnie straszyć. Pozostawiłam go w spokoju. Oto, na czym polegała moja wiara w
niego.Łatwo się wierzy w to, co się kocha. Z biegiem lat, w ten sposób
przekonałam samą siebie do tej mojej religii. Byłam z nią dobrze, nie będąc
przez nią n

[lizaxo]

niepokojona.Jedyną rzeczą, która mogłaby złamać jej kark, był głęboki
długotrwały ból. Lecz to cierpienie nie nadeszło. Czy rozumiesz, że„kogo Bóg
kocha, tego karze”?
* * *
Był piękny lipcowy dzień, kiedy „Stowarzyszenie Młodych Kobiet” zorganizowało
wycieczkę do A. Rzeczywiście bardzo lubiłam wycieczki, ale nie te
świętoszkowate kobiety, które również brały w nich udział.Inny obraz, odmienny
od Matki Boskiej Łaskawej z A., od niedawna pojawił się na ołtarzu mojego
serca. Elegancki Max N. z domu handlowego stał na nim. Krótko przedtem
rozmawialiśmy przy kilku okazjach. Tym razem zaprosił mnie na wycieczkę w samą
niedzielę.Ta, z którą miał zwyczaj chodzić, była w szpitalu.Oczywiście, on
zauważył, że miałam oczy utkwione w niego.Lecz wtedy jeszcze nie myślałam o
wyjściu za niego za mąż.Był czarujący; jednak za bardzo lubił przebywać wśród
wielu różnych młodych kobiet. Aż dotąd, zawsze chciałam mężczyzny, do którego
mogłabym wyłącznie należeć, jako jedyna kobieta. Zachowywałamwięc pewien
dystans.
(To prawda. Pomimo całej swojej religijnej obojętności, Ani
miała w sobie coś szlachetnego. Zdumiewa mnie, że „uczciwe” osoby
mogą również trafić do piekła, jeżeli są w ten sposób nieuczciwe wobec
Boga.)
W czasie wycieczki Max skierował całą swoją uprzejmość na mnie. Na pewno nie
prowadziliśmy rozmowy w stylu tamtych„nawiedzonych”, jak czyniły to wszystkie z
was.
Następnego dnia w biurze zbeształaś mnie, że nie pojechałam z tobą do A. Wtedy
opowiedziałam Ci o mojej swawolnej niedzieli.Twoje pierwsze pytanie
brzmiało: „Czy poszłaś na Mszę?”Szalona! Jak mogłam uczestniczyć we Mszy, skoro
postanowiliśmy rozstać się o szóstej? Czy nadal pamiętasz jak się rozgniewałam
i odrzekłam: „Dobry Bóg nie jest tak małostkowy jak wasi księżulkowie?” Teraz
jestem zobowiązana Ci wyznać, że pomimo Swojej Nieskończonej Dobroci, Bóg
traktuje wszystko znacznie poważniej niż księża.Po tym pierwszym spacerze z
Maxem przyszłam tylko jeszcze raz na wasze spotkanie. W uroczystościach Bożego
Narodzenia pewne rzeczy mnie pociągały. Lecz wewnętrznie byłam już od was
odseparowana.Kino, tańce i wycieczki następowały po sobie. Czasami Max
i ja kłóciliśmy się, ale wiedziałam co robić, aby zawsze zostawał ze mną.Byłam
w bardzo niezręcznej sytuacji, kiedy rywalka wyszła ze szpitala. Była wściekła.
Jej gniew działał na moją korzyść.Pozostawałam spokojna, co wywarło wielkie
wrażenie na Maxie i w końcu zmusiło go do wybrania mnie.Wiedziałam, jak ją
oczernić i odstawić na boczny tor. Mówiłam spokojnie, zewnętrznie będąc
obiektywna, ale wewnętrznie wyrzucałam jad. Takie uczucia i insynuacje prowadzą
bardzo szybko do piekła.Są one diaboliczne, w prawdziwym znaczeniu tego
słowa.Dlaczego Ci to mówię? Aby udowodnić, że byłam ostatecznie
wolna od Boga.Aby odłączyć się od Boga, nie było konieczne, żebyśmy – Max i ja –
zaznajomili się „zbyt blisko”. Zrozumiałam, że straciłabym wiele w jego
oczach, gdybym mu uległa przed czasem. Z tego powodu wycofałam się i
odmówiłam.Naprawdę byłam gotowa zrobić cokolwiek, co uważałam za użyteczne.
Zależało mi na tym, aby zdobyć Maxa. Z tego powodu naprawdę nic mnie nie
powstrzymywało. Rozkochiwaliśmy się stopniowo, ponieważ oboje mieliśmy
wspaniałe umiejętności, które mogliśmy wzajemnie doceniać. Ja byłam
utalentowana i stałam się zdolną rozmówczynią. W ten sposób doszłam do punktu,
gdzie trzymałam Maxa w swoich rękach, przekonana, że byłam jedyną,która go
posiadała przynajmniej na kilka miesięcy przed ślubem.
Oto na czym polegało moje odstępstwo od Boga – uczyniłam stworzenie moim
bogiem. W pewnych sytuacjach można łatwo zauważyć, jak pomiędzy osobami
odmiennej płci miłość jest sprowadzana do materii. To staje się czarem osoby,
jej żądłem i jej trucizną. „Uwielbienie” jakie miałam dla Maxa, stało się dla
mnie żywą religią.
* * *
To było wtedy, podczas przerwy obiadowej w biurze, kiedy tak obłudnie biegłam
do kościoła, do księżulków, do odklepywania Różańca i innych bezużytecznych
bzdur.Próbowałaś, mniej lub bardziej inteligentnie, umocnić to wszystko,
zapewne nie podejrzewając, że dla mnie w ostatecznym rozrachunku był to sposób
na uciszenie mojego sumienia, które sprzeciwiało się temu wszystkiemu, za czym
podążałam – nadal Go potrzebowałam – aby usprawiedliwić moje odstępstwo
racjonalnie.W głębi duszy byłam zbuntowana przeciw Bogu. Ty tego nie
dostrzegałaś. Zawsze wierzyłaś, że byłam nadal katoliczką. Ja również chciałam
być za taką uważana i nawet udzielałam wsparcia finansowego naszemu kościołowi.
Myślałam, że takie „zabezpieczenie”nie zaszkodziłoby.
Pomimo twojej pewności co do udzielanych odpowiedzi, zawsze myślałam sobie, że
nie możesz mieć racji. Wobec naszej napiętej znajomości, ból naszego rozstania
był niewielki, kiedy moje małżeństwo nas rozdzieliło.Przed ślubem poszłam do
spowiedzi i przyjęłam Komunię jeszcze raz. Była to zwykła formalność. Mój mąż
myślał w ten sam sposób.Zresztą, dlaczego nie miałam ich wypełnić? Dopełniliśmy
ich tak jak innych formalności.Wy to nazywacie „niegodnym”. Lecz po
tej „niegodnej” Komunii miałam większy spokój sumienia. To była ostania
Komunia.Nasze życie małżeńskie było w zasadzie harmonijne. Mieliśmy te same
opinie na prawie wszystkie tematy. Również w tej: nie chcieliśmy mieć ciężaru
posiadania dzieci. Wewnętrznie mój mąż pragnął mieć jedno, nie więcej. Lecz w
końcu udało mi się ten pomysł odsunąć. Bardziej lubiłam stroje, ładne meble,
babskie herbatki, jazdę samochodem i inne podobne rozrywki.To był rok ziemskich
przyjemności pomiędzy ślubem a moją nagłą śmiercią.Każdej niedzieli
wybieraliśmy się na przejażdżkę samochodową lub odwiedzaliśmy krewnych mojego
męża – wtedy wstydziłam się krewnych mojej matki. Lecz ci od mojego męża,
pływali tak jak my na powierzchni egzystencji.Jednak wewnętrznie nigdy nie
czuliśmy się szczęśliwi. Zawsze coś mnie w duszy gryzło. Chciałam, żeby ze
śmiercią, która – jakwierzyłam – niewątpliwie miała nadejść za długi czas,
wszystko się skończyło.
Kiedy byłam małą dziewczynką, słyszałam raz na kazaniu, że Bóg wynagradza dobre
czyny, których jakaś osoba dokonała. Jeżeli nie może ich nagrodzić w tamtym
świecie, to nagradza je na ziemi.Niespodziewanie otrzymałam spadek (od ciotki
Lote). Mój mąż był zadowolony widząc, jak jego dochody znacznie wzrosły. W ten
sposób mogłam przyozdobić nasz nowy dom.
* * *
Moja religia była w ostatecznej agonii, jak oddalające się migotanie dnia w
zapadającym zmierzchu. Bary i kawiarnie w mieście oraz restauracje, gdzie
wstępowaliśmy podczas naszych podróży, nie zbliżały nas do Boga.Wszyscy ci,
którzy je odwiedzali, żyli tak jak my wchodząc i wychodząc, wychodząc i
wchodząc.
Odwiedzając pewną słynną katedrę podczas wakacji,zachwycaliśmy się tylko
artystycznymi walorami dzieł sztuki.Wiedziałam jak zneutralizować ten religijny
powiew, który z niej emanował od czasów średniowiecza, poprzez ośmieszanie go
przy każdej sposobności podczas wizyty. Tak więc krytykowałam zakonnika, który
nas oprowadzał, za to, że był nieco brudny i głupi.
Krytykowałam handel mnichów, którzy wytwarzali i sprzedawali likier oraz
wieczne bicie dzwonów wzywające wszystkich do kościoła, gdzie tylko mówiło się
o pieniądzach. W ten sposób, za każdym razem, kiedy łaska pukała do moich
drzwi, ja ją odrzucałam.Szczególnie wylewałam swój zły humor na wszystko, co
dotyczyło starych przedstawień piekła, jak było ono pokazane w książkach, na
cmentarzach i innych miejscach, gdzie widać demony smażące dusze w piekle, w
czerwonym i żółtym ogniu, oraz ich
towarzyszy z długimi ogonami, przynoszących im coraz więcej ofiar.Klaro, piekło
może być przedstawiane źle, ale nigdy z przesadą.Ponadto zawsze się bałam ognia
piekielnego. Czy pamiętasz, ja

