jak przestać kochać kogoś kto przestał kochać....

[brak_dystansu]

Dzień dobry...To mój pierwszy wątek na tym forum.Dopiero zaczynam przeżywać koszmar porzucenia emocjonalnego a jeszcze nie wyszłam z szoku-w ciągu 1,5miesiąca miesiąca po poinformowaniu o 'nielojalności'(zdradzie i kryzysie uczuć)którą chciałam wybaczać i ratować małżeństwo,on się wyprowadził wśród kolejnych kłamstw dla mnie?dla niego? w przekonaniu że wszystko się powiedziało oczekując że się domyślę że już za późno na ratowanie Mąż w końcu się przyznał przyciśnięty że ma kogoś innego i że decyzję podjął już wcześniej a jednocześnie że wszystko,życie samo się tak ułożyło...Jak żyć?....Cały czas się łudziłam że się otrząśnie,że jesteśmy dorośli,mamy dziecko,że zrozumie-i dopiero teraz dociera do mnie najgorsza myśl że prawda nie miała znaczenia...Że walczyłam za późno,że mówiłam do najbliższej osoby która już nie była najbliższa...Czuję ból,czuję się oszukana chociaż on twierdzi że sama się oszukiwałam...Muszę tą świadomość znieść jednocześnie czując ogromny ból z trudem podejmując prozaiczne decyzje czy iść na imieniny do jego rodziny skoro on tam będzie. Muszę oglądać go codziennie i ot tak zapomnieć i udać że nic do niego nie czuję a jest inaczej....On juz niczego sie nie boi,uwolnił się od poczucia winy,uważa że się zachował poprawnie,jak gdyby nigdy nic przychodzi.A ja czuję się... Jak przestać kochać...Jak się zachowywać...Jak żyć...Sama muszę odpowiadać sobie na te pytania...a nie potrafię...

[lampka_witoszowska]

on nie ma sie bać - on teraz musi żyć z tym, co wybrał i za kilka lat Ty będziesz mocno stała na nogach,a on nadal będzie żył ze swoim wyborem - i to ni ebędzie komfortowe, zdradzający rzadko czują się rewelacyjnie ze swją zdradą, choćby nie wiadomo jak szeroki uśmiech mieli

plama na honorze jego, nei Twoim
czas leczy rany, choc to chyba najtrudniej przyjmowane lekarstwo

kurczę, przykro mi czytać, że ni jest tak, jak chcieliście na początku - ale to minie, zawsze mija i znowu jest DOBRZE, nawet bez niego
daj obie czas, dużo czasu... i nic na siłę, jeśli chcesz jakis porad

[forhope14]

Sama zadaję sobie to pytanie od roku czasu. Po 18 latach związku, zostałam z dwójką dzieci, w momencie jak pojawiła się ta druga, jedno z nich miało niespełna 3 miesiące...Ja wyję do dziś, a prócz beznadziei codziennego dnia dobija mnie jeszcze świadomość, jaki koszmar mnie czeka. Kochałam cholernie, chyba za bardzo...patrzyłam na niego przez pryzmat mojego uczucia. Kiedy się dowiedziałam...wybaczyłam, zniosłam potworne upokorzenie i cios za ciosem powtarzałam sobie - wytrzymam, bo kocham, bo zrobię wszystko by to udowodnić, by uratować, to co dla mnie najcenniejsze...ale oddanie, rodzina to słowa niestety nie dal wszystkich tak samo ważne. Staram się wstać z podłogi każdego dnia, bardzo pomagają mi w tym dzieciaki, ale tej pustki, która we mnie jest nie wypełni nic.Mam dopiero 35 lat, a życie dla mnie się skończyło. Mówią, że czas leczy rany, ale czy tę terapię dam radę przeżyć? Jak długi czas i jaka duża rana? Nie wiem czy odpiszesz, ja pierwszy raz pisze coś na forum, w zasadzie nie wiem dlaczego? Może to jest jakaś forma terapii własnie? Sama już nie wiem co ze sobą zrobić, by choć trochę przestało boleć. Życzę Ci wszystkiego dobrego, choć pewnie Twoja sytuacja zmieniła się od ostatniego wpisu - w każdym razie mam nadzieję

[jestnaswielu]

Witam, Was - wiem że ten wątek już zarósł kurzem, ale forhope14 odgrzebała to i ja się przyłączę.
Jestem teraz na etapie pomiędzy szokiem, a zrozumieniem sytuacji. Również czuję, że świat mi się zawalił potem tsunami, potem spłoną, a na koniec jeszcze przypie...ył w to meteoryt, a ja stoję sam pośrodku tego wszystkiego. Zdaję sobie sprawę, że trzeba wziąć się z życiem za bary i się z nim zmierzyć, czy wygrać? nie wiem, nie odpuścić, tylko wstać i walczyć - wiem że trzeba to zrobić, ale na razie nie mam na to sił.
Najgorsza dla mnie ta huśtawka nastrojów. Budzę się i jest źle, wstanę umyję się (nie patrzę w lustro, boję się spojrzeć w sobie w oczy, bo czuję się przegranym), ubiorę się w coś w czym się dobrze czuję i wyglądam tak, że nawet sobie się podobam, śniadanie robię z wielką werwą przekonaniem, że Co ja nie dam rady? A właśnie że dam i właśnie taki byłem wcześniej przed małżeństwem, robię dla wszystkich (żona w lekkim szoku, że po bułki poszedłem, że ja zachowuje się inaczej), potem ten czas okołopołudniowy niby nic się nie robi ale czy zrobiło się coś konkretnego (takie przynieść, wynieść, pozamiataj), zaczyna dopadać dół, mimo że czuję się potrzebny, jestem tak samo ubrany, to nie czuję się dobrze, teraz chcę się do niej przytulić, pocałować, pogadać - potrzebuję tej bliskości której nie ma. Jestem typem człowieka, którego nosi, nie umiem, siedzieć na dopie i patrzeć w TV nawet na komedie i śmiać się sztucznie z gagów, które kiedyś naprawdę były śmieszne, chcę coś zrobić. Więc na jakiś czas zajmuję się czymkolwiek (porządki w garażu, pastowanie butów) i znowu samoocena rośnie. A na wieczór, z głową pełną rozmyślań, pytań i wizji nie potrafię się wyciszyć, zapomnieć, zaplanować co dalej...
Kocham ją, a ona mnie nie - wyraźnie to mówi - ona nie jest ze mną szczęśliwa i mimo że mówi, że nie szuka to dlaczego znajduje kolejny raz miłość? - może kiedyś uda mi się zrozumieć siebie.

[mayenna]

To co robisz to jaki masochizm. Porozmawiaj z żona. Niech powie czego ona oczekuje, ty powiedz swoje i zobaczysz czy jest przestrzeń wspólna na odbudowanie relacji. Jak nie ma to zacznij dbać o siebie, o swój komfort psychiczny i swoje potrzeby.
W takich nienormalnych warunkach długo nie pociągniesz.

[esteraj]

Jestnaswielu, myślę, że idziesz w dobrym kierunku, bo nie poddajesz się i próbujesz znaleźć sposób wyjścia. Twoje działania są jak najbardziej słuszne, jest jednak małe ale... To, co robisz, nie robisz dla siebie, ale w jakimś celu. I nie byłoby nic w tym złego, tylko, że osoba, a konkretnie Twoja żona tego nie potrzebuje. Ją nie interesują Twoje starania, Twoje zabiegi. Mało tego, ją to męczy. A dlaczego? Bo każda Twoja uprzejmość lub Twoja pozytywna zmiana wymusza na niej jakąś reakcję. Może być to wdzięczność, może być litość, współczucie, itp.
Być może to, czego ona by chciała, to prawdziwość.
Ty też w tej chwili próbujesz coś grać (odgrywać rolę), po to, by uzyskać jakiś efekt.
Dobrze jest mieć cel w życiu, ale nie może on wymuszać czegokolwiek na drugim człowieku.
Gdybyś na chwilę odrzucił myśl, że robisz to dla żony..., że ona powinna to zauważyć...
Nie byłoby w Tobie oczekiwania... Wykonywałbyś te czynności sam dla siebie, bo bezinteresowne działanie byłoby radością samą w sobie...
Nie ma sensu dawać człowiekowi czegoś, o co nie prosi. Dla obdarowywanego jest to żenujące i niekomfortowe. Zamiast przybliżać, oddala.

Jestnaswielu, postaraj się znaleźć kogoś, kto chce przyjąć od Ciebie dar dzielenia.
Do miłości nikogo nie zmusisz.

[jestnaswielu]

Mayenna – rozmawiam z żoną (jak większość facetów jestem raczej zamknięty i trzymam emocje w sobie, ale jak już się przeleje to się otwieram –niestety jest już za późno) i wiem jakie żona ma do mnie zastrzeżenia, wiem jakie błędy popełniłem, co spowodowało takie a nie inne jej zachowanie i właśnie te rozmowy uświadamiają mnie jak bardzo się różnimy. Jednocześnie wiem, że jeżeli ja odpuszczę i nie będę walczył o nowe otwarcie to małżeństwo będzie definitywnie skończone. Wszędzie piszą, że mam dbać o siebie, ale co jeżeli ja chcę tego małżeństwa – to właśnie jest dla mnie najważniejsze – wiem, że to nie służy mojemu samopoczuciu, też myślę, że nagłe odcięcie byłoby w dłuższym czasie szybciej "przeżyte". Mam nadzieję, że moja żona mimo, że mówi że nie kocha to jednak w głębi jej duszy tli się jednak jakaś iskierka – głupie? Pewnie tak, ale ja chcę w to wierzyć.
Esteraj – nie chcę jej na siłę uszczęśliwiać, czy gram aby coś uzyskać – tak chcę, żeby została przy mnie, a nie odeszła do niego. Naprawdę nie chcę na niej niczego wymuszać i staram się rozumieć jej skomplikowaną sytuację. Moja żona jest na tyle silna, niezależna i uparta, że niestety lub stety zrobi to co będzie chciała. Ja natomiast nie chcę i nie życzę sobie życia w trójkącie – żeby się spotykali popołudniami, czy weekendami, pisali do siebie, tęsknili za sobą, układali plany na przyszłość, a ja będę tylko jej „współlokatorem” – tego nie mogę znieść i to mnie przeraża. Moja żona zapewnia mnie że sama nie wie co chce (co zrobić). Znam jej zastrzeżenia co do mojej osoby, mój egoizm, brak wsparcia, brak empatii, brak ambicji, skrytość, to że jej nie pociągam itd., wiem że gdyby nie dzieci i wspólny kredyt już siedem lat temu by odeszła. Moja żona przez 15lat naszego małżeństwa przeszła wielką metamorfozę, z zahukanej dziewczynki w pewną siebie kobietę. Naprawdę bardzo mi się to podoba, niestety ja poszedłem w przeciwnym kierunku i zamiast być tym kim chciałbym być zostałem tylko cieniem siebie. Mam żal do siebie, że tak bardzo się nie rozwinąłem. Rozumiem, że taki facet nie działa na kobiety, ale właśnie nastąpiło to w skutek naszego związku, z którego ona przez problemy stawała się silniejsza, a ja coraz słabszy. I żeby nie było, że się nad sobą użalam, ja o tym wiem i to rozumiem – tylko dlaczego nadal chcę z nią być? TEGO NIE ROZUMIEM

[esteraj]

Jestnaswielu, to niesamowite jak niektóre sytuacje w życiu otwierają nam oczy, jak potrafią zweryfikować naszą osobowość, sposób postępowania... Zazwyczaj każdy człowiek w jakiejkolwiek nie znalazłby się sytuacji uważa, że postępuje właściwie. A potem... Gdy tracimy to, co kochamy, a co stało się codziennością, nabiera jeszcze większego znaczenia....
Jesteś świadomy swoich błędów i sam najlepiej wiesz, jak je naprawić.
Jedyne, co mogę napisać, to życzyć Ci powodzenia.
Byłam w bardzo podobnej sytuacji i mnie się udało. Jeśli Twoja żona uświadomi sobie, że rozpoczynanie życia na nowo nie jest takie kolorowe i ma też swoje wady, to masz duże szanse.

[wiatrodnowy]

To jeszcze potrwa. daj sobie czas. Masz prawo tak się czuć. Może warto pomyśleć o sobie i wesprzeć się dobrym psychologiem, może farmaceutyki? Za jakiś czas miłość przejdzie, zastąpią ja inne uczucia. Może warto na jakiś czas odciąć się jak najbardziej od niego i jego rodziny? I nie słuchaj głupot, które dupek opowiada.

