Dzieci sie nie bije

[Gość: feministka przez F]

Dziala to w przyblizeniu tak:
Male dziecko jest od rodzicow zalezne calkowicie. W pierwszych miesiacach
zycia
ono nawet nie zdaje sobie sprawy z wlasnego istnienia. Calym swiatem jest
osoba
ktora sie tym dzieckiem opiekuje. Cala uwaga jest skierowana wlasnie na te
osobe. To jest caly swiat tego dziecka. Pozniej dzieciak stopniowo zaczyna
uswiadamiac sobie wlasne istnienie, ale przez wiele wiele lat dziecko nie
jest
fizycznie zdolne do skrytykowania rodzica. Nie moze pomyslec o rodzicu zle.
Nie
jest w stanie. Psychiczne przeciwstawienie sie rodzicom jest mozliwe w wieku
kiedy wszystkie podstawowe schematy myslowe sa juz dawno wyuczone. Wczesniej
dla dziecka dobre jest WSZYSTKO co robi rodzic. Z definicji. Wazne jest, zeby
to dobrze zrozumiec - dla malego dziecka cokolwiek robi rodzic jest sluszne.
Rodzic wie wszystko i ma racje zawsze. Wyznacza wszystkie granice. Okresla
wszystkie zasady. Dysponuje wszystkimi srodkami - jedzeniem, piciem,
miejscem,
czasem...Po prostu wszystkim.

No i teraz co sie dzieje kiedy taki rodzic bije dziecko. Dorosla zywa istota
dowolnego gatunku jesli zostanie zaatakowana broni sie albo ucieka. Unika
zagrozenia. Rozpoznaje zagrozenie jako ZEWNETRZNE w stosunku do siebie i
podejmuje jakies dzialania w celu ochrony siebie.

Chyba, ze w pierwszym okresie zycia zostanie ta istota tego oduczona. To
wlasnie robi rodzic ktory bije wlasne dziecko. Taki rodzic niszczy (czasem
nieodwracalnie) zalazki tworzacego sie systemu obronnego dziecka. Bo z jednej
strony ten rodzic dziecku zagraza, a z drugiej dziecko rodzica zanegowac nie
moze. To jest osoba ktorej dziecko sie NIE przeciwstawia. Ale komus musi bo
przeciez jest bite i instynktownie widzi zagrozenie. W efekcie to dziecko nie
mogac za bicie obwinic rodzica obwinia siebie. Uczy sie bardzo istotnej
sciezki
myslowej: ZAWSZE KIEDY JESTEM BITA TO JA SAMA JESTEM TEMU WINNA. JESTEM BITA
BO
JESTEM ZLA. W ten sposob to dziecko samo staje sie wlasnym wrogiem.

(cytat: p.Pawel Drozdziak)

Dzieci sie nie bije !

[ix]

Tylko tyle :-)

dzieci się bije

[titus_flavius]

Chairete,
dziecko rodzi się z wrodzonym instynktem zamozachowawczym. O zagrożeniu zaś
sygnalizuje mózgowi ból. Instynkt samozachowawczy mówi dziecku, że nalezy
unikać robienia rzeczy, które są zwiazane z bólem. Jak dziecko się oparzy
ogniem, to więcej tego unika.
Z uwagi na to właśnie tak skuteczne jest karcenie fizyczne dzieci. Dzieci w ten
sposób uczą się, jakie zachowania są potępiane przez rodziców i starają się
postępowac w taki sposób, aby nie sciągnąć na siebie potępienia rodziców, gdyż
w ich świadomości wiązać się będzie to z obawą kary. Dzieci same wiec będą
zastanawiać się, czy ich postępowanie nie ściągnie na nie przykrych
konsekwencji.
Karcenie o tyle przewyższa inne środki wychowawcze, gdyż jest dopasowane do
dzieciecych umysłów, które nie są jeszcze w stanie pojąć pewnych pojęć
abstrakcyjnych i nie są w stanie zrozumieć konieczności pewnego postępowania.
Nadto karcenie może być stosowane zarówno przez rodziców wybitnie
inteligentnych, jak i nisko.
Z uwagi na to karcenie jako środek wychowawczy zaleca szereg najwybitniejszych
myślicieli, na czele z Arystotelesem i Platonem.
Karci się z dwu podstawowych względów: w celu utrzymania dzieci w pewnej
dyscyplinie - czyli w celach porządkowych i w celach wychowawczych.
O ile karcenie w drugim przypadku może wydawać się niektórym prostszym umysłom
dyskusyjne, o tyle jest niezbędne dla utrzymania porządku w rodzinie i
wymuszenia posłuszęństwa.
Nie bez znaczenia jest także funkcja sprawiedliwościowa karcenia, gdzie
karcenie ma być odpłatą za naruszenie porżadku, i jest wymierzana po to, aby
stała się sprawiedliwość.
Lapidarnie streścił to Platon pisząc, że sprawiedliwe karcenie ma przywracać
naruszoną przez dziecko harmonię. Co należy uznać, za słuszne.
T.

