Pamiętna Wigila

[filomena1]

Sama nie wiem czy dlatego pAMIęTNA, że pierwsza z dala od domu i rodziny, czy tez dlatego , że
stan wojenny odciął nas od bliskich i od domu , czy tez dlatego ze na talerzach było mięso ?
z tym tradycyjnym postem wigilijnym to jak z nałogiem?, trudno sie odzwyczaić od postu aby w
Wiglie jeść mięcho. Na pierwszą tu Wigilie 25 lat temu zaprosili nas Szwajcarzy . Gośćmi byli tez
Kanonik i Proboszcz. Mielismy smutne miny, Polska byla odcięta od swiata. Nagłówki gazet
przynosily codziennie wiadomosci o tysiacach poległych stanu wojenngo. Mielismy szacha i mata na
karku. Wigila zapowiadala sie uroczyscie. Zaskoczyly przy wejsciu pieknie nakryty i udekorowany
troche jarmarcznie jak na moj gust stol oraz choinka przyozdobiona na czerono -srebrno. . Do stolu
zasiedlismy zwyczajnie, tzn bezceromanialnie, bez zyczen i oplatka. Zaczęliśmy od łososia z bułką z
masłem, następnie podano pieczn cięleca w jakims sosie. Mielismy ścisk w zołądku i w żaden sposob
nie mogłam ugryźć tej pieczeni. Przełyk miałam zawiązany na supelek. Nie udawalo mi sie połknąć
tej miekkiej i pewnie pysznej cieleciny. Wypiłam łakomie dwa spore kielichy przedniego czerwonego
wina i przystapilam do ataku na cielecine. Gospodarze zauwazyli moje dziwne miotanie sie z
zawartoscia talerza. Nie moglam zrobic takiego afrontu i nie zjesc. Tak Kanonik jak i Proboszcz mieli
juz puste talerze i wszyscy czekali na mnie z nastąpnym daniem . To byla jedyna Wigila z mięsem w
moim zyciu i chyba, mam nadzieje, ostatnia.
Przyzwyczajenie do tradycji ? holubienie zakorzenionej tradycji to chyba nalog, aczkolwiek nie
niebezpieczny.
pozdrawiam adwentowo z dwoma zapalonymi swiecztkami
Filomena

[filomena1]

własciwie to dzisiejsza rocznica tak mnie nastroiła, bo gdyby nie Stan Wojenny 13 grudnia, to nie
byłoby tej Wigilii, a tak to te dwa wydarzenia łaczą sie w całość.
Jesli zalożny nowy watek nie pobudza Was do zadnych nowych wpisow, lecz jest powtórką, to prosze
Natlo wykasuj.
Fil,

[natla]

No spoko!
Przcież wątek jest noworodkiem. Tylko gdzieś Malwina też podobny zaczęła, ale
trafić nie mogę. Dajmy mu pożyć. Jest trochę nowych ludzi od zeszłego
roku....też chyba obchodzili całe życie wigilię.
A potem się to w ksiażce pozbiera do kupy.

[sagittarius954]

Nie wyobrażam sobie wigili w innym kraju , wśród obcych , z daniami mięsnymi.
Nieraz bez żadnego uczucia podchodzimy do tych, którzy musieli opuścić nasz
kraj. Twoja wigilia filomeno, jest cząstką polskości rozsianą po swiecie , taką
drobina nad którą nie tylko trzeba ,ale powinniśmy pokłonić się w pokorze . Stan
wojenny był... ale jakże inaczej obchodziliśmy tamte święta , zjednoczeni, każdy
kęs opłatka był solidarnością dusz . Była choinka ,bliscy , dania postne i
czegóż do szczęścia było potrzeba więcej . Dlatego wszystkim tym, którzy "tułali
się po świecie " należa się specyjalne ukłony .

[tofika]

Mam dziadziusia sasiada, nie przyjada corki z rodzinami, zza granicy
pracodawcy nie dali urlopu ma sporo rodzinke kuzynow,ale pragnie byc
najbardziej a corkami..
Bywa i teraz tak ,ze nie pojawia dzieci z pracy "zagranicznej" koniecznej do
trwania, tak teraz bywa, ale coz trzeba pogodzic
z takimi czasami jakie nam ulozyly,
Szczegolnie pozdrawiam tych , ktorzy w mniejszym gronie spedza te Swieta,
Niech zyja nadzieja ze to tylko chwilka.. i znow kiedys beda razem..
Wracajac do tematu watku, pamietne sa Wigile szczegolnie, gdy zabraklo wsrod
nas ( mialam 19l ) najblizszej osoby.. pozniej kolejnej..
Czas powolutku goii rany, takie jest zycie takie trwanie w doli i niedoli.
Czlowiek kazdy duzo potrafi zniesc.. duzo..
Miejmy wiec sile by wszystko co przynosi los wytrwac jak najspokojniej..

