Znowu się potknęłam,cholera jasna:(

[zielona_ropucha]

Ja sie chyba upiję...juz mnie nie dopadnie ten ból straszliwy
rozczarowania...śniłam dzisiaj sen o przeszłości...i byłam w nim
taka bezpieczna i spokojna,że po obudzeniu rozryczałam sie jak
bóbr...no kiedy w końcu to sie skonczy,pytam się,bo rzeczywistość
jest ok,a marzenia swoją drogą,pokazują,że jednak jeszcze dużo do
tego słynnego szczęścia...Może mam nie spać,żeby nie budzić
siebie....no ja chcę byc w końcu pewna swojej poprawy psychicznej
a tu takie niespodzianki,zabić pracą,prosze bardzo,tylko ile mozna?

[phokara]

Słuchaj - spokojnie. To się będzie zdarzać. Dołki, zalamania,
potknięcia... to jest wpisane w tę drogę dochodzenia do siebie. I to
trwa w czasie; ale bedzie tego coraz mniej. Serio.
I paradoksalnie Ci powiem, choć wiem, że takie dołki są koszmarne,
to dobrze, że są. Dobrze, że wyjesz - organizm musi to z siebie
wywalić. Do ostatniej łzy.
Nic na siłę.

[zielona_ropucha]

Dziękuję,bardzo dziekuję.

[phokara]

Nie ma za co. Ja to wszystko piszę z doświadczenia. Tak się to
dzieje. I wiem, że strasznie dołujące są takie 'zapaści' zwłaszcza
wtedy, gdy nam się WYDAJE, że jest coraz lepiej. Jest coraz lepiej
ale to nie jest stabilna, ciągła linia. To są odcinki spokoju,
przeplatane taką 'czarną dziurą' w ziemi. I to naprawdę jest
normalne. Potem ta ciągła linia się pojawi Ale to z czasem. I nie
będę Cię oszukiwać, że szybko. Różnie bywa, ale z pewnością jest to
dobry kierunek.

Jakbys nie miała takich kryzysów, to by było dopiero podejrzane, bo
to najczęściej objaw klasycznego wyparcia. Człowiek sobie wmawia, że
jest ok, żyje jak za szybą i zmienia w terminatora. A od środka -
wszystko gnije. To jest dramat. A fontanny łez, żalu, sny
(podświadomość wywala) - to jest ok. Jak gorączka - organizm się
broni. Nie da się bez tego wyzdrowieć. Ale tak w ogóle to się da

A ostatnią rzeczą, którą masz robic, to jakieś poczucie winy czy
wściekłośc, że sobie na to pozwalsz. Pozwalaj sobie. I bądź dla
siebie dobra i wyrozumiała. To ważne.

[sylwiamich]

Takie wołanie o normalność....

[edkalia]

Ja jestem na początku tej drogi, doły sa częste, i jest bardzo
bardzo ciezko, mieszkam z męzem, pozew złozony, ON go złożył co jest
całkowitym paradoksem, ale zawsze musiał być górą...chce teraz się
wyprowadzić z dzieckiem, tylko to nie jest takie proste bo mąż sie
stara o przyznanie opieki i oskarza mnie o zaniedbanie dziecka...
jest przykry, złośliwy, a mały wczoraj miał znowu napad epi... mąż
jak zwykle mnnie o to obwinił, krzyczał nad dzieckiem... po
weekendzie chyba złożę pozew wzajemny i sie wyniose bo czuje że
dłużej nie wytrzymam w tym bagnie...

[libra22]

3 lata po odejsciu eksa, ciągle zdarza się, że mi się śni. I że tęskinię za czymś, co było moją normalnością i bezpieczeństwem. Tak więc spokojnie, to normalne

[dsz27]

Hej,

Ja też się potykam, każdego dnia, mimo, że mam wrażenie, ze jest już lepiej, że
daję radę. A tu wystarczy jedna jego wizyta, kiedy widzę jakim jest teraz
człowiekiem, to muszę dochodzić potem do siebie.
Przykład najbardziej aktualny. Organizowałam dwa przyjęcia urodzinowe dla
Kubusia, osobno z dziadkami i osobno z chrzestnym, chrzestną i tatą. Tata wybrał
prywatny wyjazd weekendowy do Pragi. Chłopina musi odpocząć...Nie postawiłam go
przed faktem dokonanym, co więcej dałam wybór co do terminu. Pierwsze świadome
urodziny jego syna a on wolał z tego zrezygnować. Zero komentarza.
I boli to strasznie bo śni mi się czasami to jaki kiedyś był, jaka byłam z nim
szczęśliwa...

