Przepraszam

[czekolada72]

Ogladałam własnie odcinek pogladowego serialuo zdradzie i przebaczaniu. Na
motywach tegoz serialu mam pytanko do zdradzonych - czy uslyszeliscie chociaz
raz szczere "przepraszam"? I do tych ktorzy zdradzioli - powiedzieliscie
szczerze "przepraszam"? Z pelna swiadomoscia, ze wyrzadziliscie tej druguej
osobie zdrada wielka krzywde? Nie myslac "ja taki bidny/a nieszczesliwy/a
tylko sie pocieszelem/am, a ona/on nic nie rozumie i jeszcze cos ode,mnie
chce"

[kruszynka301]

Nigdy nie usłyszałam, i podejrzewam, że eks byłby zdziwiony - za co miałby przepraszać? Ciągle mi powtarzał, jaka to wielka miłość go spotkała. Za wypowiedzi w podobnym tonie na sprawie rozwodowej doprowadził sędzinę do białej gorączki, no i wlepiła mu 3.000 kosztów - sprawiedliwośc istnieje.

Już większą empatią wykazała się jego kochanka, w zamian za to lojalnie ją ostrzegłam - nie skorzystała.

[czekolada72]

A propos kochanki - moj ex swego czasu poinformowal mnie, ze da jej nr mojej
kom, zebysmy sobie porozmawialy... Ale nie odpowiedzial mi o czy niby to
mialybysmy pogawedzic )))))))))

[india8]

moja nie miała ochoty zamienić ze mną kilku słów


zamieniła sobie ze mną tylko brak faceta na faceta


a miało być tak pięęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęęeknie.............

[czekolada72]

ja nie wiem czy pomysl rozmowy byl panienki czy exa.

U mnie panienka wymienila meza i kochanka na kochanka ktorego teraz pragnie
zmienic na mezula

ce la vie

[india8]

ja znów muszę się przyznać, że nie mam tak źle

o "przepraszam" musiałam się wprawdzie upomnieć, ale usłyszałam je - bardzo to
było smutne "przepraszam"

o krzywdzie, jaką mi wyrządził usłyszałam od niego kilka razy - że wie, że mu
przykro, że stara się teraz, żeby w tej sytuacji jakoś to było - no fakt -
stara się - tylko co z tego?

ale usłyszałam też: - a co, ty byś chciała, żebym ja teraz przyszedł na
kolanach błagać cię o wybaczenie?
i tu się mylił...


na kolanach to by było za wysoko

[scrivo]

przepraszam??? co wy, drogie panie, jakie przepraszam!
ja usłyszałam, że zrobił to dla mnie, bym się przebudziła, doceniła, stanęła do walki o samca.
"co ja ci takiego zrobiłem? no przecież jestem z tobą!"
i cóż był zrobić? starałam się zrozumieć.
a trzeba był za kudły i za drzwi.
mnie niestey zachciało się jeszcze z eksem mieszkanie kupować bo jakaś malutka iskiereczka nadziei się tliła.
no i się zrobił pożar, bo sytuacja się powtórzyła a majątek dorobkowy wspólny już był. i teraz, wio, koniku, latam po sądach z podziałem majątku bo mu się należy a zgodzić się na polubowny podział nie ma zamiaru.
moje rogi to jest dopiero rozmiar!!! do tego kawał głupoty.
fuj, jak niefajnie jest tak źle o sobie mysleć.

Szkoda...

[tricolour]

... ża panowie się jakoś nie wypowiadają. Zawsze ich pełno... a tutaj niet.

[czekolada72]

czyzby "uderz w stol, a nozyce... zamilkna"? ))

Niestety...

[tricolour]

... tak wygląda... (

[bezecnymen]

sorry za spóźnienie dopiero wlazlem....a co komu po tych przeprosinach..ja nie
przepraszalem ex ona mnie tez i wcale mi tego nie brak...ani dla jakiejs
dziwnej satysfakcji ani dla spokoju!!! sumienia

Moim zdaniem...

[tricolour]

... nie masz racji.
Nie chodzi o spokój sumienia, satysfakcję. Chodzi o PRZYZWOITOŚĆ !!!

