żona rozwodnika:)))...chyba optymistyczne...

[cymbeline]

Witam Cie Jarkoni,jak również wszystkich innych w podobnej sytuacji mężczyzn,
jestem od 3 miesięcy żoną faceta po przejściach,z kilkuletnim dzieckiem.
Ja panienka,znamy się 3,5 roku,poznałam go jak było post factum,więc
przyczyną nie jestem. Poznałam go w momencie,w którym była puściła go w
skarpetkach (dla innego,żonatego i dzieciatego) i to z kupą niespłaconych
wspólnych kredytów.Rece załamałam jak "wyczaiłam" sytuację i naprawde wiele
nocy nie przespałam i przeryczałam, ale pomogłam mu sie dźwignąć,pomogłam,bo
sie zakochałam,ale nie była i nie jest to miłość ślepa,wszystko
kontrolowałam,nie chciałam zostać wykorzystana.
Mój mąż stanął na nogi,psychicznie(jak poznaliśmy się był wrakiem człowieka,a
to facet po 30-ste)i finansowo,wrecz nie ten sam facet.Bardzo go kocham,i
cieszę sie,ze zaryzykowałam,bo okazało sie,ze dobrze ulokowałam uczucia.
Miałam wczesniej facetów-bez przeszłości,i nie zamieniłabym zadnego na mojego
meża! Uwazam,ze nie ma porównania między facetem po rozwodzie a kawalerze,
szczególnie po 30-stce,oczywiście z plusem na tego pierwszego(pomijam wyjątki
bo ich nie spotkałam).
Napisałam ten post po to,aby mężczyźni po rozwodzie zrozumieli,ze ich życie
wcale nie kończy sie wraz z tym dramtycznym wydarzeniem.
Mój mąż myslał,że już na nic w życiu nie zasługuje,czuł sie nie wart niczego,
a już na pewno miłości kobiety. Teraz sie śmieje,że nigdy nie przyszło mu
nawet do głowy,ze będzie miał drugą żonkę)) A mnie,że będę miała faceta po
przejsciach i do tego z dzieckiem)
Myślę,ze trudno każdemu po rozwodzie dojśc do siebie głównie dlatego,że nie
ma się obok siebie osoby bliskiej,która dowartościuje człowieka,da nadzieje
na lepsze jutro.
Tak więc Panowie i Panie po przejściach,nie dajcie sobie wmówić,ze jesteście
gorsi od innych.Próbujcie układać sobie życie tak jak Wam pasuje,byleby tylko
być szczesliwym i nie szkodzić innym.
I wiecie co,czasem myślę,ze dla niektórych przynajmniej "życie zaczyna się po
rozwodzie"
Pozdrawiam wszystkich serdecznie i cieplutko))
Szczęśliwa żonka,macoszka i być moze niedługo mamuśka....

[scriptus]

Może mi się uda nie rozwieść
Dzisiaj nawet wspólnie zjedliśmy obiad (dawno już nie)

Ale, dziękuję, to co napisałaś skłania do bardziej optymistycznego myślenia,
nawet, jak wszystko by poszło źle.

[cymbeline]

Mimo,ze jestem żoną faceta po przejściach to uważa,że jeśli istnieje cień
szansy na uratowanie małzeństwa to należy zrobić wszystko żeby uratować.
Nie jestem zwolenniczką rozwodów,ale czasem ludzie się naprawdę nie dobiorą i
jedyne wyjscie to się rozejsć i ułożyć życie od nowa.
Życzę Ci Scriptusie,żebyście uratowali to co Was łączy,bomałżeństwo i rodzina
to największe szczescie jakie może spotkać człowieka!!!
Pozdrawiam gorąco i trzymam za Was kciuki)))

[scriptus]

Bardzo Ci dziękuję, chyba najbardziej właśnie pragnę zachować moją rodzinę w
całości. To, że mi się rodzina rozlatuje, to moja wina, ja muszę ją utrzymać w
całości. Kiedy już się gubię w rozpaczy i niepowodzeniu, każdy, kto mi
powie "walcz do końca", zamiast mówić "eee, to i tak nie ma sensu", mi pomaga,
podtrzymuje mnie na duchu. Tak naprawdę, to żeby mi się rodzina rozpadła, nie
muszę już robić nic, żeby ją utrzymać, muszę włożyć dużo wysiłku. Czy warto?
Moim zdaniem, nie mam nic lepszego do roboty )) Jeżeli nie zrobię nic, nie
wybaczę sobie tego nigdy, jak mi się nie uda, będę wiedział, że się chociaż
starałem.