[errormix]

"Czas leczy rany" - gdy to czytałem tutaj w odpowiedzi na moje posty sprzed lat, zastanawiałem się jak ktoś normalny i przy zdrowych zmysłach może tak napisać? No bo jak zapomnieć wspólne lata, wspólne życie, wspólne sprawy, wspólne plany, dzieci... No przecież nie można!

Nie docierało do mnie, że już nie ma nic wspólnego. Że nie ma nas. No bo przecież byliśmy, mieszkaliśmy jeszcze razem, mijaliśmy się w drodze do kuchni, pokoju czy łazienki. I nieważne, że ona mówiła, że nie kocha, że nie chce, że ma to gdzieś. Ja słuchałem siebie. A mój wewnętrzny głos bez przerwy powtarzał mi: Jeszcze może być dobrze, jeszcze jest szansa, ona nie robi tego specjalnie, to tylko kolejny foch, kolejna próba wymuszenia na mnie takiego zachowania, jakie ona chce.

Wmawiałem sobie, że jeśli nie będę podgrzewał atmosfery, nie będę się kłócił, nie będę jej zaczepiał, nie będę męczył jej pytaniami, to ona zobaczy i zrozumie jak bardzo zależy mi na rodzinie.

Ale to nie działało.

Dzisiaj wiem, że gdy w małżeństwie jedna ze stron mówi "nie kocham cię", to znaczy że to koniec. Definitywny. Kompletny. Całkowity. Nic nie da tłumaczenie sobie, analizowanie, rozpamiętywanie, płacz, błaganie, życie nadzieją. Bo już nie ma nadziei.

Bo gdy ktoś mówi "kocham cię" to znaczy że jest gotów oddać siebie tej drugiej osobie. Gotów jest być z nią na dobre i na złe. Zawsze. W każdym momencie, w każdej chwili.

Ale gdy mówi "nie kocham", to znaczy, że ma to wszystko w dupie.

Nie martw się. Przeżyjesz. Zrozumiesz. Może nawet zakochasz się i dopiero wtedy zrozumiesz co to znaczy miłość, szacunek, wsparcie.

Zrozumiesz co to znaczy gdy ktoś mówi do ciebie "kocham cię".

[brak_dystansu]

Dziękuję za słowa otuchy.....Kiedyś ten związek tak postrzegałam-miłość naszego życia...I jak to w życiu życie nas przygniotło...Nie powiedział wcześniej że coś jest nie tak,a ja nie zauważyłam że był nieszczęśliwy...Targają mną mieszane uczucia....świadomość współodpowiedzialności....Trudno powiedzieć żonie że się jej nie kocha...Czy to możliwe że kiedyś kochał skoro tak się potoczyło życie?I ta świadomość że już za późno na cokolwiek i pozostaje tylko zaakceptowanie rzeczywistości...
Jak teraz znaleźć radość w życiu? Na wizytę u psychologa czekam.... A na razie cieszę się że tu trafiłam skoro już sytuacja jest taka a nie inna Szkoda tylko że wiosna za oknem kwitnie a ja nie umiem się nią cieszyć ;-(

[brak_dystansu]

oprócz próby miłości to dla mnie też próba człowieczeństwa... a czas leczy rany ale do czerpania siły z tej myśli brak mi dystansu niestety... W związku jest dwoje ludzi,na dobre i na złe i świadomie-jeśli podjął decyzję o ewakuacji beze mnie,bez walki to dlaczego ja czuję się żałosna że walczyłam,że nie domyśliłam się że nie ma już o co...

[lampka_witoszowska]

słuchaj, podpowiem Ci może prost rzecz - ale jak nei czytałaś, to teraz sobie na przeczekanie i poprawienie humoru oczytaj trylogię Katarzyny Grocholi
dokładnie o takim zdradzającym, który miał kochac na wieki jest - i tak napisane, że po prostu poprawia humor
a to się zawsze przyda i przyjemniej jest czytać niż pogrążać się w smutnych myślach

[brak_dystansu]

dziękuję za podpowiedź to mi w ogóle nie przyszło do głowy

[jakkamien]

Czuje sie jakbym czytała swój post sprzed paru miesięcy...
Myslalam, ze nie da sie tego przezyc.
Pomogą przyjaciele, normalnosc, którą musisz zapewnic dziecku, pisz tu, znajdz psychologa - jak chcesz pisz na priv, takie same doswiadczenia zblizaja i latwiej jakos to zniesc, jak masz się komu wyplakac.

[brak_dystansu]

ogromniaste dzięki-lepiej myśleć o tym że to jest do przeżycia niż roztrząsać dlaczego tak się stało mi też musi się udać przetrwać,dziękuję.Tylko to uczucie że kogoś znasz i nagle jesteś tutaj..........

[basia9989]

Czytam to wszystko i się serce mi kroi ,dlaczego ludzie tak się ranią nawzajem.
Ja wybrałam bardzo ciężkie życie.Wyszłam za mąż z miłosci ,ale do dziś maż mi wypomina że wyszłam za kawiarnie ,a nie za niego.Przykre to jest.Zgodziłam się przyjąć pod swój dach jego siostrę(stara pannę )Mimo że mi wiele przykrości zrobiła, zgodziłam się, a teraz bardzo żałuje, bo maż zamiast słuchać mnie ,słucha jej a między nami jest coraz gorzej.Ja przestaję juz go kochać bo mi robi samą przykrośc.Mimo 10 lat małzeństwa nie zmienił mąż postępowania.
Maz pracuje za granicą ,ja mam na głowie dzieci(chorobyitd)oraz jego siostrę histeryczkę która zamiast mi pomoż, utrudnia zycie.
Wiem że to jest twój watek, a ja się dotrzepilam do niego, bo pasuje do mnie tytuł twego wątku.Nie wiem czy ja na twoim miejscu umiałabym kogoś takiego wpuścić za drzwi.
Moja historia jest długa i bardzo kręta ,dlatego daruję sobie rozpisywać się w twoim wątku.
Ja mam takie powiedzenie:"Musi byc żle żeby było dobrze"Zobaczysz będzie dobrze jeszcze u ciebie, lecz teraz musisz to wszystko jakoś przeczekać,przemyśleć i pogodzić się z tym wszystkim.Ściskam cię mocno.Będzie dobrze zobaczysz.

[brak_dystansu]

i wzajemnie ... wszystkim nam tutaj życzę wytrwałości w drodze do normalności....
a ja się czuję winna że przestał kochać-ale czy kocha się za coś? czy kocha się mimo wszystko?...Można tak sobie przestać kogoś kochać skoro ja mimo tej krzywdy nie mogę?
etap pytań...pewnie gdybym to gdybym tamto to i tak by uciekł jeśli pojawił się już ktoś nowy... Jeśli jeszcze np.pół roku temu rodzina była najważniejsza i tkwił w związku który kulał dlaczego nic nie mówił...Mógł tak żyć i wystarczyło że ktoś mu pomógł podjąć decyzję za nas? W moim życiu też pojawił się na chwilę ktoś do kogo uczucie mogło się rozwinąć ale nie przekroczyłam granic,zwalczyłam to...W imię prawdziwej miłości ehhh.... Chcąc wybaczyć sama mu uświadomiłam że mnie nie kocha...A w sądzie dowiem się że wszystko zaczęło się nie wiadomo kiedy.... A i tak uczucie współodpowiedzialności wraca jak bumerang...

[kiszczynska]

nie martw sie
zycie otczy sie dlaej
za bardzo sie roztkliwiasz

[kiszczynska]

aaa
wsadz mu dzieci do tej nowej

[brak_dystansu]

gdyby nie brak dystansu tak potrzebny mi w tej chwili pewnie bym tak zrobiła... a tak się kręcę w kółko z własnymi myślami i emocjami...ale przyjmuję że ten pomysł w motywacyjnym tonie też mi się kiedyś jeszcze przyda-jak już nabiorę dystansu wkurzam się na siebie jak sobie myślę że jestem gorsza bo inna mu zaimponowała tym czego w danej chwili życia mi zabrakło ale niektórych myśli trudno się pozbyć.........

[wiatrodnowy]

To NORMALNE myśli. Pozwól sobie cierpieć, płakać, pozwól sobie na gniew. Tylko staraj się z każdym dniem mniej obwiniać siebie. Przestań patrzec na sytuacje jego oczyma. Otworzą Ci sie w końcu i zobaczysz, że to on nie dał rady. Miłość to chcieć, starac się i być szczerym. Dystansu nie możesz mieć teraz to oczywiste. To może potrwać kilka miesięcy. Huśtawki emocjonalne - norma. Natrętne myśli - norma. Ważne żebyś się wysypiała i jadła. Leki nasenne/antydepresyjne pomagają. Pisz na priva jeśli masz ochotę i potrzebę.

[kremdogolenia]

Na swoim przykładzie, od momentu odkrycia romansu żony, usłyszeniu paru przykrych słów, moje zmiany mogę podzielić na takie okresy:
1. szok, trwał około 8 miesięcy, w tym czasie za wszelką cenę chciałem ratować małżeństwo i dzisiaj mogę przyznać, że czasem zachowywałem się nieracjonalnie.
2. zwątpienie/dojrzewanie, 1 rok, ratować, nie ratować, codzienne myślenie za i przeciw.
3. obojętność - jest od 5 miesięcy - już wiem, że nic z tego nie będzie, pozostaje rozstanie tylko wykonać.

Tak, zgadzam się, jeśli słyszymy "Nie kocham Cię" to jest już pozamiatane i nawet jeśli staniemy na rzęsach to nic tego nie zmieni, a my stracimy czas i siłę. Lepiej dokonać od razu radykalnych rozwiązań, ale nie każdy to potrafi. Czasem trzeba poczekać, by by do tego dojrzeć.

[baabcia]

kiedy? jak? i o czym zaczniesz myśleć - próbuj decydować

to należy do Ciebie - staraj się skorzystać

trudne ale to wyłącznie zależy od Ciebie

rozdzielaj to co było piękne i wiąże się z partnerem - super - pielęgnuj - choć chwilowo nie gmeraj

to co wiążę się z rozstaniem i nowym innym partnerem izoluj - trudno teraz jest taki nowy-facet i trzeba się z nim dogadać w sprawach strasznie bolesnych - dasz radę - to nie jest tamten facet, któremu gotowa byłaś ... im więcej tym bardziej to nie ten sam

nie zastanawiaj się czemu - na prawdę wyganiaj tę myśl - czas pokaże albo i nie - pal diabli - odłóż

masz mało siły
skup się na
łapaniu oddechu
poukładaniu niemożliwego
lewą ręką płuczesz kubek prawą włączasz gaz, wzrokiem szukasz ziemniaków ...
fizyczne zajęcie daje właśnie oddech - to uffff! dam radę

nie rób niczego co zaburzy Twój plan
nie idź nigdzie gdzie jest on a Ty nie chcesz ( k* wiem jak bardzo chcesz ) go widzieć
on musi nauczyć się nie pojawiać albo pojąć, że wygryza Cię z kolejnych miejsc

zostaw mu 'bardziej jego' znajomych - poczekaj kto przyjdzie do Ciebie
zadbaj, by on stanał na nogi w nowym związku - pomyśl! - były facet ogarnięty, poukładany, zarabiający i zdrowy jest dużo lepszy niż chodzące nieszczęście - na pewno jest lepszy; dla dzieci po stokroć lepszy!!!!

spokojnie buduj swój świat bez nienawiści - to jest najważniejsze - trop tylko nienawiść w swoich myślach i morduj - szybko znajdziesz siebie nową, śliczną, silną i będziesz zaskoczona jak bardzo wiele oddałaś człowiekowi, który nagle przestał być świetny

jego wybór - może nie strata - w końcu miej nadzieję, że odszedł do lepszej - idioci tylko odchodzą do gorszych - zapomniał, że umawiał się na bycie z Tobą ze świadomością - przecież - że wspanialszych jest wiele

uśmiechnij się - DO SIEBIE

to plan na dość długo ale nie znam lepszego - przyglądałam się rozwodzącym się po mnie - szczerze powiem na rozwód nie zauważyłam lepszej wersji

spójrz na pąki na drzewach i tego się trzymaj

[blue_ania37]

Czas....
Miałam takie mysli we wrześniu, przeżyłam koszmarne święta....sylwester....gdzie o pólnocy myslałam nie chcąc....koszmary nocne z nia w roli głównej.
Ale z każdym kolejnym miesiącem, dniem jest lżej łatwiej się oddycha i nawet da się spać
Zaczynam...mysleć juz wyłącznie pozytywnie, choć nie jestem jeszcze wyprana z emocji do niego.
Powodzenia....usmiechaj się!
Ania

[brak_dystansu]