[filomena1]

Sagi , pieknie ujales te solidarna wspolnosc wszystkich Polakow. Dziekuje.
Mysle jednakze , ze nie mam zadnej zaslugi by odbierac uklony. Prawda jest iz
byly to male dramaty dla jednych a duze dla drugich i duze lzy. W naszym
przypadku przymusowo zostalismy, a wyjezdzac nie musielismy , lecz wyjechalismy
na wakacje...i jakos tak ciagle nadal od 25 lat jestesmy na wakacjach.

[tesunia]

sagittarius954 napisał:

> Nie wyobrażam sobie wigili w innym kraju , wśród obcych , z daniami mięsnymi.
> Nieraz bez żadnego uczucia podchodzimy do tych, którzy musieli opuścić nasz
> kraj.

**sagi,tu nie trzeba wyobrazini,
mieszkajac na obczyznie kultuwuje sie polskie tradycyjne wigilje,wzbogacajac je
daniami danego kraju gdy mamy przy stole takiego goscia.
rowniez mozna i miec karpia wigilijnego na stole,przez naplyw obcokrajowcow i
to zaczeli sprzeddawac w sklepach,
gdy sie jest samotnym,organizacje polonijne organizuja spotkanie dla samotnych
z pelna tradycja polska,nie czuje sie czlek zupelnie sam,jedynie w duszy
pragnie i teskni do swoich.
jest oplatek/ksiadz/koledy.

[filomena1]

Nie pamietam , byc moze juz o tym opowiadalam . O pamietnych prezentach
wigilijnych. Wlasnie ze wzgledu na pamietne prezente niektore wigile mocno
utrwalily sie w pamieci.Bardziej niz inne,chociaz tyle ich juz bylo.
Dlugo lyzwy figurowe z butami byly objektem moich marzen ale tez objektem nie
do kupienia, bo najzwyczajniej nie bylo ich w sprzedazy. A gdy znalzlam je
pod choinka to tak bardzo sie cieszylam, ze zasnelam tulac je w ramionach.
Jezdzilam juz kilka zim na nartach gdy pojawily sie na rynku Wierchy z
plastikowym spodem, kosztowaly fortune , totez nawet w snach nie marzylam o
nich jak i o wiazaniach bezpiecznikowych kadra 3. Mialma za soba sporo
przejsc „domowych” i cieszylam sie na zimowisko w Szczyrku . W Wigile
otrzymalam telefon, ze czeka na mnie przesylka z Warszawy. Odebralam te
plastiki Wierchy z kadrami oraz zalaczony list i zrozumialam , ze ta Wigila
jest najsmutniejsza w moim zyciu. Narty dotaszczylam do domu we lzach i
wstawilam za drzwi, nie cieszyly mnie , nie chcialam na nie patrzec w te dni.
Nie byly udane, popsuly sie, musialam je wymienic.
Pare lat temu znalzlam pod choinka olbrzymie pudlo, nie zauwazylam nawet kiedy
i kto je pod choinke podlozyl. Wszyscy uczestnicy wieczerzy z tajemniczymi
minami i w napieciu patrzyli jak odpakowuje po kolei pudelko po pudelku ,
az w najmniejszym 23 pudeleczku , znajdujacym sie w tym wielkim pudle, oczom
wlasnym nie wierzac zobaczylam malenki kamyk. Kamyk troche tylko wiekszy od
glowki szpilki. Omal serce moje nie fiknelo z radosci. Wszyscy obecni cieszyli
sie razem ze mna. Otoz , poprzedniego dnia po pracowitym dniu, na nartach,
na zakupach, na gotowaniu, poznym wieczorem stwierdzilam, ze w pierscionku na
moim palcu brak jest kamyka. . To byl pierscionek szczegolny i kamyk rowniez.
Przynosil pomyslnosc 3 moim poprzedniczkom. Pierscionek podarowala mi Mama
zdejmujac go z wlasnego palca w bardzo waznej chwili, dla niej ten pierscionek
byl jeszcze wazniejszy . Przez 24 godziny bylam potwornie smutna
beznadziejnie szukajac wszedzie, tez martwilam sie jak spojrze Mamie w oczy.
Do dzisiejszego dnia ten odnaleziony kamyk jest najwspanialszym prezentem jaki
znalzlam kiedykolwiek pod choinka a tamta radosna Wigilia wszystkim
uczestnikom zostala w pamieci!

[goskaa.l]

Napiszę jutro o najbardziej bolesnej dla mnie wigilii...

[kalesonyzony]

Panstwo wybacza, to tak bardzo teatralne to dazenie do wspolnej Wigilii
rodzinnej, a co z cala reszta roku w samotnosci? A co z bliskoscia kiedy
indziej? Teatrzyk i zielona ges....Polska to dziwny kraj.