[cymbeline]

Scriptusie,w takim razie walcz do końca i mam nadzieję,ze Ci sie uda!!!
Moim mottem zawsze było i jest
"Lepiej żałować,że się coś zrobiło niż żałować, ze się tego nie zrobiło".
Wiesz,zanim poznałam mojego męża,to przewinęło się "kilku" facetów przez moje
zycie,jedni zagościli w nim krócej,a inni dłuzej,ale wszystkich ich traktowałam
jednakowo:nigdy nie dałam drugiej szansy i od razu paliłam mosty.A teraz
wiem,że widocznie "to nie było TO".Mojego męża kocham ponad wszystko i wiem,że
o niego gdybym musiała,walczyłabym do końca.Myślę też,że zbliżyły nas bardzo
kłopoty i wiele sytuacji,które wtedy wydawały się bez wyjscia,a i w najbliższym
otoczeniu nikt mnie nie wspierał tylko wszyscy ktyrykowali,że wiażę sobie życie
z "takim facetem",że na pewno nam też sie nie uda,bo skoro rozwiódł sie raz,i
zona go zostawiła to coś z nim nie tak...Wiele przykrości przeżyłam,ale mnie
chyba takie sytuacje dają siłę.A teraz jest dobrze,chociaż kompleks "drugiej
żony" jeszcze mam (bez powodu pewnie,bo mąż nie daje mi powodu,zebym źle
myslała),długo bałam się,że skoro mąż ma dziecko,to może jednak kiedyś będzie
chciał wrócić do byłej,mam też kompleks z powodu braku ślubu kościelnego,czego
akurat mój maż nie rozumie,bo,jak sam mówi,przecież mnie kocha i jaka to
różnica po jakim ślubie jesteśmy.
Ale życie to wybory kazdego dnia,każdej minuty...ja uwazam,że wybrałam
najlepiej jak mogłam...czas to zweryfikuje....a z KK radzę sobie tak;jestem
wierzaca,bo wierze w Boga,ale nie wierze już w KK,modle się,chodzę do koscioła
kiedy mam na to ochotę,a powiadam sie sama przed Bogiem i wierze,ze On nie da
zrobić nam krzywdy na tym świecie.
Życzę Ci Scriptusie,aby Twoje codzienne wybory były najlepsze z możliwych.
I pamietaj,ze o miłość,rodzinę,żonę i dzieci należy starac sie całe życie i
całe zycie okaywać im swoją miłość.
Przesyłam dużo całusków (oczywiscie przyjacielskich) i daj znaka czy wszystko
układa się dobrze.
Pozdrawiam goraco...

[scriptus]

Dziękuję za wsparcie i serdeczności
Uśmiejesz się, ale wolę słuchać rad takich jak Twoje niż "rzuć ją i znajdź sobie
kogoś innego". Nawet w chwili zwątpienia jest mi najbliższa.

Nie rozumiem skrótu KK czy chodzi o Kościół?

[cymbeline]

Cieszę się,że nie spisujesz bez walki na straty swojego małżeństwa))
Myślę,że warto walczyć do końca,choćby po to,żeby kiedyś móc powiedzieć:
zrobiłem wszystko co było w mojej mocy...

a KK to kościoł katolicki.
pozdrawiam gorąco i daj koniecznie znać jak Ci sie wszystko układa.

[cymbeline]

I wcale sie nie usmiałam...uważam,ze o swiadczy bardzo dobrze o Tobie,że chcesz
walczyc.Spisać wszystko na straty jest bardzo łatwo,w końcu zawsze człowiek
znajdzie jakąś kobietę czy faceta,ale własnie walka o te lata przeżyte razem
jest trudno.Gratuluję wyboru,czyli walki o rodzinę!!!
Wiesz,może Ty sie usmiejesz ze mnie,ale na początku mojej znajomości z moim
meżem sama namawiałam go,że jeśli jest szansa na uratowanie jego rodziny to
niech ją ratuje (poczatki rozwodu,jego była złożyła pozew i w ciagu pół roku
załatwiła rozwód)...chociaż już wtedy byłam zaangażowana uczuciowo i nie wiem
co bym zrobiła gdyby wrócił do niej,już wtedy bardzo go kochałam,ale też
wiedziałam,ze syn potrzebuje ojca,że on potrzebuje syna.Kusiłam los tym co mu
mówiłam,ale chciałam,zeby nie załował kiedyś decyzji bycia ze mną,wolałabym
usunąć się w cień niżeli kiedyś sama przeżywać rozwód.Wierze w Boga (i moze
kogos to też rozbawić)i pozostawiłam nasz zwiazek w jego rekach. Modliłam
się,ze jeśli oni mają wrócić do siebie i być szcześliwą rodziną to niech tak
będzie...ale tak się nie stało,stało sie tak, że jesteśmy razem i za to
dziekuję Bogu,wiem,ze nikomu krzywdy nie zrobiłam. Myslę,ze akurat w naszym
konkretnym przypadku,rozwód mojego męża i małzeństwo ze mną wszystkim wyszło na
dobre.Nawet dziecku myślę,ze też w pewnym sencie,bo teraz ma nie kłócących się
rodziców,kochajacych go rodziców i jedną osobę kochajacą go
dodatkowo...macoszkę))
Tak wiec Scriptusie, "nie rzucaj" żony tylko próbuj "naprawiać" małzeństwo.
Życzę powodzenia!!!

[scriptus]

Dziękuję Ci za słowa wsparcia

życzę dużo szczęścia

[tcsh]

scriptus napisał:

> Bardzo Ci dziękuję, chyba najbardziej właśnie pragnę zachować moją rodzinę w
> całości. To, że mi się rodzina rozlatuje, to moja wina, ja muszę ją utrzymać w
> całości. Kiedy już się gubię w rozpaczy i niepowodzeniu, każdy, kto mi
> powie "walcz do końca", zamiast mówić "eee, to i tak nie ma sensu", mi pomaga,
> podtrzymuje mnie na duchu. Tak naprawdę, to żeby mi się rodzina rozpadła, nie
> muszę już robić nic, żeby ją utrzymać, muszę włożyć dużo wysiłku. Czy warto?
> Moim zdaniem, nie mam nic lepszego do roboty )) Jeżeli nie zrobię nic, nie
> wybaczę sobie tego nigdy, jak mi się nie uda, będę wiedział, że się chociaż
> starałem.


