Dodaj do ulubionych

zaczynam sie zastanawiac... :-(

22.01.11, 14:24
Sama nie wiem, dlaczego to piszę, bo wiem, że nikt za mnie nie odejmie decyzji. I raczej spodziewam się, że zostanę "zjechana". Bo mąż nie bije, pije wg mnie za dużo - ale chyba mieści się w normie, odwozi dzieci do szkoły codziennie.
Ale w zasadzie na tym odwożeniu dzieci kończy się jego udział w życiu domowym i rodzinnym. Oboje pracujemy w domu - ja prowadzę firmę, on jest wolnym zawodem. Czasami mi pomaga w pracy, ale sporadycznie. Własnych zleceń nie ma żadnych od 3-4 lat - czyli nie zarabia prawie żadnych pieniędzy. W domu nie dotyka się do niczego - ja gotuję, sprzątam, piorę. Ja odrabiam lekcje z dziećmi, jeżdżę do lekarza, chodzę na wywiadówki. Mąż siedzi przez całe dnie i wieczory przy komputerze - wyłącznie towarzysko. Tzn. twierdzi, że z tego siedzenia będzie praca... ale coś jej nie widać i ja już straciłam złudzenia. Ja rozumiem, że w rodzinie może być taki układ, że to kobieta zarabia, ale facet wtedy powinien przejąć większość obowiązków domowych. A u nas ja jestem od wszystkiego. I w tej chwili zaczynam mieć tego dosyć. Jesteśmy 17 lat po ślubie, więc już kawał czasu. Czuję, że wyparowały ze mnie wszelkie ciepłe uczucia. Nawet w snach widzę tylko trutnia, który utrudnia mi życie i wysysa ze mnie resztki energii sad On oczywiście twierdzi, że siedzi przy kompie bo nie może patrzeć na moją wiecznie zmęczoną i niezadowoloną minę i że jestem nieczuła dla niego. Ale jak mam być gdy jestem żywicielem, kucharką, sprzątaczką i niańką? Teraz już nie dojdziemy co jest skutkiem a co przyczyną sad
Podobny kryzys przechodziliśmy 6 lat temu, gdy urodziła się nasza młodsza córka. Synek miał wtedy 2 lata. Wtedy mąż też się nie mógł patrzeć, że jestem wykończona - firma, noworodek, 2-latek i dom - i szybko znalazł kochankę. Przez kilka miesięcy nie robił w domu i przy dzieciach NIC a po 4 miesiącach powiedział, że się wyprowadza - oczywiście przez moją skwaszoną minę. Wtedy ten nowy związek mu się rozpadł w ciągu kilku dni, wrócił do domu i ja głupia przyjęłam go z powrotem. Nie powiem, że wybaczyłam, bo to wciąż gdzieś siedzi, ale przez kilka lat było w miarę dobrze. A teraz znowu wrócił temat przewodni - czyli on nic nie robi, ja jestem wściekła, jak zwracam uwagę że musi się bardziej udzielać to słyszę, że on nic nie robi bo nie może patrzeć na moją skwaszoną minę. I że gdybym zawsze była uśmiechnięta, radosna i miziała go przy każdej okazji to on by chodził "jak w zegareczku" . Każda moja uwaga - nawet o kawie wylanej na umyte schody i zostawionej - wywołuje natychmiastowy atak sad
Dwa tygodnie temu zgodnie stwierdziliśmy, że jedynym wyjściem jest terapia małżeńska, ale po wczorajszej kolejnej kłótni, już nie widzę nadziei. Teraz nie mamy pieniędzy na psychologa, a konflikt narasta. Ja nie jestem typem czyściocha i zebranie się do sprzątania w domu też wymaga od mnie wielkiego samozaparcia. I dlatego chciała bym żeby on (zwłaszcza, że mi nie pomaga) chociaż starał się nie niszczyć tego co zrobiłam. A po domu walają się wszędzie jego buty, ubrania, ta cholerna kawa na schodach (zalane 3 stopnie), cała łazienka we włosach z przystrzyżonej brody, umywalka czarna bo mył pędzle (bo zabrał się za obraz - tzn malował przez 30 minut i teraz w firmie stoi zaczęty obraz na sztaludze, wokoło na podłodze walają się pędzle i farby i dwa kartony, którymi próbował zabezpieczyć podłogę).
Czas spędzony z dziećmi polega na wspólnym oglądaniu TV. Na żadne gry nie daje się namówić. Tzn gra może polegać na tym, że on gra na kompie albo PS a dzieci się patrzą na strzelanie i zabijanie. Spacery wyglądają tak, że ja idę z dziećmi a on 100 metrów przed nami...

