I już da się żyć

[der1974]

W końcu upał nieco się zmniejszył chyba. W nocy w końcu deszcz. Nad ranem na
dworze chłodny wiatr. Po 5 tygodniach tego skwaru ja mam dosyć i nie zgadzam
się na więcej. Ale teraz kiedy nieco zelżało chyba da się już żyć. A
wszystkim rozżalonym i złym jeszcze chcę dodać na marginesie, że dzisiaj mija
miesiąc jak moja ex. się wyprowadziła. I żyję, i jest mi dobrze i to był
niezły miesiąc. I każdy następny będzie lepszy. I gorszy już ten upał jest
niż samotność.

[zwierciadlo0]

To nie tylko ja nie moge spac w niedzielny poranek? der1974 z kazdym miesiacem
jest inaczej, lepiej, gorzej i nawet nie chodzi o tesknote za ex (bo ja
konkretnie za nim nie tesknie juz), jest inaczej, ale ma to swoje zalety, ot
zmiennosc zycia.
Slonko u mnie juz swieci jak oszalale. Zrobie sobie kawe, bo muza juz sie saczy
i poczytam...spokoj...spokoj...spokoj...

[scriptus]

Ja też jestem po kawce i śniadanku, jest mi dobrze. Nawet samotność mi nie
dokucza, choć trwa już trzy tygodnie, upał nawet polubiłem i z niechęcią myślę,
że w zimie będzie zimno. Chodzę sobie po domu, na luzie, w samych szortach, bez
koszulki, popijam oranżadę z lodem (wieczorkiem popijam zimne piwko). Cieszę się
bardzo, bo po trzech tygodniach wracają dzieci i jednocześnie boję, bo wraca
żona. Przez cały czas nie odebrała telefonu ode mnie, po prostu boję się, że
znowu coś wymyśli, coś, co mi zepsuje radość z ich powrotu i zepsuje kilka
następnych dni. Nie trzeba mi tłumaczyć, że to jest chore i, że sam sobie to
robię. Niestety, to jest chore, ale prawdziwe. Kilka dni temu obejrzałem na
wideo film z naszych wczasów sprzed 14 lat. Jak wtedy było wspaniale, wzorcowa
para (hehe, tam chyba "powstał" nasz syn). Nie potrafię pojąć, co się z nami
stało. Co się stało z tą moją piękną uśmiechniętą i radosną żoną. Czy ona już
się nie umie cieszyć z różnych codziennych drobnych przyjemności i zdarzeń?
Wydarzenie, drobna wpadka (lody wpadły w dekolt), wtedy skończyła się śmiechem,
buziakiem i zmianą sukienki i..., dziś skończyłaby się wrzaskiem i wymysłami. Ja
też się zmieniłem. Nawet się wiele nie postarzałem, ale już nie jestem takim
zadowolonym, uśmiechniętym człowiekiem.
Wprawdzie chałupa już niemal wysprzątana na błysk, winko juz stoi w lodówce,
kupię kwiatki, ciasto, wszystko, jak zawsze, cieszę się ,że przyjeżdżają, myślę
o tym, jaka będzie droga, ale się boję. Boję się, co ona znowu wymyśli. Mam
nadzieję, że wieczór będzie w miarę, ale co dalej? nie wiem.
Może i jestem "psychiczny", ale ten mój lęk ma uzasadnienie i nie jest bez
podstaw. Wmawiam sobie, że wypoczęła, bardzo chcę odrzucić w niepamięć złe
wydarzenia z ostatnich miesięcy, lat, wierzyć, że wszystko będzie dobrze, ale
wiem... wiem, że .... Optymista, to źle poinformowany pesymista.

Bywa...

