Czy zacznę ufać, czy przestanę kochać???

[marcelka38]

Oto jest pytanie.. Pytanie, które zadaję sobie od prawie roku... Zadaję je
sobie pomimo obustronej "pracy" nad związkiem , pomimo terapi rodzinnej,
pomimo starań... Zadaję je sobie, kiedy budzę sie w środku nocy - tak jak
dzisiaj-zadaję, kiedy wraca tzw stan paranoidalny ) kiedy jakaś ściszona
rozmowa przez telefon czy sms pobudza wyobraźnię (a ona niestety ciągle
działa- zdecydowanie mniej niż na początku-ale jest). Dlaczego pomimo, ze
jest dobrze, wcale nie jest dobrze? Czy wytrzymam, albo ile jeszcze wytrzymam
z własnymi "zjawami"?

[nangaparbat3]

Marcelko, jesli to Twoje wlasne zjawy, to terapia rodzinna nie wystarczy.
Tak tez sobie mysle.... Kiedys kiedys byłam bardzo zazdrosna, te zjawy latały
za mna jak wsciekłe, a zwiazek (na szczęście) skończył się tym, czego sie
najbardziej bałam. I chodzi za mna taka myśl: czy nie ja sama przypadkiem do
takiego konca doprowadzilam? Czy to nie jest tak, ze gdy za bardzo sie czegos
boimy, sami to cos sciagamy?

[menab]

Teoretycznie autosugestia może zdziałać cuda.Zarówno na pozytywne skutki jak i
negatywne.Należy jednak rozgraniczyć chorobliwą zazdrość od sygnałów
niepokojących, które często stają się realne.Mój ex był tak zazdrosny, że z
czymś takim nie można było funkcjonować.Wiem co znaczą wieczne kontrole i
sprawdzenia.To jest choroba.Czujesz się ubezwłasnowolniony w swoim własnym
domu, dom przestaje być azylem...Marcelko, jeśli to tylko Twoje zjawy to uwierz
mi, ta druga strona nie będzie umiała z nimi walczyć.

[marcelka38]

Tak, tylko rok temu ta zjawa miała całkiem realny kształt.. Nie wzięła sie z
niczego. Chorobliwa potrzeba kontrolowania była wynikiem czegoś, co sie
wydarzyło.. Przedtem przez wiele lat tego nie było, byłam ponad, ba byłam
pierwszym krytykiem takiego postępowania. Policzek za własną pychę???
Najbardziej przerażaja mnie jednak nie te zachowania paranoidalne (których
zresztą mam świadomość- co jest istotne w sensie psychologicznym ), ale
uczucie, które żywię do tej "zjawy" (ładnie powiedziane, a ciągle nasuwają się
całkiem inne wyrazy). Zdaję sobie sprawę, że niewłaściwa osoba, że to do męża
powinnam kierowac żale, że to z nim mieszkam pod jednym dachem.. A ja
obsesyjnie ukierunkowałam całą plataninę meganegatywnych uczuc w stronę tej
osoby, ktora poniekąd stała się największa ofiara naszego konfliktu. Czego mam
pełna swiadomość, ale nie mogę sie wyzbyć. Moje uczucia do niej w jakimś sensie
kłóca sie z dotychczasowym sysytemem wartości- i to mnie przeraża. Wiem, że
zaraz odezwą się głosy - że dlaczego, że przeciez to nie ona winna. bo..itp.
Dla mnie niestety to ona w tej chwili stanowi "worek treningowy" (w myslach
tylko oczywiście) i az boję sie myśleć co będzie. Wielokrotnie zastanawiałam
się dlaczego? Dlaczego tak jest, dlaczego tak czuję, dlaczego??? Nie wiem, nie
umiem odpowiedzieć,bo żadne wytłumaczenie nie wydaje się być bliskie. Czy ktos
jeszcze tak ma czy to tylko moje?

