Stres

[Gość: Zestresowana]

Mam 18 lat. I moj problem polega na tym, ze jestem strasznie nerwowa i
niesmiała. W domu wydzieram się z byle powodu. Mam wieczna chandre. Kiedy
jestem wsrod obcych mi ludzi czuje zaklopotanie i sie strasznie denerwuje.
czerwienie się zawsze gdy jest o mnie mowa. W szkole najbardziej sie stresuje.
Nie lubie nigdzie chodzic sama, bo wszyscy sie na mnie patrzą.
Naprawde jest mi ciezko

Myślalam o pojsciu do psychologa ale mieszkam w malym miecie i zaraz kazdy by
wiedział. Mój szkolny odpada kompletna klapa. Jak sobioe radzic ze stresem w
szkole i ogolnie na codzien?

Poradzcie mi cos prosze...
Pozdrawiam

[Gość: Aga]

Zacznij od lekarza pierwszego kontaktu. Na pewno Ci doradzi gdzie możesz się
udać bez skrępowania ale nie popieram takiego czajenia się. Dzisiaj, w tym
zwariowanym świecie, to wręcz moda panuje na psychologów, psychoterapeutów itp.
Ale problem masz poważny. Ciężko tak żyć, a jesteś młodą kobietką i musisz
cieszyć się życiem, sobą i młodością.
Jeżeli możesz to radzę wychodź codziennie na spacer do parku czy tam gdzie
lubisz, tam gdzie są ludzie, bądź uśmiechnięta. Czasami porozmawiaj z inną obcą
osobą Ty rozpoczynaj takie rozmowy nawet ze starszymi, babciami. Nie ma nic
gorszego jak zamykanie się w domu i czekanie nie wiadomo na co.
DAJĘ CI SŁOWO,ŻĘ NIE WSZYSCY PATRZĄ SIĘ NA CIEBIE - TO TY PATRZYSZ NA
WSZYSTKICH. ZMUŚ SIĘ DO WYJŚCIA. A jeszcze proponuję codziennie 20 minut
gimnastyki, podczas ćwiczeń produkujemy sobie hormon ,,szczęścia czy radości,,
jak kto woli.
POWODZENIA

[izolda201]

Moim zdaniem powinnas pogadac moze z rodzicami, czy bliska osobą i poprosic o
wsparcie. Idz do psychologa, ponieważ nie ma nic gorszego niz problemy związane
z nerwami. Ja tez jestem nerwowa-u mnie wpływ rodziny i to, że jestem bardzo
wybuchowa. Na szczęscie mam fajnych przyjaciół. Nie ma nic lepszego od grona
fajnych znajomych. Na mnie działa kojąco muzyka, mój facet, który jest bardzo
spokojny i zrównoważony. Powinnas isc do psychologa, ja jak byłam mała bardzo
się jąkałam, gdyby nie pomoc fachowca, to trudno by mi było teraz rozmawiac. I
nie mozesz sie zamykac w sobie,a widzę, że chcesz pomocy od innych. Na nerwy
tez sprawdzone-sport. Nic tak nie wycisza jak dobry trening. Moze joga?? A na
dobre samopoczucie czekolada. Głowa do góry

[Gość: Zestresowana]

jezeli chodzi o sport to jestem aktywna fizycznie. Chodzilam na tance, uprawiam
aerobic. Staram się duzo czytac. Mam duze problemy z koncentracja. Gdy łapie sie
za ksiazke mysle o problemach o tym co bylo co bedzie itp.

A teraz tyle nauki sama nie wiem jak mam sie skoncetrowac na danej pracy.

[lilith76]

Bardzo chciałabym ci pomóc, ale pamiętam, że okres nastoletni to był czas najbardziej intensywny emocjonalnie, kiedy nastrój zmieniał się z minuty na minutę. Też wydawało mi się, że gapią się na mnie, obgadują
Byłam strasznie nieśmiała, ale ja próbowałam to zwalczyć byciem bardzo towarzyską, wygadaną, pierwszą do różnych szaleństw. Sporo nerwów mnie to kosztowało.