Przepraszam za tą litanię żalu, pewnie nie do końca zrozumiałą... Nie mam się komu wygadać sad I nie wiem, jak do tych swoich żali nabrać dystansu, żeby na zimno przemyśleć sprawę i podjąć decyzję, czy to już pora na zakończenie tego związku, czy jeszcze próbować to jakoś naprawiać...
Obserwuj wątek
    • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 15:30
      Wygląda na uzaleznienie - poszłabym na grupę dla wspołuzaleznionych i zobaczyła, co będzie dalej - bo może byc wszystko.
      • noemi123 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 15:47
        nangaparbat3 napisała:

        > Wygląda na uzaleznienie - poszłabym na grupę dla wspołuzaleznionych i zobaczyła
        > , co będzie dalej - bo może byc wszystko.
        uzależnienie autorki wątku czy jej męża? i uzależnienie od czego?

        bo ja myślę, że ona ma po prostu trutnia w domu, leniwego trutnia, który chyba znów ma zamiar zapuścić swojego węża do innej norki bo jego połowica ma kwaśną minę za zmęczenia.
        • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:45
          Uzależnienie od komputera. Bardzo powazna sprawa. Wydaje mi się, że może iść w parze z depresją.
        • rarely Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 21:42
          noemi123 napisał:

          > nangaparbat3 napisała:
          >
          > > Wygląda na uzaleznienie - poszłabym na grupę dla wspołuzaleznionych i zob
          > aczyła
          > > , co będzie dalej - bo może byc wszystko.
          > uzależnienie autorki wątku czy jej męża? i uzależnienie od czego?
          >
          > bo ja myślę, że ona ma po prostu trutnia w domu, leniwego trutnia, który chyba
          > znów ma zamiar zapuścić swojego węża do innej norki bo jego połowica ma kwaśną
          > minę za zmęczenia.

          fachowiec szybko diagnozuje
      • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 15:49
        Ale czyje uzależnienie i jakie? Moje od niego? Moje od "czepiania się"? Jego od kompa? Jego od całkowitej niezależności i wolności? Ja jestem psychologiem klinicznym z wykształcenia ale nie potrafię tego rozgryźć sad Z bliska nie wszystko się zauważa...
        • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:48
          To już ja sama wiem najlepiej, że z bliska nic nie widać. Uzależnienie jego od kompa. Jeszcze mi chodzi po głowie depresja - zresztą mam wrażenie, że ona się pieknie z kompem komponuje.
          I jeszcze - może to przypadek i jakis błąd we mnie, ale spotkałam w życiu naprawdę zaskakująco dużo osób utalentowanych malarsko i chorujących na depresję. Może potrzebują więcej światła - wzrokowcy.
        • pacio Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 26.01.11, 10:14
          obok_buraka napisała:

          > Ale czyje uzależnienie i jakie? Moje od niego? Moje od "czepiania się"? Jego od
          > kompa? Jego od całkowitej niezależności i wolności? Ja jestem psychologiem kli
          > nicznym z wykształcenia ale nie potrafię tego rozgryźć sad Z bliska nie wszystk
          > o się zauważa...
    • altz Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 15:58
      Faktycznie uzależnienie i warto się gdzieś przejść.
      Proponuję na wstępie działanie szokowe. Kolega z akademika nie sprzątał, bo było czysto.
      Wprowadziliśmy zakaz sprzątania dwudniowy i to już mu się przestało podobać, sam zaproponował jakieś zasady big_grin
      Pomyśl o tym, daj mężowi jasny sygnał, że ponieważ on nie zarabia, to od tego momentu porządki w domu to jego praca. I broń Boże, niczego nie ruszaj, domagaj się porządków, wypranych rzeczy, pościelonych łóżek itd. chyba wytrzymasz kilka dni? Zawsze można wyjść na spacer, do znajomych, a jak dzieci nie będą miały zrobionego zadania domowego przez kilka dni, to świat się nie zawali. Tylko akcja szokowa da jakikolwiek skutek.
      Daj czas na znalezenie pracy, jest malarzem, to pokój też potrafi pomalować. Niech się ogłosi, że pomaluje pokój dziecięcy itd.
      • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:00
        nie, nie smile jest malarzem artystą smile
        • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:53
          Hehe. Mam eksa artystę (też maluje, depresję zalicza co rok w sezonie jesienno-zimowym, chyba że pracuje fizycznie na dworze za dnia) i córkę malującą (depresja, w trakcie terapii). Była kiedyś w tokfm rozmowa z jakimś psychologiem o artystach - deprecha wpisana w zawód. Trudna sprawa, bo z tego co widziałam na własne oczy, oni strasznie cierpią - ale i wytrzymać z kimś takim trudno.
          • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 17:07
            No to mnie pocieszyłaś... sad
            Czyli jednak wychodzi, że jestem zołza bo artysty nie rozumiem. I w depresji nie wspieram. I przez to pewnie taki mało twórczy jest... I ja wredna się czepiam, zamiast stworzyć lepsze warunki i być muzą i natchnieniem smile
            • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 17:16
              No weź - nie to chciałam powiedzieć.
              Raczej - niech pan idzie do roboty na budowę, za pomocnika murarza. Naprawdę dobrze robi.
              A może trzeba leczyć po prostu.
              • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 17:55
                ok smile

                Nie sądzę żeby się dał na budowę wysłac. Prędzej do psychologa.
                Spróbuję konsekwentnie z uśmiechem i pogodną twarzą wprowadzać "nowe" do naszego domu smile

                Dziękuję za wszystkie rady!
          • mediator.org uogólnienia... 23.01.11, 22:32
            "Była kiedyś w tokfm rozmowa z jakimś psychologiem o artystach - deprecha wpisana w zawód"
            Jak ja "lubię" te uogólnienia...
            Wychowałam się w rodzinie dwojga artystów - żadne z moich rodziców nie cierpiało na depresję ani inną tego typu przypadłość. Podobnie i ich znajomi. Zupełna mniejszość miała z tym jakieś problemy.
            Owszem - artyści, którzy próbują być artystami, ale im nie wychodzi mają chwile (nawet długie) załamania, smutku i przygnębienia czy nawet rozpaczy - ale czy to depresja?
            Czy może całkiem normalny stan w danej sytuacji?...
            Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach bardzo nadużywa się "depresji" - po prostu jest to wygodne.
            • nangaparbat3 dziekuje za ocenę 25.01.11, 20:17
              zaspokojona?
      • szizumami Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:32
        --ubierz sie ładnie,kolorowo
        wymaluj-nie chodzi o seksi--tylko o to żebyś wygladala jak ogród owocowy w słońcu
        zanim wejdziesz do jego pokoju spiewaj głośno i radośnie "gdybym ja była słoneczkiem na niebie" [coś w tym tonie..]
        i podaj na wycietym sercu wypisane nakazy--co ma robić--ele jak i kiedy
        a czego nie ma robić
        wymaluj buziaki,serduszka z amorem kwiatki itp
        tanćzac i śpiewając podaj mu na stół-uśmiechnij sie a la sośnicka i pocałuj go siarczyście
        nie odchodz a uściskaj --i odleć odstawiahjąc zgrabny piruet
        postaraj sie o autentyczność!
        przecież artysta!

