Nadal kocham męża

[sylwik1980]

A co mam zrobić jeśli nadal kocham męża? Mineły już 3 lata od rozstania a ja
sobie właśnie uświadamiam, że cały czas próbuję wyprzeć to uczucie i przez to
czuję się jeszcze gorzej. Mam ataki paniki, okropne dołki - taki jest efekt.
Mąż mnie zostawił i nie ma tu w ogóle o czym mówić ale nie wiem co mam zrobić
ze swoim bólem. Po prostu nie miałam nigdy żadnego planu B, wszystkie plany
były związane z nim. Czuję się ograbiona z wszystkiego co miałam. Kim byłam
było ściśle związane z moim związkiem. Nie umiem funkcjonować dobrze sama.

Idź do psychologa...

[tricolour]

... bo to jedyne wyjście.

[crazyrabbit]

Tri ma rację. Jeżeli po trzech latach jesteś w tak paskudnym stanie , to nikt
oprócz fachowca Ci nie pomoże.
Idź koniecznie!

Nawet trudno odnieść się do Twoich słów...

[tricolour]

... "Kim byłam było ściśle związane z moim związkiem" - przecież napierw ludzie
budują swoją osobę i mają świadomość kim są, a dopiero potem decydują sie na
związki mając za podstawę znajomość siebie, własnych celów, oczekiwań, ofert dla
innych.

[sylwiamich]

Tri...czasami w chwilach wielkiego bólu nie jesteś osobą, jesteś tylko
cierpieniem.W takich chwialach zapomina się, że kiedyś, bez tej osoby, było sie
szczęśliwym.Miało się pragnienia, ambicje i chęć na życie.Trzeba sobie to
przypomnieć.Poza tym czasami żyjemy wspomnieniami.Bo są bezpieczne.A przesżłość
nalezy pogrzebać.Tam...z przodu nic nie zobaczysz...jeśli tylko do tyłu
patrzysz)No chyba że sobie o coś z przodu nosa rozkwasisz...czego Ci Zyczę))

No właśnie...

[tricolour]

... i żeby sobie przypomnieć kim się było nalezy skupić się w ciszy gabinetu, a
nie na forum. Tym bardziej, że "rewelacje" naszej koleżanki sa bardzo depresyjne
i odjechane, a na forum amatorszczyzna pełna.

PS. Życzę Ci tego samego, co Ty mnie )))

[phokara]

Poza tym czasami żyjemy wspomnieniami.Bo są bezpieczne.

Wspomnienia są przede wszystkim bezużyteczne. Nie da się nimi życ, no chyba, że
mówimy o atrapie życia.

[sylwiamich]

phokara napisała:

> Poza tym czasami żyjemy wspomnieniami.Bo są bezpieczne.
>
> Wspomnienia są przede wszystkim bezużyteczne. Nie da się nimi życ, no chyba,
że
>
> mówimy o atrapie życia


Ale tak jest..nie ma się do czego odnosić.Tyle że te wspomnienia nie mogą
zastąpić przyszłości...co napisałam dalej

[sylwik1980]

W moim przypadku tak nie było bo przyszłego męża poznałam mając 15 lat i
ukształtowałam sie razem z nim albo to on mnie ukształtował, nie wiem...

[phokara]

Musisz się udać na poszukiwanie własnej tożsamości.
Tak, jak Ci napisali mądrzy ludzie wyżej - terapia.

Sylwik...

[tricolour]

... nie ma innej drogi jak lekarz. Gdy boli ząb, to idziesz do stomatologa, gdy
nawala cała głowa, to do psycholga. Skutki samodzielnej psychoterapii czesto
mają wymiar samodzielnego leczenia zębów - szpecące ubytki.

[sylwik1980]

Bardzo staram się pracować nad sobą, bywać między ludźmi, teraz jestem w
trakcie podjęcia próby robienia czegoś innego w życiu zawodowym, dbam o siebie,
chodzę na jogę, bardzo dużo czytam na tematy psychologiczne, na temat rozwoju
osobistego, dużo rzeczy mnie interesuje ale jeśli chodzi o związek to włacza mi
się coś takiego, że; nie, absolutnie nie, to niemożliwe żeby ktoś mnie pokochał
i ja jego i żeby dobrze nam się ułożyło, daj sobie spokój, na nic się nie
nastawiaj. Wmówiłam sobie też, że najpierw muszę wzmocnić się sama, dopóki to
nie nastąpi nie będę nawet rozglądać się za związkiem. Mąż bardzo mnie zranił
ale myślenie o naszych dobrych, właściwie cudownych czasach to dla mnie źródło
jakiegoś pocieszenia, że i tak już coś wspaniałego w życiu przeżyłam. Dlatego
funduję sobie takie seanse marzeń o tym, że wrócimy do siebie. Nie wiem już w
końcu czy to prawda, że trzeba najpierw nauczyć się być samemu żeby być z kimś.
Ja dobrze funkcjonuję jak mogę się z kimś dzielić, coś dawać, nie mówiąc już o
czymś takim, że do funkcjonowania potrzebuje przytulania i dotykania, bez tego
jestem dużo słabsza.

