Do Scriptus

[nie_ma_nic]

Wiem, wiem, powinno byc na priva takie pytanie, ale niech
tam,pytam...Przeczytałam w którymś z wątków, że macie zamiar pobyc z żoną
jeszcze jakies 5 lat, by dziecko nie odczuło za bardzo
rozwodu...Hmmm...zastanawiam sie ile Twoja pociecha moze miec lat w takim
razie. Ja własnie decyzje o rozwodzie podejmuje teraz ze względu na to, że
dzieci sa jeszcze male (5 i 2 lata). Nie wyobrazam sobie zebym miała zrobic
im to własnie za jakies 5 czy 7 lat. To jest chyba wtedy najgorszy moment tak
myśle. Dzieci w tym wieku przyjmują strasznie wszystko do siebie, mogłyby
pomyślec ze to ich wina (wiem, że często tak sie dzieje). Wiem, że dla nich
to pewniebyłoby lepiej rozwodzic sie za 10 czy 15 lat. Problem w tym, że ja
nie mogę juz czekac nawet 5 lat. Nie mogę nawet roku. Zwariuje
inaczej....Powiem tak: moje dzieci są dla mnie wszystkim. Duszę sie cholernie
w tym układzie w którym jestem, ale dla nich jestem w stanie poświecic wiele,
samą siebie tez....

[india8]

nie_ma_nic, nie jestem pewna czy dobrze Cię zrozumiałam - zamierzasz zatem
zostać z mężem czy od niego odejść

[nie_ma_nic]

Straszny mam mętlik w głowie jednak..Bardzo chce odejsc, ale dzieci są wazne.
Czytam rózne wątki, fora. Natykam sie na informacje, ze Sąd kieruje sie dobrem
dzieci...czy będzie sie kierował tym, że żle mi, cholernie żle z tym
człowiekiem, że czuje sie poniżana, nieszanowana, niekochana.... Czy to
wystarczy? A co jezeli wezmą mnie za wariatke, której po prostu znudził sie
taki układ? A co jezeli trafie na jakiegos skostniałego sędziego dla którego
dobro rodziny będzie ważniejsze niz moje uczucia? Przeciez nie mam dowodów,
obdukcji...nie wiem nawet co mogę w tym cholernym sądzie powiedziec a co
nie..nic juz nie wiem..moze za duzo siedze w necie
nie wiem czy cos z tego rozumiecie w ogole, niewazne
M. jutro wraca z ciepłcyh krajów, stresa załapuje i psycha mi siada po prostu
ehhh, wiecie czego sie boje najbardziej chyba? ze Sąd mi nie da rozwodu....tak
po prostu

[scriptus]

Odpowiem Ci wprost. Prawdopodobnie żadnego rozwodu u nas nie będzie, chociaz
małżeństwo z nas żadne. Układ mocno niesymetryczny, to znaczy, ja kocham moją
żonę, choć mam wiele wad, a na dodatek jestem człowiekiem konserwatywnym,
przeciwnikiem takich wynalazków cywilizacji nowoczesnej, rewolucji francuskich i
innych, jak rozwody, aborcje, eutanazje, rozbijanie rodziny, przemoc w rodzinie
itd, chociaz z tych nowoczesnych rzeczy, uwielbiam urozmaicony, intensywny, acz
zdecydowanie monogamiczny seks.
Żona moja natomiast ma niespełnione oczekiwania w naszym małżeństwie, w związku
z czym ma powracające ciągle okresy, w których mnie nie kocha i chce sie
rozejść. Jednak jej rozwodzenie polega na tym, że stwierdza, że sie chce
rozejść, a ja mam to iść załatwić, najlepiej ze swojej winy i tak, żeby Ona tam
nie musiała chodzić, bo nie ma ochoty, ani czasu, a w końcu to ja jestem w
naszej rodzinie od załatwiania spraw urzędowych. W porządku, ale to nie ja
chcę się rozwodzić, skoro tak, niech ona załatwia. Na to Ona stwierdza, że nie
ma czasu, ale to nie ma znaczenia, powinienem się wyprowadzić. W porządku, ale
od powrotu z pracy do momentu jak pójdzie syn spać jestem w domu z synem, w
końcu to mój syn. Wszystko jest dobrze do momentu, kiedy już mam wyjść, bowiem
syn oświadcza, że ma to wszystko gdzieś i będzie mieszkać z tatą. Nie rozmawiamy
o tych sprawach przy dziecku, ale ono dobrze wie, gdzie raki zimują i jest czujne.
Żeby nie stresować biednego dzieciaka, moja małżonka odpuszcza sobie, ale
oświadcza, że i tak sie rozwiedziemy, jak dzieciak będzie na tyle duży, że to
nie będzie miało znaczenia, czyli, powiedzmy jak będzie miał 17 - 18 lat