        wybacz. ja poważnie
        bym tak zrobiła--ale byłoby to roztrzygające przedstawienie
        • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:40
          big_grin
          Myślisz, że tak przygotowana i podana lista obowiązków lepiej zadziała, niż taka spisana na kartce i przyczepiona magnesami do lodówki? Bo ta z lodówki - wspólnie uzgodniona i zaaprobowana przez wszystkie strony - była realizowana przez około 5 dni sad
          • triss_merigold6 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:44
            IMO po kilkunastu latach na terapię behawioralną w stylu "nie ugotujesz=nie jesz", "nie sprzątasz=jest brudno" za późno. Przeprowadź rozdzielność majątkową, a potem odetnij pana od lodówki. Może brak pożywienia go zmobilizuje? Albo wystąp do sądu o ustalenie alimentów - jeszcze w trakcie trwania małżeństwa.
          • szizumami Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 16:47
            chciał z usmiechem ?!
            spróbuj... przy okazji sama sie ubawisz
            nastepnie wprowadzaj zajecia dla ciebie--dl poprawy humoru,kondycji--no wiesz co tam ci potrzeba--kosmetyczka sauna fitness kino..itp
            presuń wektor wazności w swoją stronę nie krzykiem czy pretensjami ale sposobami
            i konsekwencją

            • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 17:13
              Dobra rada, spróbuję. Będzie trudno, bo zawsze priorytet mają potrzeby dzieci, męża, dwóch psów sad Muszę wykrzesać z siebie trochę zdrowego egoizmu!
              • ekscytujacemaleliterki Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:02
                A ja się tak nieśmiało zapytam. A czego TY chcesz?
                Na czym Ci zależy?
                Na tym, żeby mąż w domu pomagał? O To idzie??

                Bo tak sobie czytałam i doczytać się nie mogą co robisz dla SIEBIE?
              • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:06
                Jeszcze nie tak dawno wydawało mi się, że wazne sa w doborze partnera takie jego cechy, zasadnicze, które sa dla mnie cenne. I dalej przy tym obstaje. Np. jesli dla mnie wazne jest X, Y,Z ( tu raczej o mentalnośc chodzi, światopogląd), to calą resztę można zmienić. Ta reszta, to codzienność. Talerz nie umyty po sobie, łazienka nie posprzątana po sobie, skarpetki czy ubrania rozrzucone itp.
                Otóż po latach stwierdzam, tak, wazna jest ta mentalność, kręgosłup, ale ta codzienność potrafi rozwalić wszystko. Bo wymaga od kobiety ekstra wysilku, zaangażowania. Takich osobników, jeżeli nadal chce sie z nim być, trzeba w kwestiach codzienności traktować jak umysłowo chorych, bo to sa ludzie funkcjonujące w nieco innej płaszczyźnie, niż czlowiek przeciętny. A więc trzeba takiemu mowić wprost. Jesli wylal kawę na schodach (on tego nie widzi), ale ty zauważasz i mówisz - "rozlałeś kawę na schodach, idź to posprzątaj". Skarp etki towje tu są - weź i wrzuć je do kosza na brudy, masz brudne buty - weź (wręćzjąc mu je do ręki) i je wyczyść.
                Inaczej, niż dosłownie, taki osobnik nie rozumie. On to zrobi, jesli mu to pod nos postawisz i powiesz instrukcję, co i jak ma zrobić. Inaczej - dla niego nie ma problemu, ale ty za to masz problem.
                Wiem, bo mam takiego eksa, i syn taki sam jest. Odfrunięty na maksa. Jak coś powiesz, to to zrobi, jak nie powiesz - to po prostu nie widzi tego. To taki typ.
                Kiedyś strasznie się bulwersowałam. Bo niby dlaczego ja mam to zauważać, sprzątać po nich - to zajmuję mój RAM smile, bez przerwy, w czasie kiedy oni w ogóle tymi bzdurami, typu porządek po sobie, nie zawracają głowy. Bo myślą o czyms innym.
                Więc po latach czlowiek wypracowuje w sobie schemat obronny: skoro czegoś nie da się zmienić ( tu: nauczyć widzieć szczegóły, ktore dla nas, kobiet, są ważne), to aby zminimalizować energię dochodzi się do wniosku, że lpeiej już powiem , pod nos wytknę, żeby toto umyslowo chore to zrobiło, niż mam z tego powodu wojny prowadzić.
                Nie wystarczy takiemu powiedzieć: rozlałeś kawę. Bo on odpowie: no, rozlałem.
                Trzeba mu powiedzieć: wylałeś kawę na schodach, tu masz szmatę, tu płyn (wręczając do rąk),, idź, posprzątaj. Teraz.
                Kawa, to tu symboliczna jest. To samo dotyczy pracy, wszystkiego. To sa osobnicy, których trzeba non stop nakręcać, podpowiadać, podsuwać im pomysły, inaczej więdną, wpadają w marazm. Ale taki nakręcony osobnik, jesli mu się odda swoja energię, potrafi zdziałać cuda.
                Inaczej to nie działa po prostu. W każdym razie nie w przypadku takich odjechanych osobników.
                I racja. fajnie takich podziwiac z daleka. Zyć na co dzien z takim kimś - nie da się, albo - nieliczne potrafią. Bo albo trzeba zrezygnowac calkowicie z siebie, by go cały czas pompowac energią swoją (energia jest ograniczona i nie każdą na to stać), albo w ogóle zrezygnowac z takiego związku, kiedy czuje się, że się samej opada już z sił.
                • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:20
                  Generalnie masz rację, ale mój mąż potrafi dzieciakom zrobić awanturę, że po zamiataniu zostawiły szczotkę na korytarzu zamiast odnieść do piwnicy (czyli jednak to zauważa), a sam zagoniony do sprzątania zostawi wiadro z wodą i mopem w środku żeby gniło przez 2 tygodnie - sprawdziłam, stało obok jego biurka, śmierdziało i pleśniało. W końcu zabrałam bo było mi potrzebne sad