[natla]

Kalesony, nie przesadzajcie.
Kto mówi o dążeniu tylko w tym dniu.
A poza tym, to przecież tradycja, czy ją kto lubi, czy nie, czy wierzy czy
nie.Myślę, że przykro by mi było, gdybym nie miała w tym dniu ryby i czerwonego
barszczu z uszkami i gdyby nie świeciła mi choinka.
Nawet jestem za dużymi rodzinnymi wigiliami, bylebym nie musiała sama ich
urządzać, bo wtedy niestety mam przechlapane wszystko.....nastrój, przyjemność
z prezentów, śpiewanie kolęd mnie wprost denerwuje, bo wszyscy mają wigilię, a
ja nie! Jestem umordowana i zdenerwowana. Ale skończyły się takie wigilie, bo
najbliżsi w różny sposób się oddalili, mają swoje rodziny gdzieś w Polsce i
poza.
I mino wszystko brak mi ich. Tradycje mamy wpojoną, jest naszą częścią i jak ta
część się odrywa, to czuje się pustkę.
Poza tym Kalesony, dla wielu rodzin jest to jedyna okazja do spotkania się, no
może jeszcze poza ślubami i pogrzebami. Wiec dążność do wspólnych dużych
rodzinnych kolacji wigilijnych jest jak najbardziej wskazana. Tylko..........
służbe mi dajcie )))

[grazyna10]

Odkad wyjechalam z kraju swieta spedzam raz w Polsce raz tu. Moja pierwsza
Wigilia na obczyznie - umowilysmy sie z kolezanka tez polka, ze zrobimy ja
razem, troche po holendersku troche po polsku. Zaproszona zostala jeszcze jedna
holenderska para. Byl barszcz z uszkami, byly pierogi i ryby ale bylo tez i
mieso, ktorego my nie jadlysmy. Szokiem dla mnie bylo, ze zaproszona para
przyszla w strojach bardzo nieuroczystych, on w flanelowej kraciastej koszuli
ona w bluzie dresowej. Dwa lata temu robilam juz Wigilie sama, zapowiedzialam,
ze bedzie po polsku. Oprocz nas byla tesciowa i szwagierka z corka. Maz juz
troche zna polskie obyczaje i polskie potrawy ale dziewczyny probowaly po raz
pierwszy. Byl oczywiscie barszcz z uszkami (bez tego nie ma dla mnie Wigilii),
pierogi z kapusta i grzybami, krokiety z kapusta, ryba smazona, ryba po grecku,
sledzie i masa surowek a na zyczenie mojego meza polska salatka jarzynowa. No i
na koniec tort makowy i bezy. Dziewczynom wszystko bardzo smakowalo i nieraz
pytaja mnie kiedy zrobie pierogi hihihi W tym roku wypada mi trzecia
holenderska Wigilia i jestem zalamana, bo bedzie nas tylko troje. Maz uwaza ze
nie powinnam nic gotowac, zrobic najwyzej cos do przekaszenia ale dla mnie
Wigilia to rowniez te potrawy robione raz do roku, ich specyficzny smak... Eee,
sama nie wiem co mam robic, z jednej strony faktycznie dla 3 odob to nie oplaca
sie balaganu w kuchni robic ale z drugiej strony to ma byc bardziej dla mnie
niz dla nich. To dla mnie ta Wigilia ze swoja niepowtarzalna atmosfera jest
wazna. Chyba jednak wezme sie za gotowanie...

[natla]

Grażyko, ja robie na 2 osoby!
Barszcz sie kisi, bedą ryby, sałatka, strudel, kutia, ze 2 kapusty. Wszystko w
minimalnych ilosciach oczywiscie. No i na święta gołąbki....moje gołąbki )
I to jest tragiczne, bo udało mi sie 8 kg zrzucić, a przy gołąbkach wrócę
pewnie do siebie )

[basiader]