Dziękuję Baabciu...przeglądałam Twoje wpisy i płynie z nich wiele ciepła i krzepiącej mądrości. Nie wiem czy już wyszłam z megaszoku ale działałam tak chaotycznie że czuję się jeszcze gorzej jak sobie to uświadamiam.I zaczynają mnie nachodzić lęki że jestem z tym zupełnie sama,że ludzie się ode mnie odsuną nie wiedząc jak zachować,nie mam pracy,prawa jazdy.. Bliska odległość miejsca zamieszkania nowej wybranki serca męża sprawia że boję się przypadkowego spotkania z nimi i męczy mnie świadomość że żadne z nas nie złożyło jeszcze pozwu,nie wiele zostało dogadane,nawet nie wiem czego mogę się spodziewać po mężu,który rzeczywiście jest już kimś innym.Prosty niepokój co ludzie pomyślą-teraz jeszcze czuję się poniżona całą sytuacją...A przed nami wakacje-dziecko jest małe i zupełnie nie przygotowane(minęło 1,5 miesiąca od wyprowadzki)-a mąż będzie chciał je zabrać na wakacje/weekend(zaplanowałam już wizytę u psychologa dla siebie i mam zamiar w razie potrzeby skonsultować dziecko).Kwestia dogadania dwojga dorosłych ludzi ale ja się boję tej konfrontacji czując się że jestem na gorszej pozycji bo nie podniosłam się spod ciosu dopiero wychodząc z szoku i walczę o swoją godność w swoich oczach... ;-(

[rozpieprzonypolatach]

Czas czas czas...musisz go sobie dac, po roku bedzie duuuuzo lepiej trzymaj sie dzielnie pdr rpl

pół roku póżniej

[unema]

Fatalny czas, wymagający nadludzkiego wysiłku, ale ten wysiłek procentuje. Wszyscy możemy Ci obiecać, że powoli, powolutku będzie codziennie troszkę , niezauważalnie , ale jednak lepiej.
Takie 3 kroki do przodu, 2 do tył, ale jednak troszkę do przodu.
Będą dni, że będzie ci się wydawało że już jest super że Cie w ogóle facet nie interesuje, będą też takie że będzie ci się wydawało że nie dasz rady oddychać bez niego. Czasami pewno zrobisz jakieś " głupstwo" , ale tak ma być.
Wolno płakać, wolno nawet czasami się wściec i zrobić awanturę, a walczyć trzeba tylko uczuciem nienawiści i z poczuciem winy, poza tym WSZYSTKO wolno.
powoli odzyskasz siebie
będziesz lepiej spać , częśsciej się usmiechać, i mniej zastanawiać DLACZEGO
w sumie, nie wiadomo dlaczego, bo życie jest nieprzewidywalne, i rzadko daje proste odpowiedzi

[brak_dystansu]

dziękuję..

[baabcia]

próbuj się nie zatrzaskiwać na ludzi
pozwól im być z Tobą
może uda Ci się - to bardzo trudne dla wielu ale może Tobie się uda
już piszę co mam na myśli
najkrócej nazwała bym to tak - umów się z ludźmi, że maja prawo doradzać Ci we wszystkim i po swojemu - nawet nie wiesz jak ludzie potrafią być życzliwi i serdeczni - ale co najwazniejsze - powiedz im, że umowa zawiera i taki punkt Ty decydujesz co będziesz myślała i co robiła; czyli oni są bezpieczni - bo Ty nigdy nie zrzucisz na nich odpowiedzialności za swoje decyzje; a równocześnie to da Ci szansę na bycie marudną opozycją - pogadasz, zobaczysz jak różnie ludzie patrzą na wszystko;
moi przyjaciele w tym okresie dochodzili do wersji ... opowiedzieć? może usmiechnie się ktoś z Was
kiedy żadne sensowne pomysły nie działały radzili : wypij butelkę wódki i wal go po głowie młotkiem, aż mu rozum wróci - to jest nie możliwe co się stało ....
w domu bez wódki i bez podnoszenia głosu na siebie przez prawie 20 lat to było dowodem bezradności;
a ja byłam równie extremalna - martwiłam się jak on sobie poradzi ... czubolandia ... niestety tragifarsa
optymizmem powieję - poszłam do pracy, zrobiłam prawo jazdy - biegając między domem a wszystkimi zajęciami w tenisówkach - zmobilizowałam się nieprawdopodobnie - zaleta figurka nastolatki i na wierzchu optymizm kwitnący;
sobie wmawiałam, że jest bosko - da się - przysięgam

* lepiej w pierwszym okresie mieć kilkoro znajomych niż jednego przyjaciela obok siebie - to okres kiedy tracimy zdolność oceniania ludzi; nowy związek może być rewelacyjnym lekarstwem ale i pułapką - nie ma to jak oko na nas kilku osób;

[unema]

Rada z waleniem młotkiem - REWELACYJNA
Bezsilność, chyba faktycznie najgorsza jest bezsilność, i jeszcze świadomość że część twoich wspomnień to jakieś oszustwo, bo Tobie się wydawało że żyjecie całkiem normalnie, coś próbowałaś naprawiać, coś ratować, a w tym czasie już dawno było pozamiatane w tym związku.
Moja znajoma mówi że decyzje podejmujemy bardzo szybko, tylko czasami lata całe zajmuje nam udowodnienie sobie że decyzja była dobra
Ja miałam pracę przed rozwodem i prawo jazdy, w związku z tym znalazłam sobie drugą, lepszą, i bardziej prestiżową
Tak jak napisałaś w poprzednim poście, dobrze robi koncentracja na małych radościach. Kawa w parku jak taka wiosna a nawet lato za oknem, wycieczka rowerowa i ZMIANY, czegokolwiek, koloru ścian, trasy którą codziennie jeździsz, nawyków...
Po rozstaniu i zdradzie to trochę tak jakby człowiek sie wyprowadził za granice. NIe zna na poczatku języka i reguł które obowiazują, i próbuje zachjowywac sie tak jak do tej pory, i sie gubi w najprostszych sytuacjach, ale jak juz to wszystko opanuje, oswoi, to moze sie okazać ze to nowe miejsce jest całkiem przyjemne i nie chcemy stad wyjezdzac:0
Ja jestem jakies pół roku po rozstaniu, i mam momenty ze mnie wszystko wpedza w jakis doł czarny, ale przez wiekszosc czasu jest juz ok.

[brak_dystansu]

bardzo powolutku szukam tych małych przyjemności-i jeszcze bardziej powolutku odpędzam skrajnie złe myśli.Ale na razie mam problem z prawidłową oceną sytuacji i ludzi-głównie sprawcy całego zamieszania boję się że to co mnie spotkało to jeszcze nie najgorsze-nie wiem czego mogę się spodziewać-skoro on nie musi już nic udawać to mam liczyć na kolejny cios
czy resztki poprawności które może dla niego już są zbędne? Jak się przygotować na jeszcze gorsze żeby nie być aż tak zdezorientowanym jak teraz? ...

[baabcia]

nie zakładajcie, że na coś takiego można było się przygotować
zwłaszcza dzieciom nie wpakujcie do głowy, że warto być przezornym
po tsunami nikt by nie wyszedł na plażę ...

zdarza się i należy się nie podstawiać następnym razem - tylko tyle

cholerne są defekty trwałe - organizm bezkarnie wpada w dziury zamiast pozwolić nam na krawędzi złapać równowagę; klęska trzyma się nas kilka dni choć błaha i do olania po 5 minutach - to nie mija

piszecie o zmianach - tak tak tak ja też ponaprawiałam wszystko co czekało na cud, pomalowałam - nie wiem skąd na to brałam siły i zapał; ale właśnie to mnie cieszyło - i zajmowało czas;

z dziećmi razem szukaliśmy ludzi, który się chciało chcieć i razem robiliśmy mnóstwo bardzo ciekawych rzeczy; ta pewność, że można wyskoczyć i spędzić czas wspaniale został mi do dziś; zawsze mam poczucie, że jest nadmiar ofert - nigdy się nie nudzę; nie ważne czy coś robię czy sobie myślę;

od momentu kiedy się poczuje, że nie warto na siebie nadawać - bo ode mnie wszystko zależy jest szansa na gramolenie się do góry

i trzeba się strofować, poganiać i nagradzać

ha ha - na Mikołaja trzeba sobie coś też ... da się - byle się uśmiechać a nie umartwiać, zmartwień starczy tych z nieba

[brak_dystansu]

i tak się staram podchodzić do dnia codziennego,nie roztrząsać w kółko rozlanego mleka choć to trudne,powoli akceptując rzeczywistość. Już wiem że najważniejsze jest teraz dla mnie dobro dziecka bez względu na to co ja czy on by wolał dla siebie to dobro dziecka będę stawiać na pierwszym miejscu.Ale teraz zaczyna mnie opanowywać strach-przed przyszłością,że jestem sama,że nie dam rady-chyba nie emocjonalnie czy psychicznie ale tak po prostu życiowo i finansowo. Chciałabym być ponad tym i kulturalnie i grzecznie się dogadać zanim pozew trafi do sądu-tymczasem nie wiem czy powinnam z tym pozwem wyjść sama czy konsekwentnie skoro mąż chciał rozwodu czekać na jego ruch?.... Odkąd wszystko jasne jest jeszcze gorzej... Ja nie chcę walczyć o to czyja wina,tylko ogarnąć i uporządkować to co trzeba dla dobra dziecka przede wszystkim... Nie chcę zdejmować z męża odpowiedzialności za jego decyzję ani tracić resztek godności nic ze swoją wiedzą nie robiąc...I co Wy na to?

[unema]

W kwestii zlozenia ja bym go zlozyla sama. Nie liczylabym na to ze maz to zrobi sorry, dla niego to super wygodna sytuacja , oficjalnie ma zone i moze bezkarnie tej drugiej z ktora mieszka wciskac ze to ty sie nie chcesz rozwiesc. To wrecz idealne rozwiazanie dal kazdego faceta.
Oczywiscie najfajniej sie dogadac i zlozyc pozew z ktorym maz sie wpelni zagdza. Do pozwu mozesz na przyklad dolaczyc jego oswiadczenie ze warunki uzgodniliscie wspolnie i on sie na wszystko zhgadza. Na sprawe sie czeka troche, ale nawet jak sie mezowi " odwidzi" to sad sie zastanowi czemu zmie il nagle zdanie.
pamietaj ze nadal jestes jego zona i pewne prawa masz. nikt nie zyje w prozni i kazdy nieco liczy sie z opinia innych ludzi. A opinia meza zostawiajcego dziecko i zone albo latka kobiety sypiajacej z cudzym mezem na dlugo sie przykleja.
nie mowie ze masz robic jakies dymy, ale postraszyc zawsze mozesz. Gralas kiedys w pokera? Jak tak to wiesz ze czasami wygrywa ten co lepiej blefuje. wcale nie ten co ma najmocniejsze karty. Teraz wlasnie masz okazje zagarc w takiego zyciowego pokera, troche polaczonego z szachami
Podsumowujac, nie miej skrupolow, zawalcz o swoje, nie licz na to ze cos sam z siebie ci maz da, on ma juz inne priorytety. brutalnie rzecz umujac.
sorry ze nie mam polskich znakow
Wszystko co mozna formalnie zalatwic zalatwiej JAK NAJSZYBCIEJ. Taka jest moja rada. Wbrew temu co piszesz to prawdopodobnie maz jeszcze poczucie winy ma, nawet jak sie zachowuje normalnie, ale ono faktycznie zniknie. Musisz pamietac ze tam do kogo sie wyprowadzil toczy sie druga gra. To co zalatwisz teraz zawzy na kilka lat na twoim zyciu.

[brak_dystansu]

Na razie mieszka u teściów,nie powiedział im o trzeciej osobie ale że będzie rozwód-wiedzą że była zdrada a ja chciałam wybaczać,gdyby powiedział całość pewnie by już u nich nie mieszkał chętnie bym się poskarżyła teściowej ale dlaczego mam z niego zdejmować odpowiedzialność? Teściowa i tak pewnie się domyśla prawdy która w końcu wyjdzie na jaw i może wtedy będę mogła z teściową pogadać i zawalczyć o swoje dalsze miejsce w rodzinie jako mama ich wnuczki,nawet jeśli będę już tylko byłą żoną. Akurat z jego rodziny nie chciałabym i nie zamierzam rezygnować-to część dotychczasowego świata mojego dziecka no chyba że mnie odrzucą to się ustosunkuję i postaram zrozumieć... Kochać będę go nadal jako człowieka którym był i którego znałam ale rzeczywiście muszę to oddzielić żeby nie popsuć wspomnień.