Stwierdzenie i pytania:

[ix]

titus_flavius napisał:
"Lapidarnie streścił to Platon pisząc, że sprawiedliwe karcenie ma przywracać
naruszoną przez dziecko harmonię. Co należy uznać, za słuszne".

Stwierdzenie:
Sprawiedliwe karcenie może przywracać naruszoną harmonię jeżeli nie jest
karceniem polegającym na biciu.

Pytanie I:
Dlaczego to co napisał Platon nalezy uznać za słuszne?

Pytanie II:
Czy można uznać za również słuszne, że naruszenie harmonii Platona
może powodować tworzenie harmonii nieplatonowskiej, która może być
bardziej adekwatna do feministycznego światopoglądu?
Dlaczego to co napisał Platon nalezy uznać za słuszne?

[titus_flavius]

ix napisał:

(...)
> Dlaczego to co napisał Platon nalezy uznać za słuszne?

Chaire,
jest on uważany za najwybitniejszego filozofa wszechczasów. Kościół Katolicki
uważa zaś, że jego dzieła są natchnione przez Boga.
T.

Czy stwierdzenie, że kościół katolicki

[ix]

uważa, że są natchnione przez boga ma być
jednoznaczne z tym, że jest on uważany
za najwybitniejszego filozofa wszechczasów?

[titus_flavius]

ix napisał:

> uważa, że są natchnione przez boga ma być
> jednoznaczne z tym, że jest on uważany
> za najwybitniejszego filozofa wszechczasów?

Chairete,
wymienione przeze mnie okoliczności są od siebie niezależne.
T.

[empeka]

titus_flavius napisał:
> > Dlaczego to co napisał Platon nalezy uznać za słuszne?

> jest on uważany za najwybitniejszego filozofa wszechczasów. Kościół Katolicki
> uważa zaś, że jego dzieła są natchnione przez Boga.

Wobec tego przeczytaj 'Państwo' Platona i przekkonaj się, że jego koncepcja jest kwintesencją
totalitaryzmu. I KK to popiera?

[titus_flavius]

empeka napisała:

> titus_flavius napisał:
> > > Dlaczego to co napisał Platon nalezy uznać za słuszne?
>
> > jest on uważany za najwybitniejszego filozofa wszechczasów. Kościół Katoli
> cki
> > uważa zaś, że jego dzieła są natchnione przez Boga.
>
> Wobec tego przeczytaj 'Państwo' Platona i przekkonaj się, że jego koncepcja
jes
> t kwintesencją
> totalitaryzmu. I KK to popiera?

Chaire,
taka interpretacja "Państwa" jest wyłącznie Twoją interpretacją. To jest
przedstawienie koncepcji państwa idealnego, które nie ma nic wspólnego z
rzeczywistością.
T.

[empeka]

> taka interpretacja "Państwa" jest wyłącznie Twoją interpretacją. To jest
> przedstawienie koncepcji państwa idealnego, które nie ma nic wspólnego z
> rzeczywistością.

Jak to u Platona. Więc nie powołuj się na jego przestarzałe porady pedagogiczne. Też nie mają
nic wspólnego z rzeczywistocią.
A co to jest (wg ciebie) rzeczywistość?

[titus_flavius]

empeka napisała:

> Jak to u Platona. Więc nie powołuj się na jego przestarzałe porady
pedagogiczne
> . Też nie mają
> nic wspólnego z rzeczywistocią.

Chaire,
to także jest Twój wymysł niczym niepoparty.Widać, że nie rozumiesz
słowa "idealny". Ideany wcale nie znaczy przestarzały. Poglądy Platona są wcią
aktualne, szczególnie, gdy chodzi o karcenie dzieci.
T.

[empeka]

titus_flavius napisał:

> Chairete,

Co to znaczy?

> dziecko rodzi się z wrodzonym instynktem zamozachowawczym.

...oraz z wrodzonym rozumem ;-)
Wie kiedy ma głupich rodziców, którzy biją niekonsekwentnie, gdy mają zły humor, gdy chcą
odreagować na słabszym, gdy raz to samo akceptują, a kiedy indziej nie. Tacy właśnie biją. Brak
im rozsądku do budowania autorytetu na walorach osobistych.