Oj mam swoja pamietna wigilie. Opowiem Wam o niej. Byl rok 1980.Sytuacja w
kraju juz bardzo napieta,strajki, puste sklepy.Ja swiezo upieczona absolwentka
PS w Gliwicach,mama 7-letniej corci,w 9-tym miesiacu ciazy(termin porodu 18
styczen 1981.Tuz przed wigilja dostajemy pierwsze(chyba) kartki na mieso i inne
produkty.Ustawiam sie wiec dzielnie w kolejce dla "uprzywilejowanych"- sklep
peka w szwach. Ludzie stoja od poprzedniego wieczora.Po 2 godzinach od otwarcia
sklepu "rzucaja" upragnione wedzonki.Jestm 8 w kolejce "uprzywilejowanych",a
pani sprzedawczyni informuje ,ze bedzie obslugiwala co 5 osobe z naszej
kolejki. W niesamowitym scisku po 4 godzinach zostaje wypchnieta ze sklepu z 80
dkg szynki i 1 kg miesa(jest godzina 17).W domu wielka awantura , gdy
opowiadam mezowi o mojej"zdobyczy"(byl wtedy u swojej matki i nie mial pojecia
o moim wyczynie). Wieczorem ok 19 zaczynaja sie bole.Nie przyznaje sie do
nich, aby nie zaognic sytuacji. Licze po cichu, ze to przejsciowy efekt moich
sklepowych zmagan.Cala noc bole nie ustepuja ,a nad ranem odczuwam juz
regularne skurcze.O 4 rano siadamy do samochodu-Syreny(zostawiajac spiaca
corke sama w domu).Pani na izbie wita nas milym "takie straszne czasy ,a glupim
babom rodzic sie zachciewa i nawet w wigilje nie ma spokoju.Kaze oddac mezowi
obraczke i pierscionek ,bo nigdy nie wiadomo co moze byc "zeby potem nie bylo,
ze kto ukradl".Maz wraca do dziecka,a ja przerazona laduje na porodowce wsrod 3
innych b. juz krzyczacych pan.Nie bede opisywala szczgolow(to byl horror), w
kadym razie o 10.30 po 3 dziewczynkach w tym dniu glosnym wrzaskiem powital ten
swiat moj syn.Tak wrzeszczal i robil takie miny, ze lekarz orzekl- ty facet
bedziesz artysta.Dzis po 26 latach syn jest absolwentem Akademii Teatralnej(ale
lekarz mial nosa).A wigilja-wprawdzie w szpitalu,jedyna bez meza ,corci ale
b.szczesliwa.A co bylo potem to juz temat na zupelnie inny post(to byl
niesamowity czas). Przepraszam ,ale mnie zebralo na wspomnienia.Ciesze sie ,bo
syn od 26 lat jest zawsze w wigilje z nami i w tym roku,choc mieszka w
Warszawie, tez bedzie -juz z zona i 3miesiecznym synkiem.

[goskaa.l]

Obiecałam co prawda w ubiegłym tygodniu, ale nie zawsze udaje się zrobić tak,
jak się zaplanowało.
To była druga wigilia po śmierci mojego ojca. Po jego śmierci pod wspólnym
dachem mieszkałam z mamą i dorastającym synem. Była to zarazem pierwsza wigilia
(od czasu niefortunnego małżeństwa), podczas której nie byłam sama – w sierpniu
pojawił się TŻ. Z tym, że TŻ po pierwsze – nie mógł w niej uczestniczyć,
albowiem mieszkała wtedy pod jednym dachem (oprócz byłej żony) jego ukochana
córka, a po drugie – nie był (i dotąd nie jest) akceptowany przez moją mamę.
Mój syn wcześniej chciał w ten wieczór być ze swoim ojcem, został jedynie na
wyraźną prośbę moją i TŻ.
Obawiałam się przebiegu tej wigilii. Byłam wtedy pod opieką psychologa, który
zapoczątkował odcięcie więzów narzuconych mi przez mamę i podczas spotkań
szczerze mówiłam o tym. Zdawałam sobie sprawę z tego, że mam spróbuje swoich
gierek, że prawdopodobnie powtórzy się kolejny raz rozmowa (przy okazji życzeń)
o tym, jaki to on jest itd…
Wigilia przygotowana, stół nakryty. Poszłam poprosić syna, żeby się
przygotował. I moje dziecko mówi: - Mamo, nie usiądę razem z babcią, bo mnie
znów dziś rano obraziła.
Wyjaśniam, że moja mama (niestety) traktuje każdego, kto jest od niej młodszy
(nawet niewiele) jak chłystka i gówniarza. Uważa, że jej się wszystko z racji
wieku należy – nie zapomnę jej oburzenia, kiedy TŻ powtórzył jej gest i
zachowanie, a ja pękałam wprost ze śmiechu, usiłując jej wytłumaczyć, ze on nie
zrobił niczego innego, niż to, co ona sama. Jej odpowiedź: - Ja mam prawo, to
moje mieszkanie, ja mam prawie 80 lat!
Próbowałam przez kilka minut przekonać syna, żeby puścił w niepamięć słowa
babci, ale był nieugięty. Wobec tego nie miałam wielkiego wyboru. Ze względu na
to, że został w domu tylko na wyraźną moją i TŻ prośbę, stwierdziłam, że muszę
w tę wigilię usiąść do stołu z nim właśnie.
Poszłam do mamy i ze ściśniętym gardłem przekazałam jej słowa mojego dziecka i
moją decyzję. Oczywiście, mamy reakcja była przewidywalna: wyskoczyła z
zarzutem, że winien jest TŻ i że nie ma już rodziny, że doprowadził do takiej
sytuacji. Nie pomagało żadne tłumaczenie (nawiasem dodam, że w kilka lat
później dobra znajoma moja i mamy spytała mnie o ten wieczór – jak mogłam tak
postąpić – i po moim wytłumaczeniu kolei rzeczy przyznała mi rację).
Szybko nakryłam mały stolik, przyniosłam opłatek. Ale nie dane nam było
spokojnie złożyć sobie życzenia, bo w drzwiach stanęła moja mama, w ukochanej
pozycji krakowianki (tj z podpartymi bokami) i gromkim głosem huknęła, że nie
dopuści do tego, żebyśmy sobie złożyli życzenia. Nie pomagały żadne prośby ani
tłumaczenia. W końcu stwierdziłam, że trudno – nie przekonam i nie wyproszę jej
bez stosowania przemocy. Wobec tego zaproponowałam synowi, żebyśmy usiedli i
zaczęli jeść śledzie. Dopiero wtedy mama poszła i mogłam zamknąć drzwi.
To była najtrudniejsza wigilia, jaką przeżyłam w moim życiu. Mama do dziś mi ją
wypomina, nie mając zamiaru zrozumieć przyczyn mojego postępowania. Przede mną
kolejna wigilia spędzona razem – osobno. Tym razem będzie o tyle łatwiej, że
przypada w niedzielę, więc usiądę z mamą wcześnie (podobnie TŻ podzieli się
opłatkiem z córką), po czym pojedziemy oboje do samotnej tego dnia Justyny (to
niepełnosprawna dziewczyna, o której pisałam na forum). I to dopiero będzie
właściwa wigilia.

