Sama nie wiem, dlaczego to piszę, bo wiem, że nikt za mnie nie odejmie decyzji. I raczej spodziewam się, że zostanę "zjechana". Bo mąż nie bije, pije wg mnie za dużo - ale chyba mieści się w normie, odwozi dzieci do szkoły codziennie.
Ale w zasadzie na tym odwożeniu dzieci kończy się jego udział w życiu domowym i rodzinnym. Oboje pracujemy w domu - ja prowadzę firmę, on jest wolnym zawodem. Czasami mi pomaga w pracy, ale sporadycznie. Własnych zleceń nie ma żadnych od 3-4 lat - czyli nie zarabia prawie żadnych pieniędzy. W domu nie dotyka się do niczego - ja gotuję, sprzątam, piorę. Ja odrabiam lekcje z dziećmi, jeżdżę do lekarza, chodzę na wywiadówki. Mąż siedzi przez całe dnie i wieczory przy komputerze - wyłącznie towarzysko. Tzn. twierdzi, że z tego siedzenia będzie praca... ale coś jej nie widać i ja już straciłam złudzenia. Ja rozumiem, że w rodzinie może być taki układ, że to kobieta zarabia, ale facet wtedy powinien przejąć większość obowiązków domowych. A u nas ja jestem od wszystkiego. I w tej chwili zaczynam mieć tego dosyć. Jesteśmy 17 lat po ślubie, więc już kawał czasu. Czuję, że wyparowały ze mnie wszelkie ciepłe uczucia. Nawet w snach widzę tylko trutnia, który utrudnia mi życie i wysysa ze mnie resztki energii

On oczywiście twierdzi, że siedzi przy kompie bo nie może patrzeć na moją wiecznie zmęczoną i niezadowoloną minę i że jestem nieczuła dla niego. Ale jak mam być gdy jestem żywicielem, kucharką, sprzątaczką i niańką? Teraz już nie dojdziemy co jest skutkiem a co przyczyną

Podobny kryzys przechodziliśmy 6 lat temu, gdy urodziła się nasza młodsza córka. Synek miał wtedy 2 lata. Wtedy mąż też się nie mógł patrzeć, że jestem wykończona - firma, noworodek, 2-latek i dom - i szybko znalazł kochankę. Przez kilka miesięcy nie robił w domu i przy dzieciach NIC a po 4 miesiącach powiedział, że się wyprowadza - oczywiście przez moją skwaszoną minę. Wtedy ten nowy związek mu się rozpadł w ciągu kilku dni, wrócił do domu i ja głupia przyjęłam go z powrotem. Nie powiem, że wybaczyłam, bo to wciąż gdzieś siedzi, ale przez kilka lat było w miarę dobrze. A teraz znowu wrócił temat przewodni - czyli on nic nie robi, ja jestem wściekła, jak zwracam uwagę że musi się bardziej udzielać to słyszę, że on nic nie robi bo nie może patrzeć na moją skwaszoną minę. I że gdybym zawsze była uśmiechnięta, radosna i miziała go przy każdej okazji to on by chodził "jak w zegareczku" . Każda moja uwaga - nawet o kawie wylanej na umyte schody i zostawionej - wywołuje natychmiastowy atak

Dwa tygodnie temu zgodnie stwierdziliśmy, że jedynym wyjściem jest terapia małżeńska, ale po wczorajszej kolejnej kłótni, już nie widzę nadziei. Teraz nie mamy pieniędzy na psychologa, a konflikt narasta. Ja nie jestem typem czyściocha i zebranie się do sprzątania w domu też wymaga od mnie wielkiego samozaparcia. I dlatego chciała bym żeby on (zwłaszcza, że mi nie pomaga) chociaż starał się nie niszczyć tego co zrobiłam. A po domu walają się wszędzie jego buty, ubrania, ta cholerna kawa na schodach (zalane 3 stopnie), cała łazienka we włosach z przystrzyżonej brody, umywalka czarna bo mył pędzle (bo zabrał się za obraz - tzn malował przez 30 minut i teraz w firmie stoi zaczęty obraz na sztaludze, wokoło na podłodze walają się pędzle i farby i dwa kartony, którymi próbował zabezpieczyć podłogę).
Czas spędzony z dziećmi polega na wspólnym oglądaniu TV. Na żadne gry nie daje się namówić. Tzn gra może polegać na tym, że on gra na kompie albo PS a dzieci się patrzą na strzelanie i zabijanie. Spacery wyglądają tak, że ja idę z dziećmi a on 100 metrów przed nami...
Przepraszam za tą litanię żalu, pewnie nie do końca zrozumiałą... Nie mam się komu wygadać

I nie wiem, jak do tych swoich żali nabrać dystansu, żeby na zimno przemyśleć sprawę i podjąć decyzję, czy to już pora na zakończenie tego związku, czy jeszcze próbować to jakoś naprawiać...