To bardzo dobrze, że ....

[tricolour]

... " Bardzo staram się pracować nad sobą, bywać między ludźmi, teraz jestem w
trakcie podjęcia próby robienia czegoś innego w życiu zawodowym, dbam o siebie,
chodzę na jogę, bardzo dużo czytam na tematy psychologiczne, na temat rozwoju
osobistego, dużo rzeczy mnie interesuje..." - a ząb jak boli tak boli. Możesz
zmienić sto prac i przeczytać tysiąc książek a i tak będzie bolał.

Robisz na razie wszystko, ale nie zajmujesz sie tym, czym powinnaś. Efety widać
czyli brak efektów.

[nangaparbat3]

To weź sobie kota ze schroniska, bo one w schroniskach umieraja z powodu stresu.
Będziesz miała do dotykania i opiekowania się czułą żywą istotę, która na pewno
Cie nie porzuci.
Pamietaj, ze samo czytanie ksiazek psychologicznych to za malo, wszyscy, ktorzy
radzą Ci terapię, maja racje.
Czytałam kiedyś, że osoby, ktore bardzo mlodo wchodza w zwiazek, szczęśliwy i
udany, emocjonalnie slabiej sie rozwijają, nie doswiadczając bólu i trudnosci
zerwania, samotnosci, głebokiego konfliktu. Zawsze jest jakieś frycowe, nie ma
zmiłuj.

[crazyrabbit]

Koty są cudowne , jeżeli chodzi o potrzebę bliskości z żywą istotą. Ja miałam
dwa futrzaki , dobre są do wycierania łez.

A co do tego , co pisałaś.
Nie kochasz męża , kochasz swoje wyobrażenie o nim. Taki fantom , czy jak to
nazwać. Uzależnienie emocjonalne.

Teraz szybko poszukaj adresów psychologów w Twoim mieście i jutro potuptaj tam
jak najszybciej.

Tym bardziej się nie zastanawiaj teraz tutaj

[maheda]

tylko zasuwaj do gabinetu psychologa.
Możliwe, że bez niego dojdziesz do siebie dopiero za, na przykład, dwadzieścia
lat, czego Ci absolutnie nie życzę.

[magda210682]

ja miałam 16 lat jak poznałam meza i od tamtej pory bylismy razem. We wrzesniu rozprawa rozwodowa( 3 dni po teoretycznej 2 rocznicy).
Jestem szczesliwa choc na prawde wielka miłośc przezyłam.

Magda

[nangaparbat3]

magda210682 napisała:

> ja miałam 16 lat jak poznałam meza i od tamtej pory bylismy razem. We wrzesniu
> rozprawa rozwodowa( 3 dni po teoretycznej 2 rocznicy).
> Jestem szczesliwa choc na prawde wielka miłośc przezyłam.

ja bym powiedziala: jestem szczęsliwa, BO naprawde wielka milość przezyłam.
Bo wielka miłość zdarza się rzadko, i jest czyms naprawdę wielkim, nawet jeśli
sie kończy.

[magda210682]

Widzisz a ja jestem szczesliw a ze ta miłość sie skonczyła.....

[nangaparbat3]

magda210682 napisała:

> Widzisz a ja jestem szczesliw a ze ta miłość sie skonczyła.....

MOze i tak byc. Jakas wielka melancholia przepelniło mnie to co napisalaś.
Dziekuję Ci

[magda210682]

Nie ma sprawy. Zawsez do usług.

[sylwiamich]

sylwik1980 napisała:

> W moim przypadku tak nie było bo przyszłego męża poznałam mając 15 lat i
> ukształtowałam sie razem z nim albo to on mnie ukształtował, nie wiem...


Wiem o czym mówisz...sama byłam w dłuuugim związku z chlopakiem od 16 roku
zycia.Ale naprawdę da się z tego wyjść.Dobrze Ci radzą...idż do psychologa.
Ile razem lat byliście?A ile lat jeszcze przed Tobą? To mija...jeśli dasz sobie
szansę...czyli będziesz chciała...nie pielęgnuj tego...wyjdż do ludzi