boję się

[mia17]

nigdy nie należałam raczej do osób strachliwych.
starałam się brać byka za rogi i działać.
teraz miewam momenty, że boję się...wszystkiego. to znaczy rzeczy, które mnie (nas, bo mam córkę) czekają
boję się przeprowadzki do mamy. boję się o córkę - jak się zaadaptuje, jak będzie się czuła w nowym p-kolu, czy nie będzie tęskniła za ojcem (wiem, że będzie - ale jak to zniesie).
czy znajdę pracę, jak ogarnę mieszkanie pod jednym dachem z mamą - przecież nie mieszkamy razem już jakieś 17 lat !!!
boję się życia po rozwodzie. tego, że zostanę samotną matką, że cała odpowiedzialność za wychowanie małej spadnie na mnie, że sobie nie poradzę
normalnie aż się sama siebie czasem boję że tyle tych różnych lęków...
mam nadzieję, że to przejściowe. że minie. że się ogarnę...
czy to jest normalne...? czy po prostu zwariowałam?

[monika3411]

Nie zwariowałaś. Świadczy o tym właśnie Twój strach. Dasz sobie radę. Ogarniesz wszystko. To normalne, że się boisz. Z czasem wszystko się ułoży, zobaczysz Pozdrawiam.

[natka-2003]

to zupełnie naturalne, że się boisz... wyjątkowo dużo zmian Cię czeka... przecież "normalnie" mamy też się boją jak będzie dziecku w nowym przedszkolu... jak będzie po przeprowadzce... jak będzie w nowej pracy.... a tu jeszcze jak się ułożą kontakty dziecka z ojcem... jak sie życie potoczy...
krok po kroku wszystko się poukłada ale ten lęk jest zupełnie normalny, chyba każdy się bał/boi takich wymuszonych zmian na każdym polu życia... ale wystarczy że przedszkole będzie fajne albo praca się dobra znajdzie i już zacznie być powoli łatwiej

[mia17]

dziękuję
u mnie to wszystko jest świeże jeszcze - 10 stycznia złożyłam pozew w sądzie, rozprawa dopiero 22 kwietnia. boję się też tej rozprawy - bo totalnie nie wiem, czego się spodziewać.
przeczytałam o tym w archiwalnych postach, ale wiadomo, że każda sprawa jest inna.
czeka mnie też "niezapowiedziana" wizyta kuratora, której spodziewam się już miesiąc... każdy dzwonek do drzwi stawia mnie na równe nogi normalnie czuję się jak zając!
ale może jak już się zacznie to wszystko jakoś układać po kolei to rzeczywiście uspokoję nerwy i zacznę działać.

[mayenna]

Wizyta kuratora jest normalną, miłą rozmową. Spokojnie. On przychodzi obejrzeć warunki życia dzieci. A ze to normalne osoby to będzie dobrze. Moja kurator mnie nie zastała w domu wiec zadzwoniłam i umówiłam się na konkretny termin. Moze tez tak spróbuj skoro bardzo cię stresuje niepewność.

W sądzie tez będzie dobrze. Sama rozprawa jest stresem,ale sąd hamuje wszelkie nieprzyjemne komentarze czy sytuacje.
Tych spraw nie ma powodu się bać.

[mia17]

wiesz, to chyba taki typowy lęk przed "nieznanym".
nigdy nie byłam w sądzie, nigdy się nie rozwodziłam, nigdy nie miałam wizyty kuratora...
mam nadzieję, że jakoś to pójdzie - tym bardziej, że jesteśmy z mężem zgodni co do praktycznie wszystkiego. jemu bardzo zależy na rozwodzie, mnie też.
i dlatego liczę na to, że uda się to szybko i w miarę spokojnie załatwić.
ale jednak stres pozostanie...

[yoma]

> nigdy nie byłam w sądzie, nigdy się nie rozwodziłam, nigdy nie miałam wizyty ku
> ratora...

Wiesz no, każdy z nas kiedyś nigdy nie był w sądzie, kiedyś nigdy się nie rozwodził, kiedyś nigdy nie miał wizyty kuratora. Jak jesteście z mężem dogadani, to sąd zada parę krótkich pytań dla stwierdzenia rozpadu więzi i po sprawie. Dwadzieścia minut. A kurator ot, zajrzy zobaczyć, czy dom normalny, a nie że flaszki wyłażą ze wszystkich kątów i na honorowym miejscu wisi dyscyplina, pogadacie sobie chwilę sympatycznie, wolno zaproponować kawę i też po sprawie. Trzymaj się.

yoma,

[mia17]

hehehe - te flaszki w kątach mnie rozbawiły
masz rację - każdy (przyszły rozwodnik) przez to przechodzi. zawsze jest ten pierwszy raz
ale i ludzie są różni - jednych nie rusza np. pismo z policji, a drudzy na jego widok lecą do kibla z rozstrojem żołądka.
liczę, że skoro jesteśmy dogadani i oboje zdecydowani na rozwód - to być może uda się dostać rozwód już na pierwszej sprawie. byłoby to wprost cudowne!