[unema]

To zmienia perspektywe, skoro nie wyprowadzil sie do innej kobiety, a ty go nadal kochasz to nie spiesz sie z niczym. Czas rozwiazuje samistnie wiele sytuacji. Wiesz, tak naprawde zdrada to nie zawsze koniec malzenstwa, czasami poczatek calkiem innego etapu w zwiazku.
Sama ocenisz ktora sytuacja dotyczy ciebie.
Czasami warto zawalczyc o drugiego czlowieka , jak sie go kocha, i jak sie ma dziecko. Cokolwiek sie wydarzy pewien swiat sie wlasnie konczy, ale ten ktory sie zaczyna moze byc rownie ciekawy, czy z mezem czy bez, jestes kobieta ktora pomimo swojego nicka wydaje sie miec bardzo duzy dystans i spokoj i do zycia i do siebie
i tego sie trzymaj, swojej intuicji, ona ci najlepiej podpowie co robic.
trzymam kciuki

[brak_dystansu]

dziękuję
Ale teraz już nie ma o co walczyć-próbowałam ale za późno i nieświadoma całości sytuacji(działając chaotycznie pod wpływem mega stresu i szoku) trudno dotrzeć do człowieka który hmm..pozwolił sobie zakochać się w innej. Nawet argumenty w kwestii dziecka nie docierają-dziecko ma 3 latka,jest zupełnie nieprzygotowane na to co przed nami,tęskni a dotychczas mądry i odpowiedzialny tatuś zabiera je na spacer z nową osobą...z tym się nie mogę pogodzić bo nawet pozew nie trafił do sądu.

[unema]

3 latka - maluszek taki. Wiem, że cie wkurza, że zabiera dziecko na spacery razem z NIĄ, ale popatrz na to w ten sposób, że to dziecka nie skrzywdzi, idzie z ojcem i jakaś "ciocią" a i dla niego dziecko musi być ważne skoro je zabiera na takie spacery. I w zasadzie laska od początku wie że dziecko będzie częścią jego życia.
Wiesz, najboleśniejsze dla mnie odkrycie to że ta druga kobieta jest normalna, nie jest jakaś wiedźmą , wampem, potworem ( nad czym ubolewam chwilami, bo wolałabym żeby miała złoty ząb i była wredna i dwulicowa, jak w powieści Grocholi
Ale przecież to w sumie dobrze, bo to znaczy że nasze dzieci będą kochane, przez więcej osób i będą spędzały czas z kimś przyzwoitym i w sumie mogą wynieść tylko korzyści z takich kontaktów
Dla 3 latka mama to cały świat, z ciocią można się fajnie pobawić w piasku ale tęskni się za mamą|Ja mam starsze dzieci, i One prowadzą wieczną analizę porównawczą mnie i "cioci", i czasami mnie to oczywiście boli i wkurza ( bo ciocia chudsza, młodsza i taka "cool", a ja jestem zmuszona stawiać konkretne wymagania i czasami nawet kary naturalne stosować oraz miewam złe humory bo mam dużo na głowie;ostatnio smutków i obowiązków
Ale wiesz co? Dopóki dzieciaki mi o tym opowiadają i dopóki jakoś wiemy wszyscy że ciocia może być super ale cioć można , a nawet należy mieć kilka a mama jest JEDNA, i to do mamy się wraca to jakoś przełykam to że ciocia jest ekstra, i tata ciocie lubi
Poza tym skoro nie jestem zazdrosna o to że moje dzieci lubią spędzać czas z innymi ludźmi, koleżankami, rodziną to czemu mam być zazdrosna o nią?
Niech się czują komfortowo, niech nie muszą wybierać pomiędzy mną , ojcem czy jego pannami, i tak im zafundowaliśmy niezły pasztet w życiu.

[brak_dystansu]

Chciałabym na to spojrzeć z tego punktu widzenia ale dzisiaj stało się coś niewyobrażalnego-po całym dniu z Tatą jak tylko mnie zobaczyła od razu wiedziałam że coś jest nie tak-była taka poruszona i od razu się rozpłakała jakby zrobiła coś złego. Zapytałam jak minął jej dzień skąd ma baloniki i powiedziała że od wujka i się rozpłakała...Nie dopytywałam o szczegóły męża,ale widok dziecka już mi wystarczył.Podczas kąpieli i czytania powtarzała że nie chce już kochać tatusia nigdy z takim żalem że serce mi się ścisnęło. A Ona zawsze kochała bardzo tatusia,strasznie za nim tęskni odkąd go nie ma,czeka z utęsknieniem... Prośba taty którego kocha o niemówienie prawdy mamie którą kocha albo to co zobaczyła sprawiły że musiała mieć wyrzuty sumienia.. Mąż nie mieszka z nami jakieś 1,5-2mce,przed wyjściem rozmawiałam z nim żeby spędził czas z nią sam bo Ona jest stęskniona,że nie rozumie co się dzieje,że trzeba ją do tego wspólnie przygotować a nie zaskakiwać,że jest wrażliwa...I zlekceważył mnie i uczucia własnego dziecka...Już chyba nie muszę się zastanawiać jak przestać kochać....

Mówienie do niego teraz to jak gadanie do ściany-szał zakochania,nowej miłości nie pozwala mu racjonalnie działać.... I co teraz?....Boję się że nie uda mi się z nim opracować
rodzicielskiego planu wychowawczego....

[baabcia]

to jesteś na kolejnym etapie
coraz mniej będzie Ci się musiało wydawać

on ma swój plan
i jest na etapie negowania w swojej głowie Twoich pomysłów na życie
przecież musi sobie uzasadnić to że odszedł od Ciebie i od dziecka - prawidłowo, słusznie czy jakby tego nie nazwać - że wie co robi i dlaczego

a równocześnie musi zapewnić nowemu stadłu komfort

ich plan mówi, że się uda dziecku zapewnić ... oni razem i dziecko obok
oby się starali
on pewnie z poczuciem, że powinien być wdzięczny nowej partnerce
ona ze staraniem, żeby on nie cierpiała
a dziecko jest chwilowo - oby chwilowo - elementem układanki
oni się bardzo starają - jeśli się nie uda - sama pomyśl kogo obciążą winą
to ciężko zrozumieć - ale dziecko jest teraz dodatkiem

mała za chwilę zacznie rozumieć, że musi się na to godzić jeśli chce widywać ojca, że jest na drugim miejscu kiedy są we troje - czy on zrozumie? raczej nie

pragnienie mężczyzny, żeby nowa partnerka zaakceptował dzieci jest większe niż by dzieci zaakceptowały nową sytuację

nieznośne dzieci, ojcowie godzą się, widywać bez partnerki - ironia losu

teraz mała będzie zła na siebie, że czeka na ojca, na spotkanie, będzie narzekała dąsała się ale będzie tęskniła - będzie się uczyła o czym pisze Eichelberger - Zdradzone przez ojca

chociaż Ty bądź stabilną mamą dla niej - silną i pokazującą, że Ty się nic nie zmieniło

[baabcia]

TU się nic nie zmieniło

[brak_dystansu]

zdaję sobie sprawę że chociaż brał winę na siebie teraz sam przed sobą tłumaczy że robi prawidłowo-że ja jestem tą złą i niedobrą,że nie chce mnie już więcej słuchać i im bardziej ja chcę do niego trafić tym on bardziej nie chce żeby mi się udało...Co dzień jest gorzej,boję się że spokojnych rozmów,bez kłótni,na poziomie jak to miało miejsce przez 14 lat znajomości(5 lat ślubu)w końcu dojdzie do wybuchu...A muszę jakoś trafić-przełknę wszystko-że pozwu nie ma w sądzie(już nad nim pracuję)a on paraduje z nową panią po mieście myśląc że skoro mi powiedział to jest uczciwy to wszystko są wnioski dla mnie,pomagają mi tylko zaakceptować to co się stało i pozbywają resztek złudzeń ale DZIECKO-jak mam trafić?przecież można w zgodzie wszystko ustalić-my nie byliśmy niezgodni,nie pokłóciliśmy się po tym co się stało,nawet nie wylewaliśmy wielkich żali wiedząc że na to już za późno ,zawsze się szanowaliśmy a teraz...moje zdanie i uczucia dziecka zostały zlekceważone....

[unema]

Wiesz, czasami mały wybuch potrafi zdziałać cuda;0, skoro do tej pory byłaś oazą spokoju. Taką malutka kontrolowana eksplozja...
Aha i zaproponuj może że napiszesz pozew z orzekaniem o winie i niech się przyzna sam;0. Wiadomo że się raczej NIE przyzna, ale tu możesz po negocjować że w takim razie zrezygnujesz z orzekania o winie, ale... i tu dowolne żądania.
Mówię Ci poker i szachy w jednym, myśl bez emocji, potem przyjdzie czas na odreagowanie.
I zapewniam Cie niestety ten czas przyjdzie, płacenia za stress , ale... teraz pełna koncentracja.
I rozmowy prowadzimy konkretnie, nie ma zagłębiania w emocje, sztuka negocjacji, nie trafiaj do niego emocjami, trafiaj konkretem, ty mi dasz to a ja ustąpię w tym i tak dalej...
Znajdź kogoś , jakiegoś przyjaciela, znajomego, kogoś kogo uważasz że jest rozsądny i słuchaj tego co mówi, to Ci pozwoli złapać trochę tego przysłowiowego dystansu
A jak sie nie czujesz na siłach to niestety trzeba jakieś osobie od negocjacji zapłacić, ale to dobrze wydane pieniądze, i tak mniej niż adwokat, a korzyśc ze spokojnego przeprowadzenia sprawy i zachowania twarzy zostaje na całe życie.

[unema]

kurcze, to ... niefajne, nie użyje mocniejszego słowa. Jak Ty długo z nim byłaś? Znaczy chodzi mi o to że może czas nim troszkę potrząsnąć jednak?
Ja rozumiem że się zakochał, ale może na spokojnie da mu się wytłumaczyć?
Jest taka broszura www.brpd.gov.pl/publikacjeskany/Dziecko_w_rozwodzie_-_poradnik_dla_rodzicow.pdf
może mu to wydrukuj i poleć jako lekturę na początek?
Jak masz możliwość to się też umów z jakimś psychologiem i idź tam razem z nim.
Może jak mu obca osoba wytłumaczy CZYM jest rozwód dla dziecka, to się opanuje?
Chociaż z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że tak niestety faceci mają. My naszym dzieciom nie powiedzieliśmy DLACZEGO się tak naprawdę rozwodzimy, dla mnie to było trudne bo wychodziło na to że to ja wyrzucam biednego tatę z domu z jakiś [powodów abstrakcyjnych dla dzieci. Ale tata tez nie wytrzymał i zorganizował przypadkowe spotkanie, pewno żeby się pochwalić jakie ma superowe geny do przekazania, i co? ano dzieci głupie nie są i się połapały same. Niepotrzebny stress i tyle.
w kwestii opracowania planu to można jeszcze spróbować mediacji
Przepychanki na sali sądowej to OSTATECZNA OSTATECZNOŚĆ. I wiem jak Cie wkurza że musisz być rozsądna za was dwoje chociaż masz pewno ochotę walić go tym przysłowiowym młotkiem w głowę;0
Ale to zaprocentuję, zobaczysz, takie szukanie złotego środka zawsze procentuje, trzymaj się jakoś.

[brak_dystansu]

dziękuję,naprawdę dziękuję

[brak_dystansu]

Ja nie kieruję się zazdrością,jestem na etapie godzenia się z faktem,wiem że tak kiedyś będzie wyglądało życie naszego dziecka ale nie chce by dla córki to był kolejny szok zaraz po wyprowadzce Taty,chciałbym ją do tego przygotować a nie zaskakiwać. Dla niej teraz nowa osoba obok Taty którego kocha to wyrzuty sumienia wobec mamy którą kocha-nie rozumie co się dzieje,zamiast cieszyć się z dnia z tatą wróciła poruszona i popłakała się jak mnie zobaczyła... To co widziała albo prośba o nie mówienie prawdy mamie sprawiły że "nie chce już kochać tatusia już nigdy".... Obie będziemy musiały się z tym pogodzić ale chcę żeby to było jak najmniejszym kosztem jej uczuć....Nie zamierzam utrudniać ani ograniczać kontaktów z Tatą,sama się o nie dopominam.Wiem że się nie da zrobić tak żeby w ogóle dziecka to nie dotknęło ale chcę mieć wpływa na to żeby dotknęło jak najmniej....

[mayenna]

O miłość nie da się 'walczyć'. Albo ona jest po tej drugiej stronie i nasze uczucia znajdują w niej odzew, albo jej nie ma i trafiają w próżnię, która powoduje u nas ból.