Scriptus, czy Ty przypadkiem nie tracisz instynktu samozachowawczego piszac
wylacznie o swojej winie? Szczegolow rzecz jasna nie znam, ale my- kobiety
absolutami nie jestesmy. Nawet, jezeli niektore chetnie by sie w tej roli widzialy.

[lily23]

hehe,ja tez zona rozwodnika,ich dziecko mieszka z matka,a my spodziewamy sie w
marcu coreczki.
pozdrawiam

[cymbeline]

Witaj Lily,żoneczko rozwodnika))
Dziecko mojego meża też mieszka ze swoja mamą a my staramy się o swoje,ale
jeszcze nic nam z tych prób nie wyszło,chyba ja za bardzo chcę i efekt odwrotny.
Gratuluję Ci dzidzi,która jest w drodze,jak mozesz,napisz coś o sobie?
Najlepiej optymistycznego))
Pozdrawiam goraco,dbaj o siebie i tego KTOSIA mieszkajacego pod Twoim
serduszkiem!!!

do cymbeline

[lily23]

hej,
cymbeline,nawet nie wiesz jak chcialam byc pierwsza zona mojego meza,na
poczatku to byla wrecz moja obsesja,ze jestem druga,ze nie pierwsza
milosc ,itp.,na co mezus skwitowal"chyba wolisz byc druga -terazniejsza-
ostatnia,niz pierwsza-przeszloscia?".Teraz to juz nie mysle o tej glupocie.Co
do dzidziusia,to staralismy sie 7 miesiecy-bylo to dosc frustrujace,bo tak
strasznie chcielismy miec dziecko ,ze tak jak w twoim przypadku,nic nam nie
wychodzilo,lekarz zaczal mi nawet sugerowac ze moze jakies specjalistyczne
badanie powinnam wykonac.Na co moj mezus znowu odpalil"niech ci lekarze pukna
sie w leb".akurat po tych 7 miesiacach staran przeprowadzilismy sie za
granice,a tam bach -pojawia sie dzidzia(zmiana klimatu itp pomogla chyba,i
pewnie odwrocenie uwagi od staran).Maz szaleje z radosci,kazda jego wizyta w
jakimkolwiek sklepie konczy sie zakupem "czegos" dla malej-na 80% wg genialnych
lekarzy bedzie dziewczynka.A ja jestem mloda zonka,studentka,niedlugo mamusia.
I mam nadzieje,ze tak zostanie,codziennie zapewniamy sie o naszej milosci i
snujemy plany na przyszlosc,ale jestem czujna,bo wiem ,ze nie zawsze jest tak
jak chcemy,ze wszystko moze sie zawalic i zniknac w oka mgnieniu.pozdrawiam
cieplutko.p.s. jednym z atutow kawalerow z odzysku ,wg mnie jest fakt ,iz dbaja
oni bardziej o swoje drugie zony,pielegnuja zwiazek ,aby nie bylo powtorki z
historii.Tak jest moje odczucie na przykladzie mojego meza.

do cymbeline bis

[lily23]

zapomnialam dodac.
Meza poznalam po rozwodzie,ja mam 23 lata,on 27.Po niecalych 2 miesiacach
stwierdzil"albo za mnie wyjdziesz albo ja nie bede tracic twojego czasu"-
konkretny facet.no i 3 miesiace pozniej sie pobralismy.Dodam,ze po rozwodzie
maz sobie przyzekal ,ze juz sie nigdy nie ozeni itp,mial duze problemy
emocjonalne z powodu rozstania z ex.Wiec jego rodzina byla w szoku jak sie
dowiedziala o drugim slubie,jak wejsc w rodzine to tylko z sensacja,hehe.

[cymbeline]