O zagrożeniu zaś
> sygnalizuje mózgowi ból. Instynkt samozachowawczy mówi dziecku, że nalezy
> unikać robienia rzeczy, które są zwiazane z bólem. Jak dziecko się oparzy
> ogniem, to więcej tego unika.

Ogień jest zjawiskiem przyrodniczym, występuje w określonych warunkach fizycznych i
chemicznych, zachowanie rodziców - społecznym. Unikanie ognia nawet nnie wymaga
sparzenia się, jest instyktowne, tak jak lęk wysokości.

> Z uwagi na to właśnie tak skuteczne jest karcenie fizyczne dzieci. Dzieci w ten
> sposób uczą się, jakie zachowania są potępiane przez rodziców i starają się
> postępowac w taki sposób, aby nie sciągnąć na siebie potępienia rodziców, gdyż
> w ich świadomości wiązać się będzie to z obawą kary. Dzieci same wiec będą
> zastanawiać się, czy ich postępowanie nie ściągnie na nie przykrych
> konsekwencji.

Czyli od małego trening hipokryzji: unikamy kary ze strachu, a nie uczymy się etycznych
zachowań. Brawo, titusie.

> Karcenie o tyle przewyższa inne środki wychowawcze, gdyż jest dopasowane do
> dzieciecych umysłów, które nie są jeszcze w stanie pojąć pewnych pojęć
> abstrakcyjnych i nie są w stanie zrozumieć konieczności pewnego postępowania.
> Nadto karcenie może być stosowane zarówno przez rodziców wybitnie
> inteligentnych, jak i nisko.

To nie jest kwestia inteligencji, a mądrości.

> Z uwagi na to karcenie jako środek wychowawczy zaleca szereg najwybitniejszych
> myślicieli, na czele z Arystotelesem i Platonem.

Należy użyć czasu baaaardzo zaprzeszłego.

> Karci się z dwu podstawowych względów: w celu utrzymania dzieci w pewnej
> dyscyplinie - czyli w celach porządkowych i w celach wychowawczych.

Bardzo łatwo zamieniasz bicie na karcenie. To jest to samo?


> Lapidarnie streścił to Platon pisząc, że sprawiedliwe karcenie ma przywracać
> naruszoną przez dziecko harmonię. Co należy uznać, za słuszne.

Nie należy. Należało - być może - w Starożytniości i Średniowieczu. Później już mniej, obecnie -
wcale nie. Trochę się rozwinęła wiedza o człowieku.

[Gość: misiu]

empeka napisała:

> ...oraz z wrodzonym rozumem ;-)
> Wie kiedy ma głupich rodziców, którzy biją niekonsekwentnie, gdy mają zły
> humor, gdy chcą odreagować na słabszym, gdy raz to samo akceptują, a kiedy
> indziej nie. Tacy właśnie biją. Brak im rozsądku do budowania autorytetu na
> walorach osobistych.

Obie z F-eministką budujecie swoje konstrukcje na jakichś absurdalnych
założeniach. Jak tu się dziwić, że wychodzą Wam pozbawione sensu wnioski.
Na motto dla Waszego toku rozumowania nadaje się wyśmienicie cytat z Barei:
"- Ukraść mi chciał tego kurczaka. To złodziej!
- I pijak! Bo każdy pijak to złodziej."

Ty przyjęłaś fałszywe założenie, że dzieci biją tylko rodzice niekonsekwentni
oraz, że kilkuletnie dziecko jest w stanie docenić jakieś, bliżej
nieokreślone, "walory osobiste" rodzica, co by to nie miało znaczyć. (Bo i cóż
takiego: uczciwość? honor? odwaga? prawdomówność? rzetelność? pracowitość?
lojalność? itd.)
F-eministka, dla odmiany, założyła sobie, że bije się dzieci, które nie
osiągnęły jeszcze stadium samoświadomości.
Powodzenia w wyciąganiu wniosków.

Kiedyś, jeszcze w szkole podstawowej, dziwiłem się niezmiernie, gdy
nauczycielka chemii, po opisie doświadczenia polegającego na reakcji kwasu
solnego z nadmanganianem sodowym, poleciła zapisać jako wniosek z doświadczenia
zdanie: "chlor ma kolor zielony". Teraz widzę, że wobec sposobu wnioskowania,
jaki można spotkać gdzieniegdzie na forum, był to jeszcze wyjątkowo trafny
wniosek.