[lizaxo]

, jak w rozmowie o tym podstawiłam Ci pod nos zapaloną zapałkę i powiedziałam
do Ciebie: „Oto jak on cuchnie!”Zdmuchnęłaś tę zapałkę bardzo szybko. Tutaj
nikt nie może tego ognia zgasić. Powiem Ci więcej; ogień, o którym mówi Biblia,
nie oznacza udręk sumienia. Ogień oznacza ogień. Musimy rozumieć
dosłownie to, co Pan Jezus powiedział: „Idźcie precz ode mnie przeklęci w ogień
wieczny przygotowany dla was”. Dosłownie!
Ktoś zapyta: „Jak duch może doświadczać materialnego ognia?”A jak może cierpieć
twoja dusza na ziemi, gdy twój palec jest trzymany w płomieniu?Twoja dusza
również nie płonie, ale jaki ból musi znosić cały
człowiek! Podobnie tutaj, jesteśmy przywiązani do ognia całym naszym
jestestwem i naszymi zdolnościami. Nasze dusze zostały pozbawione swojej
naturalnej lotności, nie możemy myśleć ani chcieć tego, czego chcemy .Nie
staraj się wyjaśniać tej tajemnicy sprzecznej z prawami materii; ogień
piekielny płonie nie spalając.
* * *
Nasza największa męka polega na tym, że wiemy, iż nigdy nie
zobaczymy Boga.Jak wielką jest dla nas torturą, że na ziemi byliśmy na to
obojętni!
Gdy nóż leży na stole, nie robi na nikim wrażenia. Możesz widzieć
13 S.Th. Suppl. q.70, a.3, r.: „Ogień piekielny dręczy ducha poprzez
powstrzymywanie
go od czynienia tego, co chce; nie może on działać, gdzie chce bądź tyle, ile
chce”.ostrze, ale go nie czujesz. Lecz kiedy nóż wchodzi w twoje ciało, Ty
krzyczysz z bólu.Teraz odczuwamy utratę Boga, zanim Go jeszcze
zobaczyliśmy .Dusze nie cierpią równo. Im bardziej były frywolne,
złośliwe,zdecydowane w popełnianiu grzechów, tym bardziej boli ich utrata Boga
i tym większą torturę odczuwają.Potępieni katolicy cierpią bardziej niż
przedstawiciele innych wyznań, ponieważ otrzymali oni zasadniczo więcej światła
i więcej łask i ich nie wykorzystali.Ci, którzy wiedzieli więcej, cierpią
więcej niż ci, którzy mieli
mniej wiedzy.Ci, którzy grzeszyli ze złości, cierpią więcej od tych, co upadli
przez słabość.Nikt nie cierpi bardziej, niż na to zasługuje. Och! Jak bardzo
bym chciała, żeby to nie była prawda, abym miała powód do nienawiści!
Powiedziałaś do mnie pewnego dnia: „Nikt nie trafia do piekła nie wiedząc o
tym, że tam idzie.” To było objawione pewnemu świętemu.Śmiałam się z tego.
Niemniej jednak, ukrywałam za tym myśl:„W takim przypadku nadejdzie odpowiedni
czas na moje nawrócenie”.Oto w jaki sposób myślałam w skrytości.To, co
powiedziałaś, zdarza się naprawdę. Przed moim nagłym końcem nie wiedziałam,
jakie jest piekło. Żadna istota ludzka nie wie.Lecz dokładnie wiedziałam to:
jeżeli umrę, pójdę do wieczności jak
ktoś, kto zbuntował się przeciw Bogu. Będę musiała ponieść konsekwencje.Jak już
oświadczyłam, nie zawróciłam, lecz podążałam nadal w tym samym kierunku,
ciągnięta przez przyzwyczajenie, jak ci ludzie,
którzy działają tym bardziej regularnie i w łatwiejszy do przewidzenia
sposób, im bardziej się starzeją.
* * *
Moja śmierć wydarzyła się w następujący sposób:
„Oddzielenie od Boga jest męką tak wielką jak Bóg” (wypowiedź przypisywana św.
Augustynowi. Cf. Houndry Bibliotheca Concionatorum, Wenecja 1786, vol.2, ad
Infernus, par.4, s.427)