[yoma]

A co macie nie dostać, pismo od kuratora wystąpi w roli świadka na okoliczność dziecka i macie z głowy.

Flaszki, bo oni są wyczuleni na takie rzeczy, bo takie domy odwiedzają. Naszej kurator się kiedyś wypsnęło, że żałuje, że jej się skończyło na nas zlecenie, bo tak było miło przyjść dla odmiany do normalnego domu...

[mia17]

hyhyhy, no to dostaliście komplement
tylko zastanawiam się, z czego wynika fakt, że czasem tego kuratora nie ma - nawet, jeśli dziecko jest. myślałam, że jeśli w małżeństwie jest dziecko to zawsze musi wpaść kurator.
a tymczasem okazuje się, że nie zawsze. stąd moje "wydyganie" - dlaczego akurat do nas przyjdzie...

[yoma]

A bo może akurat wasz sąd ceni sobie swój czas i zamiast słuchać miliona świadków woli jedno a dobre pismo od kuratora, a może resztki zeszłorocznego budżetu na kuratorów trzeba wydać, sto powodów może być, nie przejmuj się.

[mia17]

hehehe - ok, rozumiem
"co kraj to obyczaj", a Polska to dziwny kraj

[malgolkab]

mia17 napisała:


> mam nadzieję, że jakoś to pójdzie - tym bardziej, że jesteśmy z mężem zgodni co
> do praktycznie wszystkiego. jemu bardzo zależy na rozwodzie, mnie też.
U mnie było tak samo - 1 rozprawa ok. 30 minut, u mnie nie było kuratora tylko świadek na okoliczność dziecka. Jak jesteście zgodni, to sąd po prostu "przyklepie" i po temacie.

[mia17]

oj, oby tak było ! byłabym najszczęśliwsza na świecie !
hehehe, fajnie to zabrzmiało...

[malgolkab]

Jeśli na rozprawie nadal będziecie zgodni co do istotnych spraw (brak orzekania o winie, kwota alimentów, sposób sprawowania opieki) to na pewno tak będzie

[mia17]

no właśnie....ja złożyłam pozew z orzeczeniem winy.
mąż to zaakceptował, do pozwu dołączyliśmy jego oświadczenie, w którym to potwierdził - ale nie wiem, czy to wystarczy...

[malgolkab]

To tu już się nie wypowiem, bo tematu nie przerabiałam.

[yoma]

Oczywiście zawsze mężowi może odbić i zacznie zapierać się zadnimi łapami. Przemyśl sobie, co zrobisz, jeśli nagle mąż zacznie się domagać nieorzekania o winie.

[mia17]

od czasu złożenia pozwu moje zapatrywania na orzeczenie winy uległy zmianie.
na początku nie widziałam innej możliwości, jak orzeczenie jego winy. jak może być inaczej...???? hehe, ale czas leci, życie toczy się dalej i zweryfikowałam moje poglądy.
jeśli się tak zdarzy (choć raczej wątpię - ale kto tam go wie...!), że mąż przed sądem nie podtrzyma swojej winy to jest mi wszystko jedno. zgodzę się na porozumienie stron - jeśli to da mi rozwód na pierwszej rozprawie.
nie wiem, czy w trakcie rozprawy sąd może np. zasugerować coś takiego - ale jeśli tak to się zgodzę.
ja wiem, jaka jest prawda. mój mąż też i jeszcze kilka osób. to mi wystarczy.
nie chcę się szarpać, nie mam na to siły i ochoty - chcę się rozwieść jak najszybciej.

[mayenna]

Też się bałam. Bardzo. Patologicznie nawet. A jak sobie nie radziłam to znalazły się osoby, które mi pomogły.
To minie, tylko działaj. Działanie wzmacnia. Będzie dobrze Dasz radę.

[blue_ania37]

A jakie masz układy z mamą?
A
www.youtube.com/watch?v=8dzNqORtRWU

[mia17]

układy z mamą mam dobre. mogę na nią liczyć, zawsze nam pomagała, jesteśmy ze sobą blisko pomimo odległości, jaka nas dzieli (350 km).
ale wiesz, to chodzi o fakt zamieszkania ze sobą po tylu latach nie mieszkania... ona już od bardzo dawna mieszka sama, ma swoje przyzwyczajenia. w domu miała ciszę i spokój.
teraz wprowadzę się ja - ze swoimi przyzwyczajeniami - i moja córka, która ma 4,5 roku i lubi poszaleć
boję się tych zgrzytów, które chyba są nieuniknione. tego, że będę się czuła tam nie jak u siebie - tylko u niej. że ona będzie zmęczona hałasem, obecnością dziecka, innym trybem życia.
wiem, że czas pokaże, jak będzie. wiem, że będziemy rozmawiały w razie zaistnienia problemu. ale mimo to nie jest to dla mnie wymarzona sytuacja
jestem dorosłą kobietą, a ląduję z dzieckiem u mamy... czuję się po prostu źle z tym.
ale żeby nie było, że jestem malkontentem - równocześnie bardzo doceniam fakt, że mam się gdzie wprowadzić. że mam na kogo liczyć i nie jest to byle kto - bo MAMA.
ja po prostu boję się tych wszystkich zmian, które na nas czekają... i dlatego się miotam.