[menab]

Jasne, że stracone zaufanie nie pozwala myśleć inaczej i nasza czujność zostaje
wzmożona.Chciałam Ci tylko uzmysłowić, że zazdrość może zniszczyć wszystko co
jest między ludźmi.Nie przeczę, że masz powody do podejrzeń, jednak jeśli
zdecydowałaś się trwać w tym związku to albo musisz oddzielić to kreską i
zacząć od nowa, albo nic z tego nie będzie.Zdaję sobie sprawę, żę to jest
niezmiernie trudne i ból ciągle będzie wracał, ale z czasem coraz
słabiej.Zresztą na wszystko trzeba czasu.Powodzenia.

[verita75]

To samo pytanie i ja sobie zadaję od prawie roku. I cieszę się, że o tym
napisałaś, bo już się niepokoiłam, czy to ze mną coś nie tak. Czy ja taka
zawzięta może jestem? Przecież zdecydowałam się na to by dać nam szansę. A mimo
to nie potrafię ciągle zaufać. I nie potrafię ciągle odpuścić tego co już było.
Wciąż, przez tyle miesięcy prześladuje mnie to. Budzę się często w nocy z tą
myślą. Kiedy dopadnie mnie jkieś wspomnienie wciąż mnie to ogłusza i łzy stają
w oczach. Wciąż nie chcę w to uwierzyć.
Wiem, że to mój problem. I w końcu idę do psychologa sama. Dotychczas
chodziliśmy razem na terapię. I czuję, że dużo dała ta praca nad nami. Ale dała
nam. A mnie niekoniecznie. My lepiej sobie radzimy ale ja w pewnych sprawach
ciągle stoję w miejscu i nie mogę ruszyć.
I zaczynam już mieć nawet wyrzuty sumienia, że już tak długo, że już tak dobrze
a ja ciągle stwarzam problemy...

[kasiar74]

jak to czytam to cieszę się że jestem sama i nikt nie może mnie tak boleśnie
zranić, to o czym piszecie to cena wybaczenia, sama nie wiem czy warto,
naprawdę..

[rozwodnica]

A ja myślę, że warto. Głównie dla siebie, bo to NAS gdzieś tam wewnątrz drąży
ten paskudny robal.
Tylko chyba łatwiej jest wybaczyc komuś niż sobie samemu

Ale chciałam właściwie z innej beczki - te demony, autosugestia. Wybaczyłaś i
dręczy Cię zazdrość i niepewność krótko mówiąc. A gdybyś nie wybaczyła możliwe,
że dręczyłoby Cię "co by było gdyby".
Ja obawiam się, że jesli moje dziecko przyniesie pierwszą dwóję, obleje maturę,
wleje koledze w przedszkolu albo ugryzie babcię - ja już zawsze będę się
zastanawiać czy to aby nie jest konsekwencja mojej decyzji. A od tego już tylko
krok do myślenia, że mogłam coś lepiej, więcej, bardziej

Jak widzisz każdy ma swoje lęki, więc walcz ze swoimi ale nie warto myśleć, że
w innej sytaucji by ich nie było. Rozwód, kryzys małżeński, to wszystko
sprowadza nas na ziemię w jednej zasadniczej kwestii - nic nie jest dane na
zawsze. Bądź z siebie dumna, że walczysz, że wzniosłaś się ponad swoją dumę i
próbujesz sklejać. Moim zdaniem to na pewno nie jest czas stracony, jakikolwiek
będzie finał.

[marcelka38]

) skąd znasz moje myśli??? ))

[marcelka38]

marcelka38 napisała:

> ) skąd znasz moje myśli??? ))
to bylo do verity75, ale coś mi się nie tak kliknęło

[verita75]