[brak_dystansu]

co do intuicji to raczej ją ignorowałam-ale po takim przewróceniu życia do góry nogami człowiek zyskuje zupełnie inną perspektywę. Wierzę że to nowy początek,nowy świat- przede wszystkim dla mnie cieszę się że znalazłam to forum-codziennie małymi kroczkami wspierana dobrym słowem które tutaj znajduję czuję że idę do przodu nawet jeżeli posuwam się tylko o milimetry

[wawrzanka]

Bardzo Cię proszę, zdradź swoje imię, albo jego pierwszą literę. Jak wesprzeć dziewczynę w tak trudnej i osobistej sytuacji zwracając się do niej... Brak Dystansu?

Masz do sprawy taki dystans, na jaki w tej chwili Cię stać - zobacz ile stawiasz przed sobą wymagań: dobro dziecka, odpieranie strachu przed przyszłością, postanowienie ogarnięcia i uporządkowania czego trzeba... i o wiele więcej.

I jeszcze ambicja, by spełnić te wymagania grzecznie i kulturalnie. To są poważne zadania życiowe, do których przeprowadzenia trzeba myśleć trzeźwo, racjonalnie, być w dobrej kondycji psychicznej, mieć wsparcie bliskich osób. Tymczasem nie masz nawet pewności, czy złożyć pozew, czy poczekać na ruch męża, co w tej sytuacji wcale nie dziwi. Musisz więc nabrać więcej siły. Jak? Pisząc tutaj, czytając książki, które lubisz, będąc dla siebie dobra. Liczy się nie tylko dobro dziecka. Liczy się też Twoje dobro, a nawet jest ono kluczowe dla dobra dziecka. Twoja siła, Twoja pewność, Twój spokój, rozwaga i determinacja. Może jutro, pojutrze, za 3 miesiące będziesz pewna co i jak robić? Teraz nabieraj wiatru w żagle, układaj wszystko w głowie, szukaj wsparcia, bo zadania, które są przed Tobą są wielkie. Dasz radę!

[baabcia]

dasz radę
jak wszystkie - bezimiennością wielka

kroczkami tip top kami
wyrywaj

dla siebie

twarda - kamień opoka

Ty Ty Ty

Ty!!!

centrum

Ty 100%

Ty

jak uwierzysz to będziesz mogła rozdawać

Ty diament

[baabcia]

a czemu miałabyś przestać kochać?

kochaj to co piękne

resztę zmieć na bok i niech wiatr się troszczy

gdzieś pisałam - nie tu? że rozstania są gorsze niż śmierć partnera

kto pojmie - spokojniej będzie w żałobie

pal diabli, że tylko przyjaciele rozumieją

pal diabli

[brak_dystansu]

Dziękuje za wsparcie wierzę że się uda i wyjdę na prostą- będę mogła podejmować decyzje bez zbędnego wahania-ale teraz to rzeczywiście trudne-spadło poczucie własnej wartości,strach a nawet pojawiło się poczucie winy a nawet wstydu silniejsze niż chęć wyzbycia się go -w głowie mam chaos chociaż już mniejszy niż na początku... Nie chce od tego uciekać,chcę się z tym zmierzyć ale chcę to zrobić jak najlepiej się da. Trzymajcie kciuki za moją siłę

[unema]

trzymamy
za sile i za znaki ktore ci pokaza w ktora strone isc

[malwi-na356]

przejdzie ci ale po kilku latach dopiero ....

[brak_dystansu]

bardzo pocieszające...i motywujące też...

[brak_dystansu]

powiedziałam rzeczy oczywiste mężowi-że dziecko przeżywa rozstanie,nie jest gotowe na kolejne wstrząsy,tęskni i chce mieć teraz tatę tylko dla siebie,że po całym dniu z tatą wróciła poruszona i rozedrgana dlatego że zlekceważył moje zdanie i uczucia dziecka-stanowczo i rzeczowo tłumaczyłam skutki i wpływ na małą,powiedziałam o konieczności ustalenia kompromisów i planu wychowawczego.Tłumaczył się,ale i po raz pierwszy od jakiegoś czasu miałam wrażenie że słuchał a nie tylko słyszał....Ale wczorajszy dzień należał do tych tęskniących,myślałam że moje serce już się jakoś uporało z odrzuceniem ale....Mimo ogromu krzywdy,ze świadomością że wszystko się ułożyło inaczej niż bym chciała i nie da się wrócić do tego co było to wczoraj chciałam żeby było inaczej....Takie wahania mi nie pomagają iść do przodu ....

[unema]

ooo, TAKIE wahania to jeszcze długo będziesz miała. Jeszcze nie raz będzie Ci się wydawało że jednak może być inaczej, że jakoś da się to wszystko skleić. Tak po prostu jest. Daj sobie czas i przyzwolenie na takie "jazdy", i tak z tego co piszesz masz na razie etap takiego pozornego pogodzenia się z tym co się stało, kulturalnego przejścia do następnego kawałka życia. Nie jestem pewna czy tak się da;0. Czy może nie nadchodzi jednak moment że zaczynasz kogoś nienawidzić za to że zrobił ci świństwo, sprawił ból, rozczarował, wybrał kogoś innego, w jakimś sensie upokorzył. Ale co to znaczy wybrał tak naprawdę? czy my jesteśmy niewolnicami na targu? żeby można nas sobie wybierać?

Twoje serce jeszcze długo się nie upora z odrzuceniem, ale masz też mózg i to on ma tą przewagę nad sercem że potrafi je nieco przytemperować w jego miłosnych zapędach.
Dasz radę
Wszystkie dajemy
Jest takie powiedzenie że co posiejesz to zbierzesz, wszystko wraca do człowieka i to co dobrego zrobił i to złego zrobił. Ja w to wierzę, w takie naturalne prawo, że wszystko zostawia ślad.
I ciesze się, że zaczął Cię słuchać. Jak Cie czytam to wydaje mi się że jesteś bardzo mądrą kobietą i bardzo wyważoną. I jakoś czuję ( jako prawdziwa czarownica ;0) że poradzisz sobie z tym wszystkim lepiej niż niejedna z nas.
aha, i z tym posuwaniem się do przodu jest jak ze wszystkim w życiu, czasami jedziesz autostradą czasami się wleczesz w korku. Ważne że do przodu.

[dolcevita76]

Oj, skąd ja to znam. Życie mi się skończyło, jak usłyszałam od exa "ja ciebie nie kocham, ja ją kocham". Boże, jak ja wyłam, nie jadłam, nie spałam. I wydawało mi się, że ludzie na ulicy wytykają mnie palcami, bo "mąż ją zostawił". Otrząśnięcie trwało długo, bo prawie rok. A teraz żyję PEŁNĄ PIERSIĄ. Od rodziny, znajomych otrzymałam wiele dobra, jakby podświadomi chcieli pomagać matce samotnie wychowującej dzieci. Są to takie małe drobiazgi, które naprawdę mnie bardzo cieszą. Poza tym wreszcie zaczęłam się spełniać zawodowo. Mąż mając ogromne poczucie winy wobec dzieci, więcej poświęca im czasu niż do czasu odejścia. A i zaczęłam się "młodziej" ubierać. Do pracy oczywiście "urzędowo", grzecznie, ale po wyjściu z urzędu (miejsce mojej pracy) jestem kolorowa, zadowolona, uśmiechnięta. No i okazało się, że na mężu świat się nie kończy.
Choć nie będę ukrywać, że rozbita rodzina jest dla mnie ogromną porażką. I niestety mam wrażenie, że ex wcale już nie jest taki szczęśliwy, jak mu się wydawało, że będzie. Najbardziej żal mi dzieci... Reszta jest na plus i to WIELKI!!!!! Czego i Tobie życzę. Wszystko ułoży się. Tylko trzeba przepłakać jeszcze wiele dni i nocy. Ale to minie, jak u wszystkich.

[brak_dystansu]

dziękuję-świadomość że nie jestem sama,nie jestem pierwsza i że to się da przetrwać to bardzo wiele...

[brak_dystansu]

...jak spojrzę wstecz do momentu gdy się dowiedziałam od niego o zdradzie i żyłam w niewiedzy że zdrada trwa i łudziłam się nadzieją że on wróci, to cieszę się że w końcu:
*)już mogę i chcę jeść(od przyznania się schudłam ok.10kg-zaleta-ani śladu brzuszka,figura idealna do bikini,tylko z kim będę jeździć na plażę?wady-kurze łapki)-nawet nie wiedziałam że przechodzę załamanie nerwowe,
*)więcej śpię tzn.mniej się budzę ,
*)nie analizuję snów na bieżąco budząc się i próbując znaleźć wytłumaczenie dlaczego, a sny nie mieszają mi się już z myślami...chwilami bałam się że tracę rozum-chyba z niedowierzania
*)zaczynam oglądać telewizję i próbuję rozmawiać z najbliższymi o czymś innym niż o tym co mnie spotkało,
*)nie układam w głowie szczęśliwych zakończeń,nie odprawiam czarów i miłosnych rytuałów żeby wrócił chociaż nadal zdarza się że próbuję sobie wyobrazić że wraca i zaczynamy wszystko od nowa,eh...
*)mniej odpływam myślami,huśtawki nastrojów są delikatniejsze(ale jeszcze są-raz siła i wiara w siebie,raz smutek i zwątpienie)
*)jestem trochę mniej roztargniona(zdarzyło się że nie zamknęłam drzwi na noc-nie tylko na klucz ale przez całą noc były uchylone!),
*)nie analizuję już każdego słowa które powiedział i nie oceniam całego związku przez pryzmat tego co się stało-powoli przestaję się kręcić w kółko z tym co myślę
*)zaczynam myśleć o sobie przestaję o nas
*)mniej płaczę więcej się uśmiecham mniej się złoszczę
*)rzadziej rozkładam tarota i sprawdzam horoskopy miłosne
*)straciłam męża ale odzyskałam przyjaciółkę-gdyby nie ten cios wciąż odkładałabym kontakt z nią na "potem"-gdyby nie ona czułabym się dzisiaj sama jak palec
*)dowiedziałam się ile mam zalet
*)wiem że nie jestem sama i że to wszystko jest do przeżycia- paradoksalnie trochę ale cieszę się że się tu znalazłam

[heksa_2]

Jesteś na dobrej drodze. A to forum bardzo pomaga i stawia do pionu. Mnie w każdym razie bardzo pomogła lektura i kilka wiader zimnej wody.
Mąż rzecz nabyta

[ya-rn]

brak_dystansu napisał(a):

> *)zaczynam myśleć o sobie przestaję o nas
> *)straciłam męża ale odzyskałam przyjaciółkę-gdyby nie ten cios wciąż odkładała
> bym kontakt z nią na "potem"-gdyby nie ona czułabym się dzisiaj sama jak palec
> *)dowiedziałam się ile mam zalet
> *)wiem że nie jestem sama i że to wszystko jest do przeżycia- paradoksalnie tro
> chę ale cieszę się że się tu znalazłam


To bardzo ważne że zaczęłaś tak myśleć
Przez jedenaście lat związku myślałam o sobie w kategoriach „MY dwie połówki” i potem dużo wysiłku włożyłam w to, żeby odzyskać siebie, poczuć się kompletną osobą. To była niesamowita satysfakcja kiedy, po miesiącach walki o siebie, nagle uświadomiłam sobie że JA jestem zapraszana na imprezy, MNIE lubią nowi znajomi.
A na forum zaglądam bo nadal są aspekty w których o siebie walczę i świadomość że nie ja jedna się zmagam i że można wygrać pomaga.

[unema]

Imponująca lista
Niestety, mnie dzisiaj stanowczo brakuje dystansu, i jakoś mnie rzeczywistość przygniotła
i ta porozwodowa i ogólna.
No ale życie tylko czasami bywa znośne, tak?

[brak_dystansu]

i mnie też przygniotło wczoraj wszystko-jakbym wróciła do punktu wyjścia i zastanawiała się w kółko dlaczego i powtarzała to niemożliwe....Znów nie mogłam uwierzyć że wszystko dzieje się naprawdę....

Pojechałam z dzieckiem(mąż nas zawiózł i również tam był) do teściów na grilla i tak spędziłam dzień-jak dawniej ale ze świadomością całego zła,po trochu bijąc się z myślami co myślą inni,co myśli on i czy robię dobrze czy źle, a dzień wcześniej jeździliśmy we trójkę na rowerze-żadnych rozmów o przyszłości ani o przeszłości... Byłam spokojna o dziecko które miało chwilę normalności ale czy to ma sens?Z jednej strony próbuję się pogodzić z sytuacją i czasami mi się wydaje że już zaakceptowałam że tak musi być a z drugiej patrząc na niego myśl że żyliśmy 'normalnie' jeszcze w lutym mnie dobija....Że wtedy on wiedział że ucieknie a ja nie wiedziałam nic,nie czułam że on nic nie czuje.......A przecież na walentynki kupił tv do sypialni żeby cała rodzina mogła spać razem i żeby nikt nie zasypiał na kanapie sam,i nie zdążył go powiesić....