[libra22]

Zamieszkanie oddzielnie to coś bardzo ważnego dla spokoju ducha.
Ja cieszę się, że tegoroczne wakacje tak bardzo różnią się od zeszłorocznych,
gdy jeszcze tak bolało.
Teraz jest dobrze. Cieszę się drobiazgami. Nie mam pieniędzy na jakiś wyjazd,
ale w domu jestem szczęśliwa. Dużo znajomych, syn....Życie bywa piękne

Ale spadkiem pogody się martwię, bo dziś syn jedzie z ojcem na dwa tygodnie i
jak będzie padało, to może się mały zaziębić, a to ja umiem odróżniać kaszel
przeziębieniowy od kaszlu zapalenia oskrzeli np. On od razu panikuje, bo nie
się nie zna na tym (nigdy nie czuwał przy małym w chorobach).
Jednak nie będę się tym truła - będzie problem, będzie się działać.

Miłej i spokojnej niedzieli życzę Wam

[phokara]

>Co się stało z tą moją piękną uśmiechniętą i radosną żoną. Czy ona już
> się nie umie cieszyć z różnych codziennych drobnych przyjemności i zdarzeń?

Moze umie. Ale z pewnoscia nie przy Tobie.

[scriptus]

Pho, jest dzisiaj piękna niedziela, nie dam się sprowokować.

Na pohybel wszystkim kobietom, które uwazają, że tylko im wolno, upiekę ciasto z
owocami !!! A co, mam posprzątane, wyprane, mam wolny czas na męskie
przyjemności i hobby. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego te prace domowe kobietom
zajmują tyle czasu i są potem tak strasznie zmęczone. A gadają, jak się
napracowały, nawet, jak nic nie zrobią. Jeżeli sprzątanie po obiadku żonie
zajmuje godzinę a mi 10 minut, to przez pozostałe 50 chyba mogę iść na jedno
małe piwko do pubu ?? DDD Tak chyba zrobię dzisiaj. I tak mi nie ma kto
wymyślić zajęć dodatkowych na te 50 minut )))

[1madzia]

No moi kochani, jak ktoś w niedzielę wstaje przed 9.00 i rusza do kompa, to -
nie chcę Was martwić - ale normalne to nie jest. Tacy od razu powinni tracić
prawo do wolnego dnia i w podskokach do pracy!

No chyba, że jeszcze nie zdążyli się położyć. Dla takich cennych obywateli
jeszcze poniedziałek wolny, aby rozwijać kreatywne podejście do życia.

[13monique_n]

DDDDDDDDDDDDD No, wiesz... troche empatii. Moze sa uzaleznieni i powoli
wychodza z nalogow? ;DDD
Albo juz nie moga pic? DDD MIlego, chlodniejszego (ooota, we Wroclawiu jest
jakby chlodniej) wolnego dnia.

[1madzia]

Moze sa uzaleznieni i powoli
> wychodza z nalogow?

Monigue, a poczytałaś z jakich nałogów wychodzą? Sprzątanie, prasowanie,
pieczenie ciasta...

Trzeba uaktywnić jakiś program antywirusowy, żeby się nie zarazić takim
bezeceństwem

[13monique_n]

madzia, no masz rację. Mnie nałóg dopadł w piatek i w efekcie do dzisiaj
odgrzewam obiady (i mam duzy zapas), ale na szczescie nie prasuje i ciagle
jeszcze mam ciuchy, ktore tego nie wymagajaDDD
Ale co ja tam wiem, Pho mowi, ze ja mam patologiczne podejscie do ilosci potraw
przygotowywanych dla gosci DDD (troszke ma racje )

[scriptus]

Dla człowieka, który się w niedzielę rano budzi sam w łóżku i nie ma komu życzyć
dobrego dnia, komputer z internetem, to środek zastępczy, mój drogi głosie
umoralniający. Niemal zawsze się ktoś odezwie i rzadko ktoś nieżyczliwy.
Zresztą byłem już na spacerze, poszedłem sobie do kościoła, zobaczyłem, jak
budują nową drogę, przyjemnie popatrzeć, może wreszcie nie będzie korków tu u nas.
Ciekawa obserwacja. Kobiety, to śpiochy. Ani na ulicy, ani w kościele na
porannej mszy niemal nie było kobiet. To samo wieczorem, też byłem na spacerku,
kilku panów z psami i to wszystko. W pubie, to samo. Stąd moje przypuszczenie,
że statystyczna kobieta budzi sie koło 11, kończy swoja dzienną aktywność koło
19. Ma ciężkie życie - śpi na dwie zmiany )))))))))

Zatem...