[Gość: .]

A freda się nie marszczy !

[Gość: graga]

Platon homoseksualista - milosc platoniczna zmienila znaczenie - chodzilo o
to, ze sie nie zadawal z kobietami, a otaczal mlodziankami - teraz stal sie
guru tych samych co nienawidza "pedalow" w kwestii stosowania przemocy wobec
dzieci.

A to za bajki?!

[dokowski]

Gość portalu: feministka przez F napisał(a):

> przez wiele wiele lat dziecko nie jest
> fizycznie zdolne do skrytykowania rodzica.

Naturalne odruchy obronne są krytyką bardzo bezpośrednią. Podobnie jak płacz
dziecka, któremu sprawiamy ból.

> Nie moze pomyslec o rodzicu zle.

Natura ludzka ma genetycznie zaprogramowane okresu buntu przeciwko rodzicom.
Jest okres, kiedy dziecko automatycznie mówi "nie" na każdą sugestię rodziców i
myśli o nich źle niezależnie od tego, co zrobią. Są to mechanizmy konieczne do
tego, aby dziecko nauczyło się autonomii i suwerenności w myśleniu, aby wyrosło
na osobę niezależną, zdolną do walki o swoje prawa, o godność i wolność.

Początki tego procesu dojrzewania są nieporadne, jak każde początki. Dziecko
instynktownie eksperymentuje: co się stanie, gdy zrobię coś wbrew rodzicom, co
się stanie, gdy okażę im pogardę i nienawiść, co się stanie, gdy uderzę matkę
lub ojca ... Takie eksperymenty są dla małego dziecka czymś zupełnie naturalnym
(chociaż oczywiście nie jest świadome tego faktu eksperymentowania, wszystko
bierze serio).

> Psychiczne przeciwstawienie sie rodzicom jest mozliwe w wieku
> kiedy wszystkie podstawowe schematy myslowe sa juz dawno wyuczone.

A to już jest zdanie sprzeczne samo w sobie - psychicznego przeciwstawiania się
rodzicom dziecko musi się uczyć i uczyć, aby się nauczyć.

> Wczesniej dla dziecka dobre jest WSZYSTKO co robi rodzic. Z definicji.

Oczywista, kompletna bzdura. Tak to jest, gdy ktoś całkowicie nieoczytany
zmyśla sobie jakieś własne analizy.

Jakie wnioski można wysnuć z tak idiotycznych fałszywych założeń? Zupełnie
dowolne

Miało być: "a co to za bajki?!"

[dokowski]

[titus_flavius]

dokowski napisał:
>
> Natura ludzka ma genetycznie zaprogramowane okresu buntu przeciwko rodzicom.
> Jest okres, kiedy dziecko automatycznie mówi "nie" na każdą sugestię rodziców

Chaire,
bene dicit. GDyby któraś z nich czytała jakikolwiek poradnik dla rodzciów, to
by wiedziała, że juz dwu-trzylatek próbuje przeciwstawiać sie nakazom rodziców.
Po to tylko, aby je łamać i sprawdzać empirycznie, czy wciąż mu czegoś nie
wolno.
Uczy się w ten sposób wolności, ale jednocześnie odczuwa ciężar
odpowidzialności za łamanie usalonych zasad. Dzięki temu rodzice uczą go życia
w społeczeństwie, gdzie także za łamanie przyjętych zasad grożą sankcje
społeczne.
T.

[uli]

kto to jest "któraś z nich"?
ktorAŚ Zkobiet?
a co było piersze - macierzyństwo czy kultura poradnikowa?
macierzyństwo czy platon?
nie odrabiasz lekcji, tytusie.

[tad9]

uli napisała:

> kto to jest "któraś z nich"?
> ktorAŚ Zkobiet?
> a co było piersze - macierzyństwo czy kultura poradnikowa?
> macierzyństwo czy platon?
> nie odrabiasz lekcji, tytusie.


Zwracam uwagę Zulo, że to klaps był pierwszy. Poradniki pojawiły się później.

[uli]

przed klapsem pierwsza byla jednak milosc. procz patologicznych rodzicow
istnieli tez "normalni". inaczej bysmy sie wytlukli u zarania gatunku.

[uli]

klaps to może za lekkie slowo. dopowiedz sobie sam.

[titus_flavius]

uli napisała:

> kto to jest "któraś z nich"?
> ktorAŚ Zkobiet?
> a co było piersze - macierzyństwo czy kultura poradnikowa?

Chaire,
macierzyństwo, ojcostwo i karcenie krnąbrnych dzieci.
T.