Nasz syn ma 12 lat. Jest dzieckiem wrażliwym, uczuciowym, kocha nas oboje i
oboje jesteśmy mu potrzebni. 17 - 18 lat będzie miał za 5 lat i stąd termin
rozwodu )))))

Potem moja małżonka pochodzi przez miesiąc czy dwa nabzdyczona i nie będzie za
mną w ogóle rozmawiać. Potem zwycięży biologia i będzie mnie przez dwa miesiące
bardzo kochać, potem znowu jej przejdzie i prawdopodobnie znowu zacznie mówić o
rozwodzie.
Takich cykli już było kilka, zatem mogę sobie pozwolić na taką predykcję zdarzeń
przyszłych. Oczywiście, oboje kwalifikujemy się do psychiatryka, ale to też
odłożę na za lat kilka, na razie muszę wychować mojego dzieciaczka, który jest
dla mnie najważniejszy na świecie. Oboje go kochamy, nie krzyczymy na niego,
żadne z nas go nigdy nie skarciło fizycznie, ma wszystko, co tylko takie dziecko
potrzebuje, z wyjątkiem mądrych rodziców i zdrowej atmosfery w domu. Próbowałem
juz zasięgać porady specjalistów od spraw rodzinnych, ale ponieważ u nas nie ma
jakiejś patologii rodzinnej w postaci alkoholizmu, przemocy, itd, niewiele mi
doradzili. Zatem po prostu muszę być cierpliwy i raczej nie oczekiwać, że będę
szczęśliwy. Zapewne kieruje mną podobna motywacja, jak Tobą...

[nie_ma_nic]

Dzięki za odpowiedzHmmm...moze i podobna motywacja ale altruzim zdecydowanie
u mnie mniejszy....Nie sądzisz, ze mimo tego ze dajecie dziecku z siebie
wszystkie najlepsze zachowania i cechy dajecie mu jednak je kazde z osobna a
nie razem?(nie wiem czy zrozumiesz tok mojego myślenia, ale ja zyje ze tak
powiem z pisania i pod koniec dnia to mi sie juz myślec nie chce, sorki) Mysle
ze taki 12 letni chłopak to kuma bardziej niz sie nam wydaje... tego chyba
chce/ chciałabym oszczędzic swoim dzieciom. Wole jak będą sie wychowywac z
dochodzącym ojcem ( w sumie, to on taki cały czas dochodzący jest, często
przychodzi wieczorem jak juz spią, rano na nie wrzeszczy, bo on sie chce
wyspac, albo teraz: nie ma go od tygodnia i dzieci słowem o nim nie wspomniały)
niz fundowac im taki emocjonalnie-popaprany chłód jaki panuje do tej pory w
moim domu...Az strach pomyślec co z nich moze wyrosnąc? Jak oni będą traktowac
swoich partnerów ja dorosną, zwłaszcza syn, boje sie ze powieli model mojego
M., ze będzie taką zimą oślizgłą rybą w przyszłosci...Tylko z tego co piszesz,
to Wy sie chyba jednak kochacie, prawda? Moze i kryzysy częstsze niz w
normalnej (tia, tylko co to jest normalnośc)rodzinie, ale generalnie chyba da
sie zyc?