Jaka szkoda Kochana,że Cie "wywiało" za granicę,myślałam,że może kiedyś jakaś
kawka wspólna...?
Ja miałam 27 lat a mój mąż 6 lat wiecej jak się poznaliśmy,a ślub wzięliśmy 3,5
roku póżniej,a dokładnie w sierpniu tego roku)) Ślub był tak późno u ns ze
wzgledu na kasę,mójego meża była żona pusciła w skarpetkach a na drogę dostał
kilka niespłaconych kredytów,wiec najpierw musieliśmy stanac na nogi. Ja
chciałam wesele takie prawdziwe,nie chciałam przyjecia,a to kosztuje.Mój mąż
też chciał,bo za pierwszym razem miał tylko uroczysty obiad.Wiec potem
pracowaliśmy na nasze przyjęcie.Ja suknie ślubną mialam kupioną 1,5 roku
wcześniej))
Wiesz,mój mąż podobnie jak Twój,nigdy nie przyszło mu do głowy,że będzie miał
drugą żonę....i do tego taką kochaniutką i mądrą))
A jak zareagowała Twoja rodzina na to,że wzięłaś sobie rozwodnika z dzieckiem?
Ja przeszłam krzyż pański,szcególnie ze strony mojej mamy,natomiast moje
rodzeństwo na szczescie podeszło do sprawy normalnie.U nas był jeszcze
dodatkowy problem: odległość 300 km.Teraz mąż mieszka u mnie,a z nami moja
mama. Wszystko jest już ok,ale widzialam jak mama przeżywała,ze to tylko ślub
cywilny,co ludzie powiedzą,a co ksiądz powie jak przyjdzie po kolędzie... W
tamtym roku akurat nas nie było jak chodził ksiądz,no i jeszcze nie byliśmy
małżeństwem,a co będzie w tym roku to nie wiem,chyba dla świętego spokoju też
ulotnimy się z domu na czas koledy.
Męczy mnie jeszcze jeden temat: syn mojego męża ma 6,5 latek i chciałam żeby
kiedyś do nas przyjechał,szczególnie,że bardzo się lubimy i Mały pyta często
kiedy go wezmę do siebie (on jeszcze właściwie nie zdaje sobie sprawy z tego,że
jego tato mieszka ze mną i nie wie o naszym ślubie,co też mnie męczy),ale jak
pomyślę,ze moja mama moze dostać ataku serca,to już sama nie wiem co robić.
Wiesz,dla niej co powiedzą sąsiedzi jest ważne,a tutaj jak przyjedzie mój maż z
dzieckiem to się wszystko wyda.Mnie tak wali co myślą sąsiedzi,nie utzymuje z
nikim kontaktów,niektórym mówię dzień dobry i koniec.
Zazdroszczę Wam,że mieszkacie sami (chyba?),wiec takich problemów nie macie.
W jakim kraju mieszkacie,jeśli mozesz napisać?
Pozdrawiam gorąco i serdecznie!!!

do cymbeline

[lily23]

hej ,hej,
rodzina nie wie o "sytuacji meza",stwierdzilismy ,ze nie ma co ich denerwowac
(szczegolnie mamy),a ta informacja przeciez nie jest az tak potzrzebna dla
nich.Slub ,niestety mielismy tylko cywilny,poniewaz moj maz jest protestantem,a
ja katoliczka,ja nie moglam miec slubu w jego kosciele(brak chrztu
protestanckiego),on nie chcial w moim,wiec stanelo na slubie cywilnym na
zamku,rok temu we wrzesniu,bylo swietnie,wesela nie robilismy ,tylko byl
uroczysty obiad w jednej z restauracji w naszym miescie.Syn meza ma 7
lat,widzialam go tylko na zdjeciu,i powiem ci ,ze jakos mi sie nie spieszy do
ogladania go "na zywo",a jak sobie pomysle ,ze jestem macocha dziecka
jakiejs"baby" to mnie ciarki przechodza po plecach-troche to dziecinne ,no ale
co poradze na to.Maz nie widuje dziecka z dwoch powodow,pierwszy to taki ,ze
jego ex strasznie utrudniala mu te widzenia.drugi to taki ,ze jak juz maz sie
przyzwyczail do mysli ,ze dziecko moze czasem tylko ewentualnie uslyszec przez
telefon,ona po wiadomosci ze maz sie ozenil,zmienila zdanie i stala sie bardzo
serdeczna-tylko ze my sie przenieslismy do Anglii,wiec sama rozumiesz ,ze
spotkania z dzieckiem to juz wogole nie wchodza w gre.Czasem mnie to dreczy,ze
byla juz jedna w jego zyciu,bo wiem jak bardzo ja kochal,praktycznie jeszcze
dwa tygodnie przed naszym poznaniem sie ,probowal do niej wrocic,wiec musialam
zrobic na nim ogromne wrazenie,ze po tylu latach ,praktycznie kilka dni
sprawily ,ze sie "odkochal".zdaje sobie sprawe,ze czasem po kryjomu wraca do
nich myslami-wtedy jestem zazdrosna,no ale coz.z drugiej strony ,wiem ze jego
uczucia do mnie sa szczere.koncze,jak mi sie cos przypomni to jeszcze
dopisze.czekam na wiesci od Ciebie.

[cymbeline]

