Niedobrze gdy kobieta kocha za bardzo?

[julka1800]

Ostatnio wyczytalam zdanie, ktore mnie zastanowilo.

"W zyciu niedobrze jest, gdy to kobieta kocha za bardzo."

Hmm, czy w ogole mozna kochac mniej czy bardziej?
Co o tym myslicie?

[em120777]

Myslę, ze chodzi o takie kochanie , gdy zapominasz zupełnie o sobie ... czasem
wydaje mi się, że tak miałam ... niestety refleksja przychodzi za późno

[e07]

Niedobrze. I chyba nieważne, czy chodzi o kobietę, czy o mężczyznę. To troche
tak jak z rozkapryszonymi księżniczkami z bajek. Maja wszystko, o nic nie muszą
sie starać, o nic prosić, więc bez reszty skupiają się na sobie.

[aron95]

e07 dwoma rekami podpisuję się pod Twoim postem

[witekg80]

Zawsze uważałem, że albo się kocha albo nie kocha i nie ma stanów przejściowych.
Zycie jednak zweryfikowało i to bardzo boleśnie moje myślenie. A to wszystko na
przykładzie mojej żony, która jak uważałem kochała mnie bardzo, a jak się
okazało oszukiwała mnie od dłuższego czasu. Udawała, że mnie kocha, a spotykała
się z innym. I tylko jej przeszkadzałem w uzyskaniu pełni szczęścia. I teraz tak
szybko dąży do rozwodu ( w niecałe dwa miesiące jak stwierdziła, że ze mną nie
chce być).

[nangaparbat3]

Mowic o kochaniu za bardzo moze tylko ten, kto myli milość z uzaleznieniem.
wiekszość z nas. Przytlaczajaca. Ja (czasem) też.

[cien_wiatru]

Kochanie kogos za bardzo to wlasciwie to samo co uzaleznienie od tej osoby.
Przerobilam to na wlasnej skorze. Ja w ogole zapomnialam , ze istnieje ! Nie
chodzi nawet o to, ze moje potrzeby byly podporzadkowane jego potrzebom, ze
byly na drugim planie, nie, moje potrzeby rozwoju osobistego, zawodowego w
ogole nie istnialy, szacunku tez nie. Gdy ktos do mnie dzwonil, to na pytanie "
co slychac ?" odpowiadalam " a Andrzej..." Siostra kiedys az sie wkurwila i
wykrzyczala : " co u CIEBIE slychac , do cholery, to ty nie masz wlasnego
zycia ? !! " Nawet na jakims kursie jezykowym byla jakas dyskusja, kazdy
powiedzial swoje zdanie , a ja oczywiscie zaczelam wypowiedz od " moj
maz .... " . Tez mi nauczycielka przerwala.

Teraz po 12 latach sie nagle ocknelam.

[julka1800]

tak, to chyba skrajny "przypadek" hmm... jak to nazywasz uzaleznienia, a gdzie
w tym wszystkim partnerstwo?

[13monique_n]

Moim zdaniem nie można w ten sposób mówić o kochaniu kogoś. Bo jak zmierzyć
miłość? W jakich jednostkach podać, z czym porównać, by orzec "za bardzo", albo
"może być". Zatem trzeba po prostu kochać, najlepiej i najpiękniej, jak tylko
potrafimy.

[30-letnia]

hm...
no ja chyba taka jestem. i trudno niestety tak w dwóch zdaniach napisać jak to
wygląda. mozna by mnożyć tu przykłady, ale chyba meritum mojego kochania za
bardzo było to, że kochałam bardziej niż on chciał. że potrzebowałam go
bardziej niż on mnie (obecności, uwagi, ciepła), że dawałam więcej niż chciał
dostać nie umiejąc wziąć nic dla siebie, że wybaczałam podłości nie czekając
nawet na głupie "przepraszam"...
teraz on twierdzi, że go nie wspierałam, ze wszystkim był sam, że nigdy nic ode
mnie nie dostał, ze ja umiem tylko brać. po prostu przestał zauważać, to co
dostawał, bo to bylo takie normalne...