[nie_ma_nic]

I tak jeszcze sobie pomyślałam... Ja chyba nie porafię oddzielic normy od
patologii. Nie wiem za bardzo co jest normalnością, dlatego na wiele rzeczy
przymykałam oko, bo myślałam ze tak ma byc, ze wszyscy tak zyją. Gdzies tam
podświadomie sie buntowałam, ale nie umiałam nic z tym zrobic. Jestem DDA, mój
mąz tez. Kompilacja takich dwóch jednostek nie moze przyniesc chyba nic
dobrego...teraz mamy tego efekt Szkoda tylko ze o tym ze on jest DDA
dowiedziałam sie juz po ślubie, mimo ze byłam z nim juz wtedy od czterech
lat....

[scriptus]

Nie wiem, co to DDA

[scriptus]

Nie masz racji, sytuacja jest u nas chora i bardzo źle wpływa na dziecko. Uczy
się między innymi takiego życiowego cwaniactwa, rozgrywania swoich interesów na
różnicach między nami. Nie uda mi sie go nauczyć normalnej rodziny, choć oboje z
żoną pochodzimy z normalnych, a nie patologicznych domów. Mam nadzieję, że
chociaż będzie umiał kochać, i znajdzie sobie taką ciepłą i kochającą żoną,
jakiej ja obecnie zadroszczę moim znajomym. Bardzo pragnę takiego serdecznego
uśmiechu i przytulenia, a kiedy już na tę moją kobietę przyjdzie fala czułości,
to oczywiście, uczestniczę w tym całym sobą, ale patrzę podejrzliwie, kiedy się
to skończy. Możesz się śmiać ze mnie, ale ciągle noszę w telefonie (i go nie
kasuję) SMS od mojej żony z 2002 roku "Kocham Cię", od tamtej pory to wyznanie
usłyszałem jeszcze tylko jeden raz, pod koniec zimy w tym roku . To mi pewnie
znowu musi wystarczyć na conajmniej pół roku...

Tak się tutaj pożaliłem, publicznie niemal, ale nie czuję się szczęśliwy...
Wiem, że głupota należy do przypadłości nieuleczalnych, zatem sam jestem sobie
winien.

A te 5 - 6 lat to termin, w którym może się wydarzyć co następuje: Dziecię
pójdzie na studia, usamodzielni się i założy rodzinę, a we mnie, wobec braku
innych czynników stabilizujących rodzinę może zwyciężyć wygodnictwo, potrzeba
świętego spokoju, nad lękiem przed samotnością i potrzebą towarzystwa. I nie
potrzeba do tego rozwodu. Wystarczy, że będę miał za dużo pracy, żeby ja
skończyć przed północą, prześpię w pracowni, bo przeciez na te kilka godzin nie
opłaca się jechac do domu. A wtedy to może???? ona zacznie do mnie przyjeżdżać z
kanapkami )). Mam takich znajomych we Francji, 10 lat starszych od nas, ale
tak, jak bym widział naszą rodzinę, 10 lat później...

[nie_ma_nic]

DDA-Dorosłe Dziecko Alkoholika

[scriptus]

Aha...
Cóż, wiem, że bycie dzieckiem alkoholika ma traumatyczne następstwa, zatem,
współczuję. Jednak o alkoholu wiem (z autopsji) tylko tyle, że jak się go za
dużo wypije, to potem boli głowa, a o alkoholiźmie - że alkoholik wypija za dużo
stanowczo za często, a potem zachowuje się nieodpowiedzialnie. Z kolei
nieodpowiedzialne zachowanie często bywa przyczyną rozwodów i tragedii dzieci.
Niestety, nic użytecznego z tej mojej stereotypowej wiedzy nie wynika
Trzymaj się zatem i życzę, żeby udało Ci się uniknąć podobnych błędów w
wychowaniu Twoich dzieci.

[anybody1]

to może nie jest pytanie na to forum, ale skoro już mowa o DDA, czy byłaś może
kiedyś na spotkaniu DDA?

[nie_ma_nic]

Wiesz co? Mysle ze kiedys byłam bardzo podobnie nastawiona do odbierania i
dawnia miłosci drugiej stronie. Tylko, ze im wczesniej zdasz sobie sprawe ze
nie mozna zmusic drugiej strony do miłosci, tym łatwiej podejmuje sie pewne
decyzje. Szczęściasz z Ciebie mimo wszystko (chodzi mi o ten 2002i wcale nie
mam zamiaru sie z Ciebie smiac. Zawsze zazdrosciłam kobietom takich
romantycznych facetów

[scriptus]

Zdaje sobie sprawę i nie próbuję zmuszać. Ja tego tylko mogę pragnąć i na to
czekać. Być może się nie doczekam, ale jak przestanę, to się na pewno nie doczekam.

