O emocjach będzie mowa

[rozwodnica]

Jak sobie z nimi radzicie?
Potrafię zapanować nad myślami, nad swoim zachowaniem. Potrafię sobie
logicznie tłumaczyć i ironicznie podśmiewać z siebie i sytuacji. Także siebie
krytykować.
A potem przychodzi taka noc jak dziś - z trzęsącymi się rękami, ściśniętym
żołądkiem, wymiotami, koszmarami gdy już zasnę...okazuje się, że to o czym
"nie myślę" gdzieś tam jednak siedzi, wyłazi w nocy i dusi.

Na terapię chodzę od dwóch miesięcy... za krótko, żeby liczyć na zmiany? Moim
zdaniem poza chwilowym wygadaniem się nic nie daje
Wolałabym nie wracać do psychotropów ale zaczynam nabierać przekonania, że
innego wyjścia nie ma.

[betuana]

Niestety, emocje są moją piętą achillesową Co z tego, że świetnie sobie
radzę, że zwykle z każdej sytuacji znajduję wyjście, że wiekszość ludzi, którzy
mnie znają postrzega mnie jako usmiechniętą, zadowoloną z życia i pewną siebie,
jeśli tak naprawdę to wszystko co tłumię w sobie i skrzętnie ukrywam przed
całym światem w którymś momencie wyrywa się na wolność i sprawia, że nie jestem
w stanie wstać z łóżka, a każde działanie okupione jest potwornym wysiłkiem z
mojej strony. Od ponad roku funkcjonuję na antydepresantach i chodze na terapię
i mogę powiedzieć jedno: jest lepiej niż było, ale przede mną dalej droga długa
i kręta. Zmieniam się i widać te zmiany, ale jest to bardzo powolny proces. Nie
wiem kiedy będę mogła zrezygnować z leków, ale skoro one zapewniają mi jakąś
względną normalność to nie mam zamiaru grać herosa, bo i tak ze zbyt wieloma
rzeczami muszę walczyć na co dzień.

[marie.walewska]

Hej biedaku! Na skutki terapii jeszcze troche wczesnie. Ona nie bez kozery nazywa sie dlugoterminowa.
Im bardziej cos w sobie chowasz tym silniej wylazi zazwyczaj, czasem tak po prostu jak u Ciebie - jak
tylko poluzujesz cugle zasypiajac to sie przedziera na wierzch, ale to dobrze - wiesz, ze boli, wiesz co
boli mozesz leczyc. Czasem jak bardziej zepchniesz wylazi urazami kregoslupa albo innymi
"cielesnymi" sprawami i wtedy jest niedobrze, bo nie ma sie jak dobrac do dranstwa. Jesli nie chesz brac
prochow to przemysl - przegadaj z terapeutka czy dasz rade fizycznie. Zazwyczaj jesli masz tyle woli
by sie bronic przed powrotem do lekow (nie mowie o leku przed nieznanym gdy ktos nigdy nie mial do
czynienia a bajek sie nasluchal) to masz i sile by bez nich przetrwac. Zreszta zawsze sa jakies
rozwiazania - moze lekkie prochy na sen, zebys fizycznie zmeczona nie chodzila, moze naswietlania
przeciwdepresyjne (solarium lub takie slonce jak teraz tez duzo daja , a moze tak zwana terapia
interwencyjna dodatkowo? To taki szybki cykl 2-3 spotkan np. gdzie terapeuta uczy Cie jak oswoic
strach, jak sobie poradzic z konkretnym problemem, jak ustawic relacje z dzieckiem, matka itd. To nie
jest terapia, ktora ma sie dogrzebac do zrodla, tylko warsztaty uczace jak sobei radzic. Powodzenia i
trzymaj sie

[z_mazur]

Chwilowe pogorszenia nastroju to norma, może wydarzyło się coś ostatnio w Twoim
życiu co obudziło wspomnienia i uruchomiło emocje.

Dwumiesięczna psychoterapia to jeszcze bardzo krótko, ja zacząłem odczuwać
pierwsze efekty po chyba 6 miesiącach. Pigułki pomagają szybciej, ale IMHO nie
ma sensu się w nie pakować przy chwilowym pogorszeniu nastroju. O nawrocie
depresji można mówić po co najmniej 2 tygodniowym okresie pogorszenia nastroju.
Niestety depresja rzeczywiście ma tendencje do nawrotów. Ile czasu minęło od
zakończenia farmakoterapii i ile trwała?