Około tydzień temu – mówię według waszego sposobu liczenia,ponieważ licząc
według bólu, mogłabym już płonąć w piekle od dziesięciu lat – w niedzielę mój
mąż i ja pojechaliśmy na wycieczkę,która była dla mnie ostatnią.Dzień wstał
promiennie. Czułam się świetnie, jak rzadko kiedy.Jednak przebiegło mnie
złowieszcze przeczucie.Nieoczekiwanie podczas powrotu mój mąż prowadzący
samochód i ja zostaliśmy oślepieni światłem pojazdu, który jechał w przeciwnym
kierunku z dużą prędkością. Mąż stracił panowanie nad samochodem.„Jezu!” –
krzyknęłam. Nie jako modlitwę, ale jako okrzyk.Poczułam zabijający ból
spowodowany ściskaniem – była to drobnostka w porównaniu z obecnymi mękami.
Potem straciłam
przytomność.Dziwne! Tego samego ranka zrodził się we mnie, w niewyjaśniony
sposób, pomysł, że mogłabym pójść na Mszę raz jeszcze.Brzmiało to jak błaganie
skierowane do mnie. Jasno i zdecydowanie
moje „nie” ucięło tę myśl. Musiałam definitywnie skończyć z tym pomysłem
chodzenia na Mszę. Biorę na siebie wszystkie tego konsekwencje. I teraz to
podtrzymuję.
* * *
Co stało się po mojej śmierci, już wiesz. Los mojego męża, mojej matki, mojego
ciała i pogrzebu, wszystko jest Ci znane, nawet w drobnych szczegółach, które
ja znam dzięki naturalnej intuicji, jaką wszyscy tu mamy.O wszystkim, co się
dzieje na świecie, mamy jedynie mętną wiedzę. Lecz znamy dobrze to, co nas
bezpośrednio dotyczy. W ten sposób znam również twoje ostateczne przeznaczenie .
* * *
Zbudziłam się z tej ciemności w momencie mojej śmierci.Widziałam siebie
otoczoną nagle przez oślepiające światło. Było to w tym samym miejscu, gdzie
leżało moje ciało. Działo się to podobnie
S.Th. Suppl. q.98, a.3: „Dusze potępionych nie mają pewnego poznania
szczegółów, ale mają tylko mgliste poznanie ogólne materialnej natury.”jak na
scenie w teatrze, gdy nagle gaśnie światło; kurtyna jest głośno rozsuwana i
ukazuje się oświetlona scena: scena mojego życia.Tak jak w lustrze widziałam
moją duszę. Widziałam łaski, które podeptałam od czasu dzieciństwa, aż do
mojego ostatniego „nie”powiedzianego Bogu.Miałam wrażenie, że jestem zabójcą
postawionym przed trybunałem naprzeciw swoich martwych ofiar. Czy chciałam
żałować? Nigdy! Czy się wstydziłam? Nigdy!Jednak nawet nie było możliwe, abym
pozostała w obecności Boga, którego się wyparłam i odrzuciłam. Tylko jedna
rzecz pozostała dla mnie: ogień.Podobnie jak Kain uciekł od ciała Abla, tak
moja dusza rzuciła się
daleko od tego straszliwego widoku.Był to sąd szczegółowy.Niewidzialny Sędzia
powiedział: „Precz ode Mnie!” Wtedy moja dusza została strącona, jak siarkowy
cień, w miejsce wiecznych mąk!
* * *
Ostatnia informacja od Klary
Tak się kończy list o piekle od Ani. Ostatnie słowa były prawie nie do
odczytania, tak miały powykrzywiane litery. Kiedy skończyłam S.Th. Suppl. q.98,
a.2, r.: „•li nie żałują za grzechy, dla nich byłby to złośliwy uczynek.Oni
żałują tylko wtedy, gdy są karani bólem za swoje grzechy.” „Jest pewne, że
piekło jest jakimś określonym miejscem. Lecz gdzie się to miejsce znajduje,
nikt nie wie.”Wieczność mąk piekielnych jest dogmatem: zapewne
najstraszniejszym ze wszystkich.Ma swoje źródła w Piśmie św. Cf. Mt. 25,41 i
46; 2 Tes. 1,9; Jud. 13; Ap. 14,11 i 20,10;wszystkie z nich są niepodważalnymi
tekstami, w których określenie „wieczny” nie może być zastąpione lub
interpretowane przez „długotrwały”.Jeżeli nie byłoby właściwe, aby zilustrować
ten dogmat w konkretnym przypadku, Pan Jezus nie musiałby korzystać w tym celu
z przypowieści o bogaczu i biednym Łazarzu. To samo uczynił tam jak i tutaj:
opisał piekło i jak można do niego trafić. Nie robił tego dla sensacji, ale z
tego samego powodu, dla którego ukazała się ta publikacja.
Cel tej broszury można wyrazić w następującej radzie: „Pozwól nam zejść do
piekła,gdy jeszcze jesteśmy żywi, abyśmy do niego nie trafili kiedy umrzemy.”
Ta rada skierowana do każdej osoby jest parafrazą Psalmu 54: „Descendant in
infernum viventes,videlicet, ne descendant morientes”, którą znajdujemy w pracy
(błędnie) przypisywanej św. Bernardowi (Patr.Lat. Migne vol.184, Col. 314,
b).czytać ostatnie słowo, cały list zamienił się w popiół.
Co to jest, co tam słyszę? Pomiędzy twardym akcentem linijek,które przeczytałam
wyobraźnią, brzmiały słodkie dźwięki dzwonu.Obudziłam się nagle. Stwierdziłam,
że nadal leżałam w sypialni wypełnionej światłem wstającego poranka. Z kościoła
parafialnego dotarło bicie dzwonów na modlitwę.Czy to wszystko było snem?Nig

[lizaxo]

Nigdy nie odczuwałam w Pozdrowieniu Anielskim tak wiele pociechy, jak po tym
śnie. Przerywając, odmówiłam trzy Zdrowaś Mario. Potem stało się dla mnie
jasne: musisz uciekać się do Matki Najświętszej Naszego Pana, czcić ją z
miłością, jeżeli nie chcesz, aby Cię spotkał ten sam los, o jakim mi
powiedziała – nawet jeżeli to było we śnie – dusza, która nigdy nie zobaczy
Boga.Nadal przestraszona i drżąca przez tę nocną wizję, wstałam,ubrałam się
szybko i pospiesznie zbiegłam do domowej kaplicy.Moje serce biło mocno i
niespokojnie. Lokatorzy, którzy klęczeli blisko mnie, spoglądali na mnie
podejrzliwie. Chyba myśleli, że jestem tak podekscytowana i zarumieniona,
ponieważ biegłam po schodach.Uprzejma pani z Budapesztu, bardzo cierpiąca,
chuda jak dziecko,ledwie widoczna, ale jednak gorliwa w służbie Bogu i bardzo
uduchowiona, powiedziała do mnie później w ogrodzie: „Panienko,Nasz Pan nie
chce, aby Mu służono tak pospiesznie.”Jednak zauważyła wtedy, że coś mnie
zdenerwowało i martwiło.I powiedziała uprzejmie: „Niech nic nie wywołuje twojej
obawy; znasz radę św. Teresy – niech nic cię nie niepokoi. Wszystko przemija.
Temu,kto posiada Boga, nic nie brakuje. Bóg sam wystarczy”.Gdy wyszeptała te
słowa, bez cienia tonu kaznodziei, wydawało mi się, że czyta w mojej duszy.
„Bóg sam wystarczy”. Tak, On wystarczy dla mnie na tym i na tamtym świecie.
Chcę więc Go posiadać codziennie, pomimo wszystkich poświęceń, które muszę
nadal czynić tu na ziemi, aby
zwyciężyć. Nie chcę trafić do piekła.