No dół na maxa..... ;-(

[baabcia]

znajdź jakąś odpowiedź na takie pytanie: jak mógł lepiej rozstać się; w tych próbach dzielenia świata bez szarpania ponad wytrzymałość;
albo tak popatrz na to - partner, który odchodzi do nowego związku jest aniołem - w nowym związku; stara się być wspaniały i dobrze jeśli z takim poczuciem siebie zamyka stary związek; ma wentyl bezpieczeństwa wiadomo i stare jest z samej nazwy na straconej pozycji ;/

spróbuj siebie odnaleźć w tej gmatwaninie;
zaakceptuj anioła - cudzego ale z zaletami - nikt nie zna ich tak dobrze jak Ty - co było, choć nazwane teraz starym - Twoje i zawiązuj kokardki na tym i nie pomnij - Twoje i już;
a dla anioła - cóż, że cudzy, dobrze, że anioł - anielski dystans łap - swój; on chce w Tobie znaleźć zrozumienie dla tego co zrobił i tylko to mu potrzebne; niech ma spokój i układa sobie swoje anielskie sprawy;
Będzie Ci łatwiej układać swój niepokój z poczuciem oddzielenia od niego - nowego;
Nie udawaj zbyt weile - nie jesteś aktorką - to Twoje prawdziwe życie - nie musisz, chyba nawet nie powinnaś występować u boku i pokazywać jak jesteś dzielna;

nie jesteś dzielna, masz dość i jedyne co jest pewne starasz się być mądra - nie zmienisz nikogo i niczego co się zmienia po swojemu; masz prawo zadbać o to co dla Ciebie ważne i dobre;

tylko skąd tu wydłubać te nowe ważne priorytety

oddzielne, osobne, inne, samodzielne, nowe - skąd

dlaczego masz chodzić na cudzego grilla? chodź tam gdzie nic nie musisz - zwłaszcza nie musisz widzieć już nie swojego świata;
teściowie-starzy potrafią zrobić grilla dla Ciebie jeśli zechcą - pewnie lepiej odczekać trochę - i wierzyć, ze potrafią - teraz byłaś w nie swojej sprawie tam

trzymaj się pionu - i zadziwiaj swoją mocą - masz siłę

[brak_dystansu]

;-( znowu czuję się jak dziecko we mgle...
myślałam że chcę jechać na tego grilla dla siebie właśnie,że teściowie zaprosili mnie (nie nas) i dlatego mogę pojechać i miło spędzić czas....
i ta straszna myśl że o tym że mąż mnie nie kocha dowiedziałam się ostatnia,że ta świadomość dopiero do mnie dociera...
że staram się być mądra a czuję się głupia....
mimo kroczków do przodu teraz zrobiłam wielki skok w tył....
;-(
dzisiaj naprawdę potrzebuję otuchy....

[brak_dystansu]

jak bumerang wraca pytanie z tematu wątku -jak przestać kochać kogoś kto przestał kochać... i świadomość że w pytaniu zawarta jest odpowiedź na wiele wątpliwości i podpowiedź w którym kierunku powinnam iść....na pewno nie powinnam się cofać....a jednak nadal tak trudno mi w to uwierzyć..... ;-(

[unema]

ja odkryłam z przykrością że wszystkie moje doły mają związek z czasem wolnym, szczególnie takim jak teraz, czyli całkiem samotnym , bo dzieci sa z tatą, albo ze skojarzeniami ze wspolnej przeszłosci.
Nie umiem sobie znaleźć miejsca, żebym nie wiem ile spotkań towarzyskich i zadań zaplanowała to w końcu nadchodzi moment, że zostaje sama z myślami takimi jak twoje
Bo jak mysle o dzieciach to mysle tez o nim , jak mysle o nim to mysle o niej, jak mylse o niej to mi sie przypomina milion sytuacji w ktorych nie wiedziałam ze ona istnieje i ... tak dalej i tak dalej
a w ogóle to intuicji wierzyc trzeba,bo ja WIEDZIAŁAM że ona istnieje, wsyzstkie znaki na niebie i ziemi mi cholera mowily ze ona istnieje, ale on twierdzil uparcie że NIE, nie istnieje

a teraz mi intujcja mowi ze trzeba sie fizcznie zmeczyc do granic wytrzymałości, bo to jedyne co potrafi ( przynajmniej mnie) oderwac od tego dola i myslenia co by było gdyby...

rowery i wspólne rozmowy o życiu zaliczyłam:0, wizyty u teściów też, zaliczyłam też dużo nadziei że to wszystko można odwrócić, cofnąć, wybaczyć...
Ale nie można
sa rzeczy których nie da sie cofnąć, można tylko wybaczyć, z resztą w tych rozmowach i rowerach tylko o to chodzi, oni oczekują wybaczenia, wiedzą że skrzywdzili, i chcą bez poczucia winy budować nowe życie... a nam się wydaje przez chwile że to za nami tesknią i że chcą odwrócić czas.
w tym swoim szukaniu siebie czasami zjeżdżałam w jakieś krzaki z tej autostrady " do przodu", teraz tez w takich krzakach siedzę
i posiedzę w nich
jeszcze jakiś czas
w końcu to są moje krzaki , na mojej działce, może czasami warto się w nich schować?
i obiecuje Ci że jak znajdę prostą odpowiedź na to pytanie o miłości to CI zaraz napiszę, nawet z tych krzaków w których siedzę.

[brak_dystansu]

próbuję się uśmiechnąć Unemo,ale dzisiaj mi nie wychodzi.... dzisiaj mam dzień płaczu...dół okropny....żal,wściekłość...dzisiaj nie chcę się pogodzić z rzeczywistością chociaż wiem że muszę i nie mogę zrobić nic innego dalej jeżeli się nie pogodzę z tym że STAŁO SIĘ I SIĘ NIE ODSTANIE.... ;-(

dzisiaj ze mną baaaaardzo źle....boli mnie jakby znieczulenie schodziło....

może i takie dni muszą być,muszę błądzić aż wyjdę na prostą i cofać się ale dalej próbować iść do przodu....

[unema]

to nie konkurs piękności, nie trzeba się uśmiechać na siłę,jak człowiek czuje że to go przerasta, poza tym od takiego uśmiechania przymusowego zmarszczki się robią
Może zrób sobie dzień wolnego od godzenia się z rzeczywistością?
Narkomana czy alkoholika przy leczeniu z nałogu trzeba najpierw do dna zepchnąć, znaczy musi to dno osiągnąć żeby chciał się leczyć ( tak czytałam , ze to jedna z metod) , więc , skoro miłość to rodzaj uzależnienia to może też trzeba jakieś dno osiągnąć? takie własne, prywatne?
Czasami trzeba sobie odpuścić, obejrzeć zdjęcia, przeczytać listy, wyryczeć się tak że aż człowiek nie ma siły się podnieść i usypia po takim szlochu jak po ... nie powiem czym, bo mi obetnie cenzura
takie dni też są potrzebne, to część życia, część której nie da się ominąć.

[brak_dystansu]

nie wiem jak przebrnę przez dzisiejszy dzień......znowu nie potrafię się cieszyć -umiem się tylko zadręczać....czy to normalne czy tylko ze mną jest coś nie tak?...a myślałam że szło mi tak bardzo powolutku ale jednak do przodu....

[justynany]

to zupelnie normalne! ja tkwie w tym zawieszeniu juz rok i za kazdym razem jak jest lepiej wydaje mi sie ze to byl juz ostatni dol.. a potem okazuje sie ze nie!!! nie wiem ile jeszcze tych wzlotow i upadkow przede mna ale wiem jedno - za kazdym razem upadek mniej boli niz poprzedni
trzymaj sie wiem jak jest ci trudno ale MUSISZ dac rade dla siebie... dla dziecka...
ja tez sie nigdy nie spodziewalam ze cos takiego mnie w zyciu spotka i przez rok czasu ludzilam sie ze on wroci...
nie wiem moze by i wrocil gdybym nie wyjechala bo byly i takie rozmowy ale jak pomysle na trzezwo wiem ze gdyby wrocil to mielibysmy pieklo... ja bym to pieklo urzadzila wiem to

[unema]

przebrniesz
przebiegnij 20 km, przerzuc 5 ton węgla, przekop hektar działki, COKOLWIEK
i przebrniesz
a jutro bedzię lepiej
ok
wracam w krzaki, dosłownie i w przenosni;0

[heksa_2]

Kobiety, trzymajcie się. To niestety trzeba przejść. Tak samo się czułam rok temu, też marzyłam, że się obudzę rano w innej rzeczywistości i, że to wszystko okaże się złym snem. Że mąż się zastanowi, co jest dla niego ważne. I tak, on się zastanowił. Zajęło mu to rok. Wydzwania do mnie i jęczy, chce zaczynać wszystko od nowa. Tylko mnie to już nie dotyczy. Ja jestem kimś innym. I to, czego na pewno nie chcę, to jego powrót. Z takim partnerem nie ma sensu dzielić życia. Dacie radę. Jesteście silne. Tylko na boga, żadnych rowerków z mężem. On chce na Was zrzucić część odpowiedzialności. Po co Wam grzebanie w otwartej ranie? Aleluja i do przodu, jak mawia klasyk Nie ma już odwrotu, trzeba to zaakceptować. To pomaga.

[brak_dystansu]

....
świadomość że w końcu zrozumie by mnie chwilowo pocieszyła ale ja wiem że nawet za rok 'mój' nie będzie chciał wrócić........i świadomość że mogłam żyć z kimś kto mnie nie kochał mnie dzisiaj tak dobija,że chce mi się wyć..... ;-(

[balla_dyna]

Ściskam Cię, brak_dystansu Wczoraj odbyłam setną rozmowę o tym, co dalej, po raz setny niczego nie jestem pewna, po raz setny mam nadzieję, że to kryzys nie koniec. Być może jestem ślepa (płakał wczoraj jak bóbr przepraszając za to co zrobił i jakim okazał się ch...., jak mu trudno z tą świadomością i że nie wie, czy po tym co zrobił będzie mógł ze mną być i spojrzeć mi w oczy), bo to tylko pragnienie uzyskania rozgrzeszenia na dalszą drogę życia, nie muszę dodawać że nie ze mną...
Przyszła bezczelnie piękna wiosna a mam jej za złe, że taka piękna. Nienawidzę być sama! Nie wiem, co robić. Nadzieję wyrzuciłam gdzieś daleko, nie układam optymistycznych scenariuszy, jestem przerażona

[brak_dystansu]

to i ja Cię uściskam Balla_dyna,mi tez dzisiaj brakuje miłości ja też jestem przerażona,załamana i nieszczęśliwa i nie chcę być sama-i muszę sobie na to sama pozwolić,nie mogę być dla siebie taka surowa.... Ja też oglądałam łzy myśląc że kocha i że po tym co zrobił nie może spojrzeć mi w oczy-ale nie dlatego że chce w nie patrzeć tylko dlatego że już nie chce,a przecież to w tych oczach się zakochał.....wolałabym żeby to był kryzys a nie koniec-gdyby to był kryzys moglibyśmy się dźwignąć ale nic takiego się nie stało,wyprowadził się do mamusi i już nawet nie jest mu z tą świadomością źle....Czy to możliwe że można być takim wypranym z emocji?.....Co z facetami jest nie tak???.... O moim gdy zaczęliśmy się spotykac koleżanki mówiły że to ostatni z dobrych i porządnych,heh.....Mam nadzieję,że będziemy dzielne i przetrwamy ten trudny czas....Pozdrawiam.

[heksa_2]

Kobiety, zastanówcie się, co z Wami jest nie tak, skoro definiujecie się jako wartościowe, bo facet was chce. Póki same nie zadbacie o swoją wartość, póki w nią nie uwierzycie, to facet będzie Was miał w nosie. A jak już swoją wartość odzyskacie, to będziecie miały w nosie faceta. Wtedy faceci będą się do Was kleić. Może oni się bali Waszej zaborczej miłości? Albo nie byli Was warci?
Przeczytajcie www.kdc.pl/kobiety-ktore-kochaja-za-bardzo_p1543776.html
Wiem, że to trudne, ale da się. Czaaasu trzeba.

[ca.melia]

przeczytałam wszystko, co tu napisałyście i nasuwa mi się tylko jedno stwierdzenie

tak to jest, kiedy kobieta buduje cały swój świat na mężczyźnie. I kiedy nagle tego mężczyzny braknie - dusi się w przestrzeni bez niego. Nie umie żyć, swoją wartość definiuje przez jego osobę.