u mnie nie było mozliwości ukrycia przeszłości męża właśnie dlatego,ze mieliśmy
ślub kościelny,potem mieliśmy wesele wiec robienie tajemnicy z przeszłości meża
nie miało sensu,bo połowa gości to była jego rodzina,wiec i tak pewnie wszystko
by się wydało.Zreszta ja nie chciałam niczego ukrywać,zresztą nie umiem kłamac,
za raz po mnie widac))
ja syna mojego meża poznałam na drugiej randce,a wcześniej widziałam zdjęcie.
Ja ogólnie kocham dzieci i pewnie dlatego chciałam poznać Małego (miał 3 latka
wtedy),zresztą cudny z niego chłopiec i szczerze go uwielbiam. Zresztą mój mąż
miał zawsze bardzo dobry kontakt z synem,dużo się nim zajmował i jak zobaczyłam
na żywo jak oni są ze sobą zżyci to nie miałabym serca tego niszczyć.Była nie
robiła problemu z tego,ze czesto spedzamy czas w trójke,tylko przez pierwszy
okre,głównie do czasu rozwodu,robiła różne jaja mojemu meżowi,przeszkody w
spotykaniu sie itp...teraz jej przeszło,muszę przyznać,ze na razie zachowuje
sie ok.Na początku musiał jej dawać dokładny adres z telefonem,jak gdzieś
wyjeżdzaliśmy na wakacje,teraz juz nie świruje,pewnie widzi,ze Małego nikt nie
chce uprowadzić,a w dodatku Mały wraca zawsze zadowolony z wyjazdów i zawsze
pyta kiedy nastepny wypad razem))
Skłamałabym,gdybym powiedziała,ze tak od razu zaakceptowałam sytuacje,nie,tak
nie było,miałam odczucia i myśli takie same jak Ty.W dodatku nie mogłam sobie
tego wszystkiego w głowie poukladac,przeszkadzało mi,ze istnieje ktoś taki jak
Ex mojego meża i matka jego dziecka,ale nie mam wyboru,matki nie ukatrupię))
a w chłopcu jestem zakochana,i nawet jak miałam zcasem mysli typu: super by
było, gdyby tego dziecka nie było....to jak tylko go widziałam i ten jego
łobuzerski usmiech...to od razu wszystkie brzydkie myśli odchodziły. Natomiast
męczyło mnie,jak czasem na urlopie,będac np.na obiedzie z Małym jakaś pani przy
stoliku obok do swojego dziecka:popatrz tam siedzi chłopiec ze swoją mamusią i
tak ładnie je,a Ty nie jesz? A Młody na to pokazujac na mnie: to nie jest moja
mama,moja mama jest teraz w Warszawie w pracy(
No,ale chyba będe sie musiała do tego przyzwyczaić))
U Ciebie choćby z powodu odległości,praktycznie nie odczujesz,ze jesteś drugą
zona a Twój maż jest z przeszłością.W dodatku zaraz urodzi Wam sie córeczka
wiec będziecie pełną rodziną
Wyglada na to,że na kawke na mieście sie nie umówimy jak na razie,a jak
córeczkę nazwiecie,masz już jakieś wybrane imię,jestem ciekawa?
my też planujemy dziewczynkę (maż ma już chłopca,ja zawsze chciałam dwójkę,ale
na razie "wynegocjowałam" zgode na jedno dziecko) Ale mam nadzieję,że jak tylko
bedę umiała poradzić sobie z jednym i uznam,ze z dwójką też sobie dam radę, to
mąż się zgodzi.
Pozdrawiam gorąco.

do cymbeline

[lily23]

hej,fajnie tak z toba pisac o tych sprawach,bo moje kolezanki z Polski to
raczej sa na etapie odrabiania zadan na uczelni.Chociaz dodam ,ze ja tez pilnie
wysylam wypracowania mailem do moich profow.Tak na marginesie to ex meza tez
mieszka w Warszawie.A z ta kawa to mozee da sie cos wykombinowac ,bo pod koniec
maja musze byc w Polsce na egzaminach,wiec jest szansa.Wogole to nie wiem jak
ja spakuje dwu miesiecznego malucha do samolotu i przylece do Polski.Moja mama
to juz nawet wymyslila,zebym z dzieckiem przyleciala wczesniej,a po egzaminach
zeby przylecial po nas maz,ale ja bede tesknic za nim ,jak ja przezyje bez
niego dwa miesiace.
a co do plci,to bylo tak,ze oboje chcielismy chlopca,ale tydzien temu na usg
nam powiedzieli ,ze na 80% to bedzie dziewczynka,no chyba ze ukryla
siusiaka,.no i caly dzien chodzilam zla,ze dziewuszka a nie chlopak,a teraz to
juz sie przyzwyczailismy do tej mysli,i juz nam to nie przeszkadza.Planujemy
tez drugie dziecko ,najlepiej oczywiscie w tej sytuacji by bylo gdyby byl
chlopak,ale drugie to dopiero za 2-3 lata,bo musze skonczyc studia,odchowac
mala,i pomyslec o jakiejs pracy,zeby meza odciazyc troche.Ogolnie to przed
slubem ustalilismy ze pierwsze dziecko sie pojawi ,jak skoncze studia.ale jakos
pare tygodni po slubie cos mi tak odbilo,ze dziecko to byla moja obsesja ,az
moj biedny maz mial dosc mojej gadaniny i zaczelismy starania.hehehe.no i teraz
piszac do Ciebie ,czuje jak mnie pewne male nuzie wala z calej sily po
brzuchu.A mala bedzie miala na imie Laura.
pozdrawiam
ps.nasz znajomy bedzie sie chyba we wakacje rozwodzil,a ja glupia na
pocieszenie raz do niego palnelam"nie martw sie,drugie zony sa zawsze
fajniejsze"

[cymbeline]

Witaj lily,
mnie tez sie super pisze z Toba,tylko zastanawiam się,czy nie lepiej żebyśmy
pisały do siebie nie na forum (za dużo osobistych rzeczy do wiadomości całego
swiata) tylko na adres mailowy?
co do spotkania,jestem za!!! Chetnie poznam Ciebie i Twoją kruszynke)
Ja nie mieszkam w Wawie,to znaczy czasem mieszkam w Wawie,ale generalnie w
innym mieście.Ale myśle,że jeżeli bedziesz wiedziała wcześniej kiedy będziesz w
Polsce to na pewno postaram sie wtedy być i skoczymy na kawke poplotkowac na
żywo.Ja też studiuję jeszcze,ale na szczeęecie już kończę,robię ostatni semestr
magisterki i jak dobrze pójdzie to w marcu będe miała mgr'a. Robię te studia
własciwie ostatkiem sił,marzą mi sie już innego rodzaju problemy...