[greedowski]

ja opiszę 2 wigilie.
pierwsza (w sumie kilka pierwszych) jaką pamiętam to cała rodzina przy jednym
stole u babci. babcia ma 4 dzieci, każde z dzieci ma po 2 dzieci itd więc było
mas ponad 20 osób. było głośno, wesoło, pyszne jedzenie dużo prezentów itd. to
dla mnie taki ideał wigili. niestety od kilku lat takich wigili nie ma bo
rodzina przestała się ze sobą dogadywać. negatywna wersja to pierwsza wigilia
jaka spędziłem z ojcem i rodziną z jego strony. rodzice rozwiedli się jak
miałem 1 rok a ojciec jakoś nigdy specjalnie nie przejawiał chęci widywania
mnie częściej niż sąd zasądził. tylko raz poszedłem na wigilię do ojca i wiem
że więcej tego nie zrobię. wszyscy wiedzieli że się pojawię a mimo to nie było
dla mnie nakrycia na stole. "zaliczono" mnie jako "niespodziewanego gościa" dla
którego zostawia się dodatkowe nakrycie. nikt nie podzielił się ze mną
opłatkiem. to było ze 4-5 lat temu. miałem wtedy jakoś 24-25 lat i niezależało
mi na prezentach. i tu będzie takie porównanie: dostałem za mały sweter taki
jak we wczesnych latach 90 były na stadionie X lecia, za małą piżamę i zestaw
promocyjny old spice (brat dostał drukarkę do komputera, bieliznę puma i
kosmetyki adidasa). może to było chamskie z mojej strony ale po tym jak mnie
potraktowano nawet nie próbowałem udawać że sie cieszę z prezentów. to jedyne
święta jakie negatywnie wspominam i mam nadzieję że tak zostanie. życze
wszystkim zdrowych i wesołych świąt

[natla]

No tak właśnie jest, ze jeżeli wigilia u babci i jest tam cała rodzina, to na
ogół wszystko gra. Chyba, że babcia "taka jak u Gosi", bo to jednak babcie
nadają ton, a ponieważ są kochane przez wszystkich, więc nie robi się im
przykrości i odrzuca wszelkie anse rodzinne przynajmniej na ten jeden wieczór.
Pamietam nasze wigilie w olbrzymim mieszkaniu, z prababciami (dziadkowie sie
nam w rodzinie nie uchowali ( ), olbrzymi stół, choinka pod sam sufit (w
starej kamienicy), prezenty. Zawsze był przygotowany dzwoneczek i po kolacji
moja mama dzwoniła pod stołem. Oooooo, aniołek przyszedł....i wtedy najmłodszy
uczestnik kolacji był oddelegowywany do rozdawania prezentów. )
Ten gwar, te ochy i achy przy prezentach, te "katastrofy" typu ...płonaca
choinka, kutia na suficie, babcia na podłodze po odsunieciu jej krzesła, no i
zawsze przysłowiowo zimny barszcz, nawet jak był gorący. )
A te wszytkie przygotowania też nastrój światezny wprowadzały. Ja jako ofiara
rękodzielnictwa, robiłam z kolorowego papieru kilometry łańcucha....rany! jak
ja tego nienawidziłam , ale to był mój psi obowiązek i póki nie pokazały
się "gotowce", to zawsze je kleiłam. Jak sie kupowało nowe ozdoby (stare piękne
rękodzieła zawsze były w centralnym miejscu choinki, m.in. gwiaza "złota"
opalona przez świeczki, chyba 100-letnia, różne koszyczki i gwiazdki z
koralików itp), więc jak sie kupowało nowe ozdoby, to trzeba było przywiazywać
do nich sznureczki....tego też nie lubiłam okrutnie.
Natomiast samo ubieranie drzewka, to była największa przyjemnosć (i do dzisiaj
jest), zawsze podziwiane przez rodziców, choć moja mama,której chyba odebrałam
te przyjemnosć, zawsze coś troszeczke zmieniała, za moja zgodą oczywiście
Ok. Nagadałam sie, teraz trzeba zejść na ziemię....w tym roku ubieram 2
choinki....jedna sztuczna idzie na balkon.