Błąd, duży błąd. Błąd, który popełnia się raz w życiu. Bo potem, po otrzymaniu porządnego kopa w tyłek, świat się buduje na sobie i ewentualnie oddaje kawałek tego świata kolejnemu facetowi. I nawet jeśli ten kolejny wywinie numer, zabierze tylko KAWAŁEK a nie cały świat i życie.

[unema]

))
jak duży kawałek? znaczy w procentach? 3% ? 60%?
od kiedy to jest miłość? a do kiedy koleżeństwo? tak konkretnie
Ja mam świat zbudowany na sobie, tak mi się przynajmniej wydaje, ale w tym świecie są osoby które kocham ( kochałam ) i z nimi dziele mój świat, bo tak lubię i tak rozumiem słowo miłość, nawet ryzykując że mnie zranią

Kochać za bardzo to pozwalać robić sobie krzywdę, my na to nie pozwalamy, a że jest nam smutno? że nie wyszło coś na czym nam bardzo zależało? że ktoś nas zawiódł ? rozczarował? kopnął w tyłek? że czujemy się z tym źle? Taka jest cena prawdziwych uczuć

Ja mam nadzieje że może jeszcze kiedyś ktoś sprawi że oddam mu cały swój świat, i że on będzie chciał go wziąć, nawet na chwilę i wpuści mnie do swojego
To piękne jest
Tak kogoś kochać do końca
Ale jak się nie wydarzy? to trudno, nie będę żadnych kawałków rozdawać jakimś facetom, po trochu, mogą wziąć cały mój świat albo wcale
i dodam że to jak w bibliotece
nie oddaje świata na zawsze, wypożyczam i zabieram go na końcu związku ze sobą

[femme68]

Raz jest lepiej, raz gorzej. Jednego dnia, a właściwie w jednej minucie wydaje mi się, że dam radę, że mogę góry przenosić, a w innej chwili mam sto wątpliwości, nie jestem pewna niczego, pojawia się tysiąc obaw ... o wszystko. Tak żyję od dwóch lat, od dnia kiedy uciekłam od męża. Można powiedzieć: to porażka. Ale można też dostrzec w tej sytuacji zwycięstwo. Ostatnie lata życia z mężem nie dawały mi żadnej szansy na to, by choć przez chwilę poczuć, że coś mogę. Teraz jest czasami ciężko, nadal bywa ciężko, ale bywa też radośnie, bywa beztrosko. Można żyć bez męża, on nie był powietrzem. Wiesz co, my wszystkie cierpimy i tęsknimy, ale my nie tęsknimy do naszych byłych mężów, my tęsknimy do miłości, szacunku, poczucia bliskości, akceptacji, do możliwości obdarowywania i bycia obdarowywanymi. Te uczucia czasami zaspokajał mąż, czasami ... Nawet jeśli dostawałyśmy tylko ochłapy tego, czego pragnęłyśmy, to teraz nam tego brakuje. Brakuje nam tych uczuć, a nie męża. On tylko uosabiał nasze nadzieje, pragnienia, uczucia. Przyjdzie czas, że inna osoba lub inna pasja zajmie to puste dziś miejsce w naszym sercu. Tylko pozwólmy jej się do nas zbliżyć.

[baabcia]

podręcznie do wykorzystania
puszczasz głośno muzę i robisz coś co zagłuszy myśli
gunnsów słuchałam - głośno
świadomie zagłuszałam mysli i nie pozwalałam im harcować

a na pomysł wyrzutów, że kochało się za bardzo - podpowiem takie pytanie
a chciałybyście inaczej pojmować miłość - bo ja nie
i co z tego, że za bardzo - dla mnie w sam raz

książkę warto przeczytać i jest w niej dużo mądrego - pomaga
ale pomysł, zeby wyszukiwać w byłym związku minusów - głupi
jesli już nie możecie przestać myśleć to zmuście się do powrotu do okresu najlepszego - jak poryczycie to przynajmniej w słusznej sprawie

jest ciężko - ja już sporo zapomniałam, powypierałam ale umierałam - nie ma co inaczej tego nazywać - znikałam, byłam bez wymiaru i bez tchu - a truję Wam jak być dzielną tylko dlatego, że wiem iż szkoda czasu - szkoda - choć odkochać się nie da - chyba nigdy się nie da

to da się nie cierpieć

może parami dobierzcie się i podzwońcie do siebie - jedna drugą zagada - nikt tak nie pocieszy jak towarzysz niedoli i zaczniecie się śmiać

[zizou111]

Witam, jestem w bardzo podobnej sytuacji, z tym, że to mnie żona zdradzała przez prawie rok. Odkryłem to 3 tygodnie temu! choć wcześniej już między nami się nie układało. Od dwóch lat małżeństwo (mamy dziecko) przeżywało kryzys, tylko nigdy nie zajęliśmy ratowaniem się tego. Ja nie spełniałem wielu oczekiwań żony, non stop kłótnie, fochy, czepialstwo z mojej strony. Zona jakos to znosila, ale od momentu zmiany pracy zaczeła się jej zmiana, zaczeła mnie porownywac do swoich kolegow z pracy, jacy to oni wyrozumiali, swietnie ją rozumiejący, szanujący jej wartość itp. Na pozytywne słowa z mojej strony reagowala obojetnie, na komplementy prawie w ogole, cały czas mowila o kolegach z pracy szczegoilnie jednym. Nagle zaczeła mowic o rozwodzie, prawie co tydzien wychodzila na imprezy firmowe. Ja to znosiłem, tłumaczac sobie ze mam do niej pelne zaufanie i nie moze sie wyszalec po tygodniu pracy. Tylko te imprezy, teraz to wiem, byly tylko przykrywka na spotkania z tym trzecim, ktpory tez jest w dlugoletnim zwiazku!
W kwietniu ja zdecydowalem sie na wizyty u psycholozki, aby ratowac związek, chodzilem tam przez poltora miesiaca, ale opor ze strony mojej zony byl caly czAS taki sam, twierdzial, ze mnie nie kocha, nie chce ze mna byc...Teraz wiem dlaczego? Bo byl ten trzeci.; TYlko jak odkrylem zdrade, od razu stwierdzila ze z nim zerwie, bylebym tylko nie dzowinl do niego i jego dziewczyny. zgodzilem sie na to!!!, zerwali, ale mam przeslanki twierdzic, ze sa ze soba w oczekiwaniu az nasz zwiazek sie zakonczy (wymieniaja smsy) choc zona wszystkiemu zaprzecza!!
Co najwazniejsze, ja nie przestalem jej kochac!!! wybaczyłbym jej te zdrade, gdybysmy tylko mogli zaczac od nowa!!! Ja mam na uwadze dobro naszego dziecka, chciałbym zeby miał dwoje kochajacych sie rodzicow, a nie dochodzacych i zmieniajacych sie w opiece nan Nim.
Chodzimy nawet do psycholozki, na razie osobno, potem na sesje wspolne, ja mam ndziej, ze po tym moze wydarzy sie jakis CUD i moja zona zrozumie, ze ja kocham i moze dac nam szanse na pnowny start. Choc z drugiej strony mysle ze robi tak, abym to ja zrozumial, ze chce tego rozwodu!a ona ulozy sobie zycie z tym trzecim.
Czy ktoś tu na tym forum przeżył coś taiego, że jednak dwoje ludzi sobie wybaczyło i spróbowali dalej? Moze im wyszło, a może nie? Bo wszystkie wpisy tylko sa o tym, iz trzeba sie z tym pogodzic! A moze jeszcze nbie wszystko stracone. Proszę napiszcie, że znacie takie przypadki!!

[zmeczona100]

Pytasz, czy ktoś zna przypadek, że kobieta wraca do:

> non stop kłótnie, fochy, czepialstwo z mojej strony.

?
Nie znam.
Nie znam też przypadku, aby pokochać znowu osobę, którą przestało się kochać i przelało swoje uczucia na kogoś innego.

No ale cuda się zdarzają.

[zizou111]

Ale w tym przypadku moja kobieta nie będzie wracać do tego co było złe, bo tego już nie ma, takiego mnie już nie ma i nie będzie! Po to chodzę na psychoterapię. Chodzi o budowę czegoś nowego, nowej relacji...
Jak romans biurowy traktować jak coś na podstawie czegoś chce budować swoją przyszłość, a tak właśnie to wyobraża sobie to moja żona?

[kasper254]

1.Znam takie przypadki, zizou, że ludzie odchodzili od siebie, ale upór jednego z partnerów, czas itd. powodował odnowienie związku, jego trwanie na innych, niż dotąd poziomach. Jedną taką parę widuję dość często; mają dom, wspólny z dziećmi i wnukami, a do przystani wpłynęli razem, mimo burz, nawałnic i innych katastrof. Pewnie jedną z przyczyn trwania rodziny była miłość, ale tak naprawdę ona niewiele znaczy w strumieniach czasu, gdyż ważniejsza jest odpowiedzialność za siebie i bliskich.
2.Oczywiście wysłuchasz tutaj o tym, że miłość gaśnie, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, że każd ma prawo do szczęścia i itd. Przyjmij jego typu wypowiedzi jak trele - morele niedojrzałych osób. A gdy ktoś będzie zdradę trakował jak największą zbrodnię, to podejdź do takiej argumentacji jak do gadania kleru, który najwięcej ma do powiedzienia o dupie.
3.Nie ma jednej prawdy; ona się zmienia. Co jest ważne? Wybaczanie, myślenie przede wszystkim o bliskich, a nie o sobie, zrobienie wszystkiego, aby trwała rodzina, aby dziecko miało wspólne gniazdo, aby nic - później - nie wracało kamieniem.

[argentusa]

a potem i tak jest inaczej niz chciałeś.
Kasper to taki forumowy folklor, który zaprzecza rzeczywistości.
Jeśli lubisz się oszukiwać - proszę bardzo. Warto może spojrzeć na całość -czy rzeczywiście o takim związku marzysz. I tego potrzebujesz.
Wybaczyłam, zrozumiałam a i tak złożyłam pozew o rozwód. I jeszcze miałam pretensje do siebie ze tak późno.
Teraz kocham, dojrzalej, mniej wymagająco i jestem spokojna. Przedtem było przywiązanie i przywyczajenie, strach przed zmianą status quo.
Ja i moja rodzina wygraliśmy. Dzieciaki mają nareszcie wzorzec normalnego, ciepłego i kochającego się związku, w którym się nie walczy. Bo się kocha.
Ale co kto woli
Ar.

[zizou111]

Alez ja własnie chcialbym takiego związku, emocjonalnie na innym poziomie niż teraz, dojrzalszego, bez tych bledów, które teraz oboje popełniliśmy! TYlko potrzebna jest wola mojej zony do odrobiny zaufania do mojej osoby i chec sprobowania na nowo. Tylko obawiam się, że Ona jest myślami w tym romansie, który ma się tak do rzeczywistości jak pięść do nosa. Jest zauroczona chwilami, seksem i milymi słowkami, które były między nimi...i pewnie są, bo choć mieli się rozstac to wydaje mi się, że to się tli nadal.
Ja też mocno wierze, że są na świecie takie pary, które przeszły przez to co ja teraz przechodze i wyszły z tego KRYZYSU mega wzmocnione. Są razem i są szczęśliwe.

[heksa_2]

Tylko cały w tym ambaras, żeby dwoje chciało naraz.

errata

[heksa_2]

Na raz oczywiście!

[esteraj]

zizou111 napisał(a):
> Czy ktoś tu na tym forum przeżył coś taiego, że jednak dwoje ludzi sobie wybacz
> yło i spróbowali dalej? Moze im wyszło, a może nie?

Ja jestem takim przypadkiem, który pomimo ogromnego kryzysu i zdrad jest razem ze swoim mężem.
Cztery lata temu dowiedziałam się o romansie mojego męża.
Było bardzo poważnie. Mąż był strasznie zakochany. Sprawa była dla mnie prawie przesądzona, bo niby trudno konkurować z osobą, która żadnym jeszcze swoim błędem nie skaziła ich wielkiej miłości. Dziewczyna była ideałem dla mojego męża, ja bardzo od niego odbiegałam, bo różne życiowe perturbacje ujawniły moją nieudolność i wady.
Moją jedyną wtedy zaletą było zrozumienie dla mojego męża, dla jego zakochania.
Wcześniej (podczas naszego małżeństwa) byłam również zakochana w kimś innym. Dopuściłam się zdrady. Znałam ten stan. Mimo to, wiadomość o romansie męża była dla mnie bardzo bolesna. Poczucie porażki było przytłaczające... Bolało jak diabli.
Chciałam walczyć, bo byłam świadoma własnych grzechów. Chciałam je naprawić, a poza tym wiedziałam, że jest o kogo walczyć. Mój mąż wart był tego.