[sylwiamich]

Doskonale Cię rozumiem...ja też porzuciłam.

[katarzynka.30]

no to nie będę oryginalna
mnie również to się zdarza, w ciągu dnia nie raz jeszcze łza się w
oku zakręci, chociaż już rzadziej, jest ciężko szczególnie w takie
dni jak teraz kiedy jest wolne- rodziny spędzają czas razem....
ciężko kiedy muszę oglądać tego człowieka, gdy przychodzi do córki...
ehhh - wtedy wychodzę z pokoju i zostawiam ich samych (po co się
dobijać)
ale staram się te emocje przełożyć na konkretne działania które
sprawią że życie moje i mojej córki nabierze nowych kolorów, jak
tylko zaczynam myśleć i użalać się nad sobą (co trwa kilka minut -
więc jest coraz lepiej) myślę jaką zabawę dla mojej córuchny
wymyślić, gdzie jutro pójdziemy, co zrobić w pracy itd zajmuję myśli
po prostu czym innym,
po tym jak nas zostawił, o ironio, stałam się lepszą mamą (mam
więcej czasu dla córki- mam tylko jedno dziecko a nie dwoje)
awansowałam w pracy i właśnie kupiłam nowy samochód
porażkę w partnerstwie przekułam na sukces jako mama i sukces w
pracy,
kroczek po kroczku i będzie coraz lepiej

[zielona_ropucha]

Moje życie jest lepsze,na pewno takie jest,tylko tyle,że ja nie
widzę w nim tej cudowności,jest zadowolenie,poprawa sytuacji
materialnej,rozwój kontaktów z przyjaciółmi...tak,to wszystko
prawda,tylko równowagi w tym wszystkim brak,bo czasami świat wydaje
się dla mnie zbyt wielki...

[bozenadwa]

ropuszko nie wiem czy cos madrego ci potrafie powiedziec ,bo ja wtej
chwili to jestem naprawde szczesliwa ,Nie pamietam kiedy sie
ostatnio tak czujam ,to jest dziwne ,ale nie pamietam moj m. to
widzi ,i to co teraz wyprawia to.... dobrze ze ma ta niebieska
karte ,bo chyba by mi przywalil ,Caly dzien chodzi ,trzaska dzwiami
szafkami itp .a ja mnie jest dobrze ,jestem naprawde
szczesliwa ,odzyskalam sama siebie ,byle pierdola mnie cieszy ,Na
ulicy usmiecham sie do ludzi ,((((((( musze troche uwazac bo moge
byc posadzona no wiesz... wariatka te sprawy .Ropuszko pisze to
poto ,nie wiem ale moze pomogloby CI abys ,nie wybielala swojego
m.teraz w swojej glowie ,Przypomnij sobie dlaczego bylas z nim
nieszczesliwa ,przypomnij sobie te chwole ,kiedy Cie
ranil ,Zjakiegos powodu przeciez nie jestescie razem ,POzdrawiam i
mocno Cie przytulam Pho i inne dziewczyny dobrze prawia ,Ja teraz
nie umiem nic madrego powiedziec ,bo ciesze sie swoja
wolnoscia .bedzie dobrze dol minie zobaczysz ,Jestes super laska juz
Ci to pisalam kiedys .

[zielona_ropucha]

Bożenko,cieszę sie razem z Tobą,ja byłego nigdy,przenigdy nie
wybielałam...po prostu zatęskniłam za tym,co było kiedyś,a nigdy juz
nie wróci...bo mineło,bezpowrotnie i juz.Po prostu przestraszyłam
się tego smutku,który przypomniał mi,że życie nie jest takie jak
sobie wmawiam,że jest.Nie jestem z kamienia,czasami musze sie
dowiedziec czegoś o sobie w sposób dość bolesny,no ale trudno,widać
tak być musi i już.Trzeba żyć.Pozdrawiam.