[scriptus]

Życzę wszystkim, a szczególnie miłym zaspanym Paniom, miłego dnia, wypoczynku i
radości z tak pięknej letniej niedzieli.

[kruszynka301]

haha, ja zabieram się za górę prasowania, bo podczas tych upałów tylko leżałam przed laptopem z pucharkiem lodów w ręce))).

wreszcie mogę normalnie funkcjonować - no więc ruszam do prac domowych))).

[scriptus]

Jej, prasowanie i rodzenie dzieci, tego nie umiem z prac domowych ))) Mam
powieszone całe pranie, już suche i nikogo, kto by je wyprasował.

Wykrakałam?

[libra22]

Szlag (żeby nie rzuca gorszym słowem) - mały dostał znienacka gorączki 38 i
zostaje na razie ze mną w domu.

Scriptusie - ja bym Cię baaardzo prosiła, abyś nie uogólniał na temat
WSZYSTKICH kobiet na podstawie przykładu Twojej JEDNEJ, dobrze?

[scriptus]

Moje obserwacje z niedzielnego poranka, Libro, nie dotyczą mojej żony. Dotyczą
kobiet w ogólności. Bo przecież można uogólnic coś na podstawie obserwacji, że
na ulicy na 100 mężczyzn widać zaledwie jedną kobietę ??
A reszta, to trochę żart, nawiązujący do porzednich postów, gdzie Madzia oburza
się, że w niedzielę rano, zamiast pospać, siedzimy przy komputerze. Wiem, że
mało która kobieta śpi 16 godzin na dobę, zaświadczam, że moja żona też nie śpi
tyle czasu. A to, że kobiety lubią sobie pospać w niedzielę rano, to też
obserwacja ogólniejsza, zjawisko występuje u większości moich znajomych. Na
pewno i wśród mężczyzn są śpiochy, a ze zjawiska, że na ulicy są niemal sami
mężczyźni nie można jeszcze wyciągać wniosku, że kobiety śpią.

Współczuję choroby dziecka. szkoda , że w wakacje je choróbstwo dopadło.

[kasiar74]

upał się zmiejszył, parę chmurek i normalnie tak dziwnie jakoś, nawet się
zastanawiałam czy nad wode iść aby na pewno

[buba77]

U mnie mija rok, rok minął od momentu decyzji o rozstaniu, za kilka tygodni
będzie rok od wyprowadzki exa. I jak jest? Nie mogę uwierzyć, że to już rok.
Wydaje się, że to wczoraj, a jednocześnie tyle się wydarzyło. Jest pewność, ze
to była dobra decyzja, choć nie mija poczucie porażki. Jest smutek. Jakiś nowy.
Poczucie samotności. Może dlatego, że nie ma dzieci? Wracają za tydzień – a
kiedyś tak lubiłam być sama. Cieszył mnie spokój. Teraz go sie chyba bardziej
boję. Niepewność. Często złość, irytacja. Ale czuję. Coraz więcej czuję.
Coraz więcej wiem, poznaję, co lubię. Poświęcam sobie czas. Cieszy mnie
prysznic. Mam ochotę na basen, fitnes – i idę. Samopoczucie super. Drzemka
(kiedyś nie do pomyślenia). Szalejący pies. Podoba mi się upał, bo jak wspomnę
zime... Słucham muzyki. Odkryłam radio Roxy – rock taki jak lubię. Lubię
Myslovitz: Już teraz wiem że wszystko trwa gdy tego naprawdę chcesz. Gdyby
jeszcze umilkł ten krytyk we mnie, wszystko kontestujący i wymuszający poczucie
winy. To wszystko takie zwyczajne, a takie inne. Oby było tylko lepiej.