[panda_zielona]

Zatem trzeba po prostu kochać, najlepiej i najpiękniej, jak tylko
> potrafimy.

Szczera prawda,a od siebie dodam,że jeszcze troszeczkę rozsądku trzeba mieć,aby
nie dać sobą manipulować w imię miłości.

[julka1800]

doczytalam do konca te ksiazke i wiecie co, moim zdaniem (i o to rowniez
chodzilo autorce) to taka milosc, w ktorej powoli gubi sie siebie, wlasne Ja.
Gdy tolerancja jednej strony, kobiety, i jej mozliwosc kompromisów, ustepstw
przewyzsza znaczenie te druga. Gdy rezygnuje sie z wlasnych marzan czasem pasji
dla mezczyzny, bo przeciez go kochamy i to jak mocno!

Tak... w skrajnym przypadku moze sie zdarzyc, ze sie calkiem zatracimy i
zaczniemy mowic "moj Jacek,.. Kazik, ..Marian.."

[misbaskerwill]

> chodzilo autorce) to taka milosc, w ktorej powoli gubi sie siebie, wlasne Ja.
> Gdy tolerancja jednej strony, kobiety, i jej mozliwosc kompromisów, ustepstw
> przewyzsza znaczenie te druga. Gdy rezygnuje sie z wlasnych marzan czasem pasji

Cóż... u facetów też się zdarza. Choć rzadziej.
Najbardziej beznadziejne jest to, że zatracając się dla partnera, stajemy się
dla niego całkiem nieatrakcyjni...
To nawet nie chodzi o jego/jej niewdzięczność. Kocha się równego, nie niewolnika.
Z jednej strony, można zrobić wszystko dla wybranki/a, z drugiej strony - gdy
przestajemy szanować siebie, przestają nas szanować inni.
Może miłość sama w sobie jest paradoksem?

Komputery (maszyny matematyczne) nie kochają. Choć też się zawieszają...

Niedobrze gdy _jedno_ kocha za bardzo?

[tata_tomek]

julka1800 napisała:

> moim zdaniem (...)
> to taka milosc, w ktorej powoli gubi sie siebie, wlasne Ja.
> Gdy tolerancja jednej strony, (...) i jej mozliwosc kompromisów, ustepstw
> przewyzsza znaczenie te druga. Gdy rezygnuje sie z wlasnych marzan czasem pasji

Bardzo ładnie powiedziane; z tym, że pozwoliłem sobie wyciąć z cytatu
przedstawicieli płci, bo te zasady dotyczą chyba zarówno kobiet jak i mężczyzn.
Pozwolę sobie dorzucić znalezione gdzies porównanie "ogrodnicze":

"Związek jest jak piękna roślina: trzeba go podlewać, żeby nie zwiądł i nie
usechł. Ale jeśli się będzie podlewać za bardzo, to zgnije!".

[pomimo1]

czytam ksiązkę o kobietach, które kochają za bardzo. To właśnie o mnie.
Wieczne zaspokajanie potrzeb faceta, by mu się przypodobac. strach przed jego
odejsciem, godzenie się na rzeczy, które uwłaczają godności i rozsądkowi.
Podporządkowanie się tyranowi. I ciągłe zabieganie o jego przychylnośc za cenę
własnej godności własnego JA.
To własnie o mnie...

Można kochać za bardzo i jest to kochanie chore!!! To się leczy!!!!

[czekolada72]

pomimo1 napisała:

> czytam ksiązkę o kobietach, które kochają za bardzo. To właśnie o mnie.
> Wieczne zaspokajanie potrzeb faceta, by mu się przypodobac. strach przed jego
> odejsciem, godzenie się na rzeczy, które uwłaczają godności i rozsądkowi.
> Podporządkowanie się tyranowi. I ciągłe zabieganie o jego przychylnośc za cenę
> własnej godności własnego JA.
> To własnie o mnie...
>
> Można kochać za bardzo i jest to kochanie chore!!! To się leczy!!!!

Tylko gdzie? U psychiatry??
Prawdziwe, smutne, gorzkie...

po lekturze osho

[nangaparbat3]

Godzimy sie na wszystko ze strachu przed porzuceniem - bo kochamy nie dość.

