Bezsilność...

[virtualna_ja]

Witajcie,

też tak macie, że w pewnym momencie ogarnia taka totalna,
obezwładniająca bezsilność? I wydaje się, że nic nie można zdziałać?
Pozostaje tylko usiąść i płakać...albo ubić gnoja - ale co to da?
pójdę siedzieć i tyle...co wtedy z dzieckiem? Ale czy wytrzymam? Czy
po raz kolejny znajdę siły, żeby rano obudzić się, wstać, zacisnąć
zęby, przyozdobić twarz w usmiech i udawać, że panuję nad sytuacją i
sobą? Tylko jak to zrobić skutecznie po kilku godzinach gorzkiego
szlochu i przespanych raptem dwóch godzinach? Jak opanować drżenie
rąk i głosu? Boshhhh niech juz ten pozew przyjdzie do niego, niech
już odbędzie się rozprawa. Skąd wziąść siły żeby dotrwać i nie stać
się kłębkiem nerwów? Mówią - wytrzymasz dla dziecka. Wiem, ze muszę.
Ale skąd brać wciąż siły? No skąd?

[eutherpe]

Taj już jest.Parabola nastrojów, reakcji, kryzysy i oczyszczenie.Jesteśmy jak na
huśtawce. To odejdzie, napewno, wszystko jest świeże, pozwól zadziałać
czasowi-on jest najlepszym terapeutą, chociaż na dnie pozostanie
rozgoryczenie.Zawsze coś zostanie na sercu, mimo,ze pokryje się kolejnymi
warstwami obojętności, zapomnienia.Po prostu staraj się angażować w drobiazgi,
wykonaj obowiązki każdego dnia. Nie nastawiaj się na nic, po prostu funkcjonuj.
Przyjmuj wszystko co przyniesie dzień.Pozwól ,że upływający czas podziała jak
lekarstwo. Inaczej chyba się nie da...Wszak zacni porównują rozwód do żałoby, to
traumatyczne przeżycie, które w każdym odciska swoje znamię.

[sauber1]

Nadzieja zawsze umiera ostania. Z każdej sytuacji jest jakieś wyjście,
niekoniecznie najlepsze, tylko do których drzwi pukać ???

[airwoman]

opisałaś dokładnie to co ja czuję...dokładnie co do słowa...tylko,
że ja dopiero po dzisiejszej (kolejnej) nieprzespanej nocy podjęła
decyzję o rozwodzie...
pzdr,

[dsz27]

Opisywane przez Ciebie nastroje są całkowicie normalne i typowe dla takich
sytuacji jak rozwód. Każdy albo prawie każdy tutaj tak się czuł i niestety nie
ma złotego środka na wyjście z tej sytuacji. Czas jest największym Twoim
sprzymierzeńcem, mimo, iż teraz tego nie dostrzegasz ani nie rozumiesz.
I najważniejsze...to mija!

pozdrawiam

[inbluesky]

Przeżywam wszystko bardzo podobnie. Ale to jest tak, że jesteśmy tak naprawdę w
żałobie i kryzysie, trudno się dziwić i oczekiwać, że zawsze będziemy miały siły
do walki i banana na twarzy. Też nie przesypiam nocy, mam lęki, nawroty
depresji, potwornego wrażenia bezsensu i bezsilności. Nawet wzgląd na dziecko
nie zawsze pomaga, niekiedy płaczę przy nim i nie mogę się opanować. Niekiedy
nie mam siły wstać z łóżka, zmierzyć się ze zwykłym dniem...

Ale to przejdzie. Na razie udało mi się wziąć w garść, zaczęłam konkretne
działania. Zrobiłam plan - spis niezbędnych czynności i staram się go
realizować. To pomaga, kiedy wiesz, co masz robić dalej

Pozdrawiam i życzę dużo siły, życzę żeby żałoba i cierpienie odeszły jak
najszybciej w przeszłość.

[virtualna_ja]

Najbardziej wqrza mnie jego obojętność i unikanie za wszelką cenę
bycia z dzieckiem. Mała tęskni, pyta - gdzie tata, kiedy będzie,
może zadzwonimy i zapytamy? A ja wolę tego nie robić bo potem
słyszę, że minipuluje dzieckiem, nastawiam przeciwko niemu...własnie
takie sytuacje sprawiają, że z bezsilnej złości ubiłabym gnojka :[
Ehhh.........ale - złe emocje precz mamy piekny dzień, słonko
świeci, mamy sliczne, zdrowe, mądre dzieci. Nam też nic nie brakuje
(poza odrobiną szczęścia - ale to przyjdzie ) Zatem żyjemy,
cieszymy się każdą chwilą i wspieramy dobrym słowem Mam rację?
Buziaki ))

[0-kate]

ja też tak mam!! widocznie tak musi byc!!
jestem na rozdrozu-nie podjełam jeszcze żadnych działań, podjęłam
tylko decyzję ... muszę odejść!
muszę odejść, żeby do końca nie zwariować. muszę odejść, żeby
wychowac dzieci na porządnych ludzi. muszę odejść, żeby udowodnić
sobie i innym, że dam sobie radę!
chciałabym mieć czarodziejską kulę, żeby pokazała mi tylko, że za
kilka lat będę się usmiechać, że będę szczęśliwa, obojętnie czy z
kimś czy sama!
kilka lat dreczenia psychicznego daje efekt. nie wiem, czy sa
jeszcze we mnie jakieś wartości, nie wiem, czy sama dam sobie radę z
najmniejszym problemem. i to jest najbardziej przerażające...
wszyscy mówią, że to minie - UWIERZMY W TO!!