[anja_pl]

a jednak jesteś szczęściarz

[scriptus]

anja_pl napisała:

> a jednak jesteś szczęściarz

To, to ja wiem, tylko czemu mi tak źle i smutno?

[anja_pl]

masz Ją obok, w każdej chwili może powiedzieć, że Cię kocha...
a Ja mogę usłyszeć zdalnie, nie kocham...
palec mi napuchł i obrączki nie mogę zdjąć, noszę ją, ale właściwie nie wiem po
co,
idę spać, jak wypiję herbatkę, bo mi się smutno robi i jeszcze w dołek wpadnę
dobranoc

[scriptus]

Może masz rację, może nie. Poszła do sąsiedniego pokoju i wiem, że na pewno się
już do mnie dzisiaj nie odezwie, nie mam złudzeń, bo przed chwilą Ją widziałem.
Jak byłem przed tygodniem w Wiedniu, wyobrażałem sobie, że gdyby była blisko, to
bym ją przytulił. Zadzwoniłem... i po kilkunastu sekundach przeszło mi zupełnie,
zimna, jak ciekły azot. Poszedłem na piwo i nawet piwo już mi nie smakowało.

[akacjax]

Lepiej już teraz pomyślcie o terapii dla siebie. Za te kilka lat (kilka takich
huśtających cykli)zjedziedzie dziecku psychikę.
Im dziecko starsze, tym trudniej nie wciagnąć go w rozwód. Poza tym cały czas i
tak tkwi w tym. A to jest gorsze niż rozwód. A na pozór nic nie widać.
Wiem, co mówię, bo popełniłam taki błąd.

[scriptus]

Masz rację
Już chodziłem do terapeutki, niewiele pomogło
Chyba prędzej załatwię zezwolenie na budowę elektrowni atomowej w środku
rezerwatu, niż naprawię tę naszą pokręconą rodzinę

[bursztynowe]

Dzieci chcą mieć szczęśliwych rodziców!
A jeśli tak się nie da, to przynajmniej nie takich co to naśladują Chrystusa w
imię nie wiadomo jakich złudzeń i bredni. Masochizm nie jest najlepszą metoda
wychowawczą i choćby nie wiem jak byśćie sie chowali, dzieci i tak widzą
wszystko. Wasz dramat. Nawet jeśli o tym nie mówią...

Życzę wszystkim tym, którym pisane jest się rozwieść, by stało sie to jak
najszybciej, a pozostałym... by nie dali się zjeść codzienności i kochali
swojego partnera ze wszystkich sił...


Buziaki, kochani

[scriptus]

Cóż, trudno nie przyznac racji, but... what action is needed??? Co mam wpisać na
"todolist"? Zaraz z rana do sądu z wnioskiem, czy też dosypać dużo jakiegoś
proszku z sexshopu do porannej kawy żonie?

[bursztynowe]

a z jakiej racji to uczestnicy jakiegoś internetowego forum mają decydować o
Twoim życiu????

[scriptus]

bursztynowe napisał:

> a z jakiej racji to uczestnicy jakiegoś internetowego forum mają decydować o
> Twoim życiu????
>

To absolutnie niemożliwe, nikt nie będzie decydował o moim życiu, poza mną. Nie
wiem, czy zauważyłeś, ale ja ciągle wierzę w to co powiedziałem kiedyś, że w
żadnych okolicznościach nie opuszczę Jej aż do śmierci, i że niezaleznie od
tego, co się stanie, choroba, inne zdarzenia, pozostanie moją żoną. A ja,
niezależnie od wsystkiego powinienem Ją wspierać i opiekować się Nią. Nawet,
jeśli Ona nie chce, lub nie może obdarzyć mnie wzajemnością. Nie jest tak, że w
ogóle nie mogę na nią liczyć, w sytuacjach bardzo trudnych (np poważna choroba)
zajęłaby się mną na pewno bardziej, niż człowiek obcy, i nie mniej, niż żona
powinna. Myślę, że mnie nie zdradza z innymi mężczyznami. Jednak mi brak takiego
codziennego "cześć misiu, jak tam dzisiaj było..." buziaczek, czy jakaś inna
czułość, oczywista u małżonków. Inicjatorem czegokolwiek bywam tylko ja, przy
czym mogę być zaakceptowany, lub, co zawsze boli - odtrącony.