Czytając Ciebie też mam wrażenie jakbym czytała o sobie.
Ja też byłąm daleka od takich stanów paranoidalnych. W życiu nie byłam
zazdrosna, niepewna nas. Gdzie tam! Byłam przekonana o naszej wyjątkowości i o
wyjątkowości tego człowieka. A tu proszę, szybki i bolesny upadek na ziemię.
I to ciężko zaakceptować. Bo czuję teraz niepewność, jestem nazbyt dociekliwa,
może i czasem podejrzliwa a gdzieś w śwodku coś krzyczy: halo! to przecież nie
JA. Ja przecież byłam zaufaniem. To co się teraz dzieje ze mną daleko odbiega
od moich "naturalnych" standardów.
Ale w takim razie, skoro obie, a pewnie i nie tylko my, czujemy podobnie to
widocznie taka kolej rzeczy. Trochę to pociesza, przynajmniej tak bardzo nie
będę wątpić w mój stan umysłu. Rozumiem co przechodzisz i dobrze wiedzieć, że
ktoś rozumie co przechodzę ja.

[marcelka38]

Oczywiście, że same w sobie takie uczucia sa normalne. Tyle, że wydawało mi
się, że to zdecydowanie szybciej minie, że wystarczy ładnie nazywając "zadbać o
relacje". A tu niestety. "Wraca" zupełnie znienacka, i "drąży". Mowia - nie
myśl, nie szukaj, nie zastanawiaj się.. Przez moment tak robię, a później nagle
fobia wraca ze zdwojona energią (. Rozmawiałam kiedys o tym z pewną znaną mi
osobiście terapeutką (bradzo dobra zresztą) i pytałam czy możliwa jest odbudowa
takiego zaufania, jak bylo na poczatku.. Czy zna takie przypadki?.
Odpowiedziała: "Teoretycznie (sic!!) tak. Ale wymaga bardzo dużo czasu i bardzo
dużo starań zwłaszcza tej strony, która zawiodła". A ja czasami odnosze
wrażenie, że mój mąż chciałby, żebym na raz dwa wymazała z pamięci i nie
wracała do tego, nie myslała, o mówieniu nie wspomnę (to powinien byc temat
tabu). A ja jestem żywa istotą - nie komputerem - nie nacisnę DEL i nie zniknie
to z mojej pamięci - tak jak zniknęła z komputera ich korespondencja.

[verita75]

Taka funkcja DEL w mózgu przydałaby sięczasem w życiu. Ja cały czas z kolei
marzę o gumce, która potrafiłaby TO zmazać. Bo już jestem autentycznie zmęczona
tą wiedzą, pamiętaniem, czuciem. Chciałabym choć na chwilę zapomnieć, oderwać
się. Nie czuć. Wiedziałam, że bedzie ciężko, ale też miałam nadzieje, że po
takim czasie będzie dużo lżej. Ostatnio usłyszałam od naszej terapeutki, której
mówiłam o tym zmęczeniu, o tym że nie chcę czuć, pytanie: jakie mam inne
wyjście. I uświadomiłam sobie z cała mocą tej myśli, że nie mam. Musze to
przeżyć. Z nim, czy bez niego, ale muszę. Nie ucieknę od uczuć. Od niego, od
związku mogłabym, ale to nie to. Bardzo mnie ta wizja braku wyjścia
przytłoczyła. Te słowa wciąż we mnie siedzą.
Co do zaufania to tak naprawdę już nie chcę nikom ufać tak jak kiedyś. Bo ja
ufałam ślepo, bezkrytycznie. Mierzyłam inych swoją miarą. W pewnym momencie
bardziej ufałam ( a raczej wmawiałam sobie, że ufam) jemu niż sobie. Niż temu co
widziałam. Ale chciałabym wiedzieć, że są ludzie, którym się udało zaufać na
tyle by mieć spokój. Taki spokój, którego mnie na razie brak.

Mój mąż też chciałby bym zapomniała. Bym już nie cierpiała. Dlatego juz miewam
wyrzuty sumienia. Bo nie zapominam. Bo boli. Mimo wszystko. On próbuje stawić
czoła rozmowom, moim uczuciom. To nowość w naszym związku. I tylko kolejna myśl,
nie daje czasem spokoju: dlaczego dopiero teraz jest taki...?