[blue_ania37]

Jeżeli z mamą masz fajne układy, to wszystko dobrze się ułoży, będziesz też mogła złapać chwilę oddechu, przy małym dziecku to zbawienne
Strach jest normalny, wszelkie zmiany budzą niepokój, ale jak się już złapie wiatr w żagle to się idzie do przodu.
Nieszczęścia lubią chodzić parami, ale szczeście też, więc teraz jest pod górkę aby potem było z górki.
Na ospę pudroderm, dużo
A

[mia17]

dzięki Aniu
mam nadzieję, że masz rację i że te szczęścia, które chodzą parami - trafią pewnego dnia na nas
a ospę smaruję Varidermem - to też płynny puder z dodatkiem maści cynkowej i mentolu. pomaga na pewno, ale i tak swędzi, jak 100 diabłów !!!

[monika3411]

Moim zdaniem lepszy jest tzw fiolet Czyli wodny (to ważne) roztwór gencjany.
Mojej córce ostatnio idealnie pomógł na ospę (po pudrodermie krzyczała i płakała ).
A i mi na półpaśca też pudroderm w ogóle nie pomógł (nie wpadłam wtedy na pomysł z fioletem, więc się męczyłam ).

[mia17]

o, no widzisz - czyli może zależy od skóry, wrażliwości, predyspozycji do gojenia się ran.
na mnie ten Variderm działa kojąco - jak się posmaruję to czuję przyjemny chłód i nic nie swędzi przez dość długi czas.
a fiolet też mam - roztwór wodny - więc w razie czego, jeśli złapie moją córkę i Variderm nie podziała - zastosuję gencjanę

[mia17]

na razie działam w ospie, hehe
na stare lata zaraziłam się w p-kolu córki i od soboty walczę z wysypem krost
w ogóle to już mi się chce rzygać (z przeproszenie) na ten rok, bo od stycznia ciągle coś: w styczniu dowiedziałam się o tym, że moje małżeństwo już nie istnieje.
w lutym zmarł dziadek, marzec to ospa, a w kwietniu mam rozprawę. to dopiero 4 miesiące tego roku, a ja już mam dość...

[mayenna]

Prawo serii, ale to sie kiedyś skończy.
Współczuję śmierci dziadka.
Mia, daj sobie czas na wszystko .Na strach też

[mia17]

dziękuję
daję sobie czas. ale myślałam, że pierwszy miesiąc będzie najgorszy, a potem ochłonę i oswoję się z nową sytuacją. a tak nie jest.
nie uśmiecham się na siłę i nie udaję, że wszystko jest w porządku. daję sobie możliwość wypłakania się, wyzłoszczenia, wyżalenia (tak, jak np. teraz )
tylko, że chwilami po prostu zapadam się w czarną dziurę i nie widzę z niej wyjścia.
po 10 latach bycia razem - wszystko posypało się na łeb, na szyję. okazało się, że nie znam swojego męża (wiem - na tym forum to pewnie jedno z najczęściej pisanych zdań).
zostałam postawiona przed faktem i właściwie bez możliwości wyboru, co dalej. po 10 latach, odkąd zostawiłam swoje miasto, rodzinę i przyjaciół - zostaję niejako zmuszona do powrotu.
bo tutaj nie dam rady dalej mieszkać.
tak, masz rację - potrzeba czasu. ale skąd wziąć siłę, aby ten czas jakoś przetrwać...?
z jednej strony myślę sobie, że gdybym była sama - byłoby łatwiej. spakowałabym się w 5 minut, trzasnęła drzwiami i tyle by po mnie zostało.
z drugiej - dzięki córce muszę się trzymać w kupie i nie pozwolić się sobie rozpaść. ale jak sobie pomyślę, co ją czeka i co przeżyje w przyszłości - to wyć mi się chce!

[yoma]

Spokojnie. Córka będzie po prostu jeszcze jednym dzieckiem rozwiedzionych rodziców. W dzisiejszych czasach to nie jest tragedia, naprawdę.

[mia17]

mam nadzieję, że osiągnę ten spokój i będę potrafiła podejść do tej kwestii tak, jak Ty.
bo na razie to jest dla mnie koniec świata - choć może to zabrzmi śmiesznie.
ale to moje dziecko i chcę dla niego jak najlepiej - a przed tym niestety uchronić jej nie jestem w stanie

[blue_ania37]

Zgadzam się z Yomą, o facetach nie myśl, ale też nie przekreślaj się na świat męski, wszędzie są fajni, fajniejsi i niefajni
Rozwód nie jest fajny, ale nie jest końcem świata dla dzieci.
Ja z młodym chodziłam po też ludziach rozwiedzionych ( m.in z forum) i młody ma dużą świadomość, że nie zawsze mama i tata nie mieszkają razem, pełne pogodzenie, pełna akceptacja.
Brakuję mu do szczęścia tylko psa, kota, chomika i rybek i jeszcze trochę zestawów z klocków lego
Będzie dobrze
A

[mia17]

masz rację - rozwód nie jest końcem świata. jest końcem życia w dotychczasowej jego formie.
plusem w mojej sytuacji jest fakt, że ojciec nie spędzał z córką zbyt wiele czasu. był tatą głównie w weekendy, a w tygodniu wychodził rano, jak mała jeszcze spała (ja zresztą też) i wracał, jak już (obydwie) spałyśmy.
córka jest bardziej związana ze mną niż z nim, więc paradoksalnie aż tak dużo nie straci, bo to ja od zawsze jestem przy niej.
mimo wszystko wiem, że będzie inaczej i mała będzie bardzo tęskniła. mam tylko nadzieję, że jest na tyle mała, że będę w stanie zorganizować jej wiele atrakcji, które w jakimś stopniu załagodzą tęsknotę i pozwolą na nowo się poukładać w życiu.