DODATEK
WYJAŚNIENIA UZUPEŁNIAJĄCE
1. Potwierdzenie straszliwego dogmatu o piekle
a) „Czy piekło istnieje? – Dowody wymagane przez zdrowy rozsądek” o. Lacroix
Wydawnictwo S.C.J., Tabaute. Jest to pierwsza oryginalna praca, która ukazała
się u nas o przyspieszającym bicie serca
problemie piekła (pierwsze wydanie w 1929 r., drugie w 1937),zawierająca 231
stron, średniego formatu. Omawia tę problematykę dogłębnie i całościowo w 12
rozdziałach, podając jako potwierdzenie dogmatu o piekle cztery
zdroworozsądkowe dowody filozoficzne i odpowiadając zadowalająco na dwanaście
pytań lub zarzutów.Jak każdy dogmat Kościoła ma swoje filozoficzne przesłanki
wynikające z powszechnego ludzkiego zdrowego rozsądku, tak ciągle te same
sofizmaty przeciw istnieniu piekła są przekazywane na świecie z ust do ust.
Autor zadbał przede wszystkim o wskazanie przesłanek przeciwnych powszechnemu
zdrowemu rozsądkowi, a następnie bada wartość przytaczanych dowodów. W końcu
wykazuje, w rozdziale 9,powszechność wiary w piekło oraz w rozdziale 10 ukazuje
właściwą naukę chrześcijańską na ten temat.Jako dowód powszechnej wiary w
piekło wśród Żydów, autor przytacza następujące fragmenty z Biblii: Mojżesz
(Wyj. 32,22), Job c.10) , Judyta (16,21), Izajasz (33,14 i 34,24) Jeremiasz
(23,40), Daniel
(12,2) i św. Jan Chrzciciel (Mat.3,12) oraz konkluduje: „są to świadectwa
wielkiej wartości, a niektóre z nich pochodzą z głębokiej starożytności. Przez
wiele wieków poprzedzających historię grecką i łacińską, już istniała wiara w
piekło takie, jak mówiło o nim Pismo św.wiele razy, jako o prawdzie uznawanej
przez wszystkich, a co najmniej przez wierzących”.
Wiara w piekło (Tartar) i czyściec była rozpowszechniona wśród wszystkich ludów
pogańskich starożytnego świata. Im bardziej rozwinęli swoją kulturę, tym więcej
dokumentów o tej wierze
pozostawili nam Asyryjczycy, Chaldejczycy, Egipcjanie, a nawet Grecy i
Rzymianie. Wielu poetów i pisarzy mówi o powszechnej wierze w piekło wśród tych
ludów, co świadczy o uniwersalności tej wiary u wszystkich ludów świata.
Wspomniani autorzy to: Homer, Orfeusz,Hezjod, Linus, Horacy, Owidiusz,
Wergiliusz, Seneka, Sokrates, Platon,Arystoteles, Cycero, Lukrecjusz, Celsus.
Oto przykład, robiący
wrażenie fragment z Lukrecjusza (Da natura rerum, lib. I.III): „Nikt nie jest
już dłużej spokojny, niemożliwe jest, aby spać spokojnielaczego? Ponieważ
musi się bać wiecznych mąk po tym życiu, strach,z powodu którego nikt
śmiertelny nie może być szczęśliwy...”Bezbożny Voltaire wyznaje (Addit. a
l'Hist. Gener.): „Opinia o istnieniu czyśćca, jak również piekła pochodzi z
najbardziej zamierzchłej starożytności”. Pojawiające się wykręty zaprzeczające
istnieniu piekła nie pozwalają zapomnieć słów Jouberta (Pensees et Essais et
Maximes,t.19, s.318): „Ponieważ rozumowanie atakuje instynkt i powszechną
praktykę, będzie trudno ją (wiarę w piekło) odrzucić, ale z pewnością jest ona
oszukańcza i fałszywa”. (s.194)
W Nowym Testamencie wymienia się wiarę w istnienie piekła jako jedną z
fundamentalnych prawd Religii Chrystusowej. Pan Jezus nie wskazywał tej prawdy
tylko dwa albo trzy razy jakby mimochodem,lecz piętnaście razy w najbardziej
wyrazisty i dobitny sposób, jak u Marka (9,42), Łukasza (16,19) i Mateusza
(25,41). Również sami Apostołowie często odwołują się do kary wiecznego ognia,
jak św. Juda(7), św. Paweł (2 Tes. 1,9) i św. Jan (Ap. 14,11; 20,10). W
oczywisty
sposób teksty te wskazują bez ogródek, że piekło istnieje.b) „Chrystus i
demony” Dr Armando Polz (171 s.); WydawnictwoS.C.J., Tabaute. Temat demonów
jest powiązany z tematem piekła.Jeżeli duchy potępione przez Boga istnieją i
jeżeli dążą, aby zabrać jak największą liczbę ludzi ze sobą na wieczne
zatracenie, to jest jasne, że dla tych wszystkich potępieńców musi istnieć
niezmierzone piekielne
więzienie, tak jak wiara chrześcijańska ukazuje, wraz z ogniem straszliwych
mąk.We wprowadzeniu autor przedstawia ogólny zarys tematu,objaśniając
pogańskie, żydowskie i chrześcijańskie wierzeniadotyczące demonów.Tym, który
musi znać doskonale demony, nie jest nikt inny jak sam Bóg, Pan Nasz Jezus
Chrystus. Z niezliczonych tekstów Pisma św. Autor wybiera i przytacza słowa
Chrystusa o realności demonów. W pierwszej części wskazuje dziewięć cech
charakterystycznych demonów;w części drugiej dowodzi zwycięstwa Chrystusa nad
nimi wszystkimi.Swój końcowy wniosek o niezaprzeczalnej boskości Chrystusa,
autor wyprowadza z Jego absolutnego zwierzchnictwa nad demonami.Jeśli zatem
demony istnieją tak, jak je Chrystus opisał jako wrogów Boga i człowieka, to
musi istnieć piekło, gdzie wszystkie z nich są potępione na zawsze razem z
ludźmi przez nich zwiedzionymi i tymi,którzy zbuntowali się przeciw Bogu.
2. Na drodze do piekła znajdują się wszyscy bezbożnicy
i nie pokutujący grzesznicy
Bezbożnicy są to ludzie, jak sama nazwa wskazuje, bez Boga. Nie chcą oni nic
wiedzieć o Bogu ani o Chrystusie i Jego Religii. Zmierzają do punktu, w którym
będą siebie nienawidzić i prześladować. Tworzą
ogromną armię szatana na tym świecie. Masoneria i analogiczne stowarzyszenia
jako niewidzialni przywódcy należą do diabła. Wszyscy nihiliści, anarchiści,
bolszewicy i komunistyczni bojownicy na całym
świecie należą do niego. Ci wszyscy „bez Boga”, którzy wypierają się Boga w
teorii i praktyce oraz ci, którzy żyją bez Niego, należą do diabła.Istnieje
niezliczona ilość ludzi znajdujących się w takiej sytuacji.
Konsekwencje tego są zgubne: ponieważ nie chcą oni poznać przez całe życie Boga
i prześladują Religię jak tylko mogą, ich wieczny los nie może być inny
jak „bez Boga”, będą strąceni do piekła i dręczeni przez
demony przez całą wieczność.Tak samo na drodze do piekła znajdują się wszyscy
nie pokutujący grzesznicy. Święty Paweł ostrzegał (1 Kor 6): „Nie dajcie się
zwieść:
ani bezbożnicy, ani bałwochwalcy, ani złodzieje, ani skąpcy, ani pijacy nie
posiądą Królestwa Niebieskiego”. Oprócz tych grzechów uczynkowych są też
grzechy zaniedbania, czyli uchybienia w wypełnianiu ważnych obowiązków stanu
lub zawodowych: stanu małżeńskiego,kapłańskiego lub religijnego, wykonywanego
zawodu lub zajmowanego stanowiska. Nikt nie może zwolnić siebie z

[lizaxo]

wykonywania tych obowiązków. Z tego zaniedbania wynika, w życiu każdego,
możliwość popełniania wielu grzechów śmiertelnych: myślą, mową,
uczynkami,grzechów pychy, niesprawiedliwości i przepychu.
Jeżeli grzech ciężki zasługuje na karę piekła, to będą strąceni do piekła ci,
którzy nie wyrzekli się grzechu, nie żałowali za niego i nie naprawili go, jak
to dzieje się w przypadku ostatecznego braku skruchy u człowieka, który umiera
w grzechu lub bez żalu. Błądzić i grzeszyć jest rzeczą ludzką, ale upierać się
przy błędzie i trwać w grzechu jest rzeczą diabelską. Jeżeli w chwili grzechu
człowiek pozwala sobie na fascynację grzeszną rozkoszą, to wkrótce po jego
popełnieniu otwierają się mu oczy i wraca rozsądek; naturalnie będzie on
zawstydzony i zacznie żałować. Jeżeli przeciwnie, upiera się przy swoim
grzechu, to tym bardziej jest winny. Uparte trwanie w grzechu jest grzechem
przeciwko Duchowi Świętemu. Odwlekanie nawrócenia prowadzi bardzo często do
najwyższej kary za brak ostatecznej skruchy i w konsekwencji do piekła.
ZAUWAŻ: Jako logiczny wniosek z tego, co zostało powiedziane,trzeba również
zauważyć, że oprócz zdeklarowanych wrogów Boga, wszyscy ci, którzy nie chcą o
Nim słyszeć, czytać i wiedzieć, oraz
ci, którym nie zależy, aby Go znaleźć, a także ci, którzy żyją tak jakby On nie
istniał, nieuchronnie trafią do piekła.
3. Nieuchronna alternatywa
Bóg umieścił człowieka w świecie pełnym wspaniałości, które go otaczają, dając
mu nakaz rządzenia niższymi stworzeniami,wykorzystywania ich bez nadużywania,
aby dał Bogu to, co powinien Mu dać, aby Go czcił, aby Go wychwalał ponad
wszystko, i aby człowiek kochał swojego bliźniego jak siebie samego. Dał mu
rozum wystarczający do odróżniania dobra od zła i siłę odpowiednią do unikania
zła i czynienia dobra. Poprzez modlitwę Bóg daje człowiekowi tyle łask, ile on
potrzebuje, aby wypełnić swoje przeznaczenie.Gdy człowiek żyje na ziemi,
znajduje się pomiędzy dwoma biegunami, pomiędzy ostatecznym posiadaniem Boga w
niebie a ostatecznym zatraceniem w piekle. To zmusza go do dokonania wyboru
pomiędzy Najwyższym Dobrem a Najwyższym Złem. Poprzez swoje życie ujawnia się
on jako istota będąca za lub przeciw Bogu, jako przyjaciel Boga albo ten, kto
się buntuje przeciw Niemu. Jeżeli człowiek woli bardziej przemijające dobra
tego świata niż duchowe nagrody tamtego, to straci je wszystkie, te z tego i te
z tamtego świata.Na końcu życia będzie on odrzucony w kierunku bieguna
przeciwnego Bogu, prowadzony przez demony i wrzucony w najstraszniejsze męki
piekielne.Każdego dnia swojego życia człowiek staje po raz kolejny wobec tej
przerażającej alternatywy, dotyczącej jego ostatecznego wiecznego losu. Od tej
alternatywy nikt nie może uciec. Jest to ostateczna
nieuchronność czekająca wszystkich. Wraz ze śmiercią, każdy otrzyma nagrodę za
to, co wolał w swoim ziemskim życiu: będzie z Bogiem wiecznie w niebie albo
będzie strącony do piekła, miejsca wiecznego
potępienia i mąk bez końca. Nikt nie może uniknąć tego dylematu, tej
nieuchronnej alternatywy. Nikt nie może uciec z rąk Boga. Przed Bogiem nie ma
ucieczki – uciec można tylko w Jego ramiona.
4. Bojaźń i miłość Boga
Pan Jezus wśród swoich słuchaczy przede wszystkim kładł nacisk na konieczność
świętej bojaźni Bożej. Wystarczy przypomnieć tekst św.Mateusza (10,28): „Nie
bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a duszy
zabić nie mogą, ale raczej bójcie się Tego, który i duszę i ciało może zatracić
w piekle”. Reguła, w której duchowość wyraża bojaźń Bożą,jest
zasadnicza: „Bojaźń Boga jest ostatnią barierą, którą napotyka
gwałtowność pokusy. Jeżeli człowiek pozostanie stanowczy, to ocali siebie od
pogrążenia się w grzechu. Jeżeli nie będzie się opierał, stanie się ofiarą
własnej przewrotności”. (s.62 cytowanej pracy). W rzeczywistości„Bojaźń Boga
jest początkiem mądrości”. (Mdr. 1,7).Bojaźń i miłość Boga nie wykluczają się,
ale wzajemnie się wspierają i uzupełniają. Pomiędzy nimi dwiema jest jeszcze
jeden motyw – korzyści. Bojaźń, korzyść i miłość, prawowite lub nieprawowite,
są trzema głównymi motywami, które wprawiają w ruch cały świat. Jeżeli miłość
Boga nie jest wystarczająca dla człowieka, aby wypełniał Prawo Boże, to opiera
się ona na pozostałych dwóch motywach, korzyści i bojaźni Bożej. Jest to
ostatni środek, jaki Bóg stosuje, aby zobowiązać człowieka do kroczenia
właściwą drogą i wypełniania swoich obowiązków. Bóg akceptuje służbę i ludzką
skruchę zarówno wypływającą z pełnej szacunku synowskiej bojaźni,poprzez którą
grzesznik rzeczywiście ucieka od grzechu, ponieważ on obraża Boga i wywołuje
Jego gniew, jak i wynikającą ze strachu przed karą. Poza spowiedzią, tylko
doskonały żal z miłości do Boga jest ważny, aby uzyskać odpuszczenie grzechów.
Z tej perspektywy można zobaczyć ogromne dobrodziejstwa i niezmierne korzyści,
jakie daje katolikom spowiedź.Z miłości do człowieka Bóg stworzył świat z całym
jego pięknem.Z miłości, którą Bóg przeznaczył człowiekowi, aby pewnego dnia żył
z Nim razem w niebie, w towarzystwie wszystkich Aniołów i Świętych.Jednak
człowiek musi chcieć tej szczęśliwości, zasługiwać na nią i być wartym Boskiego
towarzystwa, poprzez właściwe życie i wierność
Bogu. Oto powód tego przejściowego stanu człowieka i próby, której został on
poddany na tym świecie aż do swojej śmierci. Samo piekło zostało stworzone
przez Boga z miłości do człowieka, aby sprawiedliwie zobowiązać nas i prawie
nas zmusić, żebyśmy Go kochali. Lecz ten, kto odmawia odpłacania Bogu miłością
i upiera się przez swoją złośliwą przewrotność, służąc bożkom tego
świata,nieuchronnie utraci niebo z jego wieczną szczęśliwością i trafi do
piekła wiecznych mąk. Jednakże, dopóki człowiek żyje na tym świecie, Bóg
nieustannie podąża za nim, aby go do Siebie przyciągnąć i nawrócić,oferując mu
łaskę i przebaczenie. W każdej chwili przyjmie On w otwarte ramiona skruszonego
syna marnotrawnego z dobrocią i miłosierdziem.