Chodzi też o sprawiedliwość. Jak się zawini, to sie przeprasza. Proste.

wywołany do tablicy

[pan_niemota]

historia z perspektywy czasu:
był moment, kiedy mocno nadwyrężyłem czyjeś zaufanie. spotkanie z kimś z netu.
kawa, w knajpce przydworcowej.
ale chciałem być wielki chłop, co to "zawsze może". oczywiście połówka (nie
wiem skąd?) wiedziała że się spotkałem. no to zamiast powiedzieć "przepraszam"
zostawiałem niedopowiedzenia. wprawdzie powiedziałem że nie skończyło się to w
łózku, ale nie było z mojej strony wyraźnej deklaracji przeprosin. Przez bardzo
długi okres czasu moja miała różne w związku z tym myśli (czego oczywiście nie
dostrzegałem, ja wielki men który moze wszystko i zawsze i bez gadania mi tam)
nie potrafiłem przeprosić.

Po jakimś czasie, gdy stosunki miedzy nami były juz na prawdę złe się
rostaliśmy. a przed samym rozstaniem było na prawdę gorąco. i nie z tej strony
co trzeba.
krótko mówiąc - widzieliśmy się średnio raz, czasem dwa na miesiąc. niby się
dogadywaliśmy, ale ciągle tryby nie mogły zaskoczyć. Przyszedł moment, że było
dużo zazdrości, duża odległość, mało kontaktu. Jak łatwo się domyśleć, był to
ostateczny moment na to żeby cokolwiek z tym zrobić. zaczęło nam się coraz
lepiej układać, tzn zaczeliśmy więcej rozmawiać i coraz bliżej być. na prawdę
zaczęło się lepiej układać.
specjalnie piszę jak najszerzej, zeby każdy mógł wyobić sobie obiektywnie
zdanie a nie mieć tylko moją subiektywną ocenę
praktycznie z końcem "zimniejszego" okresu rozstania połówka mocniej
zastanawiając się nad dalszym życiem zaczęła się rozglądać. wpadło jej do
głowy, że najlepiej zacząć od seksu z kimś "przygodnie spotkanym". Nie
wiedziała, jak się ze mną ułoży. drążyła temat "internetowo", chociaż nie
wykorzystywała okazji.
Zaczęło między nami być na prawdę dobrze. Wrócił spokój. Wróciły tematy
powrotu, wspólnego dalej bycia, zostały podjęte decyzje w związku z naszym
byciem razem.
W którymś z kolei spotkaniu powiedziała mi że podczas naszego "bycia-nie bycia"
spotkała się z kimś traktując sprawę "po męsku" (czyt. raz i po sprawie). Padło
słowo "przepraszam". oczywiscie, że mnie to zdenerwowało. dowiedziałem się o
tym na neutralnym gruncie, gdzieś w kafejce. musiałem z niej wyjść. nie było
mnie może z 5 minut, przez ten czas wypaliłem automatycznie jeden od drugiego 3
papierosy. Wróciłem i powiedziałem: ok, wystarczy. cieszę się że chcesz być ze
mną. trochę pogadaliśmy na ten temat, i wyszliśmy z knajpy objęci i
obcałowujący się. Wiedziałęm, że był moment kiedy ja postąpiłem źle. wtedy już
wiedziałem jakie uczucia nią targały ten kawał czasu wcześniej, co jej się w
głowie kotłowało. Potrafiłem powiedzieć w tym momencie "ok, chodźmy dalej, są
sprawy ważniejsze niż moje męskie ego"
za jakiś czas dowiedziałem się, że ten moment "męski" zaczął się kilkanaście a
skończył kilka godzin przed tym naszym spotkaniem. że "przygotowanie", tzn
rozmowa (nie wiem która) telefoniczna miała miejsce w momencie jak z córą
jeżdziłem na łyżwach, a ona siedziała w kawiarence obok. tydzień czy dwa
przed "właściwym" momentem, gdzie po wyjściu z lodowiska przezyliśmy na prawdę
mocno uniesione chwile (nie lubię banalności w łóżku, ale to zupełnie na
marginesie).

dość opowiadać. jest pytanie, czy lepiej nie powiedzieć "przepraszam", czy
lepiej powiedzieć to słowo nie będąc szczerym?

Aleś nakręcił...

[tricolour]

Po co te dyskusje?

Jak sie narozrabia, to sie przeprasza. Nad czym sie zastanawiać???