[yoma]

Ależ to oczywiste, że to na razie dla ciebie koniec świata. Najzupełniej normalny objaw. Mąż się na dziecko nie wypina, mam nadzieję?

[mia17]

wiesz, co...? teoretycznie się nie wypina, ale w praktyce nie widzę możliwości na częste widywanie się będziemy od siebie oddaleni o 350 km, więc na pewno co weekend wpadać nie będzie. poza tym on jest zakochany, ma swoje przyjemności i słodkie obowiązki.
tak więc obawiam się, że życie mocno zweryfikuje jego chęci - które teraz wyraża.
powiedziałam mu wprost, żeby się dobrze zastanowił, czy chce być obecny w życiu córki - i jeśli nie to niech nie mąci jej w głowie i nie przyjeżdża ani razu.
bo najgorsze, co może być to obiecać małej, że będzie - a nie przyjedzie. sama to pamiętam z czasów dzieciństwa - to czekanie na "tatusia"...
tak więc myślę, że może i wpadnie z raz, może dwa. ale raczej nie nastawiam się na jego czynny udział w życiu dziecka.
obym się zdziwiła...

[wawrzanka]

Spokojnie. Masz tyle samo powodów do strachu, co i radości. Zamieszkanie z mamą wiąże się nie tylko ze zgrzytami. Może wcale ich nie będzie tak dużo, ani nie będą takie poważne. Czekają Was przecież wspólne wieczory, możliwość wzajemnej pomocy, zacieśnienie więzi. Pod jednym dachem zamieszkają trzy pokolenia kobiet. To ma swoje dobre strony.
Owszem, przed Tobą wiele wyzwań, ale masz w sobie dużo takiej sympatycznej pokory i dasz radę Teraz tylko więcej odwagi!

[mia17]

dziękuję - aż się popłakałam, jak przeczytałam Twój wpis (chyba jestem naprawdę w rozsypce...)
wiesz - masz rację co do tego, że w jednym domu zamieszkają 3 pokolenia. to faktycznie może być ciekawe doświadczenie - zwłaszcza dla mojej córki.
z drugiej jednak strony - boję się tego, że w domu nie będzie mężczyzny tylko same baby. jaki to wzorzec rodziny dla dziecka...? boję się o nią - ale teraz to już pozamiatane. mogę się jedynie starać wychowywać małą najlepiej, jak będę potrafiła i pokazywać różne rzeczy. będę potrzebowała duuuużo mądrości
sama wychowywałam się bez ojca - dlatego aż za dobrze wiem, co czuje dziecko rozwiedzionych rodziców

[blue_ania37]

Mia!
Nie musisz traktować tego stanu jako coś co musi być do końca życia.
Możesz się jeszcze wyprowadzić gdzieś indziej, zakochać się z wzajemnością w szejku arabskim i wiele innych możliwości.
Potrzeba czasu na płacz, na wkur i przychodzi też czas na usmiech, ale to wszystko ze spokojem.
A

[mia17]

hahaha!
z "szejków" to najbardziej lubię waniliowe
wiem Aniu - ale patrzę też realnie na to moje życie. mam swoje lata, nie jestem już najmłodsza, dziecko małe. adoratorzy drzwiami i oknami walić do mnie nie będą
oczywiście, że mam nadzieję na zamieszkanie kiedyś w innym mieszkaniu - tyle, że zdaję sobie sprawę z cen wynajmu w dużych miastach na razie bez pracy i mam małe dziecko na utrzymaniu, więc na wynajem mnie stać nie będzie przez parę ładnych lat.
choć...wiem, że cuda się zdarzają i nigdy nie wiadomo, co będzie jutro
teraz potrzeba mi szybkiego rozwodu, przeprowadzki i spokoju właśnie...