Wybaczcie momentami rozgardiasz

[lizaxo]

ale raz kawałek tekstu źle mi się skopiował dojdziecie.Pozostawiam to bez
komentarza. Nie będę też odpisywac na beznadziejne teksty. Tak jak powiedziałam
bez komentarza. Pozdrawiam

[derby6]

Polecam Ci następujące książki:
>K.H.Deschner "Kryminalna historia chrześcijaństwa"
>K.H.Deschner " I znowu zapiał kur tom.I,II
>Hubertus Młynarek "Zakaz myślenia"
>Uta Ranke-Heinaman " Nie i amen" oraz "Eunuchy do raju" ta pani to profesor
teologii katolickiej do dziś wierna katolicyzmowi.

Przepraszam,nie polemizuję o baśniach i cudach,gdyż się na tym nie znam.

Pozdrawiam.

[wanda43]

K.H.Deschner tez jest wybitnym teologiem.
Ale coz,niektorzy wolą wierzyc w bajki.

[lizaxo]

Spodziewałam się takich reakcji , ale cóż w końcu tak zostało napisane i
przewidziane , że będą ludzie nie wierzyli w to

[marcinlet]

lizaxo napisała:
Masoneria i analogiczne stowarzyszenia
> jako niewidzialni przywódcy należą do diabła.

To wyjaśnia wszystko.

[lizaxo]

coś ci się pomieszało cytujesz niestety nie moje słowa ja tego nie napisałam

[derby6]

Jeszcze : do lizaxo

>Kościół katolicki dla jego ocalenia trzeba atakować i bez żadnych niedopowiedzeń
ujawniać jego schorzenia.Dotyczy to w szczególności kleru i szkód jakie wy-
rządza
on sam sobie i wiernym,a także ludzkości,kultywując swoją patologię,zamiast
się z niej wyleczyć.
Kościół klerykalny,jakim jest on obecnie,nie ma przyszłości i nie ma dla
niego wyjścia z katastrofalnej sytuacji jeżeli nie zdobędzie się na całkowite
odnowienie.
Dopiero gdy uświadomi sobie bezlitośnie swoją sytuację,gdy odrzuci swój kult
zewnętrznych pozorów,o b ł u d ę i p r z y m u s może się uratować,wydobywa-
jąc na jaw prawdę i piękno życia,którymi chciał nas obdarzyć Jezus.

To nie moja opinia z końcówką się nie zgadzam.To opinia doktora teologii
księdza Eugena Drewermanna.Tej opinii nie podziela hierarchia katolicka
nie podzielał jej również papież JP II,Jeden z największych i najbardziej
wpływowych myślicieli katolickich jest traktowany jako heretyk.Zabroniono
mu wykonywania jego zawodu.
Tę opinię możesz znależć w książce "Kler",której jest autorem,

Jak widzisz nie trzeba być ateistą aby atakować kościół.W przyszłości przytoczę
Ci jeszcze niejedną opinię duchownych,żebyś nie myślała,że kościół atakują
jedynie ateiści.

Pozdrowienia.
przytoczę Ci niejedną opinię duchownych chrześcijańskich

[lizaxo]

a co to ma wspólnego z opowiescią , którą przytoczyłam?Że co? Że skoro została
uznana za zgodną z Biblią to jest nieprawdziwa?Nie bardzo rozumiem. Nie nam
wypowiadać się o kościele i księżach.Zostawmy to Bogu , jeśli doczytałaś do
końca pisze tam wyraźnie , że Bóg traktuje wszytko o wiele bardziej poważnie
niż księża.Wiadomo są księża z powołania i księża dla różnych innych celów.TAk
jak są lekarze z powołania i nie z powołania tak jak nauczyciele z powołania i
nie z powołania , dużo by wymieniać. Kośćiół tworzymy przede wszytkim my sami.
Uczęszczając wypełniamy tylko wolę Bożą. My robimy swoje a księża powinni
wypełniać posługę apostolską.I każdy z nas robi swoje a czy dobrze? nie nam
sądzić

[derby6]

Dlatego ci odpisałem,że z bajkami nie będę polemizował.Biblia jest dla mnie
bajką,Biblię stworzyli i napisali ludzie.Jestem ateistą więc w Boga nie wierzę.
> na jakiej podstawie autor twierdzi,że Bóg traktuje o wiele bardziej wszystko
poważniej niż księża /gdybym wierzył w Boga/z tym akurat bym się zgodził.
> czy rozmawiał z nim o tym ?
> czy Bóg w ogóle coś lub kogoś traktuje poważnie?
> opinię o księżach zostawię bez komentarza /koń jaki jest każdy widzi/
> przytoczyłem opinię księdza E.Drewermanna...... i cóż milczysz? nie skomentujesz?