Dwa lata trwały nasze całonocne, szczere rozmowy, poznawanie siebie samych na nowo, wybaczanie i nauka akceptacji. Rok huśtawki męża, gdy nie wiedział w którą iść stronę...
Poznaliśmy mechanizmy jakimi kieruje się człowiek, przyczyny i skutki...

Jesteśmy razem. Jesteśmy szczęśliwi, bez kłamstw, obłudy i gierek... Inny poziom relacji, głęboki, szczery, prawdziwy...
Dziś z perspektywy czasu, dziękuję za tamten czas i za tę wielką naukę życia.
Jest tak jak być powinno.

[zizou111]

Wow, sytuacja idealnie pasująca do mojej. Marzę o tym, żeby zakończenie było takie samo! Z tym, że moja żona jest zdeterminowana, aby odejść do innego. NIe wiem, czy jak odkryłaś romans męża, to czy on chciał koniecznie być z tamtą czy też rozstał się z nia i chciał coś zmieniac???
Tak jak napisałaś, on jest dla niej idealem, niczym nie skaził ich związku, ja natomiast, wg mojej zony, mam same wady. Ja nie tylko walczę o moją żonę, która jest bardzo wartościową kobietą, ale też o synka i jego osobowość. NIe chciałbym, aby on który niczemu nie zawinił, ponosił największą krzywdę z tytułu rozstania. jak pomyślę o rozmowach u psychologa, dwóch domach i samych niewiadomych to powiedzieć, że serce mi się kraje to mało. Ja wyję z bolu, jak nasz synek to przezyje!
Tak jak piszesz, jestem bardzo świadom swoich błędów tylko chodzi o szansę na to, aby takich błędów już nie popełnić i zadośćuczynić za te.
Tak sobie wyobrażam taki związek po mega kryzysie, jako pełen prawdy, głęboki, świadomy otwarty.
A jednak cuda się zdarzają! Proszę trzymaj kciuki!

[zmeczona100]

Naiwniak.

[esteraj]

zizou111 napisał(a):
> NIe wiem, czy jak odkryłaś romans męża, to czy on chciał koniecznie być z tamtą czy
> też rozstał się z nia i chciał coś zmieniac???

Właściwie to o romansie dowiedziałam się przez przypadek. Mąż zwykle korzystał ze swojego osobistego laptopa, ale raz miał awarię i zagadał na gg na stacjonarnym, który był do mojego i córki użytku. Weszłam na archiwum i był tam niejednoznaczny zapis. Mógł się jeszcze z niego wykręcić, ale kłamstwa i ukrywanie zbyt wiele go kosztowały. Przyznał się do swojej miłości. Prawda wychodziła powoli, dowiadywałam się coraz więcej bolesnych szczegółów.
Mój mąż zakochał się w dziewczynie, która pracowała u niego w firmie, młodsza ode mnie o naście lat, wierząca w ideały, zapatrzona w niego bezgranicznie...
Też była w czteroletnim związku. Kiedy się zakochała zerwała ze swoim narzeczonym.

Gdy prawda wyszła na jaw, mąż poważnie rozpatrywał rozpoczęcie nowego życia.
W planach był już ich wspólny dom i życie.
Starałam się sprowadzić mojego męża na ziemię. Zasiewałam w nim wątpliwości, przedstawiałam realia. Wydawało się jakby żył on w innym wyimaginowanym świecie, gdzie wszystko jest kolorowe i proste. Cóż, takie są uroki zakochania...
Powoli wracał do rzeczywistości...
Nie bez znaczenia było również to, że w naszych rodzinach pielęgnowane były wartości rodzinne. Miałam dobry kontakt z teściami, zawsze obopólnie się szanowaliśmy, miałam w nich wsparcie.
Moi rodzice także nie potępili męża, starali się go zrozumieć i nie wtrącali się.

Przełomowym momentem dla mojego męża było przeczytanie pamiętnika córki. Poczuł, jak wiele by ją to kosztowało, nasza rozłąka...
Próbował zakończyć tamtą sprawę, lecz nie było to takie proste. Dziewczyna zapewne bardzo go kochała, naciskała na wspólne życie, straszyła samobójstwem...
To był ciężki czas dla nas wszystkich.

Gdy bardzo człowiekowi na czymś zależy staje się niecierpliwy, wtedy łatwo wpada we frustrację, dopada go złość... i ta niecierpliwość zgubiła tamtą dziewczynę. Zaczęła popełniać błąd za błędem. Stała się złośliwa i uciążliwa. Wówczas mój mąż nie miał już wątpliwości. Zrozumiał, że uległ iluzji.
Z każdym dniem coraz chłodniej traktował tamtą dziewczynę. Sukcesywnie odcinał ją od siebie. Jedyne czego się bał, to żeby nie zrobiła sobie krzywdy.
Całkowite zakończenie trwało dość długo. Nie można się spodziewać, że z dnia na dzień, ot tak wszystko się zakończy.
Zresztą, wszystko zależy od indywidualnej sytuacji.

Ostatnio w moim otoczeniu była podobna sytuacja. Kobieta zakochała się w młodszym lekarzu.
Ogólnie, mąż jej nie szanował. Rozwód był prawie przesądzony.
Po roku czasu okazało się, że jednak są ze sobą. Dziś widzę z jakim szacunkiem i miłością potrafią siebie traktować. Bardzo miły widok.

Każdy ma prawo do błędów. Ważne, by umieć je zrozumieć i mieć szansę, by je naprawić.
Trzymam kciuki za to, żeby i Tobie się udało.

[heksa_2]

Esteraj, kiedy to było?
Napisz za 4 lata.

[esteraj]

Kiedy to było?
Chodzi Ci o mnie, czy znajomych?
U mnie sprawa zakończona dwa i pół roku temu.
Wszystko jest na dobrej drodze. Po takich perturbacjach nikt nie chce powtórki. Poza tym, liczą się inne priorytety.
Oczywiście, postaram się napisać za cztery lata. Nikt gwarancji dać nie może bo życie jest nieprzewidywalne.

[adriatyk10]

Hej! przechodziłem i przechodzę to samo.Pocieszę Cię choć to marne pocieszenie, czas zrobi swoje. Nikt nie wie jakie spustoszenie w człowieku może zrobić osoba , którą kochasz, tylko ten kto to przeszedł.Żaden psycholog, psychiatra, ksiądz czy inny doradca nie wie tego, jak tego nie doświadczył. Trzymaj się i zobaczysz , że słońce jeszcze dla Ciebie zaświeci a on wcale nie będzie szczęśliwy.
To co opisałaś znam ze swojego podwórka.
Tacy ludzie są żałośni.

[argentusa]

Deprecjonowanie innych, zwłąszcza tych, któzy nas zranili nie sluży niczemu dobremu a napewno nie Tobie.
<<zaświeci a on wcale nie będzie szczęśliwy.
A skąd ta pewność, że nie będzie szczęśliwy?
Ar.

[nicosc11]

Przechodzę dokładnie to samo co Ty i też nie potrafię pogodzić sie z tym co się stało, przestać go kochać. Boje się, że będzie to trwało bardzo długo, a może całe życie. Wiem, że nie byłam najlepszą żoną popełniłam jak każdy człowiek wiele błędów, ale kochałam i kocham go bezgranicznie. Nie mogę zrozumieć jak można przestać nagle kochać? Czy w ogóle kochał? Tak łatwo zamienić jedna rodzinę na drugą. Przestać kochać i zabrać zabawki do innej. Właśnie złożyłam pozew rozwodowy i bardzo mnie to boli. Ból jest niewyobrażalnie wielki, rozdziera wnętrze. Nie wiem jak można pozbyć się uczucia z serca. Całą miłość próbuję przelać na córkę która też cierpi bo kocha i nie może zrozumieć, ze ojciec nas tak po prostu porzucił. On nic nie chciał ratować. Może łatwiej byłoby pogodzić się gdyby po prostu człowiek wiedział, że nie mogliśmy się dogadać ale, że zostawia dla kogoś innego to straszne. Czuje się jak wyrzucony śmieć ze swoja bezgraniczna miłością i uczuciem. We wszystko w co tak człowiek wieży miłość rodzina, nagle okazuje się złudzeniem. Bo druga osoba miała inna wizję. Nie chciała nic ratować . Zakochała się. Czemu to tak boli i kiedy się skończy?????

[heksa_2]

Bo przede wszystkim trzeba kochac siebie. Nie da się kochać kogoś, kto kocha bezgranicznie, bo ta miłośc nas pożera. Nie zostawia nam miejsca na nic innego. Wtedy trzeba zwiewać.

[argentusa]

<< ale kochałam i kocham go bezgranicznie.
I być może to jest właśnie błędne.
Tak łatwo zamienić jedna rodzinę na
> drugą. Przestać kochać i zabrać zabawki do innej.
Powtórzę się, skąd ta pewność, że tak łatwo. Jak się ma trochę empatii to można założyć, że tak łatwo to nie jest.

Całą miłość próbuję przelać na
> córkę która też cierpi bo kocha i nie może zrozumieć, ze ojciec nas tak po pros
> tu porzucił.
Jezuuu, chroń to dziecko. A poza tym, czy rzeczwyiście ojciec WAS porzucił, czy tylko Ciebie?
Z niesmakiem reaguję na matki utożsamiające siębie z dzieckiem. Ty- jako żona, to nie córka.

<. Bo druga osoba miała inna wizję.
Pewnie pomogłoby założenie, że ludzie w ogóle mogą mieć inne wizje niż nasza. I niekoniecznie muszą do końca życia ponosić konsekwencje złych wyborow z wczesnej młodości.
Nie qwiem jak jest u was. Współczuję, domyślam, się, że wam trudno.
Ale tak naprawdę najważniejsze chyba jest żeby żyć tak jak się chce i nie naginać do tego innych. Bo postępowanie innych to nie nasza odpowiedzialnośc ale też i nie można uzależniać poczucia własnego szczęścia od tych innych.
Powodzenia,
Ar.

[nicosc11]

Uważam, że kochanie bezgraniczne i zaufanie bezgraniczne jest chorą miłością. Taka miłość niszczy przede wszystkim osobę która kocha a nie kochaną. Człowiek nie widzi, co się dzieje dookoła niego. Ja poświęciłam wszystko on zaś zdradzał mnie na każdym kroku tylko człowiek tego nie widzi. Z tego co widzę po sobie mimo małżeństwa które było złe trwałam w tym związku, próbowałam sie dostosować i zmienić, to było złe, on tak naprawdę wyswobodził mnie z czegoś z czym sie męczyłam a sama nie potrafiłabym zakończyć. Ja to wszystko rozumiem i kiedy przestane kochać pewnie będę mu wdzięczna, że to zrobił tylko nie rozumiem czemu jeszcze kocham. Wyrządził ogromna krzywdę wielu ludziom i nie chodzi mi tylko o mnie ale przede wszystkim o dziecko nasze i dzieci rodziny którą rozbił. Myślę, ze ludzie powinni być odpowiedzialni niestety zachowują się jak gówniarze, którzy są pępkiem świata. A może tylko ja na takiego trafiłam nie wiem. Chronię swoje dziecko, ale zrobił wielki błąd traktując ją w taki sposób, zadał jej zbyt wiele bólu i najgorsze, że nadal zadaje. Dziecko nie powinno widzieć i słyszeć od ojca to co on jej funduje. Nie chciał wróciłć i nie daje nam normalnie zapomnieć i spokojnie żyć! W pewien sposób wykańcza psychicznie nas. Chciał co mieć nową rodzinę i starą.

[wawrzanka]

nicosc11 napisał(a):

> Uważam, że kochanie bezgraniczne i zaufanie bezgraniczne jest chorą miłością.

Źródłem miłości jest kontakt z drugim człowiekiem. Ale kontakt z ludźmi toksycznymi, indywidualistami zakochanymi w sobie prowadzi raczej do neurozy, a nie miłości. Ciebie i wielu innych to spotkało, bo osób, które oferują i zasługują jedynie na miłość ostrożną nie brakuje na świecie. Mimo to nie trać wiary w ludzi; jest też wielu wartych bezgranicznej miłości, przyjaźni, zaufania.

[baabcia]

statystycznie marnie wygląda miłość do dzieci po rozstaniu z ich matką
deklarowana miłość do dzieci usycha zbyt często

może to tak jak miłość do żony kiedy się pracuje za granicą - chciało się kochać a jakoś tak wyschło

nie ma co zakładać, że dzieci zdalne inaczej niż odległe zony bardziej cieszą niż ciążą alimentami i kłopotami (jak każde dziecko)

bywa pięknie i troskliwie - ale to tylko bywa