                  I jak tak krzyczy na dzieci i zwrócę mu uwagę, że sam ich tego uczy to wielka obraza majestatu. Ze podważam jego autorytet i że co by nie zrobił to zawsze jest źle a ja jestem niezadowolona. A ja - jak na znane mi kobiety - naprawdę mam bardzo nisko ustawioną poprzeczkę poczucia niezbędnego porządku. Kurcze - głupio to brzmi, że moje małżeństwo rozpada się przez tak prozaiczną rzecz jak kompletne lenistwo sad
                  • triss_merigold6 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:26
                    Dobra, pan nie ma żadnej artystycznej depresji tylko jest patologicznie leniwy. Ja bym się pozbyła z życiorysu, bo to uciążliwe i fatalny przykład dzieciom daje.
                  • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:44
                    To nie jest kwestia lenistwa. To jest odlot.
                    Prosta sprawa, z ostatnich. Mlodemu zepsuła się komórka. Nówka. Zepsuła się w sensie - głośniczek się zepsuł, podczas rozmowy strasznie brzęczał.
                    Komórka byla na gwarancji. Mówię, idź napraw w ramach gwarancji.
                    Gdzie tam. Minal termin gwarancji - zaniósł.
                    Komórka w naprawie - dwa miesiące. Dzwonię i mowię odbierz wreszcie te komórkę, bo jak tak długo jest w naprawie, to ci tam mechanicy wszystko wymienią w międzyczasie, skoro się nie intereujesz, i dostaniesz nową obudowę z felernym wkladem w środku z powrotem.
                    Nie docierało. Dwa miesiące komórka w naprawie była.
                    Dzwonię i pytam, odebraliście komórkę z naprawy? Nie.
                    No to chryję zrobilam.
                    A ten: oooo, nareszcie, barzo ci dziękuję, że mnie tak zjechałaś, na pewno jutro pojadę i odbiorę.
                    Odebral na drugi dzień.