[menab]

To potem słabnie.Ja do dziś od czasu do czasu odczuwam taki ścisk w żołądku.Juz
Ci pisałam,że bałabym się brać psychotropy.Masz ludzi obok bliskich i w nich
masz oparcie.Nie jesteś sama.

[a.niech.to]

menab napisała:

> bałabym się brać psychotropy.
Psychotropy nie są jakąś negatywnie nacechowaną grupą leków. Nie ma powodu ich
się obawiać. Wszelkie wieści na temat uzależnień są grubo przesadzone.

[fiducia_32]

Witaj, niestety na emocje najlepsze lekarstwo jest stare jak swiat...czas...
Terapia tez jest bardzo pomocna. Moja trwa dopiero 3 miesiac i tez nie czuje
jeszcze jej skutkow, ale przynajmniej daje mi wiare ze bedzie lepiej, mam
poczucie, ze cos robie dla siebie. Chce sie poznac, bo moze dzieki temu pozwole
w koncu komus poznac mnie. Terapia daje mi poczucie bezpieczenstwa i
sterownosci wlasnym zyciem.
Te nasze emocje to troche jak z przeziebieniem. Kiedy dopada, mamy katar,
kaszel, goraczke takie fizyczne dolegliwosci. Sa noce kiedy wydaje sie, ze juz
nie damy rady. Po kilku dniach jest lepiej i znowu przychodza sily by zyc. I
zyjemy dalej swoim rytmem. Ale przeciez nastepne przeziebienie tez nas
dopadnie, predzej czy pozniej. I tez minie. Z tymi emocjami jest tak samo....:-
)

[nierozumiem]

Skutki terapii przyszły po roku
Po półtora roku jestem innym człowiekiem....panuję nad emocjami...słucham siebie...

Ale podczas były chwile zwątpienia...czy to dobra droga...ale była to droga do
wnętrza siebie...i powiem jedno....WARTO BYŁO

Cierpliwości...

[a.niech.to]

nierozumiem napisał:

> Cierpliwości...
Święte słowo. Dodam drugie: AKTYWNOŚCI, szczególnie tam, gdzie pojawiają się
lęki. Wyjście im naprzeciw pomaga.

[misbaskerwill]

> Na terapię chodzę od dwóch miesięcy... za krótko, żeby liczyć na zmiany? Moim
> zdaniem poza chwilowym wygadaniem się nic nie daje

Moim zdaniem, prawie każde leczenie jest leczeniem objawowym. Rzadko kiedy daje
się zwalczyć same przyczyny - albo to zabieg drastyczny, albo mało skuteczny.
Większość środków leczy objawy, takie jak katar, kaszel, ból, a nie jego przyczyny.
Są po to, by odciążyć organizm i pomóc mu w ten sposób samemu zwalczyć chorobę.
I tak to wygadanie się - to pierwszy krok, by jakoś wyjść z tego stanu w którym
jesteś.
Małymi krokami, najpierw określasz problem, dopiero potem z niego wychodzisz -
zajmując się ważniejszymi sprawami w życiu i pozostawiając coraz mniej miejsca
na deprechę.
Moim zdaniem, tego nie da się zwalczyć czy wyciąć. Trzeba więc jakoś obejść.

Życie jest piękne, mamy tylko jedną szansę, by je przeżyć.
A im mocniej dostaliśmy w tyłek, tym łatwiej potem odnaleźć ukryte piękno chwil.

[wiona11]

Rozwodnico, przeżywasz traumatyczny moment. W skali stresu rozwód jest wyżej od
śmierci osoby najbliższej. To się MUSI WYBOLEĆ. Musi. To są naturalne emocje.
Daj sobie do nich prawo. I korzystaj ze wszystkiego, co może złagodzić stres.
Ja łykam leki. Pomaga. A moją najlepszą terapeutką jest mama. Tak. Aż sama
jestem zdziwiona, że w czasie rozwodu tak się zbliżyłyśmy. Święta kobieta. Jak
potrzebuję, dzwonię do niej codziennie, a ona wytrzymuje moje nastroje. Bardzo
mi to pomaga. Ostatnio więcej mam równowagi, nie muszę jej zamęczać, ale jakby
przyszły ciężkie dni wiem, że mogę dzwonić. Uwaga i serdeczność najbliższych,
to się sprawdza.