[blue_ania37]

Wystarczy jeden adarator ale fajny ewentualnie.
Ale na to też trzeba poczekać.
Ja nadal mam stan, że dobrze mi się mieszka samej z dzieckiem.
Jeśli szczęście jeszcze do ciebie nie przyszło, to znaczy że jest duże i musi iść powoli w to wierzę
A

[mia17]

ja byłam pewna, że przyszło... 10 lat temu.
ale teraz widzę, że jednak nie

[blue_ania37]

Ehże
Trzeba wyciągnąc mądre wnioski, żeby już NIGDY nie zachwycić się sztucznym złotem
A

[mia17]

hehe - ja się obawiam, że po tym doświadczeniu już nigdy nie zachwycę się nawet prawdziwym złotem.
zawsze miałam problem z zaufaniem. ciężko mi było ufać w 100% komuś obcemu. nawet jak poznałam męża to przez długi czas nie byłam w stanie zaufać. włożyłam wiele pracy i wysiłku, przegadaliśmy wiele godzin aż w końcu się udało.
i co...? i jak już się udało, poczułam się bezpiecznie, dobrze i szczęśliwie i zaufałam - to trach ! wyszło szydło z wora i okazało się, że nie warto było
dlatego obawiam się, że moja wiara w męską część populacji została bezpowrotnie i mocna nadszarpnięta.
oczywiście wiem, że nie wszyscy mężczyźni są wiarołomni, kłamliwi i podli. ale jakoś marne to dla mnie pocieszenie, bo nie wiem, czy chce mi się w ogóle szukać jeszcze jakiegoś faceta.

[yoma]

Mia, a ten aspekt sprawy to na razie odłóż gdzieś głęboko na strych, naprawdę. Jeśli wolno radzić, oczywiście.

[mia17]

yoma, ja odpisałam Ani na tego "szejka"
aspekt jakiegokolwiek faceta w dalszym życiu jest ode mnie oddalony o lata świetlne.
teraz jestem skupiona na rzeczach bieżących: na córce, na swojej rozpaczy, na naszych planach, na zbliżającej się sprawie rozwodowej. i na mojej ospie

i na tym, że...

[mia17]

za 2 dni kalendarzowa wiosna, a za oknem regularna zawieja śnieżna !!!
tegoroczna zima ciąąąąągnie się dla mnie niemiłosiernie !!! końca nie widać - a to też nie nastraja optymistycznie.
strasznie zazdroszczę (choć wiem, jak głupio to może brzmi) wszystkim tym, którzy mają już za sobą rozwód. którzy mają już za sobą sprawę w sądzie i papier w ręku.
myślę, że ten moment będzie pierwszym przełomowym w tej całej sytuacji. obym go nie przeceniła

[yoma]

Wiesz, wielu ludziom to zapadnięcie klamki, spadnięcie topora, zwał jak zwał, w każdym razie te słowa: Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej... pomagają. Człowiek sobie zdaje sprawę, że coś się skończyło, a zatem coś się zaczyna, oto pierwszy dzień reszty twojego życia.

Lepiej tak niż się szarpać i ciągnąć w nieskończoność, wrogowi nie życzę.

A deprechę sezonową ma w tej chwili większość znanych mi ludzi, no bo żeż kwa ile można...

[blue_ania37]

O a ja deprechy sezonowej nie mam
Jadę sobie na luzie do pracy ponad godzinę, spózniam się codziennie, ale robią to wszyscy pozostali, więc moje spóznienia się wpisują w całość.
W korkach nadrabiam zaległości książkowe, wypisuję miliony smsów, toczę rozmowy telefoniczne, maluję się.
W aucie bałagan bo przy takiej pogodzie się nie sprząta więc nie mam problemu, wieczorem mam jasno w domu od śniegu.
Póki nie jest - 20 to ja funkcjonuję, najbardziej tylko n ie lubię zimna a teraz tak nie jest.
Do auta podchodzę z szczotką a nie ze skrobaczką.
Ja taką pogodę zdzierżam
A
www.youtube.com/watch?v=G2PqMl6K87Q

[yoma]

> O a ja deprechy sezonowej nie mam

Szczęśliwa kobieto....!

[blue_ania37]

yoma napisała:

>
> > O a ja deprechy sezonowej nie mam
>
> Szczęśliwa kobieto....!

Nie mówię na siebie jeszcze Yoma szczęśliwa, ale myślę o sobie jako o pogodzonej przynajmniej w wielu rzeczach, rozwód zaczynam traktować jako najlepszą rzecz jaka mogła mnie spotkać, przerobić zostało mi tylko młodego do końca i otrzymać kiedyś formalny wyrok
Tęsknoty nie ma, żalu nie ma, jest spokój.
A

[blue_ania37]

To ja jakieś dziwne zwierze bo śnieg mi nie przeszkadza.
Ale ja oddycham dużo, i sobie czakramy otwieram
A teraz muszę zając się dziećmi w pracy, jakieś pomysły, jak zmusić 10 chłopaków lat 15-18 do posprzątania pokoi, bo tam już nie ma jak wleżć?
A

[yoma]

A to jest zagadka, w której obliczu stoję, odkąd mam dzieci. Obawiam się, że nie pomogę

[blue_ania37]

Metoda pani Ani
Daję pół godziny, niektórzy którzy to przerobili ze mną wiedzą w czym rzecz, reszta się uczy
Po tym czasie zaczynam wywalać wszystko z szaf, łóżek , szuflad na jedną "kupę" na środku pokoju.
I żeby nie było,że wymagam super porządku, ale żeby tylko bluzy były z bluzami, podkoszulki z podkoszulkami a nie spodniami na praktyki.
Brudne gacie i skarpety w koszu na bieliznę a nie w łóżku! z pościelą.
Pościel w miarę złożona.
Na stole leży gazeta, ksiązka , kubek a nie brudne gacie + pasta i szczoteczka do zębów.
Mokry recznik rozwieszamy a nie wsadzamy pod plecak itp....
A