A co do drugich żon,to powiedziałaś koledze samą prawdę,no,chćby Ty i ja
jesteśmy tego przykładem))
Ale domyslam się,że go to nie pocieszyło.Na pewno wszystko jakoś mu sie ułoży,
czas leczy rany i rozwiazuje najbardziej zamotane problemy.

Napisz jak Twoja dzidzia,ja już nie mogę sie doczekać ciaży,kopania dziecka i
wszystkich innych przyjemności z tym zwiazanych.

Ładne imię dla dziewczynki wybraliście. Ja myślałam o Anastazji,Oliwii i Sarze,
ale czas pokarze co będzie.

Pozdrawiam gorąco.

do cymbeline

[lily23]

moj adres :
[e-mail]
co do Wawy,to chodzilo mi o to ,ze ex mojego meza ,podobnie jak Twojego,tam
mieszka.Ja bron boze jestem z innego miasta,na szczescie.
pozdrawiam

[jarkoni]

Lejesz miód na moje serce..Cóż jeszcze mógłbym powiedzieć...Oby tak
było...Pozdrawiam nawet nie wiesz jak bardzo...(przestaję czuć się facetem
drugiej kategorii)

[cymbeline]

Cieszę się Jarkoni,że moje słowa sprawiają,że Ci lepiej.
Na pocieszenie powiem Ci,że ja mam podobnie,tzn.mam na mysli tą kategorie, u
mnie objawia się tym,że jestem DRUGĄ żoną,a wolałabym pierwszą,no,ale nie mam
na to wpływu))
Pozdrawiam cieplutko!!!

[domali]

jarkoni napisał:

> przestaję czuć się facetem drugiej kategorii

A dlaczego kiedykolwiek tak sie czulesz? Moj maz to tez rozwodnik, z
dziewiecioletnim synem. My mamy wspolnego trzylatka.
Dla mnie fakt, ze moj maz mial takie a nie inne doswiadczenia byl cenny o tyle,
ze wiedzial on juz, czego unikac, a czego szukac w nowym zwiazku. I dzieki temu
mysle, ze tym razem swiadomie podjal decyzje o slubie, zwiazaniu sie z kims.
Nigdy nie myslalam o nim jako o kims gorszym tylko dlatego, ze nie jest
kawalerem. Jesli sie kogos kocha, to takie sprawy nie maja kompletnie znaczenia.

byl slub koscielny czy nie?

[zosienka23]

cymbeline napisała:
"...mam też kompleks z powodu braku ślubu kościelnego,czego
akurat mój maż nie rozumie,bo,jak sam mówi,przecież mnie kocha i jaka to
różnica po jakim ślubie jesteśmy..."
"...u mnie nie było mozliwości ukrycia przeszłości męża właśnie dlatego,ze
mieliśmy
ślub kościelny,potem mieliśmy wesele wiec robienie tajemnicy z przeszłości meża
nie miało sensu..."

no to byl slub koscielny czy nie? nie chodzi mi o to, by Cie na czyms złapać
Cymbeline, ale ciekawi mnie to bardzo..

[acura80]

zosienka23 napisała:

> cymbeline napisała:
nie było mozliwości ukrycia przeszłości męża właśnie dlatego,ze
> mieliśmy
> ślub kościelny,potem mieliśmy wesele wiec robienie tajemnicy z przeszłości
meża
>
> nie miało sensu..."
>
> no to byl slub koscielny czy nie? nie chodzi mi o to, by Cie na czyms złapać
> Cymbeline, ale ciekawi mnie to bardzo..

Podejrzewam że cymbeline się pomyliło i zamierzała napisać że mieli ślub
cywilny a nie kościelny. W tym przypadku to zdanie ma sens. Bo gdy ktoś nie
bierze kościelnego a sam cywilny to wtedy właśnie wszyscy się zastanawiają
dlaczego... Pzdr. A.

[cymbeline]

Witaj Zosieńko,
pomyrdało mi sie,bo pisałam szybko.Oczywiscie miałam na mysli,że mój mąż miał
slub kościelny z pierwszą zoną wiec ze mną mógł wziąć tylko cywilny.
pozdrawiam serdecznie

:-)

[lily23]

a ja mam dzis zly dzien,i mi smutno ,bo mezowi obiad nie smakowal,i mu
nakrzyczalam ze od dzis mu nic nie ugotuje.