[phokara]

Nanga - uściski.

Od siebie (po lekturze osho).

Jak ktoś potrafi kochać siebie, nigdy nie powie, że można kogoś innego
kochać 'za bardzo'. Jak ktoś nie potrafi kochać siebie, to innych zawsze
bedzie 'kochał' - za... zawsze jakoś nie tak.

[mary171]

Można. Ja też kochałam,kocham za mcno. On odszedł, mimo, że ja dałammu szansę
po zdradzie. Cały czas leczę sięz tej miłosci,ale jest cholernie trudno. Na
razie myślę,aby dojsć do siebie. Potem zacznę myśleć o swoim rozwoju.Mam
jeszcze wspaniałego synka o ktoegomusze zadbać. Jak Wy leczyliscie się z tej
miłosci? A dopsychologa idę.Moze pomoze.

[nangaparbat3]

mary171 napisała:

> Można. Ja też kochałam,kocham za mcno. On odszedł, mimo, że ja dałammu szansę
> po zdradzie. Cały czas leczę sięz tej miłosci,ale jest cholernie trudno. Na
> razie myślę,aby dojsć do siebie. Potem zacznę myśleć o swoim rozwoju.Mam
> jeszcze wspaniałego synka o ktoegomusze zadbać. Jak Wy leczyliscie się z tej
> miłosci? A dopsychologa idę.Moze pomoze.

Z miłosci nie ma po co sie leczyc, chyba nawet nie należy.
Ale mozna sie leczyc z uzaleznienia, zazdrości, poczucia odrzucenia, zranionej
dumy. Róznych rzeczy, ktore nazywamy "miloscią".

[13monique_n]

BY dać siebie, muszę istnieć, muszę być sobą. I oddawać się, ale nie znaczy to
zatracać. I właśnie, jesli kocham siebie, to nie musze tracić czasu na
myślenie, czy kocham "za... coś tam". Kocham. Całą sobą, bo tylko tak warto.
Inaczej szkoda fatygi. szkoda udawać przed sobą i przed kimś.

[der1974]

Ja myślę, że to nie tak jest. Limitowanie się z uczuciami oznacza, że nie
jesteśmy na nic gotowi. Bo czegoś tam się boimy. Kochać za bardzo oznacza
strach - nie oddam się bo dostanę po dupie.

Natomiast zgody na byle co ja osobiście nie wyrażam. Jeśli są we mnie emocje to
chcę być dobry, bardzo dobry, najlepszy, bo mi zależy. To nie jest nic złego.
Trzeba godzić miłość i zaspokajanie swoich potrzeb. Nie jest to wielka
filozofia. Jeśli to się nie udaje, to znaczy, że uczucia nie są ekwiwalentne. I
to nawet nie jest jakieś oszustwo tylko pech, niedobranie się, inny stopień
emocji. Ale nie cierpi ten kto kocha, tylko ten kto nie kocha, albo się
ogranicza. Bo przeżyć miłość zawsze warto.

Kochałem swoją ex bardzo i nie żałuję tego. To było piękne uczucie. Piękne
chwile. Przeidealizowałem i co z tego? Wcześniej zanim ją poznałem też
kochałem, może bardziej niż ex. Eeee na pewno bardziej. Przeżyłem wielką
miłość, która się tragicznie zakończyła. Wspominam to dzisiaj z radością niż ze
smutkiem.

I tak wierzę w miłość. Ludzie się kochają a potem się zmieniają na skutek
okoliczności. To nie znaczy, że nie było pięknych momentów ani to nie znaczy,
że nie będzie nam dane przeżyć jeszcze coś podobnego, choć nie wiadomo jak to
się skończy. Nigdy nie kocha się tak samo, zwłaszcza po doświadczeniach
przykrych nikt z nas się nie zakocha bez głowy jak w liceum. A może szkoda?

[movisz]

"Niezbyt kochac to jest sposob by byc kochanym"

[nangaparbat3]

movisz napisała:

> "Niezbyt kochac to jest sposob by byc kochanym"

Nie. To jest sposob, na uwiklanie kogoś w zależność, którą pewnie
nazwie "miłością".