[blue_ania37]

Zgadzam się z Yomą, że ja bym dała list, nie wiadomo czy będzie chciał gadać, czy nie wdacie się bezsensu w kolejną jakąś kłótnię.
Napisałam maila i tyle.
A

[mia17]

wątpię, aby chciał cokolwiek mówić, czy też wdawać się w dyskusję.
ale kto go tam wie - w końcu ja go nie znam, więc wszystko jest możliwe.
nie mówię "nie" - może faktycznie stanie się tak, że dam mu list. będę go miała przy sobie na wszelki wypadek.

[mia17]

Ania, dobrze rozumiem, że u Ciebie sprawa rozwodowa jeszcze trwa...?
bo napisałaś o otrzymaniu kiedyś formalnego wyroku.

[mia17]

widzisz - jeszcze nie usłyszałam tych słów z ust sędziego, a już po przeczytaniu ich w Twoim wpisie lecą mi łzy czuję, że na rozprawie nie obejdzie się bez płaczu... chyba bym tego nie chciała.
to jest po prostu tak strasznie przykre, że aż fizycznie boli. to, że się wszystko tak kończy. że cała miłość poszła w piii..... że trzeba zacząć od nowa, z "bagażem" w postaci lat, dziecka i paru mebli.
mam nadzieję, że i na mnie to "spadnięcie topora" , jak to ładnie określiłaś podziała jak kop w tyłek i ruszę z kopyta!

[yoma]

Mia, ale to jest najzupełniej normalne. To tylko o tobie dobrze świadczy, że jesteś normalnym człowiekiem z normalnymi uczuciami, a nie robotem. Pewnie że boli, że cała miłość poszła w diabły, że czemu jest tak źle, skoro miało być tak dobrze, że, że, że. To trzeba po prostu przetrwać.

Łzy na sali sądowej też są absolutnie normalne. Sąd nie takie rzeczy widywał, naprawdę.

> ruszę z kopyta!
Czego ci szczerze życzę

[mia17]

to ja przezornie "nie dziękuję"
za to dziękuję za to wszystko, co zostało napisane.
łzy, które mi popłynęły parę razy podczas czytania - podziałały oczyszczająco.
myśli, które się nasunęły - dały do myślenia
a słowa wsparcia podziałały uspokajająco.
tego mi było trzeba.
ja i moja ospa mamy się już lepiej, hehehe

a co do...

[mia17]

tych ewentualnych łez na sali sądowej: ja nie wstydzę się płakać przed sądem - chociaż to dla mnie obcy ludzie. mam to w nosie - jak napisałaś, nie takie rzeczy już widzieli.
to koniec dotychczasowego życia, coś się kończy - coś co wydawało się być piękne i wartościowe - okazało się nic nie warte. można nad tym zapłakać.
ja po prostu nie chciałabym, aby te moje łzy widział mąż nie wiem, dlaczego - chyba czułabym się w jakiś sposób upokorzona. nie wiem, sama jak to określić.

[blue_ania37]

Mia!
Wątpię żebyś płakała na sali, bo wtedy będzie cię trzymała adrenalina, w razie co zainwestuj w dobry wodoodporny tusz
A jeśli zobaczy były?
To nie koniec świata, ani żadne upokorzenie.
Masz prawo mieć doła, i masz prawo przechodzić żałobę po byłym życiu.
A

[mia17]

masz rację - adrenalina będzie 1000 ! a wcześniej na pewno 100 wizyt tam, gdzie król chodził piechotą, hahaha!
poza tym po rozprawie (jeśli otrzymamy na niej rozwód) chcę powiedzieć mężowi (oby już wtedy nim nie był!) wszystko to, co mam mu do powiedzenia od stycznia.
chcę, żeby usłyszał, jak bardzo mnie zranił i co w związku z tym czuję. chcę to z siebie wywalić raz i więcej nie wracać.
tak więc liczę, że nastrój będę miała bojowy - i oby się udało!

[yoma]

A na to bym nie liczyła, wiesz? Raczej obstawiam, że będziecie chcieli jak najszybciej się oddalić każde w swoją stronę. List mu napisz i wręcz

[mia17]

myślałam o liście. ale list sobie przeczyta, wyrzuci i tyle.
a ja chcę - może zabrzmi patetycznie - żeby spojrzał mi w oczy i patrzył słuchając tego, co mam mu do powiedzenia. żeby nie było mu tak lekko, bo nic miłego do wysłuchania nie będzie miał.
zobaczymy zresztą, bo z planowaniem to wiadomo, jak jest.
tak, czy inaczej na pewno powiem lub napiszę (w najgorszym razie) mu to, co chcę, aby wiedział. a co on z tym zrobi to już jego sprawa.
robię to dla siebie, nie dla niego.

[yoma]

A ja ci radzę napisać, zrobisz z tym potem co chcesz, a tobie samej pomoże. Podczas takiego pisania emocje bardzo ładnie wychodzą z człowieka, układają się i spływają.