[cymbeline]

witaj lily,
nie przejmuj się,ja miałam złą noc,bo "pokłóciłam" sie z meżem esemesowo ))
(bedzie w domu dopiero w piątek i gadamy przez sms;y...)
Nie przejmuj się,że mu obiad ugotuje,powiedz mu,żeby on ugotował i pokazał tym
samym jak się gotuje pyszne obiadki,a jak jemu będzie lepiej wychodziło,to
niech przejmie pałeczke))

[cymbeline]

Na pocieszenie Ci powiem,ze mnie też nie wszystko w kuchni wychodzi,szczególnie
jak chce zabłysnac i wtedy gotuję jakieś eksperymenty

[cymbeline]

Powiedz mu,ze w ramach rekompensaty proponujesz,ze zrobisz mu masaz erotyczny,
na pewno humor Tobie i jemu sie poprawi)
A ja wpadłam na forum tylko na chwilkę,siedzę w pracy,a własciwie już sie
zbieram,bo mam autobus za 10 minut i musze na niego zdażyć,bo inaczej do nocy
stad nie wyjde.
Pozdrawiam goraco lily,trzymaj sie cieplutko i nie daj sie złym humorkom!!!
Papapa,do usłyszonka

hej,hej

[lily23]

dzwonil przed chwila z pracy "tak bez powodu,i jeszcze ma zadzwonic".A ja
slecze przed kompem rozmawiam z mama przez neta i pisze wypracowanie,i jakos mi
dziwnie,na nic nie mam ochoty.pewnie do jutra mi przejdzie.
pozdrawiam

[jarkoni]

lily23 opowiem paskudny dowcip, ale co mi zostało : zjazd feministek,
przewodnicząca krzyczy: od dziś nie będziemy im prać i gotować...Cała sala
entuzjazm..Po roku wymiana doswiadczen,Angielka: John już ci nie będę gotowała
ani prała..Pierwszego dnia nic nie widzę, drugiego też nic nie widze,
trzeciego: ooo John gotuje sobie jajko...Oklaski na sali..Teraz Francuzka:
wróciłam do domu i mówię: Pierre od dziś nie gotuję i nie piorę..Pierwszego
dnia nic nie widzę, drugiego też, na trzeci dzień widzę jak Pierre sam pierze
sobie majtki, kobiety to działa!!!Entuzjazm na sali...Wchodzi Rosjanka: Iwan od
dziś nie piorę i nie gotuję...Pierwszy dzień nic nie widzę, drugiego nic nie
widzę, trzeciego też nic nie widzę..czwartego dnia zaczynam widzieć na prawe
oko......Hmmmmm, mówiłem ze wredne, pozdrawiam ( czy jakakolwiek kobieta się
smiała?)

[lily23]

ja sie smialam,z tym obiadem dlatego sie wkurzylam,ze ja dopiero od niedawna
ucze sie gotowac(2 miesiace),bo wczesniej maz jadal tylko i wylacznie w
pracy ,bo ja bylam calymi dniami na uczelni.Teraz gdy zmienilam tok studiow ze
wzgledu na ciaze i wyjazd,jestem caly dzien w domu,wiec on je ze mna.I
poprostu ,to gotowanie raz mi wychodzi ,a raz nie,i mi bylo przykro ,ze nie
chcial jesc,zwlaszcza ,ze jak nie ugotuje nic -to awantura ,ze nie ma obiadu,a
jak zrobie obiad-to awantura ,ze on nie glodny.Ale ostatnio nie narzeka ,wiec
chyba robie postepy.
pzdrawiam jarkoni

[jacksparrow25]

Dziękuję Wam drodzy za ten topik i całe forum - cóż staję się właśnie 25-letnim
rozwodnikiem, na szczęście bezdzietnym, ale i tak z potężnymi obawami o
przyszłość, bardzo nadwątlonym poczuciem własnej wartości i minimalną nadzieją
na spotkanie jeszcze miłości swego życia.
W odejściu mojej żony do innego faceta i wcześniejszej zdradzie z jeszcze innym
miałem oczywiście swój udział - kilku miesięczny brak czułości i
zainteresowania z mojej strony wyłącznie tzw. życiem zawodowym, taym się
właśnie skończył. Moje próby wybaczania skończyły się tylko większym załamaniem

Miło było czytać pozytywne opinie o mężach rozwodnikach - cóż i ja sam już
przemyślałem swe błędy na wszystkie strony i póki co jedynie w sferze
teoretycznej obiecałem sobie, że już ich nigdy więcej nie popełnię. Tylko że to
wszystko właśnie tylko teoria, a w mojej głowie masa obaw o reakcję kobiety na
tak młodego rozwodnika, nie wspominając już o jej rodzinie itd.
To wszystko póki co obawy na wyrost, bo ciągle jeszcze kontempluję pustkę
czterech ścian i nie mam odwagi spojrzeć w wiadomy sposób na inną kobietę.
Ech przerasta mnie to wszystko ... jeszcze na dobre nie stanąłem mocno na
własnych nogach, a już zostały podcięte i to w tej najważniejszej sferze - brak
radości, optymizmu, odwagi mierzenia się z życiem każdego dnia, poczucia sensu
tego co robię...(mógłbym tak jeszcze wymieniać).
Rady i pocieszenia rodziny i znajomych, że przecież jestem młody, wszystko
jeszcze przede mną, że ona była, jaka była itd. wywierają raczej odwrotny od
zamierzonego skutek.
I tak to się toczy...mija dzień za dniem, a ja nie wiem jak zrobić ten pierwszy
krok.
Trzeba czasu ... ? - mija i nic, a to przecież moja młodość...