[virtualna_ja]

0-kate musimy się jakoś trzymać pionu i wierzyć, że damy radę! Ja
też stwierdziłam, że jeszcze-mąż mnie nieźle wytresował, bo
cokolwiek warknął to ja juz stałam na baczność Dłuuuugo zwlekałam
z decyzją o rozwodzie, baaardzo długo odkładałam tę myśl, bo
przecież nie dam sobie rady - słowa prawie-exa. I wierzyłam w to!
Wierzyłam święcie - a niby jestem wykształconą, dorosłą kobietą. Tak
sobie czasami myślę - gdzie był mój rozum wtedy? Chyba spał!
Teraz czekam na papiery z sądu, pozew złożony około miesiąca temu.
Poza tym nie możemy dojść do porozumienia co do kwoty spłaty
mieszkania exowi (ja zostaję w nim z dzieckiem)bo wciąż mu mało i
mało...liczę na to, że w końcu dojdziemy do porozumienia i....że
dostanę taki kredyt w banku
Miłego popołudnia

[0-kate]

eee, nie wiem czy to pocieszające - ale ... nie masz tak zle!!
ja mam dwójkę dzieci (jeszcze maluchy), bogatego, bezwzględnego,
zadufanego w sobie męża i ... rozdzielność majątkową ....
nie mam nic!! wyjdę z domu tak jak stoję (torbę z ciuchami mogę
sobie spakować...). nie chce wyjść na materialistkę, ale własnie to
trzyma mnie jeszcze w domu. mąż nie nalezy do "dajnych", ale zawsze
coś tam nam skapnie... ciągle mnie straszy, że skoro JA chcę odejść,
to JA będę musiała zapewnić byt dzieciom a on ... on da mi po 200 zł
alimentów!!
mogę wyprowadzic się do rodziców (malutkie mieszkanko), ale boję
się, że jak się wyprowadzę, zobaczy, że jakoś sama daję sobie radę i
nic więcej nie wywalczę ... chciałabym żeby kupił nam chociaż 2
pokoiki w starym bloku...
ja nie zarabiam za dużo, on zarabia kilkanaście tysięcy - ile
dokładnie? ... oczywiście nie wiem! na co dzień stosuje wobec
mnie i dzieci przemoc psychiczną i ekonomiczną... wypomina każdą
wydaną złotówkę - wszystko przelicza na pieniądzę!! brzydzę się
tego!!
musze tylko zdobyć się na odwagę i przekonac samą siebie, że dam
sobie radę!!! i ... dzieci kiedyś zrozumieją, że to było dla ich
dobra!!! narazie często odwiedzam forum, czytam różne porady, różne
historie pisane przez zycie i mam nadzieję, ... kiedyś dołączę do
rozwódek!!
... pozdrawiam!!

[scriptus]

Też tak miałem. Też (choć to niemęskie) płakałem, rozpaczałem, nie widziałem
wyjścia.
Opamiętałem się dopiero, kiedy na sali sądowej zobaczyłem i usłyszałem -
kłamstwa mówione prosto w oczy, bezczelnie i bezwzględnie. W pierwszym momencie
zrobiło mi się niewiarygodnie smutno, jeszcze smutniej, jeśli to możliwe, boć
przecież, jak juz tam szedłem, to wesoło nie było.
Jednak potem mi odpuściło. Wszystko zobojętniało, to co bolało, odrętwiało,
udało mi się zracjonalizować całą sytuację i wytworzyć sensowny plan dalszego
działania. Udało mi się uniknąć popadnięcia w negatywne emocje, odpowiedzi jadem
na jad. Po prostu zbijam wszystkie kłamstwa, udowadniam ich fałsz. Kłamstwo ma
krótkie nogi.
Co więcej, odzyskałem wolę działania, równowagę emocjonalną, żyję dalej
normalnie. Pogodziłem się z faktycznym rozpadem mojej rodziny i jedyna istotna
racja działania to ochrona dzieci przed konsekwencjami rozpadu rodziny. Siebie
już chronić nie muszę, wyrosła mi skorupa. Ona przestała mi być do czegokolwiek
potrzebna.

[scriptus]

Napisałem Ci to po to, żebyś miała nadzieję. Stan takiej bezsilności i
beznadziei się naprawdę skończy, bo co nas nie zabije, to nas wzmocni.

[panda_zielona]

bo co nas nie zabije, to nas wzmocni.
A ja słyszałam,że przyzwyczai do bólu

[cleer13]

scriptus napisał:

> Też tak miałem. Też (choć to niemęskie) płakałem, rozpaczałem, nie
widziałem
> wyjścia.


Ale ludzkie. Jak dobrze wiedzieć,że są jeszcze luddzcy faceci