[czekolada72]

Ja zadałam pytanko - ja powinnam zapewne skomentowac, ale poki co - nie miejcie
mi za zle - odmeldowuje sie do spanka.
Milych Polakow rozmowek nocnych

[pan_niemota]

teoria, teoria.
w praktyce to różnie wychodzi. jak przytoczyłem powyżej. nie zawsze
przeproszenie jest szczere a tym samym czy można powiedzieć że było to
przeproszenie?
sam fakt zdrady wg. mnie nie jest tak zły jak to że się nie potrafi szczerze za
to przeprosić

[india8]

sam fakt zdrady wg. mnie nie jest tak zły jak to że się nie potrafi szczerze za
to przeprosić

to tak bardzo po katolicku - grzech i szczera skrucha

tylko czy jakieś ograniczenia ilościowe bierze sie tu pod uwagę?

;DDDDD

[pan_niemota]

tak, ograniczeniem jest 50 pchnięć i ani jednego wiecej

a dużo poważniej - nie powiedziałbym że to akurat u mnie wynika z religii, bo w
kościele po raz ostatni byłem (poza święceniami wielkanocnymi i, co dziwne w
moim przypadku, 3 kwietnia 2 godziny klęczałem) pewnie na chrzcie córki (dziś
ma prawie 6 lat). Po prostu uważam, że jak cos się stało to pozostaje to juz
faktem historycznym. a życie toczy się dalej.
a szczera skrucha.. szczerze trzeba powiedzieć "tak, zrobiłem źle". i na prawdę
tego więcej nie robić, chyba że z założenia nie chce się być uczciwym, także
wobec siebie

[gosiaas25]

Ja usłyszałam przepraszam kilka- kilkanaście razy?
szczerze - chyba ani razu
wydaje mi sie ze on nie żałował zdrady, tylko faktu, że go na niej przyłapano
niestety
a całkiem poważnie, wydaje mi się, że "przeproszeniem", chciał oczyścić sobie
sumienie, tak samo jak wszystkimi słowami które raczył wypowiedzieć na mój
temat i o sobie także.
Na nic mi się przydały słowa, puste słowa...

[kasiar74]

hej niemoto
tzn. nie przepraszałes bo nie załowałes, czy tez ciebie przeproszono wg ciebie
nieszczerze?

[pan_niemota]

tego się nie spodziewałem, same dobre pytania na tym forum. a juz myślałem że
tylko wpadnę, popiszę co mi na duszy siedzi i spadnę (z krzesła też)

nie przepraszałem, bo - być może mylnie - wydawało mi się że skoro nie
wykonałem "fałszywego" kroku, to nie jest to temat warty poświęcania uwagi, a
więc i tego że mogło to drugą stronę zaboleć. Nie wydawało mi się
prawdopodobne, żeby kawa w przelocie między pociągami (zeby nie było, jedna
kawa i nic więcej) miała mieć jakiekolwiek znaczenie. Ale zostało to
praktycznie w jej głowie do dziś, chociaż na prawde nie miało zupełnie żadnego
znaczenia.
a przeprosiny? w sumie szczere, bo się układa na prawdę coraz lepiej i się z
tego powodu cieszę, chociaż kilka drobiazgów które "umknęły" - głównie chodzi o
czas (nie kiedy było dużo niepewności tylko kiedy zaczęło już słońce poważnie
wychodzić zza chmur) i przez to w sumie gdzieś siedzi we mnie zadra. Bo nie
rozumiem mechanizmu, chyba że przyjąć że po prostu wcześniej gdzieś się
rozkręcało, i musiało się tak po prostu stać bo ona nie była już w stanie tego
wyhamować.
Nie to, żebym miał jej za złe, chcę z nią być i nie chodzi tu o wylewanie żali
czy coś. chciałem tylko pokazać że nie zawsze słowo "przepraszam" wystarczy.
Nie mogę przepraszać za coś, co w moim przekonaniu nie jest (było)
przewinieniem. Powinienem przeprosić za coś,co się zrodziło w jej głowie. Tylko
że niestety tego nie wiedziałem

[bursztynowe]

To magiczne słowo nalezy się także w wielu innych, całkiem codziennych i
zwyczajnych sytuacji. Deficyt owego zaklęcia, na dłuższą metę przeradza się w
rozpad.


Ale banały wypisuję, kurde. I tak, jak ktos się za młodu nie nauczył skruchy,
tylko wpojono mu że wszyscy inni wkoło są "be", nigdy się nie zdobędzie na takie
słowo.

Tylko w "Love story" nie trzeba było mówić 'przepraszam'