[mia17]

yoma, ja już to mam napisane siedzi w kompie parę tygodni.
tylko nic z tym nie robię.

[yoma]

Leży, niech leży, może się przyda.

Obstawiam, że tobie samej nie będzie się chciało po rozprawie wygłaszać tyrad do męża zresztą sama zobaczysz.

[ewela1_1]

Mia, Twoje samopoczucie jest jak najbardziej normalne, naturalne. Musiz dac sobie czas na żałobę, płacz itp.
Jak Ci źle i masz mozliwość postaraj się czymś zając, wysiłek fizyczny uważam, ze jest lekiem na całe zło. Pogoda rzeczywiście nie sprzyja, ale to już ostatnie podrygi zimy, więc wkrótce sobie pójdzie. Możemy jakieś modły przyspieszające uskutecznić .

Na rozprawie sądowej nie wstydź się łez...ja płakałam. Ale później poczułam ulgę. że to już koniec. Czego i Tobie życzę
-------------
"Żaden człowiek siły swojej nie zna, dopóki jej w potrzebie z siebie nie dobędzie" E. Orzeszkowa

"Nie ma drogi do szczęścia to szczęście jest drogą"

ewela,

[mia17]

wysiłek fizyczny jest ok. tyle, że ja od soboty walczę z ospą
czekają mnie około 3 tygodnie siedzenia w domu, a potem odbudowywanie odporności, która podobno spada do zera.
tak więc wysiłek fizyczny muszę tymczasowo odłożyć niestety.
moją wielką pasją jest fotografia - ale od ponad 2 miesięcy nie zrobiłam praktycznie żadnego zdjęcia masakra.
a co do modłów w celu wypędzenia zimy - jestem za ! jak znasz jakieś skuteczne zaklęcia to wrzuć

[ewela1_1]

Racją z tą ospą, niestety trzeba ją przeczekać . W wakacje miałam dwóch muchomorków w domu, więc rozumiem...Dasz radę!

Postaraj się jednak na jakieś małe przyjemności. Mozesz fotografować córkę w domu

Co do modłów to sama chętnie poznam jakieś ciekawe, nauczę się na pamięć i wezmę udział w sabacie. Serdecznie mam dosyć tej zimy również w tym roku.


-------------
"Żaden człowiek siły swojej nie zna, dopóki jej w potrzebie z siebie nie dobędzie" E. Orzeszkowa

"Nie ma drogi do szczęścia to szczęście jest drogą"

[mia17]

nawet na fotografowanie córki w domu nie mam ochoty na takie zwykłe pstryknięcie, nie mówiąc już o ustawianiu tła, czy wyciągnięciu blendy...
chwilowo nie mam na to w ogóle ochoty. ale liczę, że powróci do mnie.

[yoma]

Pokaż jaką fotkę?

[mia17]

a na przykład takie:

[zofiulina1971]

Mia, a mogę wiedzieć, dokąd się wyprowadzasz?

Zawsze chciałam, żeby ktoś mi zrobił piękne zdjęcie. Niestety, nikt z moich znajomych takich nie robi

[mia17]

do 100licy

[yoma]

Ha, moje klimaty! te liście i gałązki

[mia17]

a też fotografujesz może?

[yoma]

Powiem tak: czasem coś sobie pstryknę i nawet mi czasem coś wyjdzie, ale orłem sokołem to ja w tej dziedzinie nie będę, niestety, chlip.

[mia17]

nie trzeba być orłem i sokołem - tacy to tylko w NG
robisz zdjęcia dla siebie i Tobie mają się one podobać.
chętnie bym coś obejrzała

[yoma]

Więc właśnie ostatnio chciałam sobie zmienić dekorację na ścianie i nie podobało mi się NIC. OK, spróbuję coś wygrzebać

[mia17]

wygrzeb, bo jestem ciekawa i na punkcie fotografii mam bzika
a skoro Ci się nie podoba to, co masz pod kątem dekoracji ściennej to...zrób nowe!
masz już wybrany temat tej dekoracji? wiesz, co byś chciała tam powiesić?

[yoma]

Wysłałam ci @. Mam taką dużą antyramę, w której wieszam fotki i właśnie jak niedawno dojrzałam do zmiany, to wszystkie fotki, jakie miałam odhaczone jako nadające się/ciekawe/coś w nich jest okazały się do d. Samokrytycyzm mnie wyraźnie trzepnął

[mia17]

odpisałam

[yoma]

PS jakie nowe, w tych ciemnościach i w tym padającym białym łajnie?

[mia17]

wszystko zależy od tego, co jest obiektem
przy tej pogodzie plenery odpadają niestety. ale w domu jest mnóstwo rzeczy nadających się do sfotografowania

[nandita_7]

Mia, to jest przepiękne! Przewidujesz udzielanie korepetycji? To ja się ustawiam w kolejce, bo fotografować lubię ogromnie, ale nie umiem ładnie, bu.

[mia17]

hehe, dziękuję
a skąd jesteś w ogóle?