Przypomnij sobie mój post kiedy pytałem Cię "gdzie był Bóg"to odpowież na to
jak nas traktuje Bóg.A teraz jeszcze porcja wiedzy:

> W 1619 roku spalono na stosie księdza Giulio Cezare Vaniniego,który uważał
że religia jest oszustwem a jej rolą jest umacnianie władzy i wpajanie
przekonania o boskości tych,którzy tę władzę posiadają.
Cóż takiego ten ksiądz filozof powiedział,że trafił na stos..........
"Swiat jest taki jakim go Bóg zamierzył.Jeśli chciał, aby był lepszy
- byłby lepszy.Jeśli istnieje grzech,widać,że Bóg tak chce.Napisano
bowiem,że wszystko czego chce-może zrobić.Jeśli zaś nie chce-a grzech
mimo to istnieje,należy go nazwać albo nieprzewidującym,albo bezsilnym.;
albo okrutnym- skoro czy to nir był świadom swej woli czy nie mógł jej
wykonać czy też jej poniechał.Tylko tyle i aż tyle!!!!!!


Prowadzony zaś na stos krzyczał: N i e m a B o g a ,ani diabła
bo gdyby istniał Bóg,to modliłbym się do niego,aby uderzył piorunem
w ten niesprawiedliwy i nikczemny trybunał; gdyby istniał zaś diabeł
modliłbym się do niego,aby ten trybunał został pochłonięty przez
czeluście piekielne.N i e ma a n i j e d n e g o a n i d r u g i e g o
więc nie uczynię tego.

I tych chcesz,żebym komentował bajki? Skomentuj to.

Spokojnych snów życzę,żeby ci się nie przyśnij spalony na stosie
Cezare Vanini.

[lizaxo]

To, że został spalony na stosie nie świadczy o niczym. A już napewno nie o
tym ,że skoro był księdzem to głosił prawdę. jest wielu fałszywych
księży.Kiedyś palono za herezję i to była herezja. Napewno nie było to dobre
ale cóż jak już pisałam w innym wątku nie Bóga za to obwiniać tylko złych
ludzi.Co do Grzechu i zła to oczywiście paradoksalnie ale jednak Bóg daje
przyzwolenie na grzech . Dał ludzią wolną wolę więc aby w Niego uwierzyli
muszą błądzć pomiędzy dobrem a złem aby samemu i właśnie wolną wolą dokonać
wyboru. Gdyby tylko istniało dobro byłoby to banalnie proste a jednocześnie
byłoby jakby uwięzieniem dla człowieka bo wiadomo , że wtedy wierzył by w Boga.
A tu cały czas chodzi aby człowiek sam odnalazł Boga między krętymi drogami
życia

[lizaxo]

acha i widzę bazujesz na tym iż jeśli jakąś teorię przytoczył doktor teologii
to jest ona słuszna. A czemuż to? Także wielu doktorów teologii i księży nie
zgadzało sie z ta opinią i wieloma innymi uznając ją za kłamstwo? Głosili oni
również inne teorie , które uznawała większoścI co?Tutaj nie dojdziesz prawdy.
Bo na Boga nie ma naukowych dowodów. Wiara to" nie widzieć a uwierzyć"

[derby6]

To,że został spalony o niczm nie świadczy.Sama wystawiłaś sobie cenzurkę
swojej moralności.
> co do wiary w Boga... ateista o tym nie dyskutuje,nie można obalić tezy
która nie ma sensu.Przeprowadzenie dowodzenia dlaczego nie ma sensu
jest obszerne i myślę,że i tak tego nie zrozumiesz.

> W to co motłoch bez dowodów uwierzył jakże byśmy mogli to dowodami
obalić F.Nietsche.

> Abyśmy byli pewni wszystkiego,musimy zawsze trzymać się następującej
zasady: niechaj to,co naszym oczom jawi się jako białe,będzie czarne
jeśli tak postanowił Kościół hierarchiczny. Ignacy Loyola.

> to żadnych moich argumentów nie odniosłaś się merytorycznie
> przytaczając opinię teologów /mógłbym ich przytoczyć jeszcze wiele/
chciałem jedynie wykazać,że i wśród nich istnieją zasadnicze
rozbieżności w kwestiach tak istotnych do kościoła.

> wydaje mi się,że moja wiedza i argumentacja nie są dla ciebie
istotne.

Dlatego,żegnam

do derby

[lizaxo]

nie muszę się odnosić, bo wiara nie odnosi się do jakiś tam dowodów , kóre
względem niektórych są dowodami , wiara to wiara. acha i proszę skoro
większość w życiu interpretujesz na swój sposób, nie mając zielonego pojęcia o
pewnych rzeczach to twoja sprawa, ale nie interpretuj moich wypowiedzi. Czytaj
ze zrozumieniem. Napisałam , ze to iż został spalony na stosie o niczym nie
świadczy. I nie chodziło tu o moralność , ale o to , że to nie świadczy , iż
Boga nie ma , czy też o tym , że kośćiół to bzdura. Reszty nie będę powtarzać

[derby6]

To już naprawdę moja ostatnia wypowiedz:

> wiara to wiara to twój najsilniejszy argument
> nie masz zielone pojęcia o pewnych rzeczach
Przy twojej sile argumentów mój intelekt moja wiedza są rzeczywiście mizerne


> Napiasałaś dokładnie cyt:"to,że został spalony o niczym nie świadczy"
pomijam kwestię twojej wiary,bo jest ona na pokaz,pomijam to,że masz
problemy ze zrozumieniem co oznacza moralność,pomijam to,że nie potrafisz
się logicznie odnieść do żadnej argumentacji,ale to powinnaś wiedzieć
kto powiedział słowa .... n i e z a b i j a j !!!!

Odpowiedż zostaw dla siebie,przy głębi twojego intelektu nie mam szans
na polemikę z tobą.

[lizaxo]

Oczywiście dobrze to ująłeś wiara to mój najmocniejszy argument.Podkreślam "
Mój" i nie musisz się z tym zgadzać.Nie sugeruj również , że moja wiara jest na
pokaz, bo nie jest i nie zamierzam Cię przekonywać. Doskonale wiem również co
oznacza moralność.Ale przestań sugerować , że skoro kościół palił na stosie to
oznacza , że kościół jest fikcją i obłudą. Bo jako ateista najmniej powinieneś
się wypowiadać na ten temat.Jeśli ty mierzysz wszystko jedną miarką to Twoja
sprawa.W kościele jest wielu prawych ,ale i wielu fałszywych księży.Co nie
oznacza , że czas obalić kościół, bo to graniczyło by z idiotyzmem.Poza tym
wiedz o tym , że tajemnica wiary polega na nie doszukiwaniu się
dowodów.Prawdziwa wiara nie oczekuje potwierdzania. Trzeba posiąść dużą wiedzę
na temat religii. Wiedza jest potrzebna aby lepiej rozumieć coś co jest ciężko
pojęte dla ludzkiego umysłu. Również ko0ńczę, bo ta jałowa dyskusja do niczego
nie prowadzi i niewiem właściwie po co konwersujesz ze mną. Tym bardziej nie
trzymając się tematu.
Acha i uszanuj to , że mam prawo mieć inne zdanie niż Ty

[derby6]

Trudno jeszcze raz muszę się złamać/bo obiecałem się nie wypowiadać/niech
to będzie moja niekonsekwencja/, ale za dużo niedopowiedzeń- odpowiadam w słowo
w słowo na każdy zarzut.

1.Nie przeszkadza mi to,że ktoś wierzy-wierzy moja żona i trójka moich dzieci
z tego dwie córki są dorosłe.Wszyscy z mojej bliższej czy dalszej rodziny
to wierzący, ja nie.
2.Wiara wielu katolików jest płytka,fasadowa,bazrefleksyjna,na pokaz,przecież
nie żyję na Marsie.Nie znają w większości pism Nowego i Starego Testamentu
wiem,bo pytałem nie znają treści kazania na górze.nie czytali nawet pobieżnie
encyklik JP2 czy innych papieży.
Deklarują wiarę,/ostatnio gazeta wyborcza podała,żeok.95% to katolicy/,ale
zasad tej wiary zupełnie nie przestrzegają,wystarczy spojrzeć na to co się
dzieje w Polsce:morderstwa,gwałty,korupcja,cynizm i kłamstwa na każdym
kroku-to chleb powszedni tego katolickiego kraju.Czy za całe zło,które
dzieje się w Polsce,chcesz obwiniać 2% ateistów? lub "komunistów"
Oczywiście,że są katolicy,którzy mają zasady moralne i ja takich znam i cenię
i nie patrzę na to,że oni są katolikami.
Jeżeli nazwałem Twój katolicyzm na pokaz to się zagalopowałem,myśląc
o całości.Dlaczego jednak się zagalopowałem.Otóż zbulwersowało mnie to
co napisałaś : przytaczam Twój cytat:


To, że został spalony na stosie nie świadczy o niczym. A już napewno nie o
tym ,że skoro był księdzem to głosił prawdę. jest wielu fałszywych
księży.Kiedyś palono za herezję i to była herezja. Napewno nie było to dobre
ale cóż jak już pisałam w innym wątku nie Bóga za to obwiniać tylko złych
ludzi.Co do Grzechu i zła to oczywiście paradoksalnie ale jednak Bóg daje
przyzwolenie na grzech


> nie świadczy o niczym!!!!! to taka jest Twoja wiara i moralność?jaka jest
Twoja definicja dobra i zła?Zabić kogokolwiek w imieniu Boga,bo przez
całe wieki kościół z imieniem Boga na ustach i w imieniu Boga mordował
nie przejmując się przykazaniem " nie zabijaj "Czy wasz papięż po XX wiekach
krwawej historii kościoła nie wypowiadał się na ten temat nie przepraszał?
Ale cóz właściwie to znaczy po XX wiekach.


