Zebrałam się na odwagę...

[betuana]

No właśnie, zebrałam się na odwagę i zgodnie z wszelkimi wymogami Tri-tykiety
chciałabym się przedstawić i dołaczyć do szanownego grona forumowiczów Na
forum jestem obecna, biernie bo biernie ale jestem, od jakichś dwóch lat. W
tym czasie udało mi sie przeżyć rozstanie z mężem, rozwód, jakieś trzy
przeprowadzki a obecnie "bawię się" w podział majątku. Moja historia była
równie banalna i schematyczna jak wiele tu przedstawionych, czyli on, ona i ta
trzecia. Na początku było makabrycznie, a teraz... Teraz na pewno jest inaczej
i w jakiś sposób lepiej, choć doły bywają czasami rozmiarów kopalni
odkrywkowej węgla brunatnego w Bełchatowie. Lektura forum wspierała mnie w
wielu ciężkich i trudnych momentach, ale nie mogłam się przełamać i zacząć
funkcjonować jakoś bardziej aktywnie. Teraz próbuję, ale dalej jest to dla
mnie terra incognita, więc jakby coś to proszę o wyrozumiałość.

[alexolo]

odwagi ...wierze że bedzie co raz lepiej ..czego Tobie i sobie
życze!!!!!

[maza15]

Witaj!Jak czytam,to jesteś tu znacznie dłuzej niz ja...

ależ mi głupio..

[phimamdosc]

nie przywitałam się, ręki nie podałam, buziaków w policzki nie było.
historie życiowe nieopowiedziane kwitną gdzieś na manowcach, kurczę no..
mam zacząć od początku czy kajanie się i worek pokutny wystarczy?

witaj, Betuana Mistrzu

[betuana]

Myślę, że akurat na tym forum to czerwone, koronkowe stringi wystarczą... znaczy
zamiast tego worka

[tatiana44]

to i mnie nieswojo,ze wkradłam sie do Was znienacka..
witajcie,bawie sie z Wami w Klubie Porzuconych Serc od kilku miesięcy, miło mi z
Wami to zle powiedziane..bo zbyt przezywam wszystkie Wasze smutki,
ale jestescie dla mojej zastraszonej przez meza despotę osoby jak balsam,jak
spa albo inne ukojenie..
reszta o mnie wyłoni się,myslę w trakcie..oczekiwania na rozprawę rozwodową.
Juz za miesiąc

[marek_gazeta]

Dwa lata i wciąż doły? Podejrzewam, że wciąż - sama - to przeżywasz. Wyjdź do ludzi, a trybiki forumowej machiny wciągną Cię i już nie wypuszczą.

[betuana]

Doły to już bardziej egzystencjalno-depresyjne, a nie rozwodowe Z
perspektywy czasu jestem zadowolona, że stało sie jak się stało, choć ze
związku wyszłam bardzo pokiereszowana psychicznie i z depresją. Ludzi mam wokól
siebie całkiem sporo, choć ci najbliżsi niestety w znacznym oddaleniu.

[ataona]

>marek_gazeta:
Dwa lata i wciąż doły? Podejrzewam, że wciąż - sama - to przeżywasz. Wyjdź do
ludzi... <

Marku, moze Tobie latwiej poszlo/przeszlo.
Ja jestem ponad 2 lata po rozstaniu z mezem (nie mieszkamy razem, on mieszka z
kochanka i dzieckiem, ktore sprawili sobie w trakcie romansu biurowego. Wtedy
to wlasnie musiala zapasc decyzja aby wyprowadzil sie z naszego domu.
Oczywiscie byly rozmowy, prosby itp)
Ty chyba (!) tez radziles kiedys, zeby w takich sytuacjach nie przeciagac,
tylko "walizki i wynocha" (przepraszam - to tak skrótowo)
Bardzo, BARDZO to przezywalam (przezywam), cierpienie, rozpacz... wszyscy
znacie to uczucie bólu.
Zwlaszcza, ze nasze malzenstwo - tak myslalam i tak tez uwazal-mowil moj maz
jest (teraz juz bylo) wspaniale i udane.
I wlasnie, Marku minely te 2 lata i dopiero teraz POWOLI zaczynam dojrzewac do
mysli aby doszlo do rozwodu (moj maz o tym nie mysli "bo ma wazniejsze sprawy
na glowie"
Swiadomie CALKOWICIE odizolowalam sie od niego, jego pieniedzy, kontaktow z nim
(nawet telefonicznych)
Mam przyjaciol, rodzine, ludzi wokol. Nie zamykam sie , rozmawiam... ale i tak
wraca ból.
Dzięki Wam jest on ZNACZNIE mniejszy