[natla]

No i na zakończenie miałam napisać, że życzę wszystkim, aby nie mieli tak
negatywnych przeżyc, jak opisane wcześniej 2 wigilie (Gosia i Greedowski).
Dla mnie najgorszą wigilią była ta, po śmierci mamy, i choć minęło ponad pół
roku, była okropna. Chyba pierwszy raz poza domem i chociaż u brata, i chociaż
bratowa wychodziła z sercem na dłoni, chociaż było nas wiele, to dla mnie było
to okrutne przeżycie.

[regine]

Miałam jedną. To było 26 lat temu, mój Tatuś był już bardzo chory.
Wigilię spędzał z nami w pokoju, wyszedł ze szpitala na przepustkę, leżąc na
wersalce. Jak strasznie się wtedy czułyśmy...Podaliśmy mu opłatek i gdy z
wielkim wysiłkiem odmówił modlitwę, podchodziłyśmy do niego i składliśmy
życzenia. Życzenia zdrowia. Jak on na nas patrzył... Wiedziliśmy, ze to Jego
ostatnia Wigilia z nami. Zmarł 1 stycznia.
To była najbardziej smutna Wigilia w moim życiu. Były i jeszcze inne, też
niewesoołe, ale tamtych "już zapomniałam". Tej z Tatusiem, nigdy....

czy tylko Wigilie smutne są Pamiętne?

[filomena1]

Moje Miłe.
Nie chciałam przywoływać aż tak smutnych i bolesnych wspomnień. Jednak czasem zrzucenie takiego
kamienia pozwala żyć lepiej a tzn uwolnic sie od obciążeń smutku. Wzruszyło mnie zaufanie z jakim
podzieliłyście się tymi wspomnieniami, może nie powtorzą sie takie błedne chwile i sytuację.

Mistrz - mędrzec , wędrował ze swym uczniem. O świcie ujrzeli w rzece topącego się człowieka. Mistrz
rzucił się w wir rzeki, wyniosł kobietę i położył na brzegu . O zachodzie słońca , po przejściu sporego
kawłka drogi, uczeń wreszcie zapytał : Mistrzu, przecież nam nie wolno było dotykać tej kobiety?
Tak, ale ja ją zostawiłem na brzegu, a Ty ją jeszcze ciągle niesiesz.

Ja postanowiłam szereg spraw zostawic na brzegu w Nowy Rok wejść i iść z jak najmniejszym
"bagażem".

[regine]

W moim wypadku, Filomeno, nie wywołało to smutnych i bolesnych wspomnień. Po
prostu, miałam takie Wigilie. Takie jest czasami życie. Może jedną jaką
pamiętam jak jeszcze byłam dzieckiem, gdy żyli dziadkowie, rodzice Tatusia.
No a teraz, gdy już sa dorosłe dzieci, wnusia. Oni wnoszą podczas tych świąt
wiele, wielkiej radości ))
Ale czasami nie wszystkim udaje się, tak jak Tobie, zostawić "bagaż na brzegu".
Nie za bardzo potrafię "uwolnić" się od niego....I idę dalej, ocierając czasami
pot z czoła...Ale po co i dlaczego "niosę", nie potrafię odpowiedzieć.

[sagittarius954]