[libra22]

Der i Buba- powodzenia żeby samotność w domu była tą dobrą, wzbogacającą

Scri - dziękuję za wyjaśnienie
Od urodzenia dziecka do niedawna nie mogłam sobie pospać w żaden dzień ( i dziś
jest to maksymalnie 9.00). Mały budził się w godzinach od 4 rano (latem) do 6 i
ja musiałam być na nogach z nim. Jego ojciec nigdy nie wstawał To tyle
odnośnie tematu wstawania.

Co do uzależnienia od netu, które zostało tu rzucone żartem To raczej chęć
kontaktu z ludźmi, gdy się jest samemu w domu.

[buba77]

dzieki, libra, za dobre słowo.
a tak a propos ludzi na ulicy, to moja obserwacja dotyczy małych miejscowości
(dokładnie jura krakowsko-częstochowska), gdzie czasami bywam i tam wieczorami,
świątek piątek kazdy spotkany facet byl... pijany (nawet chłopaczek ok. 15-
letni). A raniutko, na przystankach autobusowych - same kobiety jadące, myśle,
do pracy. To kobiety tam prowadzą domy wynajmujac je dla "letniaków"
Oj ja myślę, że to kobiety tam trzymają wszystko w rękach, bo mają dzieci do
wykarmienia.

a warszawie

[gotyma]

wisza cimne chmury, od czasu do czsu wygllada slonce, wieje bardzo przyjemny wiatr
moze spadnie deszcz, zmyje kurz i nasze troski?

[scriptus]

Faktycznie, moja obserwacja dotyczy Warszawy, tu tempo życia jest takie, ze nikt
nie ma czasu na picie. Masz rację, że w małych miejscowościach "postagrarnych",
czy "postpegeerowskich" mężczyźni piją, bo nie mają nic do roboty, a nie mają
nic do roboty, bo piją, błędne koło. Mają jakieś renciny, oprócz tego sprzedają
swoją ziemię "działkowcom" z miasta, i stąd mają pieniądze na picie. Ale oni nie
mają kobiet, kobiety ze znanej mi takiej miejscowości pouciekały do miasta. Co
za tym idzie, dzieci tez nie mają. Więc żyją sobie z dnia na dzień, wyprzedają
ziemię, na której nic nie rośnie i piją, piją, piją. Umierają koło 50, jeśli
przedtem gdzieś nie wpadli pod samochód, pociąg, lub jakaś maszyna im po
pijanemu łba nie ucięła. Nieliczne pełne rodziny z dziećmi, to rodziny
nauczycieli z miejscowej szkółki, sklepikarzy i właścicieli knajpek, właściciela
skladu z mat. budowlanymi i stolarza / cieśli. Jak łatwo zuważyć, to są ci,
którzy mają stałą i względnie pewną pracę. Roli się im nie opłaca uprawiać,
pewnie jeszcze mają jakieś dopłaty za nieuprawianie roli. Totalna degeneracja.

[mirlen]

U mnie już mija 1,5 miesiąca od wyprowadzki ex-a. A niedługo 2 tygodnie od
rozwodu... Nie wiem kiedy ten czas minął. Jestem non stop zajęta, wreszcie
nadrabiam zaległości towarzyskie
Tylko w ten weekend nagle zabrakło mi drugiej osoby. Nie mówię, że ex-a.
Dostałam paskudnej wysypki i od 2 dni bujam się po pogotowiach i szpitalach. A
skoro przyjeżdżam autkiem, to nie mogą mi podać pewnych leków. No i jak
człowiek (również kobieta źle się czuje, potrzebuje kogoś, kto by pogłaskał
po główce i podał zimne ręczniki...
To taka mała wysypkowo-samotna dygresja.

I mirlen...

[13monique_n]

... to jest jedyny slabszy punkt. Koniecznosc bujania sie po pogotowiach w
pojedynke(niedomagania). Trzeba bylo zazwonic do jakiejs kumpeli, kumpla. Na
pewno tacy sa wokol Ciebie. Sadze po sobie, bo ja nawet bardziej niz ktokolwiek
jestem skazana na obcych ludzi, ktorzy sa bliscy z wyboru duszy, a nie z wiezow
krwi (moja rodzina mieszka wiele tysiecy km stad). Trzymaj sie, zdrowo.

