Terapia?

[a_cynamonka]

Witam wszystkich. Poczytuję Was od jakiegoś czasu mając nadzieję uzyskać
jakiś wgląd w dusze rozwodników, troszkę skorzystać z Waszego doświadczenia.
Nigdy rozwodu nie przeżyłam, ale od trzech miesięcy pewien świeżo upieczony
rozwodnik stał mi się bardzo bliski. Gdy się poznaliśmy był zaledwie dwa
miesiące po rozwodzie, a wcześniej sytuacja kryzysowa, która do tego
doprowadziła trwała ok 1,5 roku. Ojjjj, żebym to ja wówczas wiedziała w co
się pakuję... ale cóż, magia, czar, obustronna fascynacja zrobiły swoje i na
początku wyglądało na to, że pan jest gotowy do nowego związku. Ale do
rzeczy - tak jak to widzę teraz, nasz związek nie ma szans, coraz częściej
myślę o tym, żeby się usunąć, byłam chyba (chyba ?!) jakąś pocieszycielką,
przyjaciółką, nie wiem już sama kim, teraz jestem już chyba tylko jego
kolejnym problemem... Kilka dni temu usłyszałam, że co do nowego gniazdka, to
on teraz będzie bardzo ostrożny a związanie się ze mną źle go ustawi w oczach
jego dzieci i da argument do ręki jego byłej żonie (widzicie, tato kogoś ma,
to on nas zostawił!) więc... sami rozumiecie. Do tego dodajmy ciągłe wahania
nastroju, poczucie krzywdy, zraniona ambicja, wściekłość na ex... - wiem, że
to niestety znacie. Chciałam Was w związku z tym zapytać, czy nie sądzicie,
że w takiej sytuacji przydałaby się jakaś profesjonalna terapia? Wiem, że ja
osobiście mu pomoć nie mogę, ale chciałabym jednak coś zrobić, coś
zaproponować. Czy ktoś z Was ma tego rodzaju doświadczenia? Czy komuś terapia
pomogła? Może ewentualnie możecie kogoś naprawdę dobrego polecić? Dziękuję i
pozdrawiam

[undyna]

sama się z tym borykam, tylko że obydwoje jesteśmy na świeżo z tym wszystkim,
ja nawet bardziej na świeżo niż on, trudny związek, czasem to mam dość... Jeśli
jest dużo fajnego w tym twoim związku, to może jeszcze przeczekaj, on musi
to "zwymiotować".

[mindsailor]

i jak sobie z tym radzisz? byłaś u psychologa? rozmawiacie dużo o Waszym
związku? bo ja tez mam czasem dość. często mam dość bardziej siebie niż jego.
jestem nieznośna, wredna, potafię zagrać na najbardziej bolesnej nucie, jestem
kąśliwa. a potem mam kaca, jest mi przykro i wstyd, ze sie tak wrednie
zachowałam. jestem zmęczona tą szarpaniną(
i coraj bardziej utwierdzam się w tym, że psycholog tu nie pomoże. jeśli ja
sama sobie nie pomoge, psycholog nic u mnie nie zdziała

[a_cynamonka]

Mind, ludzie jednak chodzą do psychologa, tak? To chyba nie może być wszystko
bujda..., może jednak spróbuj!

[undyna]

rozmawiamy bardzo dużo, praktycznie wszystko staramy się omówić, co jest fajne,
co się poprawiło u nas dzięki temu, że jesteśmy razem, co nam przeszkadza, co
można z tym zrobić, ale bywa czasem tak, że szkoda gadać, np. w niedzielę rano
była kłótnia ostra, powód? już sama nie wiem, generalnie wszystko zaczęło się
od tego, że musiałam iść do mojego przyjaciela po klucze i tam miał być mój mąż
były, który w zasadzie cały czas stara się o mnie i którego nadal bardzo lubię

[mindsailor]

to dobrze, że rozmawiacie. M. (nie mąż) unika rozmów na poważne tematy jak
ognia. kiedy ja zaczynam mówić, co mnie boli, co martwi, co gryzie w naszym
związku on ucieka od rozmowy i mówi, że nie ma już siły tego wałkować, że
trzeba żyć, a nie rozmyslać i rozpamiętywać. a ja musze się wygadać, musze to z
siebie wyrzucac co jakiś czas. M. jest zamknięty w sobie, wszystko dusi, nie
pokazuje emocji. z boku wygląda, jakby go to nic nie interesowało. dopiero gdy
sytuacja wybucha, gdy nagromadzi sie za wiele niedopowiedzianych spraw, zaczyna
mówić. a tak, udaje, że wszystko ok. jest jak żółw w skorupie
a ja muszę wygadaniem wyrzucić z siebie, to co mnie gryzie. strzelam myslami
jak z łuku. ale gdy natrafiam coraj częściej na jego milczenie, albo wręcz
deklarację w moją stronę, że "on nie ma siły już tego rozdrapywać" i "mam dac
spokój", sama robię się zamknięta i pęcznieje we mnie to wszystko, co
niepowiedziane. czasem już nawet nie chce mi się z nim gadać o czymkolwiek, bo
o pogodzie, to mogę z koleżanką. oddalamy się od siebie a ja nie mam siły się
starać cały czas. dla niego taka sytuacja, kiedy nic nie mówimy na te drażliwe
tematy jest ok. a dla mnie nie