[rozwodnica]

No u mnie mama skupiła się na SWOIM problemie ze mną
Wstyd jej za mnie, nie potrafi się odnaleźć, był moment, że straszyła mnie
samobóstwem...
Macie rację, wyłazi to wszystko nad czym próbuję racjonalnie zapanować

[cosmopszczolka]

Nad zranionymi uczuciami nie da sie zapanować w miesiac lub dwa. Ze mnie
zchodzi to w postaci łez, gdy juz totalnie ogarnia mnie żal, bezsilność, brak
kontroli nad tym co sie dzieje z drugiej strony. Czasem myśle, ze juz
wypłakałam wszystko, po czym za jakis czas znowu fontanna. Ale chce zeby ze
mnie to zeszło, nie chce na siłe tego chować, kumulować. Niech sie wyleje i
zagoi, zamiast przejść w stan przewlekły i nie dać wyzdrowiec. Mam to ogromne
szczeście że w tych najkoszmarniejszych chwilach cały czas nie jestem sama,
jestem z rodzicami, mam ich wsparcie i miłość. W samotności wychodzi sie z tego
o wiele gorzej...... Ale jak piszą nasi bardziej zaawansowani forumowicze
czas leczy....

[a.niech.to]

cosmopszczolka napisała:

> W samotności wychodzi sie z tego
>
> o wiele gorzej....:
Jasne. Nawet wygadanie się przed kimś, kto łapie piąte przez dziesiąte też
przynosi ulgę. Nasze potwory się kurczą.

[crazyrabbit]

Nie chodzę na terapię , nie łykam antydepresantów , nawet ostatnio alkoholu do
zapijania smutków w lodówce nie mam.
Czy to normalne? Nie śmiejcie się , ale jak czytam że prawie wszyscy się czymś
wspomagają , a ja nie , to się zastanawiam czy ja jestem normalna? No bo może
tylko mi sie wydaje , że sobie radzę sama , a tak naprawdę świruję i nie jestem
tego świadoma?
Jestem taka silna psychicznie , czy jestem tak pozbawiona uczuć?
Cholera , mam o czym mysleć....

[panda_zielona]

crazyrabbit napisała:

> Nie chodzę na terapię , nie łykam antydepresantów , nawet ostatnio alkoholu
do
> zapijania smutków w lodówce nie mam.
> Czy to normalne? Nie śmiejcie się , ale jak czytam że prawie wszyscy się
czymś
> wspomagają , a ja nie , to się zastanawiam czy ja jestem normalna? No bo może
> tylko mi sie wydaje , że sobie radzę sama , a tak naprawdę świruję i nie
jestem
>
> tego świadoma?
> Jestem taka silna psychicznie , czy jestem tak pozbawiona uczuć?
> Cholera , mam o czym mysleć....

Kurczę,Króliczku nawet nie wiesz jak bliskie mi jest to co napisałaś.Ale ja
myślę,myślę i czasami łeb mi pęka od myślenia.

[crazyrabbit]

Dobrze , że nie jestem sama z tym problemem.
Mam czasem doły i dołki , ale dość szybko przechodzą - ostatnio bardzo pomogli
mi forumowi przyjaciele
Staram się nie myśleć za dużo , bo jak zaczynam analizować swoją sytuację to
właśnie jak napisałaś - łeb mi pęka.

[marie.walewska]

crazyrabbit napisała:
> Nie chodzę na terapię , nie łykam antydepresantów , nawet ostatnio alkoholu do
> zapijania smutków w lodówce nie mam.
> Czy to normalne? Nie śmiejcie się , ale jak czytam że prawie wszyscy się czymś
> wspomagają , a ja nie , to się zastanawiam czy ja jestem normalna? No bo może
> tylko mi sie wydaje , że sobie radzę sama , a tak naprawdę świruję i nie jestem
> tego świadoma?
> Jestem taka silna psychicznie , czy jestem tak pozbawiona uczuć?
> Cholera , mam o czym mysleć....
Ja sie pod Twoim postem moge podpisac Czesciowo. Czasem mam dolki, ale glownie na tle
rzeczywistosci zewnetrznej - jak mi rece opadaly przy przepisywaniu na siebie kredytu, jak kolejna
absurdalna malzonowa awantura, z ktorej nic nie rozumiem. Ale potem sie otrzasam jak pies z wody.
Moze u mnie to troche inaczej przebiega, bo dla mnie rozstanie oznaczalo zycie? Koniec leku, paralizu
spowodowanego strachem, jakiegos takiego wewnetrznego skulenia sie w sobie. Jak juz wstalam i
zrzucilam z siebie ciezar, to juz bylo generalnie latwiej i lepiej. I czasem tylko zadaje soebie pytania - a
moze ja go nigdy nie kochalam? a moze w ogole uczuciowosc wyzsza u mnie nie wystepuje?... Choc
racjonalnie absurdalne sa we mnie. Ale emocji takich, zeby mna ciskalo nie ma odkad sie go nie boje.