[mary171]

Ciesz sie, ze docenia i pokazuje to Tobie. Mój nie docenił (lub cały czas
kłamał co boli jeszcze mocniej) i zostawił mnie po ponad dwóch tygodniach. A ja
chcialam mu wybaczyc.Nawet ni ma odwagi przyznać sie ze wrocił do niej. A
wrocił, bo dlaczego inaczej by odszedł. I nie chce na razie rozmawiac,
wyjaśniać. A mineły dwa tygodnie. Widze ze to nie jest juz człowiek którego
pokochałam, ale i tak nie rozumiem i nie potrafię kochać. Ty bardziej ze przez
jakis czas jak mu wybaczyłam widziałam w nim mojego dawnego męża. I teraz
cierpie. Więc doceń, że mąż sie stara. Nie wracaj do tamtego. Ja wracałam i
teraz żałuję i płaczę.

[verita75]

Mary ja doceniam co mam i cieszę się, że moja historia potoczyła się w tę
stronę. Mój mąż wie, że widzę wszystkie dobre zmiany jakie w nim zaszły i całą
jego ciężką pracę. Niemniej jednak ciężko jest nie wracać i przestać myśleć o
tym co się stało. Bo się stało dużo i pewnie trzeba długiego procesu by się z
tym uporać. Psycholog mi uświadomiła, że to pewnego rodzaju żałoba. Bo sporo
straciłam.

Ale czytam Twoją historię i zdaję sobie sprawę, że gdyby moja skończyła się w
taki sposób cierpiałabym podobnie. Bardzo mi przykro, że tak Ci źle.

[menab]

On próbuje stawić
> czoła rozmowom, moim uczuciom. To nowość w naszym związku. I tylko kolejna
myśl
> ,
> nie daje czasem spokoju: dlaczego dopiero teraz jest taki...?

Ktoś mi tu kiedyś powiedział, że być może coś złego musiało się stać, aby potem
było lepiej...

[marcelka38]

OOO gumka to też moja )) Moze porozmawiamy na gg albo na privie? Bo
przerabiamy podobny schemat niestety..

[verita75]

Marcelko priv jak najbardziej! Też mi potrzeba takich rozmów.
A co do gg to wstyd przyznać. Nie mam i jakoś do mnie nie przemawia)

Wiecej wiary i miłości

[aron95]

Wiara nie jest drogą wyjścia z kłopotów małżeńskich.
Wiara to droga przez małżenskie kłopoty .
A miłość?
Jest jak chleb-każdego dnia trzeba ją wyrabiać na nowo .

[fankaaa]

Zanim uznasz,że nie możesz wytrzymać ze zjawami i że powinnaś koniecznie i to
natychmiast coś z tym zrobić, spróbuj potraktować SIĘ łagodnie i zastanowić,
czy one zawsze były ? I czy zawsze były takie natrętne jak teraz ?
Bo jeśli wcześniej ich nie znałaś,to jest to po prostu reakcja na zdradę. I nie
da się tu nic zrobić na zawołanie. Jeśli najbliższa Ci osoba zawiodła Twoje
zaufanie, to odzyskanie go trwa, i powinny być tego świadome obie strony.
Radosne branie wszystkiego za dobrą monetę nijak się ma do tego, co przeżyłaś.
Masz prawo nie ufać i masz prawo oczekiwać zrozumienia tego stanu.

[mary171]

Moje potrzeby jako osoby wybaczającej zdradę nie zostały zrozumiane. A może nie
chciał aby były zrozumiane. I odszedł.... A ja cierpię, cholernie cierpię...

[em120777]

oj jak ja Cię rozumiem ... (

[kurka_wodna2]

Witam
To co przeżywasz jest encyklopedycznym opisem zespołu szoku pourazowego i jako
taki powinien być prowadzony przez specjalistę.
Nie ma znaczenia, czy to trauma, czy ból powypadkowy czy też pobicie, udział w
cudownym ocaleniu z tragedii-to one pozostawiły tak głęboki ślad w psychice.