To na pewno z czasem minie. Może nie staniesz się Dodą, ale z wiekiem emocje się układają, a drobiazgi nie są już strasznym problemem. Masz prawo być taka jaka jesteś, wrażliwa i delikatna. Z wiekiem nadal jest się nieśmiałą i introwertyczną osobą, ale wtedy jest to po prostu taka człowiecza natura. Świat także potrzebuje "Obserwatorów", "Samotników", bo takie osoby są najbardziej twórcze i to one wnoszą dorobek artystyczny i naukowy, który przetrwa stulecia. "Dusze towarzystwa" szybko się wypalają i znikają jak efemerydy.
Tak na siebie spójrz.

Najlepszym wyjściem było by SAMOZAAKCEPTOWANIE siebie taką jaką jesteś, ale sama wiem jakie to cholernie trudne. Wtedy to TY wnosisz siebie do towarzystwa, a nie ono łaskawie cię przyjmuje.
Masz prawo być nieśmiała.
Masz prawo do zakłopotania i zaczerwienienia - jeśli ma się samoakceptację, to zakłopotanie i czerwienienie znika.

[Gość: Zestresowana]

Dziekuje wam za odpowiedzi.

Jezeli chodzi o akceptacje np swojego wygladu to jak najbardziej go akceptuje.
Nie mam kompleksow.

Zdaje mi sie, ze ta niesmialosc zostala spowodowana przez moje dziecinstwo.
Niestety nie było ono takie jakie byc powinno
I teraz sie wszystko odbija.

Jest mi bardzo smutno bo mimo iz mam kolezanki a nawet jedna przyjaciolke czuje
sie samotna. Znajome maja chlopakow z ktorymi spedzają czas, ja natomiast
zostaje w domu i mam w glowie tak wiele spraw. Z tak wieloma sobie nie moge dac
rady. A tak naprawde to sa drobnostki dla innego czlowieka.
A co do rozmow z obcymi hmm chyba sie na to nigdy nie zdecyduje. Wyjsc do parku
sama? Troche dziwne to by było.

Wczesniej mialam wieksza powodzenie u chlopakow dopoki nie poznali mnie. Uwazaja
mnie za wyniosła. A tak naprawde to jestem tak bardzo wstydliwa, ze trudno mi
jest komus w oczy patrzec. ehh cieko naprawde

[lilith76]

> A co do rozmow z obcymi hmm chyba sie na to nigdy nie zdecyduje. Wyjsc do parku
> sama? Troche dziwne to by było.
>

Pewnego pięknego dnia, gdy koleżanki miały chłopaków, mężów, albo inne gusta miałam do wyboru albo siedzieć w domu albo sama iść do kina, na wystawę, wykład, spotkanie autorskie. Życie jest za krótkie, za wiele rzeczy się dzieje, żeby się zamykać w czterech ścianach Wybrałam to drugie i choć mam faceta nadal wychodzę sama.

ja natomiast
> zostaje w domu i mam w glowie tak wiele spraw. Z tak wieloma sobie nie moge dac
> rady. A tak naprawde to sa drobnostki dla innego czlowieka.

Trudno poradzić skoro nie wiadomo co to za sprawy, ale ja zawsze robiłam sobie plan dnia (z godzinami, od-do) i trzymałam się harmonogramu. Było też wiele spraw, które mnie stresowały, np. głupia rozmowa w urzędzie.

> Wczesniej mialam wieksza powodzenie u chlopakow dopoki nie poznali mnie. Uwazaj
> a
> mnie za wyniosła. A tak naprawde to jestem tak bardzo wstydliwa, ze trudno mi
> jest komus w oczy patrzec. ehh cieko naprawde

A mnie brali za jędzę z niewyparzoną gębą i bali się