pewne decyzje zapadły

[zoja.pl]

Od momentu kiedy napisałam tu, ze dostałam anonim z ktorego
dowiedziałam sie o zdradzie meza i kiedy maz przyznał sie do
wszystkiego, mineło 5 dni. Myslałam o tym wiele, cały czas o tym
rozmawialismy. Jednak dzis czułam ze tkwie w martwym punkcie.
Doszlismy do pewnych wspolnych wniosków, ale kłopot w tym ze nie
umielismy, nie wiedzielismy co robic dalej.
Maz bardzo zaluje. Nie tylko dlatego ze to sie wydało, widze szczery
zal w jego zachowaniu. Powiedział ze mnie kocha i chce byc ze mna.
Prosi abym mu wybaczyła. Ja czuje sie totalnie rozbita. Nie umiem
sobie z tym poradzic i wokol mnie jest tylko jedna osoba ktorej moge
to powiedziec. Kocham meza, ale mam do niego ogromny zal, jestem
wsciekła ze mi to zrobił. Ciagle mysle o tej drugiej kobiecie,
chociaz i tak to do niczego nie prowadzi.
Ustalilismy ze teraz wszystko musi sie zmienic, nasze zycie musi
zmienic sie o 180 stopni: nigdy wiecej kłamstw, duzo szczerosci i
rozmowy, poza tym idziemy na terapie.

Mimo to zapadły jeszcze inne decyzje.

Maz wyprowadził sie dzis wieczorem. Na poczatek na kilka dni. Kiedy
zyłam obok niego miałam wrazenie ze nic sie nie dzieje, ze stoimy w
miejscu, ze utkwilismy w martwym punkcie. On ciagle pytał czego od
niego oczekuje, co ma zrobic zeby było lepiej a JA SAMA TEGO NIE
WIEM.
Było to dla mnie bardzo trudne, tak naprawde nie chciałam tego, ale
powiedziałam mu dzisiaj zeby sie wyprowadzil. Musimy miec czas aby
to na spokojnie przemyslec, pomyslec co jest dla nas w zyciu
wazne, "naładowac baterie", odetchnac i zatesknic za soba, aby mam
nadzieje, wkrótce rozpoczac nowe, lepsze wspolne zycie.
Zycie po zdradzie.

Mnie czeka jeszcze jedo najtrudniejsze zadanie: dac sobie czas na
cierpienie, wypłakac sie (choc juz nawet płakac nie moge),
powsciekac, wyzalic, a pozniej przebaczyc.
Cholernie trudne to bedzie, zwłaszcza ze to wszystko musze robic w
samotnosci.

Badzicie ze mna.
Pozdrawiam

zoja

[nangaparbat3]

Zoja, wielkie dzięki, ze zechciałaś napisać.
Tak sobie myślę - to co się stało, stało sie ponad dwa lata temu. W międzyczasie
urodziło sie dziecko, wiele sie zmieniło w Waszym zwiąku. Pisałaś, że ostatnio
jest OK.
Mąż wybrał Ciebie, chce byc z Tobą, zalezy mu.
Tak sobie pomyślałam - czlowiek, ktory wyslał anonimy, na 100% miał zle intencje
- ale moze sie zdarzyć, ze wbrew zamiarom naprawi, uzdrowi Wasz zwiazek, zamiast
go zniszczyć.
Ja wierzę,że kiedy juz wypłaczesz Twój ból, żal, gniew, dasz sobie prawo sobie
zapomnieć o tamtym i nie pozwolisz, by pamieć zdrady zawładnęla Waszym zyciem.
Że Wasz zwiazek bedzie teraz bliższy, ze bedzie z sobą bardziej szczerzy, że
miłość wygra.

[alicja611]

tak, przebacz mu....nastepnym razem zdradzi Cie z Twoja najlepsza
kumpela....zadne przebaczanki, upokorzenia, niech dran spier...ala!

dziewczyny nie badzcie naiwne!

[alicja611]

dlaczego jestescie tak bardzo naiwne? liczycie ,ze facet sie opamieta, ze lzy
wylane wzbudza litosc u niego? nie...zapewniam, ze zdradzi ponownie jak mu
przebaczysz.....bedzie udawal biedaka, skuli ogon , a i tak bedzie robil swoje......

Ala

[nangaparbat3]

alicja611 napisała:

> dlaczego jestescie tak bardzo naiwne? liczycie ,ze facet sie opamieta, ze lzy
> wylane wzbudza litosc u niego? nie...zapewniam, ze zdradzi ponownie jak mu
> przebaczysz.....bedzie udawal biedaka, skuli ogon , a i tak bedzie robil swoje.
> .....

Jestes żeńska wersją Vgrina?
No chyba tak.

[akacjax]

Kochasz męża i wierzę, że uda się Wam odnaleźć drogę do siebie. Słuszny pomysł z
terapią, to na pewno poprawi komunikacje między Wami. Jeżeli mogę coś poradzić:
odosobnienia są dobre, ale na krótko, gdy minie magiczny czas..zaczyna się coraz
większe oddalenie.

Gdy opłaczesz, pocierpisz w bólu-napisz to wszystko, może list do męża?
Może go mu dać, a możesz zrobić rytualne pożegnanie tamtego zdarzenia, spalić
list (np.).
Musi być jakieś odkreślenie, zamknięcie tamtego życia, bo to pierwszy krok w
nowe, lepszy-oby!

[sadaga]

na pewno trudną masz sytuację, bo zdrada bardzo boli. zastanów się
nad wszystkim, przemyśl. Piszesz że kochasz meża i widzisz że on
załuje. dlatego myśle ze warto spróbować naprawić relacje. wymaga to
wiele dobrej woli ale i czasu. postaraj się nie działać pod wpływem
emocji, choć wiem jakie to trudne. ważne jest też jasne
przedstawienie swoich potrzeb, tego co chcesz zmienić. szczerość w
tym momencie (zresztą w ogóle) jest jak najbardziej wskazana. też mi
się wydaje,ze rozłąka długotrwała nie jest dobra, moze was oddalić
od siebie. trzymam kciuki zebyście przez to przeszli bez większych
ran. i zeby wasz zwiazek stał sie głębszy, lepszy. i życzę Wam
obojgu siły. pozdrawiam.

[danagr]

ja bym ci jeszcze doradziła terapie dla siebie bo to ze wasze drogi się lekko
rozeszły to swoja droga, a odnoszę wrażenie, źe sama w sobie sie pogubiłaś.
Dobrze dziewczyny napisały, źe dłuźsza rozłąka nie jest korzystna dla związku,
weź to pod uwagę.

[kasper254]

Cieszę się, że postąpiłaś, jak piszesz, że nie poszłaś za
podszeptami katonów i jakobinów,którzy suflerują: "rzuć go, to
zdrajca", "jak raz zrobił, zrobi drugi raz" itd. Lubię czytać to
forum; jest dla mnie większym obszarem mądrości, niż jakakolwiek
książka z psychologii, czy rozmowa w ramach terapii. Tu mam do
czynienia z żywiołem myśli, emocji, z wieloma prawdami innych ludzi.
I tak powinno być. Nie ma jednej prawdy, np. typu "panta rhei". Wg
niej podszeptują Ci niektórzy. Rzeka nigdy nie jest taka sama, ale i
my nie jesteśmy tacy sami. Za krótko żyjemy, aby zweryfikować
pewne "złote" myśli starożytnych, żyjemy więc w ułudzie, z których
największą jest młodość. Ona mówi: "masz jedno życie", spróbuj z
innym", masz jeszcze szansę, naruszono Twoją godność itd.
Dziękuję, że robisz tak mądrze, że zrobiłaś pierwszy słuszny
krok. Wybaczyłaś. Idż dalej. Życie to ocean wybaczenia. Kiedyś
wybrałaś tego człowieka za męża. Intuicja Ci powiedziała, że to ten
jedyny. Więc trzymaj się tej prawdy, tym bardziej, że-jak piszesz-to
dobry człowiek, chce wszystko naprawić, wie, że zrobił żle itd.
Ale jest i drugi aspekt. Masz rodzinę. I wobec niej powinnaś być
odpowiedzialna. Czymże jest błąd Twojego męża wobec ogromu czasu
Twojej rozdziny, wobec toposu, który wyznaczasz,wobec śladów i
kolein, w których umiejscawiasz swoje dziecko?
Gdy patrzysz na niebo, czymże jest spadające światło wobec
ogromu nieba, gwiazd i planet?
Przecież wiecie, co robić dalej - oboje... Nie daj się zwieść
tym "szatańskim", podszeptom o "szczęściu", poszukiwaniu miłości,
ważności tylko Twojego życia, o tym, że jak raz zdradził, zdradzi
drugi raz itd. Niektórzy mówią, żę mają jdną nerkę, wątrobę, że to
ich życie, że mają prawo żyć, jak chcą. Twoje życie jest częścią
życia Twojego męża i dzieci. Kiedyś popatrzysz na to wszystko z
nostalgią, uśmiechem.
Dla wielu par (ogólnopolskie dane statystyczne) zdrada czy inny
kataklizm w małżeństwie są punktem zwrotnym ich małżeństwa.
Pozwalają uporządkować życie, zrozumieć siebie. Małżeństwa te są
lepszymi, niż były do tej pory. Zresztą, kto zaręczy, że statek ze
zniszczonymi masztami nie dopłynie do portu?
Nanga pisała o parach, które się odnalazły. Ja znam dwie pary,
którze wiele przeżyły, w tym alkoholizm męża. Dzisiaj, na starość,
są ze sobą, szczęśliwi. No tak, oni nie byli tacy kształceni, nie
mieli dostępu do interentu.

[road_66]

zależy, myślę, że warto dać drugiej osobie szansę po zdradzie. Choć swojej
dziewczynie, mówię, że w takim wypadku gdyby mnie zdradziła zerwę z nią bez
mrugnięcia okiem (mówię tak, ale bym tak raczej nie zrobił). Jeśli, mąż będzie
myślał, że wszystko mu wybaczysz to zrobi to ponownie, to pewnik, później będzie
spirala Twój ból jego wyskoki i przeprosiny. Znam takie małżeństwo niestety .

Tak poza tematem. W mężczyznach, możliwe z przyczyn kulturowych, popędu, jest
pewna obłuda, znam facetów, którzy zdradzają, ale żony uważają za anioły.
Chociaż Polacy maja zaniżoną samoocenę, to z powodu swoje zdrady, nie byłoby mi
tak przykro jak z powodu zdrady mojej kobiety. Sam bym się chyba nie przyznał.
Wolałbym jednak by partnerka przyznała się od razu. Wszystko to pozostaje w
sferze teoretycznej, ale daje niestety pewien obraz.

Wracając do tematu.
Jeśli osoba jest warta drugiej szansy to należy ją dać, ale niech wie, że to coś
cennego. Jeśli zepsuje, znowu, to nowej szansy nie będzie.
PS Czy ten mąż utrzymuje kontakt z tamtą kobietą? Jeśli tak to niech mimo
wszystko spada.

[wojtekp67]

Statystyki pokazują, ze zdrada pojawiła sie lub pojawi sie właściwie
w prawie kazdym małzeństwie czy też zwiazku. Niestety...
ale...zastanów sie czy taka zdrada moze przekreslic lata razem
spedzone i uczucia jakie was łączą. Ty juz raczej wybrałas, musisz
sie tylko uporac z poczuciem krzywdy, złoscią etc.
Pamietaj, ze przyrzekaliscie sobie "na dobre i na złe". W jednych
rodzinach pojawia sie choroba czy inne nieszczescia, na Waszej
drodze staneła zdrada. I to jest te złe, które trzeba zwycieżyć. Nie
pozwól zeby ona z Wami wygrała. Rózne błedy sie popełnia w życiu.
Ale warto wybaczyć, nie tylko dla winowajcy ale.. i dla siebie. Dla
swojego spokoju i dobra całej Rodziny. Pozdrawiam i życzę szczescia.

[z_mazur]

Kasprze znowu mnie bawią niektóre Twoje sformułowania.

Na wszystko kiedyś popatrzymy z nostalgią i uśmiechem.

Na moje poprzednie małżeństwo za 10 lat pewnie też będę patrzył z
nostalgią i uśmiechem. Tyle samo wysiłku kosztuje poukładanie sobie
życia na nowo po rozstaniu, co naprawianie dotychczasowego.
I w jedym i w drugim przypadku wynik jest dużą niewiadomą, a śmiem
twierdzić, że w przypadku naprawiania, perspektywa happy endu jest
mniejsza. Na te Twoje dwa małżeństwa ja mogę przytoczyć przykłady co
najmniej 10 w których jest to dwoje ludzi, którzy żyją ze sobą bo
trzyma ich razem tylko ich wzajemna złość, nienawiść i lęk przez
zrobieniem czegoś z sytuacją.

Wybaczyć zawsze można, ale to nie znaczy, że wyciaganie koskewencji
w postaci rozatania z osbą, która nas zawiodła, jest czymś
niewłaściwym. To są dwie odrębne kwestie i wcale nie muszą iść w
parze. Można wybaczyć i się rozstać, ale co gorsza można nie
wybaczyć i zostać.


A ten fragment to już mnie po prostu zabił:

> Zresztą, kto zaręczy, że statek ze
> zniszczonymi masztami nie dopłynie do portu?

Sam chyba w sposób niezamierzony dałeś świetną metaforę do takiego
właśnie małżeństwa. Nawet jeśli dopłynie, to przecież to nie będzie
miało nic wspólnego z żeglugą, to będzie dryf. Są tacy którzy wolą
żeglugę przy pełnych żaglach.

Nie uważam żeby rozstanie było remedium na wszelkie bolączki, ale
irytuje mnie Twoja gloryfikacja walki o związek.

Teraz ja posłużę się metaforą. Leśli małżeństwo porównać do domu to
są czasem takie sytuacje gdy remont generalny daje szanse na
odrestaurowanie budowli i przywrócenie jej świetności, ale dopuść do
siebie myśl, że pewnych ruin niewarto odbudowywać, łatwiej je
wyburzyć i zbudować coś od podstaw, bo to i wysiłek mniejszy i efekt
pewniejszy.

[kasper254]

W młodosći wszystko lub prawie wszystko człowiek wie. Po
przekroczeniu smugi cienia wszystko jest względne i więcej jest
szarości niż bieli i czerni. Alegoria daje różne możliwe do
przyjęcia interpretacje. Gdy żegnałem bliskich - każdy dzień, który
minął z nimi - wydawał mi się niepełny, skarlały, a to dlatego, że
nie widziałem perspektywy. O niej mówię - z_mazur. O ulotności.
Mówię także o przysiędze, o odpowiedzialności wobec innych. O
miłości. To także perpektywa. Wysiłek i efekt mieszasz z dorażnością
z_mazur.

[plujeczka]

anonimami się brzydzę bez wzgledu na intencje nadawcy to po
pierwsze , po drugie nie podejmuj pochopnych decyzji ,po trzecie
oddzielne zamieszkanie to najgłupszy pomysł, wolnośc jaka by nie
była moze sie w koncu Twojemu mezowi spodobać i okaże się ,ze
zacznie sie nią zachłystywać. Jezeli jesteś skłonna mu wybaczyć ( co
moze byc trudne) to musicie razem przez to przejść .Pamietam swoja
koleżanke z pracy,znalazłą sie w analogicznej sytuacji, płakała z
bezsilnosci i zalu ja byłam jedna , która jej doradzała spokój i
opanowanie a przede wszystki próbe podjecia wyzwania jakim jest
ponowne zaufanie partnerowi, kazałam jej szukać winy również u siebie
( troche się zaniedbała, inwestowała wszystko w dzieci sama
chodziła w ubraniach modnych 20 lat temu) nie dziwiłam sie ,ze
jego " zahaczyła' młoda, ładna, dobrze, gustownie ubrana Pani , któż
by " odmówił" i co......dzisiaj sa najszczęsliwszym małżeństwem pod
słonce, wciaż się kochaja a tamta Pani odeszła w zapomnienie czego i
Tobie zyczę.

[zoja.pl]

Dziekuje wszystkim za rady.

Mam jeszcze jeden problem, wierze ze mi doradzicie.
Otóż maz wyprowadził sie wczoraj, juz jedna noc spał poza domem, a
konkretnie u swoich rodziców. Akurat w tym czasie oni nie nocowali u
siebie i nie wiedza ze on tam spał. Maz przyjechał dzis do dziecka i
prosił abym sie zgodziła zeby nic jego rodzicom nie mowic (ani moim,
ale moi mieszkaja daleko) i zeby to zostało miedzy nami. Wymyslił ze
mogłby spac w jakims tanim hotelu i "nikt by sie nie musiał
dowiedziec" (tak powiedział). Tylko ze mi to sie nie bardzo podoba.
Po pierwsze dlatego ze znow byłoby to kłamstwo, a ja uwazam ze na
kłamstwie niczego zbudowac sie nie da. Jesli jego rodzice zwyczajnie
zadzwonia i zapytaja co u nas słychac to bede musiała skłamac ze
wszystko ok, a nie chce tego. Po drugie hotel nie kojarzy mi sie
dobrze - od razu mam mysli ze mógłby sie z kims tam spotykac, bez
swiadków, bez jakiegos wiekszego wysiłku. Oczywiscie mógłby tez to
robic spiąc u rodzicow, ale jednak hotel daje jakas taka wieksza
swobode. Po trzecie - moze bedziecie uwazac ze jestem okrutna, ale
chce aby on poniósł za to jakas kare. A wiem ze kara bedzie dla
niego to, kiedy jego mama sie o tym dowie. A ja twierdze: no i
dobrze, niech wie ze jej syn nie jest taki idealny. Boje sie, ze jak
on nie odczuje jakis konsekwencji swojego czynu, to tak jak niektóry
sugerowali - zdradzi ponownie, bo bedzie wiedział ze i tak mu to
ujdzie na sucho.

Z drugiej strony jestesmy dorosli i powinnismy to rozwiazac miedzy
soba, no i nie chciałabym tez aby tesciowie za bardzo sie w to
wtracali. Jednoczesnie chce mu pokazac, ze musi poniesc kare za to
co zrobił. No i nie chce tez przed wszystkimi udawac ze wszystko
jest w porzadku, skoro nie jest.

Co mi radzicie w tej kwestii?

[z_mazur]

Zojo, to nie jest tak.

Źle myślisz o tym rozstaniu. Jeśli dajecie sobie rzeczywiście czas
na zastanowienie się co dalej, to skup się w tym momencie na sobie a
nie na nim. Jeśli będzie chciał Cię zdradzić będąc w separacji, to i
tak to zrobi, niezależnie od tego czy będzie mieszkał z rodzicami,
czy nie.
Taka separacja sprawdza się jedynie wtedy, gdy oboje partnerów w jej
wyniku stanie na własnych nogach i już na nich stojąc
stwierdzi: "Tak, chcę jednak z nim(nią) być." Oczywiscie jest
również duże ryzyko, że jedno z nich stwierdzi: "nie chcę już
takiego życia i nie widzę szans żeby było inne".

Jednak masz rację co do mówienia prawdy. Nie wciagajcie w to
trzecich osób, ale jasno i prosto wyjaśnijcie o co chodzi. To od was
zależy na ile chcecie informować innych o tym co dzieje się między
wami. To jedna z pierwszych prób które musicie przejść. Umiejętność
w stawianiu granic (wam odpowiadających) dotyczących tego, co osoby
z zewnątrz dowiedzą się o tym co dzieje się w waszym związku.

[nangaparbat3]

Zojeczka, z tą karą to nie okrutna jesteś, tylko dziecinna.
Naskarżysz rodzicom? wiesz, jak to skomplikuje sprawę? Zamiast dwóch osób, ktore
muszą naprawić swoje relacje, bedziesz miała sześć, a pewnie i więcej, bo w
rodzinach wieści roznoszą się szybko.
Twój mąż jest dorosły, jeśli nie dojrzał do tego, by zrozumieć, co zrobił, zadna
kara nie pomoze. Dla doroslego czlowieka wystarczajacą karą powinien byc wstyd,
ze zrobił coś zlego, i cierpienie, że zadal ból. I to są najskuteczniejsze kary,
a jeśli nie działają, to nie ma się o co rozbijać.

[jakniejatokto]

Zoja a tak naprawde to jakiej ty chcesz kary dla niego? Co tak
dokladnie chcesz, zeby zrobil? Jak duza musialaby byc kara, zebys w
koncu uznala, ze juz odpokutowal swoje winy? Chcesz, zeby cierpial
tak jak ty cierpisz? Czy o co tak dokladnie chodzi?

[road_66]

hmm, mam nadzieje , że do pomysłu o karze nie doszłaś po moim komentarzu. Kłamać
nie kłam, ale tu nie chodzi o karę. On nadszarpnął Twoje zaufanie. Mimo to nie
powinnaś mu się odpłacać.
Niech on sam powie o tym rodzicom, albo gdy zapytają skieruj ich do niego.
Powiedz, że nie jest ok, ale niech sam im wytłumaczy dlaczego np. "Marek
powinien wam coś powiedzieć". ZZ swojej strony lepiej unikać dyskusji na takie
tematy z teściami. Nawarzył piwo niech je wypije. To nie jest kara. Lepiej o tym
tak nie myśleć.

[pieg00ska]

Hej
Myślę, że ta wyprowadzka to jednak dobry pomysł. Na pewno będzie to
czas dla Was obojga do przemyśleń. Jesli miałby Cię zdradzić, zrobi
to niezależnie od tego gdzie i jak długo będzie mieszkał, to tylko
kwestia czasu. Proponuje jednak, abyś mocno zaangazowała go w opiekę
nad dzieckiem, niech wie, ze wyprowadzka to nie powrót do czasów
kawalerskich i wolność.

Jesli nie ma gdzie się podziać, niech wynajmie po prostu mieszkanie
albo zamieszka u rodziców. Fakt, przed rodzicami trudno się
przyznac do swoich wyskoków, natomiast nie widze powodów, zebyś to
Ty im sie tłumaczyła i udawała, że u was wszystko w najlepszym
porządku. Można natomiast bez wdawania się w szczegóły powiedzieć,
że przechodzicie kryzys i z wszelkimi pytaniami odesłac do
szanownego małżonka.

Absolutnie jestem za tym, żeby dać mu szansę, sama jestem po dość
cięzkich przejściach związanych własnie z "dawaniem szansy", ale
przynajmniej teraz, gdy się juz rozstaliśmy, nie mam sobie do
zarzucenia, że nie zrobiłam wszystkiego, aby nasz związek uratowac.
Co więcej, robiąc sobie nadzieję, pewnie bardziej to wszystko
przezyłam, ale przynajmniej mam pewnośc, że już nigdy nie byłoby
między nami dobrze.

Tymczasem pozdrawiam, trzymaj się
pieg00ska