[kruszynka301]

Jackusparrow (lubisz piratów? - większość osób na tym forum przeszła lub przechodzi przez to samo, i uwierz mi, to samo odczuwałam, miałam te same obawy. Sama zostałam rozwódką z paru miesięczną córą w wieku 26 lat, więc byłam jeszcze starsza od Ciebie).
Z tego, co zaobserwowałam, każdy rozwodnik (po zdradzie partnera) przeżywa kolejno pewne etapy. Najpierw rozgoryczenie, wstyd, później analiza związku, potem zamknięcie się w sobie, wyciszenie. Po tym etapie zwykle następuje chęć poznania nowych ludzi, pierwsze rozmowy (na razie towarzyskie, bo przecież dalej odrzucamy chęć poznania nowego partnera)..... Dopiero potem nadchodzi moment, że czujesz, że uwolniłeś się od poprzedniego związku, zaczynasz myśleć, że jesteś gotowy do ponownego związku.
Jest to proces powolny, i od konkretnej osoby, od jej nastawienia i determinacji zależy, ile będzie trwał. Ja np zamieszkałam z obecnym mężem po roku od rozwodu (inna sprawa, że znaliśmy się tydzień, podejmując decyzję o wspólnym mieszkaniu).

"Trzeba czasu ... ? - mija i nic, a to przecież moja młodość.."
Teraz jestem po 30-stce, a czuję się psychicznie o wiele młodsza, niż byłam po rozwodzie (o jakieś 10 lat) - więc nie martw się, jak znajdziesz swoją druga połówkę, utracona młodość Cię dogoni.

[jacksparrow25]

Dziękuję Kruszynko za Twe słowa - pewnie masz rację co do tych etapów. Od czasu
gdy zostałem sam minęło ponad 4 mies. i chyba jestem w fazie (jak to ujęłaś)
wyciszenia i zamknięcia się w sobie. A przecież duszę i serce mam na ramieniu,
tak bardzo brakuje mi bliskości kobiety, tak bardzo chciałbym sobie samemu
udowodnić..., tak bardzo chciałbym się cieszyć ze świadomości, że to ja
wywołałem uśmiech na jej twarzy... - a jednocześnie wydaje mi się to wszystko
tak odległe.

ps - tak kruszynko lubię literaturę marynistyczną, a i filmów nie unikam -
nick jak nick, kiedyś byłem takim dobrym życiowym piratem, nie zrażały mnie
żadne trudności, a teraz...
Teraz nawet sam na siebie się złoszczę, że spędzam czas w sieci, a życie realne
ucieka.

[kruszynka301]

" Teraz nawet sam na siebie się złoszczę, że spędzam czas w sieci, a życie realne ucieka."

Jeśli chodzi o życie realne, to tam po rozwodzie byłam otoczona beztroskimi studentami, szczęśliwymi parami małżeńskimi, czyli mnóstwem życzliwych mi osób, które jednak nie potrafiły mi pomóc, bo nie wiedziały, co przeżywam - zresztą tak właśnie jest u Ciebie. Dopiero w sieci, na czacie, poznałam innych rozwodników, osoby w podobnej do mojej sytuacji, z którymi uwielbiałam dyskutować godzinami, zarówno na czacie, jak i w realu przy piwie - do czasu oczywiście, gdy jeden z nich niespodziewanie stał się moim mężem, teraz on ma wyłącznośc na dyskusje. Zostało mi jeszcze forum.

Nie miej wyrzutów sumienia, bo wiedza, że inni przeżywają podobnie, przekonanie, że po rozwodzie można być szczęśliwym, można zacząć wszystko od nowa, być jeszcze szczęśliwszym niż w poprzednim związku - ta wiedza jest bezcenna dla psychiki. W realu raczej nie otwiera się przed nowo spotkanymi osobami, a już znalezienie osoby po podobnych przejściach graniczy z cudem (nikt przecież się z tym nie obnosi).

Jeśli chodzi o uciekający czas - ja po rozwodzie (w wieku 26 lat), dałam sobie czas do 30-stki - w tym czasie obiecałam sobie, że nic nie muszę (w znaczeniu nie muszę na siłę znajdować partnera czy ojca dla mojej córy), to jest czas wyłącznie dla mnie, dla moich przyjemności, mojego dobrego samopoczucie, że przez te 4 lata będę robić, to co lubię (w moim przypadku rower, basen, puszcza, wyrzucenie 10-cm szpilek. Ta obietnica, złożona sobie samej, bardzo mi pomogła - ulżyło mi, ze zgorzkniałej, smutnej osoby (zdjęcia mi pozostały) stałam się uśmiechniętą osobą kochającą życie, i cieszącą się każdą chwilą, czego i Tobie życzę jak najszybciej.

[jacksparrow25]

Tym razem Kruszynko to już wielkie podziękowania - pomyślę nad tymi
przyjemnościami dla samego siebie...
Czytałem już o tym w różnych zakamarkach sieci, ale nikt nie zabrzmiał jeszcze
w mojej głowie tak przekonywująco jak Ty.
Pozdrawiam

[jacksparrow25]

ps - ah i jeszcze słówko w sprawie czatów - tzn. jakieś chyba kiepskie znam

[kruszynka301]

No cóż, na czaty wchodziłam 4 lata temu - wtedy internet należał jeszcze do drogich rozrywek, a i tak wcześniej niż o 23.00 nie było sensu wchodzić. Nie mam pojęcia, jak to teraz wygląda.
Tyle na dzisiaj, zaraz biegnę na aerobik, a i mąż wraca z pracy i zajmuje komputer - nie ma to jak gry wojenne w sieci, gorzej niż dziecko)).
pozdrawiam Cię bardzo serdecznie