[mirlen]

To nie chodzi o to, że ja nie mam rodziny i przyjaciół. Mam. Dziś na noc już
chciały przyjść do mnie 3 osoby To chyba tylko ta głupia chęć udowodnienia,
że dam sobie radę...

[buba77]

ojej, a ja to się z tarasu wróciłam po coś z długim rękawem, no niesłychane,
gdzie ja mam takie ubrania?
Od razu się boję, ze to już jesień idzie i zaraz rajstopy trzeba będzie zakładać

[scriptus]

Nie kracz, Buba !! ;D

[buba77]

kto wie? Bo nie wiem czy podlewać

[scriptus]

myślę, że będzie padać, ale podlać nie zawadzi, bo te deszcze jakieś mało obfite są

[buba77]

no i miałes racje, trzeba było podlać

[libra22]

Kiedy czasem zachoruje mi syn i wpadam w myślenie, jak mi źle, bo "zostawił
mnie i muszę sama borykać się z chorobą" to przypominam sobie, że jak był to i
tak na ogół sama się borykałam, a świadomość, że jest w pokoju obok i mu się
nie chce była jeszcze gorsza (choć żeby jednak oddać mu sprawiedliwość - na
pogotowie jeździł jak trzeba).

Mirlen - ludzie lubią czuć się komuś potrzebni - daj im szansę

[buba77]

Libra, też tak miałam. Teraz moje dzieci duże, ale wcześniej. Z małymi chyba
bym szukała wsparcia. Miałabym u rodziców, teściów, przyjaciół - także w innej
kolejności. Ale ja zawsze mam mnóstwo wątpliwości nawet gdy wiem, że jestem
mamą na piątkę z plusem. Bez fałszywej skromności.
Jeśli się da, to angażowałabym maksymalnie eksa pomimo odległości. Dziecko jest
wspólne. U mnie nasze rozstanie fantastycznie się przyczyniło do polepszenia
kontaktów ojca z synami. ja bym wolała go nie widywać, ale co tam.

[kasiar74]

w zimie miałam okropną anginę, mąż owszem pojechał ze mną do lakarza ale w domu
syf, nie kiwnął palcem, a prosiłam żeby choć naczynia pozmywał ( ja miałam
kilka dni ponad 39 st), skończyło się karczemną awantura w środku nocy i moim
płaczem, hmmm chyba wole juz w samotności niedomagać

[buba77]

Nie narzekaj. To bohaterstwo że się oderwał od zbawiania świata i pojechał z
Tobą. Trzeba znac swoje miejsce w szeregu, jeszcze Cę życie nauczy. Młodaś
widać.

[kasiar74]

znam swoje miejsce w szeregu, teraz jest pierwsze

[buba77]

Na wszelki wypadek nie mów tego głośno. Chyba że nie planujesz w przyszłości
żadnych bliższych zwiazków z płcia przeciwną.

[kasiar74]

póki co nie planuje, a ajak będę to postaram sie o kogos niezakompleksionego

[der1974]

Faktycznie ja takie wczesne poranki zaliczam prawie codziennie. I to nie jest
normalne. A dlaczego tak się dzieje? Bo jak się budzę nad ranem i uświadamiam
sobie, że jestem sam, to wpadam w taki rodzaj euforii, która nie pozwala mi
spać. Dziwne. Czuję, że żyję. Niedzielny poranek spędziłem wyjątkowo
intensywnie. Chciałem tylko żyć. Popatrzeć na niebo po 4 rano, wykąpać się,
przejechać samochodem na krzyki w poszukiwaniu czteropiętrowych bloków i nie
tylko a po 6 już byłem na rowerze. Żyć, cieszyć się, brać wszystko co się
da, naraz, chłonąć, nie wegetować. I tak się tym zmęczyłem, że o 10 się
położyłem spać .
Każdy poranek może być taki. Ale pewnie w końcu się zmęczę i wrócę do jakiejś
normy. W ciągu tego miesiąca jednak raz przydarzyło mi się spóźnić do pracy, a
więc tragedii nie ma.