[emde74]

bo i jest tak jak piszesz. rozum jedno, emocje (zwłaszcza wieczorem i w nocy) to
drugie. terapia jest potrzebna, a 2 miesiące to zdecydowanie za krótko, by dała
rezultaty. zwłaszcza jeśli jesteś "na świeżo" z tematem rozwodu. psychotropy na
tym etapie wskazane. przechodziłam przez depresję, więc wiem. ale nie za długo,
bo uzależnią. po terapii i prochach przyjdzie czas, często wymuszony, że
powiesz: dość, poradzę sobie bez. i to będzie ten czas. ale trzeba tego chcieć i
pracować nad sobą, co jak widzę, nie jest Ci obce. mądrze. dasz radę. pomalutku,
ale dasz. trzeba tylko czasu. dla jednych więcej, dla drugich mniej. oby dla
Ciebie mniej. M.

terapia

[nangaparbat3]

Tak mi sie przypomnialo, sprzed wielu lat, sprzed Exa.
Mieszkalam z pewny przedexem dosc długo, bylo róznie, potem sie zrobiło
naprawdę dobrze, zanosiło sie na ślub, i wtedy - nagle - z godziny na godzinę -
calkowita zmiana, jakby inny czlowiek. Umowiłam sie z dobrym - podobno -
psychiatrą czy psychoterapeuta-lekarzem, bo podejrzewałam sie o urojenia na tle
zazdrosci i zupelnie swirowalam. Poszlam. Zobaczyłam chudziutkiego,
bladziutkiego, znerwicowanego mlodzieńca, ktory wzbudził we mnie uczucia
opiekuncze i cheć niesienia pomocy. Pogadalismy, umowilismy sie na za dwa
tygodnie. W tym czasie dowiedzialam sie od przedexa, że wrocila do niego milość
jego zycia, ktora parę lat wczesniej rzucila go i wyszla za innego. I przedex
zwariował.
Tak.
Przez tydzień nie jadlam i nie spałam, po tygodniu poszłam do mojego
psychoterapeuty. Powiedziałam mu, co sie wydarzylo. Przeraził się i koniecznie
chciał mi przepisać jakieś prochy. Podziekowalam. Powiedzialam: a moze by tak
jakie witaminy, skoro nie nic jem?
Przepisal.

Opowiadam te historię, bo wydaje mi sie zabawna. I mimo wszystko jestem za
terapią. Dwa miesiace to i dużo, i mało. Sporo, żeby poradzić sobie z samym
wydarzeniem. Niewiele, zeby zmienić cos w sobie głebszego, decydujacego o
naszym zyciu, ale bedącego w nas samych, nie na zewnatrz.

[akacjax]

Dobrze, że chodzisz na terapię, gdyby jednak było za ciężko lepiej wspomóc się lekami.
A to, co napisałaś:
> Potrafię zapanować nad myślami, nad swoim zachowaniem. Potrafię sobie
> logicznie tłumaczyć i ironicznie podśmiewać z siebie i sytuacji.

To nie są emocje-to jest tłumienie emocji, racjonalizowanie.
Złości trzeba dać ujście, ale nie przez ironię, ale gdzieś ją wykrzyczeć-ot tak terapeutycznie może raz na tydzień pod wiaduktem po którym dudni pociąg, szumią auta? Albo tłukąc z hukiem talerze, osobiście polecam by był hałas i jakiś ruch, wysiłek, konieczność użycia siły(byle nie na kimś

Skoro bliscy zawodzą, potepiają, chcą zamienić role, wygaduj się tutaj, do oporu.

[rozwodnica]

Rzadko się zjawiam.
Ledwo daję radę wpaść i poczytać.

Dzięki za mądre słowa, choć pewnie to już tak jest, że w pewnych momentach
człowiek ma zakuty łeb i argumenty nie trafiają.

Do tego, żeby się komuś wypłakać w kołnierz trzeba mieć jednak predyspozycje.
Ja mam chyba problem z okazywaniem słabości. Z tego powodu zrobiłam z męża
pantoflarza, co z kolei sprawilo, że małżeństwo stało się dla mnie jakimś
koszmarem, a że nie potrafię o tym mówić...to nie mówiłam i wszystko się
rozleciało. Cóż za piękne błędne koło.