[marek_gazeta]

Czy ja wiem? Długość okresu "smutku i żałoby" to kwestia indywidualna - zależy od tego, jak mocno się kochało drugą osobę, jakie łączyły nas wspomnienia, a także od scenariusza i stylu rozstania. A także od tego, czy w otoczeniu znajdą się trzeźwo patrzące na sytuację osoby, które coś podobnego przeszły. Myślę, że nie można generalizować, że np. jak ktoś szybko wyszedł z depresji, to nie kochał. To zależy od wielu rzeczy.

Ja bardzo przeżyłem rozwód, ale obecnie jestem w stanie w miarę normalnie funkcjonować - tzn. życie w zasadzie mi się podoba. Okres beznadziei chyba się skończył, choć bywa ciężko.

Co do rozstania, wydaje mi się, że natychmiastowe wywalenie faceta w takiej sytuacji pozwala stanąć na nogi znacznie szybciej. Gorzej i dłużej cierpią "żyjące w rozkroku", czekające cierpliwie, aż facet się opamięta i wróci na łono kochającej i cierpiącej małżonki. Tyle, że na cierpieniu i poczuciu winy niczego się nie zbuduje.

No ale po tym, jak się dowiedziałem, że najładniejsza dziewczyna z mojej klasy w ogólniaku, w dodatku dobrze zarabiająca, samodzielna i inteligentna, czekała w ten sposób na męża pół roku po odkryciu, również wielomiesięcznej, zdrady (a mąż się w tym czasie "zastanawiał"), już nic mnie nie dziwi.

Wydaje mi się też, że - mówiąc prostacko - na depresję u kobiety trzeba po prostu nowego chłopa Ale nic na siłę.

[betuana]

> Wydaje mi się też, że - mówiąc prostacko - na depresję u kobiety trzeba po
pros tu nowego chłopa
I vice versa
Zgadzam sie z Tobą, że okres żałoby jest rzeczą bardzo indywidualną i nie można
siły uczuc oceniać po tym, czy ktoś wcześniej czy później stanął na nogi. Mnie
zajęło to dość dużo czasu, ale u mnie niestety dodatkowym utrudnieniem jest
depresja, która pojawiła się jeszcze przed rozpadem związku. Rozstanie i rozwód
były tylko przysłowiowym "gwoździem do trumny". Dzięki przyjaciołom, lekom i
psychoterapii powoli zaczynam żyć (właśnie "żyć" a nie tylko w
miare "funkcjonować"), choć do pełnej normalności raczej mi jeszcze daleko.
A co do stylu rozstania, to zawsze będę pamietać odpowiedź mojego ex na prośbę,
żebyśmy rozstali się z klasą: "twoje pojęcie klasy różni się od mojego pojęcia
klasy", co obecnie wszyscy nasi znajomi potwierdzają

[ataona]

))
>Ja bardzo przeżyłem rozwód, ale obecnie jestem w stanie w miarę normalnie
funkcjonować - tzn. życie w zasadzie mi się podoba.
Okres beznadziei chyba się skończył, choć bywa ciężko.<

Ja tez "lubie życ"
Jestem pogodna i wesola.
I mam nadzieje, (chce!), aby okres beznadziei tez sie skonczyl.
A nawet mam juz mysli, ze nawet dobrze sie stalo, bo widocznie te kilkanascie
wspolnych lat bylo falszem (moj maz doskonale potrafi grac kazda role, a przede
wszystkim manipulowac ludzmi. A tak naprawde to dopiero teraz rozumiem , ze
chyba ma ogromny kompleks. Bo jest piekny, przystojny, inteligentny bardzo
(doskonale o tym wie - jego mama od lat przy kazdym spotkaniu o tym mowi
jakiego cudownego ma syna(jedynaka) - I tak jest w rzeczywistosci) Ale mimo
tego wszytkiego nie chcial go jego wlasny ojciec. Po prostu odtracil go, mimo
ze nie ma innych dzieci (taki egoista)
I chyba tym sprawil mu krzywde (gdzies tam w podswiadomosci, bo tak to raczej
zadowolony i to BARDZO jest z siebie moj (poki co jeszcze ) mąż.