[buba77]

Właściwie tylko pozazdrościć, że tak szybko doszedleś do siebie. Ciekawa
jestem, czy to "kwestia płci" (mam swoją koncepcję, że kobiety się uzależniają
od swoich partnerów - oczywiście nie zawsze, ale dość często), czy osobowości.
Ja, choć nie żałuję swojej decyzji - nawet jeśli miałam jakieś wątpliwości, to
po roku już ich nie ma - to trudno odnajduję się w nowej rzeczywistości. Mam
oczywiście swoje życie, ale jakoś do radości to mi daleko.

[13monique_n]

Buba77, jestem kobieta i radosc zycia odzyskalam niemal natyzmiast po rozstaniu
sie z Exem. Wszystko odchorowalam jeszcze podczas "wspolnego" zycia, a teraz od
wielu miesiecy slonce swieci (ostatnio nieco za mocno ;D), a zycie smakuje
lepiej niz kiedykolwiek. DD

[phokara]

> i radosc zycia odzyskalam niemal natyzmiast po rozstaniu

No nie do konca natychmiast, nie wypisuj tutaj takich rzeczy, bo ludzie uwierza, ze tak jest i sie
totalnie pofrustruja.

[13monique_n]

Wiesz dobrze, ze radosc zycia we mnie umierala wczesniej (pamietasz, bo sama
mnie pocieszalas godzinami). I ja nigdy nie powiem, ze nie odplakalam swojej
czesci. Ale odplakalam i dlatego po rozstaniu radosc zycia wracala z dnia na
dzien, z kazdym oddechem i przekreceniem klucza w zamku.

[nangaparbat3]

buba77 napisała:

> Właściwie tylko pozazdrościć, że tak szybko doszedleś do siebie. Ciekawa
> jestem, czy to "kwestia płci" (mam swoją koncepcję, że kobiety się
uzależniają
> od swoich partnerów - oczywiście nie zawsze, ale dość często), czy
osobowości.
>

Chyba osobowosci, inaczej mogloby sie okazać, ze jestem meżczyzną. tez
przezyłam euforię, jak sie mąż wtedy jeszcze wyprowadzil. Chociaz wciąż jeszcze
go kochałam. Ale tamto poczucie wolnosci - nie zapomnę.

[buba77]

no tak myślałam, niestety A właściwie, to wcale nie niestety
Muszę głęboko kopać: czego ja naprawdę chcę? Umiem już się czasami cieszyć
drobiazgami, wiem, co mam, co osiągnęłam, ale tak naprawdę chodzi o tę stara
śpiewkę, zeby polubić siebie - w tym sęk. I dla mnie problem. To duża różnica
lubić w sobie różne rzeczy i ogólnie siebie akceptować. To długa droga do
wykonania. Pomagają takie wątki jak ten.
Obudzić w sobie dziecko - no chyba sie szykuje jakiś nowy wątek...

[nangaparbat3]

Wiesz, ja przez jakiś czas chodzilam na zajecia taneczne do dobrej
choreoterapeutki. Widzialam, jak kobiety tam się odmieniają, jak zaczynają
siebie lubić, odblokowują się, właśnie to dziecko w sobie budzą. Takie troche
czary mary.

[buba77]

Dzięki nangaparbat, taka rzecz musi być super. Mnie by się też spodobało - tak
lubię ruch. Bede szukać takich właśnie dróg, niech no tylko skończę jedną
sprawe, która mnie bardzo absorbuje, jest ważna i niewiele czasu zostaje na co
innego. A im bardziej chcę ja zakończyć, tym bardziej sie za to nie biorę i
robię inne rzeczy - ach to forum... - kto tego nie zna? Jeszcze trochę
wytrwałości i mam nadzieję otworzę się na nowe doświadczenia.