Miałem wtedy 6 lat.
Nadszedł upragniony 24.12.1960 roku.
Babcia od samego rana krzątała się w kuchni . Przygotowywała kolację wigilijną .
Piekła ciasta a aromaty ich, mieszały się w małym mieszkanku, z zapachem
pieczonego mięsa . Te zapachy obudziły nas i zaraz zaczeliśmy pomagać babci .
Ja i moi dwaj bracia , Marek i Andrzej , staraliśmy się ulżyć w jej pracy , jak
tylko potrafiliśmy . Najstarszy brat przynosił z komórki kubełki węgla i
dokładał do rozgrzanego piecyka . Średni brat Andrzej , razem z babcią zagniatał
ciasta , lepił pierogi i kroił kluski . Praca wypełniała mieszkanie . Ponieważ
byłem najmłodszy , moja praca ograniczała sie do pilnowania kur i psów na podwórku.
Nie mogłem doczekać się kolacji, nie tyle jej ,jak prezentów na które z
utęsknieniem czekaliśmy, zostawione przez św . Mikołaja .
Około południa na prośbę babci , zaczelismy ubierać choinkę . Już obsadzona
przez dziadka ,czekała na nas w pokoju , miała naszymi rękoma stać się pięknym
kolorowym drzewkiem przynoszącym szczęście .
Ze śmiechem stroiliśmy ją w małe jabłuszka , cukierki,bombki i papierowe ozdoby
.Cały adwent w sobotnie wieczory i niedziele wykonywaliśmy te ozdoby .
Światła małych żarówek , pomalowane różnokolorowymi farbami, przygotowane przez
mojego ojca , mieniły się wśród zielonych gałązek świerku .
Wreszcie mogliśmy razem z babcia , obejrzeć nasze dzieło .
Uśmiechnięta kobieta wnosiła na talerzu , świeżo upieczone ciasto i trzy kubki
mleka .
- Proszę , częstujcie się - powiedziałą - Zasłużyliście sobie .
- Babciu , - najstarszy brat prosił - proszę , daj nam po kawałku szynki...
- Mareczku przecież wiesz - odpowiedziała z powagą - Dzisiaj jest post . Od
jutrzejszego ranka je się mięso.
Nasze zawiedzione miny zrobiły jednak na baci duże wrażenie i zmiękczyły kochane
serce .
- No dobrze , po jednym kawałeczku - podnosiła palec wskazujacy do góry.
Śmiejąc się i podskakując weszliśmy do kuchni , przypatrując się jak babcia
odcinała plastry z niedawno wedzxonej szynki, w przydomowym ogródku.
Drożdżowe ciasto posmarowane masłem , pachniało cudownie .
Na jego wierzchu , czerwona szynka posmarowana żółtą musztardą , prezentowała
się okazale .
- Mój Boże , jak wy możecie to jeść - babcia z radościa spoglądała na trzy
buziaki , pałąszujące przysmak . Gdy skończyliśmy jedzenie , zaczelismy sprzątać
pomieszczenia . Trzepaliśmy chodniki , rozstawialiśmy okrągły stół , mogący
pomieścić 12 osób . Kłądliśmy na nim sianko a babcia dodawała do niego kilka
złotych . Przykrywaliśmy blat stołu białym obrusem . Zastawa babcina pięknie na
nim wyglądała .
Nareszcie sami zmienialiśmy ubiór , zakładając czyste koszule i wyprasowane
wcześniej spodnie , z przyklejonymi nosami w oknie kuchennym oczekiwaliśmy na
przybycie dziadka , rodziców i św . mikołaja .
Każda minuta wydawała się godziną i ze strachem w oczach patrzyliśmy na
zachodzące słońce .Dopytywaliśmy babci , a co to będzie gdy Oni nie przyjsdą a
na niebie ukaże się pierwsza gwiazdka . Babcia łagodnym tonem głósu uspokajała
nas .Wreszcie nastąpiła upragniony momentfurtka do obejścia uchyliła się i
zobaczyliśmy idących całą grupą , dziadka Aleksandra , mamę Martę , ojca Józefa,
oraz brata mamy Tadeusza z żoną Celiną i malenką nasz ą cioteczną sistrą Anią .
Babcia wydałą nam nowe polecenie , chcąć mieć wolne pomieszczenie pod ułożenie
prezentów pod choinką . Mieliśmy nakarmić trzódkę zwierząt . Ubraliśmy się
ciepło i po przywitaniu z gośćmi , wyszliśmy do komórki nakarmić zwierzęta .
Kury już spały , przytulone do siebie na grzędach . Tylko dwie zerwały się
rozsypanego ziarna zboża . Psy natomiast przywitały nas radosne , machając
ogonami i skomląc . Czarny Bobik , zajadał swoją porcję chleba posmarowanego
grubą warstwą smalcu z dużą ilością skwarek . Do drugiego psa podchodził już
tylko najstarszy brat Marek . Bober - tak miał na imię mieszaniec wilczura .
Marek mówił , że jest to wilok azjatycki a fama szybko obiegła okolicę ,
skutecznie odstraszając zapędy amatorów kur i nieproszonych gości.
Pies był zły ale nigdy nie ugryzł dziecka . Gdy miał dość pieszczot malutkich
rączek , bezceremonialnie odpychał nas swoim wielkim pyskiem , nie próbując
nawet warknąć . Był na tyle dużym i silnym psem , że niejednokrotnie moja
szczupła pupina zapoznała się z twrdą ziemią .
C.D.N.