                    Jakbym nie zadzwonila i wreszcie nie zrobiła rozróby, to by dalej ta komórka była w serwisie, albo została tam na zawsze. No i wkurza mnie takie coś. Że ja mam pamiętac o tym by eks odebrał kpomórkę syna, ktorą dal do serwisu.
                    Podonie ma z autem. Oddaje auto de serwisu, do wymiany np czegos tam, dostaje zastępcze, zapomina o tym, aż serwis dzwoni i przypomina. Buli stokroć z przetrzymanie auta, a jednoczesnie potrafi zadzwonic i powiedzieć, doplać 50 zł za kredyt (ktory wynosi ponad 2 tys.) bo mi zabraklo. Masakra. Nie ogarniam tej logiki.
                    • triss_merigold6 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:45
                      Zespół Aspergera? FAS? Inna forma upośledzenia umysłowego?
                      Straszne.
                      • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 18:54
                        DDA podobno tak mają, ale sądzę, że nie tylko one.
                        • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 19:12
                          Nie wiem czy DDA czy kto inny, to jest super inteligentny facet, z profesorskiej rodziny dwa pokolenia wstecz, sam nim juz jest. Ale tu jest opcja jedna: albo godzisz się na te dziwactwa, albo nie.
                          Mnie nie stać na to, psychicznie. Za słaba jestem.
                          • nangaparbat3 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 19:55
                            Myślisz, że w profesorskich rodzinach to się nie zdarza? Ale nawet mnie zaskakuje, w jak wielu sad
                            • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 20:07
                              Nie. Mówię tylko, że Einstein nie nosił skarpetek. wink
                              I albo to toleruje się to (jako codzienność), albo nie.

                              Bo to jest taka przestrzeń, której nie wynagrodzą żadne pieniądze, z tytułu, że... się nie chodzi w skarpetkach. Samo w sobie to nie jest złe, jeśli się żyje w próżni.
                              Ale związek - to nie próżnia. To są relacje między ludźmi. I nie można spędzić całego życia w związku, jak wolny atom, nie robiąc przy tym najbliższym krzywdy.
                      • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 19:02
                        triss_merigold6 napisała:

                        > Zespół Aspergera? FAS? Inna forma upośledzenia umysłowego?
                        > Straszne.