[nangaparbat3]

Jak ja to dobrze znam! I najgorsze, ze nie pomaga doswiadczenie, ze jak juz się
do tego wezmę, to:
1. Bedzie calkiem przyjemnie, a na pewno mniej nieprzyjemnie niz sobie to
wyobrażam, zajmowac sie tym.
2. Mniej energii zuzyje na zajecie sie i skończenie, niż na poczucie winy, ze
sie do tego nie zabieram, a powinnam.
BRRRRRRR

PS

[nangaparbat3]

Napisałam do Ciebie prive na buba77 gazeta. Pozdrawiam.

[buba77]

Nangaparbat, odpisałam, wielkie dzięki, także za zrozumienie, dobrze wiedzieć,
ze inni "też tak mają". I doświadczenie zupełnie nie pomaga. Jakiś zupełnie
iracjonalny brak motywacji. Pewnie trochę zmęczenie, trochę inne sprawy. A
także lęk, że gdy skończę i już zamknę pewien etap w życiu, to... co dalej?
Jedyną metodę jaką sobie wypracowałam, to małymi kroczkami, zeby widzieć, ze
jednak posuwam się do przodu.

[der1974]

Buba! To nie tak. Ja przepłakałem półtora roku. Ale byłem już samotny i smutny
w czasie naszego wspólnego życia. Nie jest możliwe nagle w parę tygodni się
odrodzić. Wszystko ma swoją cenę i ja też swoją zapłaciłem. Myślę, że wysoką.
Ale wcześniej. I dlatego teraz jest łatwiej.

[marcepanna]

No prosze, jacy ci mezczyzni sa uczuciowi...nawet placza...

[nangaparbat3]

marcepanna napisała:

> No prosze, jacy ci mezczyzni sa uczuciowi...nawet placza...

Kazdy inny, moze to przenosnia zresztą.
Gdybym była mężczyzną, chciałabym byc Derem.

[misbaskerwill]

nangaparbat3 napisała:
> Gdybym była mężczyzną, chciałabym byc Derem.
>
Raczej: "Gdybym był kobietą, chciałbym być z Derem)))"

Przynajmniej to brzmi mądrzej
Bo wątpie, czy naprawdę chciałabyś być na jego miejscu (w tej chwili).
Szczerzy i uczciwi altruiści mają w życiu o wiele trudniej, od tych kłamliwych i
samolubnych macho. Tak mi się w tej chwili wydaje.
Osobiscie - gdybym był trochę bardziej samolubny, pewnie nie trafiłbym nawet na
to forum
A tak - wiara w miłość, uczciwość, przyjaźń, ugodowość...a w zamian okazujesz
się po wszystkim w najlepszym razie słodkim naiwniakiem...

[nangaparbat3]

misbaskerwill napisał:


> Szczerzy i uczciwi altruiści mają w życiu o wiele trudniej, od tych
kłamliwych
> i
> samolubnych macho. Tak mi się w tej chwili wydaje.
> Osobiscie - gdybym był trochę bardziej samolubny, pewnie nie trafiłbym nawet
na
> to forum
> A tak - wiara w miłość, uczciwość, przyjaźń, ugodowość...a w zamian okazujesz
> się po wszystkim w najlepszym razie słodkim naiwniakiem...


)
Ale sie nie zgadzam. Żyłam przez parę lat z pewnym samolubem, moja nastepczyni
porzucila go w najgorszym mozliwym stylu (wraca z pracy, w domu ani dzieci, ani
żony, szafy puste, a rodzina u innego pana).
Tak więc samolubstwo nie chroni.
Co wiecej, czyny samoluba w końcu obracaja sie przeciwko niemu samemu, co jest
zresztą oczywiste, bo samolub stad sie bierze, że siebie samego nie lubi. Bo,
wierz mi, traktujemy innych dokladnie tak jak siebie samych, przykazanie
milości - bedziesz milowal bliźniego swego jak siebie samego - jest po prostu
stwierdzeniem faktu, a nie nakazem. To zresztą nie mój pomysł tylko Fromma, ale
im dłuzej żyję, tym bardziej sie utwierdzam w tym,że ma rację.