[undyna]

może wtedy kiedy akurat wyczujesz, że można, powiedz mu jak się z tym "nie
rozmawianiem" czujesz, jak to w Tobie rośnie (ja wiem jak to rośnie, może dojść
do wymyślenia niestworzonych rzeczy), nic z tych trudnych tematów nie poruszaj
wtedy, ale po prostu mu powiedz jak bardzo potrzebna jest Ci rozmowa i poproś
go żeby sobie to sam przemyślał, może na początek piszcie do siebie maile, bo
takie rozdrapywanie rodzi dużo negatywnych emocji, a z odległości to nie tak
straszno. Albo napisz mu to w liście co czujesz i że musisz porozmawiać, nie
dziś, nie jutro ale jak poczuje, że jest gotowy, w każdym razie zrób to tak
żeby nie czuł zbytniego nacisku i żeby chciał to zrobić dla Was i związku.

[mindsailor]

tylko, że nigdy nie ma właściwej pory na rozmowę on unika tematu jak ognia, a
wtedy wiesz, co się dzieje
a ja mam dość gadania do ściany (bo tak czuję, że gadam do ściany, a nie do
niego), a kisić w sobie tego nie potrafię.
on jakby uciekał od tematu i udawał, że nie ma problemu, że wszystko jest ok. a
mi powoli tez się odechciewa dyskutowania z nim o czymkolwiek

[phokara]

Mindie,
cholera, rozumiem, ze Ci sie odechciewa... tylko nie wiem dokad to prowadzi. Bo jednak zlota
zasada, ze trzeba rozmawiac, jest sensowna. Nikt z nas nie ma daru jasnowidzenia...
Napisalas, ze M. jest raczej typem introwertyka - to dosc spore wyzwanie... ale moze jakos
trzeba probowac go podejsc na spokojnie.
Brak rozmowy jest niestety zgubny w skutkach.

Na pocieszenie napisze, ze rozmowy tez bywaja zgubne - zwlaszcza, kiedy jedno o dupie, a
drugie o slupie (jak ja z Exem)
pozdrowionka

[scriptus]

phokara napisała:


> Brak rozmowy jest niestety zgubny w skutkach.

Oj tak... przerażliwie

[a_cynamonka]

Dziękuję! Ale chodzi mi o Warszawę. Gdybyś jednak mogła napisać coś więcej o
swoich doświadczeniach z terapii... Ja jakos instynktownie w to wierzę, ale
szukam "argumentów z pierwszej ręki"

[undyna]

nigdy nie byłam na terapii żadnej, raczej koleguję się z terapeutami i sama też
pewnie będę terapeutą jeśli kasy nie będzie brak, nie pójdę na terapię, bo to
wszyscy moi znajomi, a jeśli jeszcze ich nie znam, to pewnie wkrótce poznam,
same się terapeutyzujemy, w każdym razie jeśli trafisz na odpowiedniego, to
może Ci to wiele dać, mi taka rozmowa z terapeutą, co prawda nie w ramach
terapii tylko takie koleżeńskie zwierzanki wiele daje, czasem potrafi olśnić,
dać nowy pomysł, nowe siły, parę rzeczy sobie można przerobić, wiele poukładać
w głowie, tylko, że w Waszym przypadku powinno to iść takim torem najpierw on
sam przerobi stary związek, a potem jeśli będzie chciał, to razem musicie iść
na tzw rodzinną. Terapeuta musi być taki, że mu przypasuje, nawet najlepszy nie
przypasuje każdemu w końcu to ludzie z ludżmi pracują

[kasiar74]

człowiek przeżył traumę ale do mu nie daje monopolu do wyżywania się na tobie.
Postaw sprawe jasno, ze bedziesz przy nim, ze go bedziesz wspierac,
zaakcetujesz jego dzieci ale on musi sie z toba liczyc, z tym ze masz uczucia.
Byc moze odezwa sie jacys mezczyzni po rozwodzie. Ja tez kiedys poznalam prtzez
net takiego pana tuz po rozwodzie i szal bym nie z tej ziemi, rozmowy po swit
(telefoniczne) trwalo to chyba ze 3 miesiace. Potem facet zmienial kobiety jak
rekawiczki i ciagle szukal zamiast sie wyciszyc i zastanowic nad soba. Ostatnio
sie dowiedzialam ze w 6 lat po rozwodzie sie ozenil.