[rozwiode_sie]

Ja mam tak samo. Nie miałam zbyt dużego powodzenia w młodości, byłam typem kujonicy, zdystansowanej, chłodnej. I w końcu trafił się gość, któremu się spodobałam. Ciężko przyszło mi zaufać i też potrzebowałam mnóstwo czasu. Myślałam że będzie tak pięknie, dobrze się uzupełnialiśmy, strasznie go idealizowałam... A teraz z perspektywy czasu widzę że bardzo się pomyliłam. Nie wiem kim jest człowiek, który stoi przede mną bo to na pewno nie mój mąż Miał widocznie jakąś drugą twarz, oprócz tego że prowadził podwójne życie Nie wiem jak mogłabym kogoś fajnego poznać, bo fajni faceci siedzą przy swoich żonach A wolni to jak mój mąż - nikomu nie polecam!

[altz]

rozwiode_sie napisał(a):
> Nie wiem jak mogłabym kogoś fajnego poznać, bo fajni faceci siedzą przy swoich
> żonach A wolni to jak mój mąż - nikomu nie polecam!
Fajni są przy swoich niefajnych, złośliwych i głupich żonach. W przyrodzie suma musi się zgadzać.
Masz więc szansę odbić jakiegoś fajnego, ale czy on będzie chciał fajną kobietę?

[nowel1]

mia17 napisała:


> zawsze miałam problem z zaufaniem. ciężko mi było ufać w 100% komuś obcemu. naw
> et jak poznałam męża to przez długi czas nie byłam w stanie zaufać. włożyłam wi
> ele pracy i wysiłku, przegadaliśmy wiele godzin aż w końcu się udało.
> i co...? i jak już się udało, poczułam się bezpiecznie, dobrze i szczęśliwie i
> zaufałam - to trach ! wyszło szydło z wora i okazało się, że nie warto było
> dlatego obawiam się, że moja wiara w męską część populacji została bezpowrotnie
> i mocna nadszarpnięta.

Nie myśl w ten sposób, to nie tak.
Ludzie się zmieniają i relacje między nimi również. To, co działało 10 lat temu, może przestać działać, niekoniecznie z czyjejś winy. Przeżyliście na pewno razem sporo dobrego, macie córkę - weź to dobre ze sobą i idź dalej przed siebie.

nowel1,

[mia17]

tak się staram na to patrzeć
córka jest niewątpliwie tym, co z tego małżeństwa pozostanie najlepszego.

[nowel1]

mia17 napisała:

> tak się staram na to patrzeć
> córka jest niewątpliwie tym, co z tego małżeństwa pozostanie najlepszego.

Mam wrażenie, że światełko w tunelu przed Tobą coraz wyraźniejsze

[mia17]

mam taką nadzieję...
owszem, czasem wpadam w otchłań bez dna - a wtedy nie widzę niczego, czego mogłabym się uczepić.
ale generalnie staram się wynajdywać plusy tego, co nas spotkało i skupiać się na pozytywach. idzie opornie, ale idzie

[rozwiode_sie]

Ja teraz mam taką otchłań bez dna.. dociera do mnie powoli że on odszedł i nigdy nie wróci, że umarło życie w swojej dotychczasowej formie. do tej pory żyłam prawnikami, alimentami, kłótniami, pretensjami, gdzieś był, w takiej czy innej formie. ale teraz ta pustka i samotność mnie rozwala. nie wiem, może gdzieś podświadomie myślałam że to na tymczasem, że się poukłada, on zmądrzeje i wróci, nie wiem co myślałam po to żeby jakoś poradzić sobie z tym szokiem. śledzę twój wątek bo mam podobne odczucia i doświadczenia. też staram się skupić na dzieciach, ale wiem już że dziecko nie zastąpi partnera, niestety. dla dziecka trzeba być nadal rodzicem i do tego stawić czoło wszystkiemu samemu

rozwiode_sie

[mia17]

rozumiem, o czym piszesz. niestety
u mnie nie ma co prawda nadziei, że mąż się opamięta - bo ja go nie chcę znać. nie chcę go widzieć (a niestety jeszcze muszę...), nie chcę go słyszeć. chcę, aby zniknął z mojego życia jak najszybciej. dlatego z utęsknieniem czekam do rozwodu i obym się doczekała orzeczenia wyroku na pierwszej rozprawie. wtedy (mam nadzieję) poczuję się, że etap został zamknięty. formalnie przynajmniej - bo zdaję sobie sprawę, że emocjonalnie będzie jeszcze długo mogiła.
póki co skupiam się na bieżących sprawach, na dniu codziennym, na dziecku. i odliczam dni do rozprawy... potem się okaże, czy już mogę zaczynać liczyć od początku dni mojego "nowego życia", czy jeszcze nie. ale bez względu na to, jak będzie w sądzie - za kilka miesięcy już nas tu nie będzie i z rozwodem lub bez - zacznę żyć bez niego.
życzę Ci, abyś się trzymała jakoś w kupie - choć pewnie chwilami chce się wyć. ale trzeba mieć nadzieję, że będzie lepiej. kiedyś...

[malgolkab]

Normalne Tylko głupi ludzie nie odczuwają strachu