[der1974]

Dzisiaj dzieciaki do mnie przyjechały i mamy mnóstwo radości. Teraz je kąpie
ale z mocnej obietnicy, że pójdą spać przed 22 będą nici bo mamy przed sobą
wieczór muzyczny (tv nie działa na szczęście).

Ja w pierwszej kolejności dam HEY którego kiedyś nie znosiłem. A teraz mi się
bardzo podoba.

[misbaskerwill]

> Ja w pierwszej kolejności dam HEY którego kiedyś nie znosiłem. A teraz mi się
> bardzo podoba.

Wyglada na to, ze Twoje "problemy" z zona mialy wplyw na poprawe kontaktu z
dziecmi...)
I wcale nie mowie tego zlosliwie - raczej zazdroszcze
I znakomicie Cie rozumiem z ta 22 - "Carpe Diem", bo nie wiadomo, co bedzie dalej

Ja dzis przez 2 minuty moglem posluchac synka, przez ponad 20 - wyrzutow zony...((

[der1974]

No moja też mi 25 minut wmawiała jaki to winny jestem rozpadu pożycia. Ale
jakiś taki spokój mnie ogarnął, bo poparty faktami. I całkiem normalnie jej
powiedziałem, żeby swoje życie układała, jak chce, a od mojego żeby się
odczepiła. Nie była zachwycona. Ja się mogę z jej facetem nawet wódy napić. I
uczciwie powiem, że klasę jakąś zachowała i mam wrażenie, że osiągnę z nią
porozumienie co do dzieci. Chciałbym jakieś nowe otwarcie z Ex osiągnąć. Na
stopie koleżeńskiej chociażby. Bardzo bym sobie tego życzył. Ale jak by chciała
wojny to proszę bardzo. Vis maior para bellum.

[buba77]

Powodzenia Der, wiesz czego chcesz, masz spokojny stosunek do całej sprawy,
zależy Ci na dzieciach - to ważne w rozmowach z Ex i dobrze rokuje. Napisz
trochę jak dzieci w tym wszystkim (chyba że już pisałeś, jak dorywczo tylko
mogę czytać). Z mojego doświadczenia: moi chłopcy sobie nawet chwalą nową
sytuację, ale są już nastolatkami, mają własne życie i zapewniłam im
stabilizację (super ważne moim zdaniem w każdym wieku dla dziecka). W sumie
niewiele się dla nich zmieniło, jeśli chodzi o taką codzienność, a kontakty z
ojcem zdecydowanie uległy polepszeniu: widuje się z nimi najczęściej raz w
tygodniu, ale nie jakoś sztywno, tylko czasami częściej, czasami rzadziej,
zawsze mają jakieś sprawy, naprawdę się interesuje ich życiem, nawet ostatnio
na wakacjach to on (pierwszy raz!) wiedział o pewnych ich problemach, a nie ja,
nawet trochę zazdrosna byłam ale spoko, bardzo się cieszę, bo wiem jakie to
dla nich ważne, zwłaszcza że to chłopcy.
Więc wszystko może się bardzo dobrze ułożyć, ale b. dużo zależy od Ciebie, od
ilości i jakości kontaktów z nimi i o to walcz.
Tak przypadkiem nam się zgadało o zespole Hey, ja ich zawsze bardzo lubiłam,
trochę znałam założyciela zespołu, ciekawa jestem, co Ty na tę zacytowaną
przeze mnie piosenkę?
No dosyć, ja zmykam do pracy.
Pozdrawiam wszystkich

[der1974]

Wiem czego chcę i spokojny jestem, bo nie jestem już zaangażowany. Dopóki byłem
to po ścianach chodziłem i zdychałem. Ale zostałem wyleczony długotrwałą
terapią stosowaną przez panią dr Ex.