[a_cynamonka]

Ciarki mnie przechodzą jak to czytam. Jestem na sinusoidzie. Dzisiaj akurat się
wznoszę, a jak będzie jutro? Staram się mu to komunikować co mówisz, jakoś
łagodnie ustalać granice, ale wiem że o zadnym stawianiu pod ścianą i domaganiu
się decyzji nie może być mowy

Jak facet będzie...

[tricolour]

...ze dwa, trzy lata po rozwodzie, to może już przestanie mysleć o swojej byłej
żonie. Wcześniej na to są marne szanse, co widać po tutejszych postach...

Jeżeli chcesz być w takim związku, to Twoja sprawa.

Pozdrawiam.

[bezecnymen]

ano... sam byłem takim facetem jeszcze ze 3 lata temu,
do dziś się wstydzę tego kim byłem dla kobiet, które wtedy pojawiły się w moim
życiu
porozmawiaj z nim otwarcie...albo to się skończy albo nie i będziesz wiedziała
kim dla niego jesteś

[scriptus]

Ja jestem facetem, który już pewnie "nigdy nie zaufa żadnej kobiecie". Nie wiem,
czy takie "nigdy" może trwać rok, 3 lata, 10 lat, czy 100, ale pewne jest, że
nie krótko .

[bezecnymen]

nie jesteś po rozwodzie scrpitusie...masz czas się o to martwić

[scriptus]

może nie będę, choć, nie wiem, czy mojej kobiecie jeszcze zaufam, a to mało
optymistyczne uczucie

[a_cynamonka]

Tricolour, Scriptus, Bezecny - tego się właśnie obawiam o czym piszecie, zdaję
sobie sprawę, ze tak może być. Ten czas.... I tak Tricolour, tak, wiem, ze to
moja sprawa czy tego chcę czy nie. Tylko że ja nie o to pytałam czy według Was
mam z nim być czy nie. Pytałam o ewentualne doświadczenia z terapii i
ewentualnie kogoś godnego polecenia. a swoją sytuację nieco opisałam, bo w
takim podłym nastroju wczoraj byłam, w takim kiedy to włącza się komputer... no
i żeby nie było że ktoś wpada, rzuca pytanie i w ogóle nikt nie wie o co
chodzi, pozdrawiam

I dostałaś sensowną odpowiedź...

[tricolour]

... że powrót do normalności trwa kilka lat...

Masz tyle czasu? No i nie wiadomo jakiego faceta dostaniesz po terapii, bo terapia zmienia.

[phokara]

100 minimium.
Ale spoko, potem trafisz z pewnoscia na aniola...

[scriptus]

albo na jakąś diabliczkę ;P

[bezecnymen]

stróża

[a_cynamonka]

Zaczęłam... to i dokończę. Wycofałam się. Został mi przynajmniej ten honor, że
to ja mogłam powiedzieć decydujące słowa. Przeciągać sytuację było bez sensu,
takiej huśtawki jeszcze nie przeżyłam - jak na rollercoasterze ( - jednego
dnia "Jaki jestem z tobą szczęśliwy, stworzymy wspaniały dom, będziemy mieć
dzieci", drugiego "niczego nie mogę Ci obiecać, będziemy musieli się ukrywać, bo
nie chcę, zeby dzieci wiedziały, że kogoś mam...". O żadnej terapii nie chciał
słyszeć. Dobrze, że już wrzesień. Będzie dużo pracy. To pomaga.

[akacjax]

A jaka była jego pierwsza reakcja?
Może pomyśli i zauważy, co traci i dlaczego?
Czy wtedy ew. dasz mu szansę?

[a_cynamonka]

Spodziewał się tego, był tylko zaskoczony, że akurat w tej chwili. Potem był
przestraszony sms z pytaniem czy go zupełnie skreślam. Kilka dni wcześniej
powiedziałam mu, że nie wiem, czy wytrzymam jeszcze tydzień, czy jeszcze pół
roku. Powiedział, ze właściwie to się mi nie dziwi, że szkoda, ale on musi
stoczyć swoją walkę (chce odebrać żonie prawa do opieki nad dziećmi i mnie
postrzega jako przeszkodę)... Czy dam szansę? Hm, no nie wiem tego teraz .

[kasiar74]

szkoda
Cóż, kazdy powinien najpierw się uporać ze swoimi demonami i dopiero wchodzić w
nowe układy, żeby nie skrzywdzić innych
byle do wiosny siostro