[sagittarius954]

Pies był zły ,ale nigdy nie ugryzł dziecka . Gdy miał dość pieszczot małych
rączek bezceromanialnie odpychał nas swoim wielkim pyskiem , nie próbując nawet
warknąć . Był na tyle dużym psem , że moja szczupła pupina niejednokrotnie
zapoznała się z twardą ziemią . Poza tym honor wilka nie pozwalał mu na
zajmowanie się tak małymi istotami. Bylismy zawiedzeni , że żadne ze zwierząt
nie odezwało się do nas ludzkim głosem . Mój 12-letni brat Marek uśmiechał się
tajemniczo . Pewnie dostąpił już zaszczytu wtajemniczenia przez rodziców .
Babcia wyszła z domu i zapraszała nas na kolację . Ojciec powiedziała do Marka
,żeby sprawdziła czy już na niebie jest pierwsza gwiad=zdka .
Brat stawała na schodkach sinki , zwijała ręce w ruloniki i przykładał do oczu ,
lornetowała niebo .
- Jest , tato jest - krzyczał radośnie.
- No to siadamy do stołu - stwierdzała dziadek .
Brał opłatek ze stołu podchodził do każdego i dzielił się nim z nami . Później
starsi składali sobie życzenia , na końcu podchodząc do nas . Pierwszym zawsze
był dziadek . Jeszcze pamiętam jego szorstką brodę , gdy całował mnie w
policzki.Radosne twarze domowników przewijały się mi przed oczyma . A my mali ,
ciągle kierowaliśmy swój wzrok ku prezentom , przykrytymi szarym papierem . I
tego roku św Mikołaj nie miał czasu na zostanie w naszym domu , spiesząc się do
innych dzieci .
W czasie kolacji nie chciałem jeść , taki byłem przejęty. Jednak surowe
spojrzenia ojca i tkliwe mamy , zmuszały mnie do przełknięcia kilku łyżek zupy
grzybowej z kluskami , jednego pieroga i kilku racuszków .
Po długiej dla nas dzieci , nie kończącej się kolacji , nastepował długo
oczekiwany moment. Rozdanie prezentów . Każdy ze swoim , zostawialiśmy dorosłych
przy stole a sami wymykaliśmy się do kuchni , ciesząc wzrok kolorowymi pakunkami.
Tamtej Wigilii otrzymałem od Mikołaja kolejkę . Sliczny parowóz z kilkoma
wagonikami . Szczyt szczęścia małego chłopca .Moi bracia pomagali mi rozstwaiać
tory i obsługiwać pędzący pociąg , kręcaćy siękółko po torach .
Brat Andrzej podniósła się z klęczek .
- Babciu , babciu ktoś do nas idzie -
Do domu zbliżała się tajemnicza postać , lekko przygarbiona .
Dziwne ,ale nie słyszeliśmy szczekania naszych psów .
Kobiety podnosiły się od stołu i przechodziły do kuchni.
- Przecież to Stefa , moja siostra - zauważyła babcia .
Do kuchni weszła nasza ciotka Stefania .Była zapłakana , ujrzawszy babcię
osuwała się w jej ramiona .
- Aniela , nie żyje - zdołała wykrztusić .
Aniela była jej córką i serdeczną przyjaciółką mej mamy.
Radosny dom w jednej chwili zmienił się .
Zawodzenie ciotki i płacz kobiet , poważne miny panów wypełniały tę chwilę .
Staliśmy w kącie przy gorącym piecyku trzymając się za ręce .
Mój dziadek z ojcem wzięli cocię pod ramina i poprowadzili na tapczan.
My zostaliśmy w kuchni a ja małą rączka pokazywałem na zgniecioną kolejkę . W
moich oczach też pojawiły się łzy ,ale jakże inne od tych dorosłych łez .
Po dłuższej chwili wypełnionej wyjaśnieniami przyczyną śmierci Anieli
usłyszeliśmy głos dziadka , który zainicjował jedną jedyną kolędę tego wiecziru .
":Wśród nocnej ciszy , głos się rozchodzi..."

Smutno zabrzmiała kolęda przerywana żałosnym szlochem ciotki Stefy.
Tego wieczoru zasypiałem z parowozikiem zgniecionym przez kogoś kto niechcący
nadepnął na mój prezent .
W kilka miesięcy później zakopałem parowozik i wagoniki w ziemi, chcąć pożegnać
nieszczęśliwy prezent .
Pewnie już znikł, po przeszło 40 mlatach przebywania w ziemii. Pamięć tamtego
dnia jest we mnie jak obraz tego parowozika . I nie zniknie . Nauczyła mnie ta
wigilia cieszyć się z każdego prezentu , choćby ziarnka gorchu )))( to już
inna historia )
Nie zniknie pamięć , jak nie zniknie wigilia , jakakolwiek by nie była .

Czy tegoroczne Świeta czymś sie wyróżniają? (7) j

[filomena1]

A tutaj temat tegorocznej pamietnej Wigili.

Sagi piekna ta Twoja opowiesc,
pozdrowiam,
Filomena pierwsza

[sagittarius954]

To tylko przeproszę was za błędy , palec mi zostaje w tyle i dlatego wyskakuje
"a" w rodzaju męskim )