Wiem, że na żadnym forum nikt mi nie pomoże, ale mam potrzebę rozmowy o tym, co
mnie boli i na tym forum jest kilka osób, które mnie chociaż rozumieją, jeżeli
nawet się nie zgadzają z moim postępowaniem i postąpiłyby inaczej.

I chociaż nie chcę rozwodu, stale poruszam się w tej sferze, mam poczucie, że mi
zagraża, szukam recepty na samotność u ludzi, którzy tego doświadczają. Nie
szukam jednak pary, partnerki, przynajmniej, dopóki nie przydarzył się rozwód, a
obecnie wydaje mi się, że potem również nie. Na forum znalazłem ludzi, którzy, z
racji tego, że mieli, lub mają podobne przeżycia, rozumieją moje odczucia i
odnoszą się życzliwie. To wszystko.

Jesteś pewien?

[tricolour]

...że to, co robisz, to jakiekolwiek decyzje? Że decydujesz o swoim życiu?

Mam wrażenie, że cały czas uciekasz od decyzji, znajdujesz dziwne wytłumaczenia,
usprawiedliwienia byle tylko ich nie podjąć i nie mieć żadnych konsekwencji.
Toksyczny związek dalej trwa, a w nim dziecko... które nauczy się
niepodejmowania decyzji. Przez nasladownicwto - tak głownie uczą się dzieci.

Pozdrawiam.

[nie_ma_nic]

Nie sądziłam ze ten wątek tak się rozwinie Scriptus, a czy Ty się
najzwyczajniej w swiecie nie boisz tego ze ona naprawde kiedys Cie zostawi? Czy
przyjmujesz to w ogole do wiadomosci? Powiedzmy odejdzie za te 5 czy 10 lat?
Tak jak to pisałam juz, nie zmusisz nikogo do kochania...Jakos tak sie składa
ze w moim najbliższym otoczeniu jest para w której mąż zostawił zonę po 39
latach małzenstwa! Troche mi przypominasz mojego M. Tez wiecznie tylko o tym
gadałam, nic nie robiłam w tej sprawie. Do teraz. No tak, tylko ze Ty kochasz
swoją zonę...Ciezka sprawa..Ale myśle, ze zawsze przy rozstaniu jedna ze stron
cierpi bardziej...Niewątpliwie dziecka żal najbardziej, dlatego tak jak w
poście w którym zaczynałam ten wątek, ja chce rozwodu teraz, kiedy dzieci są
jeszcze małe i niewiele z tego wszystkiego kumają....

dzieci kumaja

[anja_pl]

i to więcej niż nam dorosłym sie wydaje, bez względu na to ile maja lat, to że
nic nie mówią, to może być problem z nazwaniem swoich uczuć, odczuć, i w koncu
strachu
i myślę, że przez to im jest jeszcze gorzej,

Scriptusie idź razem ze swoja żona na terapię małżeńską, bo to ma sens jeśli
obie strony chcą być razem, tylko wtedy uda się Wam poskładać Wasze małżenstwo,
jedna osoba nie jest w stanie wszystkiego ułożyc, to życie we dwójkę i trzeba
we dwójkę się przyłożyć,
tak troszkę zazdroszczę Twojej żonie Twojej miłości,

[kasiar74]

Scriptus a może do tego jestes przystojny, pomagasz w codziennych obwiązkac i
nieźle zarabiasz?

[nie_ma_nic]

Kurde, tez chciałam o to zapytac juz wczesniej, ale w innym wątku (a moze w
tym?) Scriptus jakos tak zbył mnie po prostu Ech...niektóre babki to mają
jednak fajnie (patrz: zona ScriptusaNie! Teraz sobie przypominam, on po
prostu od razu przywalił tekstem, że nikogo nie szuka, bo zonę kocha z całego
serca. Pierdoły jakies wypisuje, wybaczcie, stres mnie puścił po rozmowie
kwalifikacyjnej. Ale headhunterka dosyc zadowoloną minę miała. Kto wie..moze
zmiana pracy będzie?