[bozenadwa]

Boze ropuszko ,przeczytalam teraz co napisalas ,mamnadzieje ,ze
nieodebralas zle tego .co ja napisalam ,Ja Cie rozumiem ,wiem ,ze
jest Ci zle ,i rozumiem i mozesz czuc sie samotna ,rozumiem Cie ,ze
tesknisz za tym co bylo dobre ,Chcialam Ci jakos pomoc i tak mi
przyszlo do glowy ,ze jak przypomnisz sobie zle chwile ,to mozesz
nie bedzie Ci tak zle ,ze nie jestes sama ,Pozdrawiam

[zielona_ropucha]

Nie Bożenko,nie odebrałam tego źle.

[takasoobie]

Ropucho to najnormalniejsza rzecz w tych wszystkich przepychankach
rozstaniowych. Załoba po rozstaniu ma swoje uzasadnienie i
cel.Czasami trwa dłużej lub krócej, ale jest to czas na
uporządkowanie swoich emocji, swojego życia, przestawieniu sie na
zupełnie inny, nowy etap w swoim życiu. U mnie trwała około roku,
nie było lekko, o nie, wylalam chyba ocean łez, nie wspomnę o
wypitych butelkach czerwonego wina A potem było już tylko
dobrze Inaczej, ale spokojnie, bez tych wszystkich odjazdów, od
prawie eufori z powodu poczucia wolności po depresję z żalu za tym
co było... I u Ciebie też tak na pewno będzie

[zielona_ropucha]

Tak,wierzę w to.Tylko jakaś niecierpliwa sie zrobiłam...po co
czekać))Wiem,wiem,trzeba...a ja już mam dość
czekania,czekania,czekania....troszke mi lepiej,ale to tylko Wasza
zasługa

[biszkopcik.2]

tak będzie i nawet nie umiem Ci powiedzieć, kiedy się zakończy. Ja
przez kilka tygodni, po rozstaniu z mężem, nie spałam, nie jadłam,
mam wrażenie, że przestałam oddychać. Co wiecej, potwornie bałam się
usnąć, bo to co wtedy mi się śniło, przerasta wyobrażenia
scenarzystów z najgorszych horrorów....
trzeba szukać sobie zajęcia, absorbującego głowę, mysli i czucie,
żeby choć na parę godzin poczuć całkowitą pustkę w głowie i żeby w
środku tak cholernie nie bolało..... na przykład pomaga praca, można
się w niej zatracić,wbrew wszystkiemu zadbanie o sobie, aerobik,
step, pływanie, aż do granic wytrzymałości fizycznej....
z czasem, zaczynasz dostrzegać, że świat wcale nie stanął w miejscu
z powodu naszego dramatu, że ludzie wokół żyją swoimi sprawami,
bawią się, rodzą się dzieci.....a z czasem, czego Ci życzę,
zaczbiesz zastanawiać się, że to co się stało stało wcale nie było
taką TRAGEDIĄ.....
To banalne, ale czas jest tu najlepszym lekarzem.....
polecam Paulo Coelho, mnie bardzo pomogły jego książki
powodzenia

[sadaga]

ropuszka wiesz ja myslę ze takie gorsze chwile są potrzebne. mimo ze
nielatwe. wychodzenie na prostą bo takim mocnym życiowym kopniaku
nie jest ani szybkie ani łatwe. i chyba dobrze. bo wiele uczy, mnie
b. duzo nauczyło i dalej to robi. jeszcze sporo przede mną...
zresztą sama chyba zauwazasz ze te dołki są inne niz na poczatku.
na pocieszenie powiem ze mam tak samo. pozbieralam sie niby, ale
jednak to wszystko swieże, to i wraca. myślę ze sam fakt, iż jeszcze
rozwód przed nami ma na to wpływ. bo nie do końca wszystko
pozamykane. zreszta jeśli sa wspólne dzieci to nigdy nie bedzie,
tylko zmieni się po prostu.
buziaczki.