                        Nie wiem. Nie umiem tego nazwać, i nawet nie chce, bo to niczego nie zmienia przecież.
                        Faktem jest, że ja nie potrafię w takim czymś funkcjonować.
                        • obok_buraka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 20:16
                          Mój nie jest z profesorskiej rodziny smile
                          I jego ojciec udziela się w domu. Też ma apodyktyczne zapędy, ale potrafi w domu wszystko zrobić i robi sam nieprzymuszony. A mój - zodiakalna Panna - ma, wbrew wszelkim horoskopom, wszystko w d... sad
                          • maniasza Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 21:30
                            A co do tego ma znak horoskopu? My obydwoje jesteśmy Rakami, jeden dzień różnicy w urodzinach zresztą. W większości tematów bardzo podobni jesteśmy. Dbaliśmy też o dom, ale każdy na swój sposób, choć i tak nic z tego nie wyszło. I z ręką na sercu mogę powiedzieć, że nie z mojej winy. Mogłam kiedys zostać, mogę dziś wrócić i udawać, że jest dobrze. Można się poświęcać, przez jakiś czas, długo nawet, ale jesli w perspektywie nie ma światełka, to nawet święty by zrezygnował.
                            Tak bywa.
                          • mayenna Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 22:11
                            Mój eks też Panna i podejście do domu i pracy identyczne.
    • czarnadrukarka Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 22.01.11, 23:45
      Śmierdzący len z niego i tyle, a nie jakiś pseudo-artysta czy uzależniony od kompa. Odciąć go od finansów, postraszyć rozwodem, nie sprzątać w domu aż sam zrozumie , że to się samo nie sprzątnie i tyle. Dla rodziny (dzieci) można wiele znieść ,ale bez przesady. Aha, ząb za ząb, też bym znalazła sobie kochanka. Za dużo tu widzę poświęcenia dla 'rodziny'. Nauczył się, że ma luz w domu, to i korzysta - tu się nie dziwię, że tak robi.
      • jarkoni Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 10:46
        O odcięciach różnych mówisz, a dla mnie to proste - odciąć od komputera.. Pewnie dostanie najpierw szału, ale to dobry punkt wyjścia do poważnej rozmowy. O życiu - bardziej wzniosłej, o domowych obowiązkach - najbardziej przyziemnej.. I o zarabianiu tak zwanych pieniędzy - tu się wymiga..
        • szizumami Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 11:14
          a jak odciąć--technicznie jak by to miało
          bo ja już wszystkiego próbowałam [z dziećmi]
          i pozostało mi tylko zrezygnowac z neta
          • anka_cyganka35 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 13:20
            takie mi sie jakieś wnioski nasuwają, że panowie "nicnierobiacy" w domu konczą w objęciach kochanek....czyzby za duzo wolnego czasu? smile
            • kontrapianista Zacznij się zastanawiać ...nad sobą. 23.01.11, 13:38
              Popatrzcie szanowne kobiety o czym tu ,w tym temacie piszecie.Ze kawa wylała się na schody,że nie umyte naczynia?To jakaś paranoja, która "zamęczyła" moje małżeństwo.Cokolwiek bym nie zrobił,Ona wiecznie była niezadowolona.Siędzę w domu,piorę,uczę dzieci - żle.Nie ma mnie w domu,bo pracuję intensywnie-żle.Czy naprawdę potraficie mysleć tylko o sobie?
              Przecież mąż ,mężczyzna,facet nie jest waszą własnością!Żądanie od kogos ,zeby się podorządkował?Same widzicie jak to brzmi.Robiłem wiele,starałem się.Wszystko byłl do kitu.
              To ze ja noszę dwie różne skarpetki to tylko moja sprawa.Czy ja mówię Ci jakie masz nosić rajstopy??? Czy umycie szklanki zaraz czy za jakiś cas coś zmieni?I tak gospodarstwo domowe i nauka dzieci było na mojej głowie i tu jeszcze takie pretensje?To leczenie kompleksów.Miałkość uczuć przeżytych w dzieciństwie.Podświadoma chęć odeagowania.
              Tacy ludzie nie powinni być w związkach- nie zasługuja na to,aby byc kochanym.Zostaje im tylko złość,nienawisć i chęć zemsty.Potem apatia i pretensje do wszystkich tylko ,nie do siebie.
              Nikt nie jest czyjajś własnością!
              • anka_cyganka35 Re: Zacznij się zastanawiać ...nad sobą. 23.01.11, 13:49
                kontrapianista to pełen szacun, ze to robisz ale uwierz mi, ze wiekszosc facetow wymaga tego od kobiet
                • kontrapianista zastanawiam się ... 23.01.11, 18:17
                  ...skąd się to bierze?Czy ja jestem jakimś ewenementem.wyjatkiem,czy też to tylko moja imaginacja?Czy może nasza społeczeczność jest taka,ze deprecjonuje tych samców do takiego zachowania? nie wiem?Wiem tyle,że ja doswiadczyłem-tak mi się wydaje- czegoś odwrotnego.
                  • szizumami Re: zastanawiam się ... 23.01.11, 18:45
                    pewnie o te skarpetki chodziło
                    [hi hi]

                    kontrapianiste do autorki watku
                    a artyste do byłej kontrapianisty!