[scriptus]

Czy ja wiem, zarabiać z pewnościa wolałbym więcej, prawie zawsze robię śniadanka
i kolacyjki, za to nie piorę, nie prasuję, czasem trochę sprzątam. Z pewnością
nie odbiegam od męskiej przeciętnej, jeśli chodzi o robienie zamieszania w domu
)))).

[viillemo]

Scriptus, pamiętaj o jednym... każdy ma wady, każdy, ale Ty do tych swoich wad
na dodatek jesteś na prawdę kochany..., kiedyś Ci to napisałam i nadal
podtrzymuję

[scriptus]

viillemo , lezka w oku,

wiesz, juz mi bylo lepiej, i znowu jest zle...
moze to tak musibyc periodycznie????

[jarkoni]

Scriptus ale dajesz sobie kadzić i słodzić tym wyrachowanym płci innej
Pamiętaj, że to ja najbardziej spontanicznie się ucieszyłem, że się znów
pojawiłeś....
Ja tam mam swoją koncepcję: może powinno wydarzyć się COŚ, oczywiście nic
tragicznego, ale coś co pozwoli Twojej żonie na zrozumienie jakiego faceta ma
przy boku...Doceni wtedy..

[scriptus]

Pamiętam, że się cieszyłeś,
Ale Viillemo mówiąc coś ciepłego tak mnie zaraz odmroziła. Ciepło mi się
zrobiło, cóż , łasuch na słodkie jestem )))
Takich rzeczy mi brak w domu....
Co by nie powiedzieć, uwielbiam kobiety, lubię ich towarzystwo, ale wierny
jestem jednej )))), może mądre i wyrachowane to nie jest, ale czy każdy musi
być zaraz mądry??? ;DDDDDD

[kasiar74]

wlasnie za to cię lubimy

[scriptus]

Miło mi niezmiernie, ja Was też lubię..

[marta.sama]

Możesz być mądry swoją własną mądrością, inni ocenią to jako "nie-mądrość" (a
co Cię inni obchodzą) ale nie bądź wyrachowany.

[viillemo]

Scriptusku, wiesz, ze na mnie zawsze możesz liczyć), tylko bardzo mi przykro,
ze nic się nie zmieniło w Twoim małżeństwie( Mówiac szczerze po cichu
liczyłam, że jest już ok., echhhhh taka ze mnie cholerna optymistka( Jarkoni
ma rację (o Jarkoni czyżbyśmy znowu się zgadzali? ), ona nie wie co ma i mam
nadzieję, ze kiedyś do cholery zacznie widzieć!!!!

[scriptus]

Dzięki Ci Viillemo za słowa otuchy

Cóż, jako technik o sporym zacięciu do fizyki mam tendencję do przypisywania
obserwowanym zjawiskom natury znanej mi z matematyki i fizyki, w tym wypadku
falowej. Ponieważ było lepiej, potem gorzej, potem znowu lepiej, etc, mogę być
optymistą (będzie lepiej) i pesymistą (potem znowu będzie gorzej). Co więcej,
zjawiska falowe w fizyce zwykle mają tendencję do wygasania. To jest niezbyt
optymistyczne, bowiem poziom stabilizacji leży zwykle pośrodku. Ciekawe zatem,
czy ten "pośrodek" będzie dla mnie zadowalający...
To taka , nieco ironiczna dygresja, niestety wzajemny stosunek między dwojgiem
ludzi nie jest zjawiskiem fizycznym, stosowanie praw fizyki nic tu nie daje.
Chociaż, bardzo mi pomaga wywiedziony z tego doświadczenia myślowego optymizm.
Coś tak, jak analiza techniczna kursów giełdowych, może być tylko pomocniczym
narzędziem, wspierającym analizę fundamentalną, niemniej jednak i tak nie ma
mądrych na giełdy, które zawsze zrobią, zgodnie z prawem Mc Murphyego największy
krach wtedy, gdy przyniesie to największa szkode inwestorom ... ))))