> właśnie dlatego,że kościół jest fikcją i obłudą odszedłem z kościoła
> jako ateista mam prawo wypowiadać się na temat każdej religii,tym
bardziej na temat kościoła,z moich podatków /a nikt mnie nie pytał o zgodę/
finansowany jest m.innymi Fundusz Kościelny,z którego są opłacane składki
emerytalne na księży.


> mówisz,że w kościele jest wielu prawych i fałszywych księży,wg.mnie tych
pierwszych jest garstka.Osobiście znałem tylko jednego,który mógł być
wzorem był to ks.prof.Tischner.Gdyby tacy ludzie kierowali kościołem
przez całe wieki,historia kościoła nie była by krwawa.

> trzeba posiąść dużą wiedzę na temat religii,posiadam ją w takim stopniu
że byłabyś zaskoczona,właśnie dlatego,że ją posiadam mogę polemizować
znam również historię-to niezbędne uzupełnienie,mam za sobą więcej niż
połowę ze"stu lat życia" więc mam również doświadczenie

> Ponieważ jestem racjonalistą a "wiedza religijna" jest irracjonalna
nie zgadzam się z opinią "pojęte dla ludzkiego rozumu"Przypomnij
sobie co to jest racjonalizm:z definicji jedno drugiemu zaprzecza.

> masz prawo do innego zdania niż ja i odwrotnie

> polemika polega na konfrontacji opinii nawet ostrej,a Ty prowadziłaś
monolog nie dialog.Nie musisz się zgadzać z moimi tezami czy opiniami
czy też opiniami teologów,które przytoczyłem,ale polemizuj z tym co
przytaczam a nie uciekaj do ogólników,wiara,Bóg.

>Jeżeli jesteś gotowa do polemiki do odpowiadania na argumenty
to,ja również jestem gotów.

> jako ateista mam prawo wypowiadać się na ten temat,jako

[lizaxo]

Przyczepiłeś się tego palenia na stosie. Poprostu może , źle to
sformułowałam " że nie świadczy o niczym" przyznaję,jednak dalej wyjaśniłam o
co mi chodziło , że oczywiście to było złe itd.Znam wielu prawych zakonników
takich , którzy wiodą zycie w ascezie.Wielu takich , którzy pomagają naprawdę
ludziom.Wielu godnych naśladowania.Co do racjonalizmu, dla mnie religia jest
recjonalna jak dla każdego wierzącego. Wszystko w niej dla nas jest tajemnicą
Boską i my to rozumiemy. A za zło na świecie obwiniam ogólnie ludzi .No więc
znamy już swoje zdanie i chyba nie ma sensu wkoło wałkować tego samego.
Pozdrawiam

[marcinlet]

Mogę prosić o jakieś informacje na temat tajemniczego O. Bernhardina Krempela
CP, Doktora Teologii?

[lizaxo]

niestety nie posiadam takowych informacji. Prawdopodobnie jest on z Krakowa ,
bo książeczka była tam tłumaczona. Postaram się dowiedzieć.A czemuż on taki
tajemniczy niby?

[derby6]

Dlaczego nie powinno się uczyć religii w szkołach? Ponieważ religia to kwestia
wiary, a nie wiedzy. Idąc dalej, ta wiara często przeczy wiedzy udowodnionej
naukowo. Ponadto państwo powinno być laickie, a jeżeli ktoś sobie życzy religii
mógłby na nią uczęszczać do salek przykościelnych. Zamiast katechetów lepiej
zatrudnić etyków i filozofów - oni lepiej wytłumaczom młodym ludziom co jest
dobre a co złe.

do derby!

[lizaxo]

Acha jeszcze spytam Ciebie co sądzisz o objawieniach w Fatimie jak je
wytłumaczysz?. Pytam z czystej ciekawości ,skoro tak sobie konwersujemy.Co
powiesz na fenomen słoneczny z 13 października 1917 roku , opisany w prasie
ówczesnej. Dzieci podały wcześniej datę i godzine kiedy to nastąpi. Świadkami
tego zjawiska , podkreślam nie odnotowanego przez żadne obserwatorium
astronomiczne, a zatem nie będącego zjawiskiem natury, byli ludzie wszystkich
środowisk i klas społecznych, wierzący i niewierzący a także osoby oddalone o
wiele kilometrów, co wyklucza możliwość zbiorowej halucynacji.Dla naukowców
pozostało to niewyjaśnione.Jak osoba racjonalnie myśląca to wjaśni.Skąd dzieci
mogły wiedzieć co i kiedy nastąpi?Jak wytłumaczysz stygmatyka ojca Pio? Lekarze
nie umieli wyjaśnić zjawiska jego stygmatów. Było to dogłębnie badane, aby
wykluczyć jakąkolwiek mistyfikację. Acha i żeby była ścisłość, nic nie sugeruję
a jedynie chcę poznać Twoje zdanie

[derby6]

Odpowiem na to:choć wierny swojej racjonalnej zasadzie musiał bym
odpowiedzieć krótko:

> nie wierzę w Boga bo nie wierzę w krasnoludki,smurfy,elfy,ludzików
leśnych itp.z tych powodów też nie wierzę w cuda i objawienia

> są rzeczy czy zjawiska,których naukowcy nie potrafią jeszcze wytłumaczyć
co nie oznacza,że nie wytłumaczą lub,że nie ma ich interpretacjii

> do pytań np: dotyczących początku wszechświata być może nigdy nie
uzyskamy odpowiedzi..być może!

> podejmę się próby wytłumaczenia zjawisk objawienia w tym "objawienia
w Fatimie" i stygmatyzmu ojca Pio.Będzie to jednak tak obszerne wyjaśnienie
/bo to najprostsze już przytoczyłem/,że będę o tym pisał w kilku postach
żeby posty nie były zbyt długie.

> pozatym jeszcze jedno wyjśnienie.Tak jak już kiedyś pisałem,mam jeden
komputer i trójkę dzieci,które też korzystają z komputera.
Za parę dni udaję się na zaplanowany zabieg operacyjny,i nie będę obecny
przez okres miesiąca.Jeżeli wrócę dokończę.
> Czy mam otworzyć nowy wątek np;"Objawienia" czy też zwracać się do lizaxo?

Do derby6

[wanda43]

Proszę,otworz nowy wątek.Z ogromną przyjemnoscią czytam twoje posty pelne
taktu,kultury i rzetelnej wiedzy.Serdecznie pozdrawiam i życzę duzo zdrowia.

[lizaxo]

Widzę ,że obszernie odpsujesz na inne tematy a na temat objawień nie bardzo
potrafisz.Niby nie masz czasu ,niby dzieci a tu proszę odpisujesz na wszystko
inne , tylko nie na moje pytania. hahahah no spodziewałam się , ale wiem
wiem ,potrzeba Ci czasu abys wymyślił cos mającego ręce i nogi. Pozdrawiam

[derby6]

To znowu tylko Twoja subiektywna ocena.
> wyjaśnienie to najprostsze,najkrtótsze już złożyłem
> nie mogę wierzyć w cudowne objawienia,gdyż są to zjawiska irracjonalne
> wyjaśnienie tych zjawisk to bardziej domena,psychologii,parapsychologii
psychiatrii na taką odpowiedż potrzeba czasu,na wszystkim się nie znam.
>ponieważ ty i tak wiesz wszystko najlepiej,np: że potrzeba mi czasu
żebym coś wymyślił.hahaha! wiedziałam to możesz tą opinię dalej podtrzymywać

> ja naprawdę nie mam czasu,oprócz problemów zdrowotnych,które opisałem mam
wiele innych zainteresowań,m.innymi astronomia,polityka,szachy,sport
za chwilę będę wychodził,aby odbyć jazdę rowerową,potem chcę obejrzeć żużel
w telewizjii,wiele rzeczy zaniedbałem.
> nie potrzebuję nic wymyślać" coś mającego ręce i nogi" na wiele rzeczy
lub zjawisk nie ma odpowiedzi tak lub nie.to wymaga obszerniejszego
uzasadnienia.Wybacz,czasami zastanawiam się po co?ty i tak wiesz lepiej.