                    i po kłopocie
              • obok_buraka Re: Zacznij się zastanawiać ...nad sobą. 24.01.11, 08:30
                No proszę Cię...
                Kawa się sama nie wylała. Ktoś ją wylał - zapewne niechcący - i ktoś ja tak pozostawił, rozlaną na 3 stopniach. I po zwróceniu uwagi od razu ten ktoś kontratakuje...
                Ktoś się podjął w trakcie poważnej rozmowy, że będzie mył kibel raz na tydzień. I po półtora miesiąca ja muszę ten cholerny zasyfiony kibel doprowadzić do porządku bo goście przychodzą!
                Ktoś mył pędzle i zostawił wyświnioną umywalkę, kawał ochlapanej ściany i drzwi + korytko po wałku w umywalce. Kto to w końcu zabrał? Po 2 tygodniach? I po kolejnych dwóch umył tą ścianę i drzwi? No jak myślisz? Kto???
                Ja się naprawdę nie czepiam szklanki w zlewie. Ja się nawet nie czepiam tej szklanki pozostawionej tam, gdzie została opróżniona.
                • nangaparbat3 Re: Zacznij się zastanawiać ...nad sobą. 25.01.11, 20:20
                  Szklanek w zlewie czepiają się panowie. Znałam takiego, który urządzał cale przedstawienie, jak znalazł. Na szczeście z nim nie mieszkałam.
      • karolaitomek1 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 25.01.11, 19:55
        brawo
    • tully.makker Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 18:30
      Panu kopa.

      Dziekuje za uwage.
      • szizumami Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 19:15
        "...Mężczyzna w swojej naturze ma potrzebę wykazywania się przed kobietą. Uwielbia jej imponować. Może ją rozbawiać i relaksować po ciężkim dniu, może nosić ciężkie zakupy, gotować i naprawiać wszelkie usterki. Warunkiem tego wszystkiego powinna być jego absolutna pewność, że stanowi dla swojej wybranki pewną wartość i że ona docenia jego wysiłki. - Dlatego właśnie mężczyźni stosunkowo często starają się unikać kobiet, które mają tendencję do udzielania kąśliwych uwag, złośliwości czy traktowania ludzi z wyższością – podsumowuje Natalia Harasimowicz, psycholog. "

        AnnaAmelia Filewicz
        źródło: Kobiecyporadnik
        • mayenna Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 23.01.11, 19:49
          Mam wrażenie że mężczyźni za takimi kobietami szaleją. Budzą się jednak jak już są zaobrączkowani. A wystarczyło zastanowić się wcześniej...
          • tully.makker Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 24.01.11, 12:32
            Mysle mayenna, ze nie masz racji. Nikt nie ma ochoty przebywac w towarzystwie osoby nieprzyjemnej, zlosliwej, wiecznie niezadowolonej. Nitk, w tym takze facet.

            Jednak nikt nie ma tez ochoty przebywac w towarzystwie osoby pozbawionej poczucia wartosci, nachalnej, poswiecajacej sie i nie majacej szacunku do samej siebie.

            Moim ulubionym zdaniem jest, ze kobieta powinna byc difficult to get and easy to be with - trudna do zdobycia i latwa w pozyciu. Co nie wyluza stawiania wymagan, faceci lubia wyzwania. Ale jak im sprostaja, to lubia byc docenieni. Znowu, tak jak kazdy.
    • karolaitomek1 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 25.01.11, 19:44
      Witam panią serdecznie , mam prosbe czy moglaby mi pani podac adres email gdyz wypisz wymaluj moje zycie jest bardzo podobne przezycia odczucia itd... prosze o kontakt
      pozdrawiam Karolina
      • karolaitomek1 Re: zaczynam sie zastanawiac... :-( 25.01.11, 19:47
        Podaje swoj meil i prosze o kontakt
        karolla351@wp.pl
    • obok_buraka Dziękuję wszystkim 26.01.11, 18:22
      Dziekuję za wszystkie rady. Te radykalne i te mniej radykalne smile Wszystkie pomogły mi ułożyć sobie trochę sprawy w głowie.
      Dziękuję osobom, które prosiły o kontakt osobisty. Nie skorzystam z propozycji, bo wiem, że dla mnie dalsze "publiczne" roztrząsanie problemu będzie zbędnym nakręcaniem się. A ja muszę oczyścić umysł i nabrać dystansu. Wątek powstał w chwili wyjątkowego załamania emocji. Teraz mam odczucie, że byłam bardzo nielojalna poruszając problem mojego małżeństwa.
      Mam nadzieję, że jednak uda nam się to jakoś ogarnąć. Sprawę obowiązków domowych i naszego małżeństwa smile
      Pozdrawiam!
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka