Rozwódka

[beatabaczmanska]

Jestem po dwóch rozwodach.Pierwszy bo moj małżonek poznał inną
kobietę drugi bo przemoc w rodzinie odsiaduje wyrok.Mam piątkę
dzieci sama musze sobie radzić.Starsze dzieci nie zabardzo mi pomóc
myślą tylko o sobie i swoich przyjemnościach.Mam nieraz wszystkiego
dosyć.Zastanawiam sie co ja takiego zrobiłam że niemogę ułożyć sobie
życia i byc poprostu kochaną?Czy jeszcze kiedyś będę szczęsliwa?Może
ktoś odpowie mi na to pytanie.Beatka

[nangaparbat3]

Beatko droga,
przede wszystkim chciałabym spytać, czy aby nie wpisałaś się pod swoim
prawdziwym nazwiskiem - jeśli tak, warto poprosić Naszą Drogą Adminkę Anję, aby
temu zaradziła jak najprędzej - nie jest dobrze odslaniać sie na forach
nieanonimowo.
Pytasz, co takiego zrobiłaś, ze nie jestes po prostu kochaną? Nie wiem, pewnie
świadomie, a zwlaszcza celowo, nie zrobiłaś niczego takiego. Może zrobili coś
Twoi rodzice, może tak dawno, że nie możesz tego pamietać, bo byłaś za mała - i
oni z pewnością takze nie robili tego świadomie ani celowo.
Moze jesdnak jest po prostu tak, ze rzadko jestesmy po prostu kochani, nawet nie
dlatego, że robimy cos nie tak, ale dlatego, ze w rzeczywistosci niewielu ludzi
jest zdolnych do miłości, kazdy chce byc kochany, a kochać - ponosząc pełne
ryzyko odrzucenia, rozczarowania, cierpienia - mało kto (choc oczywiscie kazdy
jest przeświadczony o swoich wybitnych zdolnosciach w tej materii). I znowu nie
ma niczyjej w tym winy, w każdym razie swiadomej, na pewno nie.
Pytasz, czy mozesz jeszcze kiedys być szczęśliwa? Pewnie, ze mozesz - ale
zauważ, ze szczęściem nie jest tylko i wyłącznie "ułożenie sobie zycia z
mężczyzną". Dróg ku szczęściu jest wiele, a ta ostatnia nalezy do najbardziej
ryzykownych

[beatabaczmanska]

Ja chcę być kochana i nieważne czy przez męszczyznę czy przez swoje
dzieci.Ale po prostu być kochaną a nie wykorzystywaną nawet przez
niby dorosłą córkę(19 lat).Ona ma już swoje życie a pomimo to jak
coś odemnie chce to poitrafi być bardzo milutka a jak już dostanie
to to jest orogancka i zła.Wiem że jest w tym dużo majej winy tak ją
wychowałam,a może tak pozwoliłam ją wychować?Ja bym chciała żeby te
starsze dzieci zrozumiały że ja też jestem kobietą i mam prawo do
własnego życia,żeby od czasu do czasu zostali z maluchami a ja pójdę
do koleżanki czy do kina.Że niejestem na każde kiwnięcie mojch
dzieciaków.Czy to naprawdę tak dużo?Nie to niejest moje prawdziwe
nazwisko.To jedno z wielu które miałam.(trzy)już go nie
używam.Pozdrawiam Beatka

[sylwiamich]

To są smutne ocknięcia.Budzisz się pewnego dnia i masz wrażenie że
nikomu nie jesteś pootrzebna.A czemu?
Jak ktoś nigdy nie był głodny, to nie zna prawdziwego smaku suchego
chleba.
Niech osoby wokół Ciebie zapragną Ciebie.
A teraz spojrzenie z drugiej strony.Jak przyjeżdżą mój mąż to
dzieciaki bardzo go obściskują, wycałowują.Bo on bywa.Gdy ja
przychodzę z pracy, ot "buzi i cześć mama".Bo ja jestem opoka, ja
nie zniknę, będę zawsze.Ale czy mnie mniej kochają?Nie sądzę.
Tyle że twój problem jest inny.Ty już nie masz siły.I potrzebujesz
pomocy.Nie miłości.

[nangaparbat3]

Powiem bardziej wprost: trzeba do psychologa, po prostu ktoś musi sie Tobą
zająć, jestes za bardzo obciażona i wysiadłaś.

[beatabaczmanska]

nangaparbat3 napisała:

> Powiem bardziej wprost: trzeba do psychologa, po prostu ktoś musi
sie Tobą
> zająć, jestes za bardzo obciażona i wysiadłaś.
Chodziłam mialam bardzo blisko niestety po nowym roku zostałam bez
psychologa bo poradnia do której chodziłam działa na zasadzie
Karanu.Więc nie mogą teraz przyjmować wszystkich tylko osoby z
uzależnieniem od narkotyków i ich rodziny.Ja się nie łapię!!!Nasza
POLSKA!!!

[nangaparbat3]

Ale jeśli korzystałaś z ich pomocy, powinni Ci doradzić, gdzie się udać. Skoro
masz dzieci i z nimi problemy, to są ośrodki socjoterapii, profilaktyki
społecznej etc., które udzielaja pomocy rodzicom. Podobnie jak poradnie
ped.-psych. No i przede wszystkim w każdej poradni zdrowia psychicznego jest
psycholog, trzeba tylko wybadać, kto jest w Twoim mieście dobry.