> dzieci mam dorosłe,tym większe ich potrzeby jeżeli chodzi o komputer
choć mają wakacje to dalej realizują swój pęd do wiedzy/obie studiują/

Pozdrawiam.

[lizaxo]

Sprytnie wybrnąłeś.Wiedziałam , ze niestety nie odpowiesz a zdawałoby się , że
znasz odpowiedz na wszystko. Tym bardziej , że we wcześniejszych postach
deklarowałeś , że odpowiesz i to bardzo obszernie.Ależ nie będę już Cię
męczyć , bo skoro nie rozumiesz wiary, religii tylko przyswajasz to co jest
najprostrze, to już inny temat. Dlatego życzę zdrówka i pozdrawiam

[derby6]

Lizaxo napisała:

> Sprytnie wybrnąłeś.Wiedziałam , ze niestety nie odpowiesz a zdawałoby się , że
>
> znasz odpowiedz na wszystko. Tym bardziej , że we wcześniejszych postach
> deklarowałeś , że odpowiesz i to bardzo obszernie.Ależ nie będę już Cię
> męczyć , bo skoro nie rozumiesz wiary, religii tylko przyswajasz to co jest
> najprostrze, to już inny temat. Dlatego życzę zdrówka i pozdrawiam


> nikt nie zna odpowiedzi na wszystko

> skoro wiedziałaś: to chyba cię nie zawiodłem

> w dalszym ciągu deklaruję,że odpowiem,dyskusja na forum to nie jest
jedyne moje zajęcie.Może nie zauważyłaś może będę nieskromny,ale wydaje
mi się,że to ja piszę najdłużższe posty na tym forum

> nie rozumiem wiary...już powiedziałem ,że wiara i podstawy wierzeń religijnych
są irracjonalne.Aby wyjaśnić,że jakieś przekonanie czy działanie
jest sprzeczne z rozumem,trzeba przeprowadzić dowód,który składa się z paru
dylematów m.innymi,że wiara religijma wykracza poza rozum ludzki,albo znajduje
się w domenie rozumu.
Wierzący,który twierdzi np:,że wiara wykracza poza rozum,musi podać opisową
definicję boga.
Nie należy do ateisty definiowanie nazwy własnej "bóg"czy rzeczownika pospo-
litego"bóg"
Jeżeli wierzący zakłada,że wiara znajduję się w domenie rozumu wszyscy
musielibyśmy stać się ateistami.
Jak więc ateista ma dyskutować o religii czy wierze z wierzącymi?
Najmądrzej jest zacząć od milczenia.Jeśli twierdzisz,że bóg istnieje to proszę
mi powiedzieć przy pomocy jakiej definicji opisowej nadajesz znaczenia
słowu "bóg" i wiara,?
> to jest podstawa do przeprowadzenia dowodu,jestem gotów!tylko nie mów mi
że wiara to wiara bo wtedy nie będę dyskutował.

> dla ciebie wszystko jest niesłychanie proste białe lub czarne

> co wg.ciebie przyswajam jako najprostsze,proszę skonkretyzować zarzut.

dziękuję za życzenia zdrowia i wzajemnie.

[lizaxo]

Drogi derby Bóg to dla mnie Stwórca,Pan świata i wszelkich stworzeń.To miłóść
sama w sobie, dużo by o tym pisać.Umysł ludzki zasadniczo mógłby o własnych
siłach dojść do prawdziwego poznania osobowego Boga, który czuwa nad światem i
nim rządzi, jak i prawa natualnego, kóre Stwórca wypisał w naszych duszach.
Skuteczne i owocne wykorzystanie za pomocą rozumu, tych wrodzonych zdolności
natrafia jednak w praktyce na liczne przeszkody. Prawdy dotyczące Boga oraz
relacji między Bogiem i ludźmi , przekraczają w sposób absolutny porządek
rzeczy podpadających pod zmysły i gdy powinny one kształtować życie, wymagają
od człowieka poświęcenia i wyrzeczenia się siebie. Rozum ludzki natomiast w
poszukiwaniu takichprawd napotyka trudności wynikające z wpływu zmysłów i
wyobraźni oraz ze złych skłonności Sprawia to ,że ludzie w tych dziedzinach
łatwo sugerują się błędem lub przynajmniej niepewnością , w tym czego nie chcą
uznać za prawdę. Widzisz w dzisiejszych czasch człowiek zapomina o życiodajnej
łączności z Bogiem. Może jej nie dostrzegać a nawet odrzucać. Źródła takich
postaw są bardzo zróżnicowane.Bunt przeiw obecności zła w świecie,,troski
doczesne i bogactwa,niewiedza lub obojętność religijna, zły przykład
wierzących, prądy umysłowe wrogie religii.Jednaże również trzeba zauważyć , że
człowiek grzeszny ma skłonność do ukrywania się przed Bogiem i do ucieczki
przed Nim.Bo tak wygodniej.
Co do wiary dla mnie jest to poddanie się w sposób wolny usłyszanemu słowu,
ponieważ jego prawda jjest zagwarantowana przez Boga.Przez wiarę poddaję Bogu
całkowicie swój rozum i swoją wolę. Wiem Ty tego nie zrozumiesz , bo nie
wierzysz. No trudno. Okazanie Bogu zaufania i przylgnięcie do prawd
objawionych przez Niego , nie jest przeciwne ani wolności , ani rozumowi
ludzkiemu.. Już w relacjach międzyludzkich , nie jest przeciwna naszej godności
wiara w to, co inne osoby mówią nam o sobie i o swoich zamierzeniach oraz
zaufanie ich obietnicą.Mam nadzieję , że nie namotałam tym razem i rozumiesz
jak ja to widzę. Pozdrawiam

[derby6]

Szanuję twój pogląd lecz się z nim nie zgadzam.

Przeprowadzenie dowodu,na irracjonalność religii /boga/ jest długie
bardzo długie.Przede wszystkim trzeba zacząć od punktu wyjścia
1.czy wiara mieści się w domenie rozumu ludzkiego?
2.czy wiara wykracza poza rozum ludzki.

Określ mi który argument uważasz za słuszny wtedy odpowiem ci dalej.

Pozdrawiam

[lizaxo]

Moim zdaniem mieści się w domenie rozumu ludzkiego.Wiara jest wszczepiona w
nasza naturę.Podam może bardzo prostolinijny przykład , ale może uda mi się w
ten sposób przekazać o co mi chodzi.Np.Twoja żona musi na dłuższy czas wyjechać
gdzieś sama, pyta Ciebie czy jej ufasz, odpowiadasz , że tak.Nie jedziesz za
nią, nie sprawdzasz ,nie szukasz potwierdzenia dla tego ,iż jej uwierzyłeś,
zaufałeś.Mimo to wierzysz jej.Moim zdaniem to bardzo nieracjonalne.A jednak w
naszym życiu jest masa przykładów , że można uwierzyć w coś co na pierwszy rzut
wydaje się nieracjonalne.Wierzymy innym ludziom w wiele rzeczy. Nie doszukując
się nawet dowodów.Jest to zapisane w naszą naturę.Skoro wierzymy w tak wiele
rzeczy wydającyh się nieracjonalne z racji braku dowodów na to , czemu nie
możemy uwierzyć w Boga i jego słowo? Moim zdaniem możemy , tak samo jak
wierzymy w wiele innych rzeczy.Skoro jest to w naszej naturze ,nie może być
niezgodne z naszym rozumem.Oczywiście wiara w Boga jest bardzo trudna. Ale tak
naprawdę wierzymy w to co chcemy uwierzyć.I tak samo jak chcesz wierzyć żonie ,
możesz uwierzyć w Boga i Bogu.Tak samo jak rozum Twój obejmuje , że na
podstawie wielu rzeczy ufasz, wierzysz żonie, tak samo może rozum objąć to ,
że wierzysz w Boga.Jeśli chcesz wierzyć ,to i wiele rozumiesz.Dużo by
polemizować na ten temat.Ciężko przekazać pisząc wszytko co by chciało się
powiedzieć, ale ja tak to widzę.

[lizaxo]

jak ci wygodnie , ja wolałabym tu ale zostawiam to tobie