Nie udało mi się

[anka262]

w końcu się odzywam...po roku...nie miałam odwagi nawet przed Wami
sie przyznać. Nie wyszło mi, rok temu odeszłam, ale ...tylko na dwa
miesiące. W skrócie dla tych co nie pamiętają lub nie czytali wtedy:
dwoje dzieci, jedno chore, totalny brak szacunku, wyzwiska, przemocy
fizycznej już nie ma, teraz jest psychiczna. Moi nieustający
kochankowie, całkowita odpowiedzialnośc za kasę, długi, pracuję 12
godzin czasem 14 zeby zarobić więcej, on swój etat bo "nie ma gdzie
zarobić". Nie zasługuję na prezent na urodziny, kwiatek, czekoladę.
Byłam juz suką, szmatą...i poszłam. Wróciłam, bo młodsza córka
płakała, bo nie stać mnie na wynajęcie mieszkania, bo nie mam dla
dzieci warunków u mamy, bo pomyślałam że się czepiam i nie moge
fundować dzieciom rozwodu. Teraz - każdy nadchodzący dzień planuję
bez niego, z dziećmi, nie bijemy sie, za to na środku skrzyzowania
naszego dużego miasta otwiera mi drzwi i karze wypier.... z
samochodu, bo "jestem niezrównoważona i nienormalna" a ja siedze
sobie i czekam aż dojadę do pracy. Długo pracowaliśmy na to co mamy,
teraz oznajmił, że nigdy niczego mi nie zostawi i nie pójdzie stąd
za nic na świecie. Jest dobry bo jak ja pracuje, on zabiera dzieci z
przedszkola, podłogi umyje, uprasuje...

Ostatnio wróciłam do domu, biegnie do mnie córka i oznajmia że tatuś
nazwał ją idiotką...ma 5 lat...kur, sama siebie nienawidzę.

[teuta1]

Jezu, dziewczyno, jak strasznie mi ciebie żal. Nie potrafisz życ bez
niego?

[anka262]

potrafię...chcę...dlatego Was ciągle czytam!!! ja go nienawidzę.
Uwielbiam jak wychodzi, polubiłam samotność w domu, czekam tylko
kiedy gdzieś wyjdzie, biorę nadgodziny. W was po prostu szukam
pomysłu dla siebie, jak poradzic sobie finansowo, gdzie mieszkać
itp.

Wczoraj usłyszałam : "to pisz ten pozew, a mieszkajmy dalej razem".

[danagr]

anka262 napisała:

> Wczoraj usłyszałam : "to pisz ten pozew, a mieszkajmy dalej razem".
zapytalas sie dlaczego dalej chce z toba mieszkac skoro wedlug niego jestes
niezrownowazona???

[anka262]

Zapytałam oczywiście na co odpowiedział, że znów zaczynam te swoje
durne pytania. Chce mieszkać ze mną bo nie ma innego pomysłu. On
jest mało zaradny, bardzo, zawsze wszystko robiłam za niego łącznie
z decyzjami o kupnie samochodu, mebli, remontu itp. Boi sie pewnie
bardziej ode mnie, a swoją męskość wyraża w wyzywaniu mnie itp.
Tylko że on jest w stanie sie jeszcze godzić na takie życie, a ja
staram się myśleć logicznie o dobru dzieci, o ich spokoju,
atmosferze w domu itp. Widziały nieraz jak się tłukliśmy. Oczywiście
jestem temu winna, nigdy sobie tego nie wybaczę, pewnie bardziej
winna niż on bo jestem ich matką, ale nie umiałam stać i nie daj
boże płakać jak wykręcał mi ręce czy roztrzaskał o podłogę mój
telefon.
A nadzieję dalej mam, że napisze do Was to, co sobie ułożyłam już
dawno, pozdrawiam

[d234]

Aniu, cóż napisać, kiedy aż dech zapiera jak to bywa u innych.
U mnie nie było (teraz) aż tak źle, a granice sie przebrały. Kiedyś, owszem,
różne rzeczy latały po kuchni i pokojach. Ale o tym chcę zapomnieć. Dzisiaj
reaktywuję się, odnawiam w samotności.
Tylko trochę dziwię się Tobie, że jednak wróciłaś do gada, małe mieszkanko u
mamy lepsze, bo w spokoju, bez wyzwisk, poniżeń.
Dzieciom też ułatwiłabyś życie, a tak to muszą przeżywać to wszystko na nowo.
Ratuj je

[womania]

bo ugotuje, postprzata.... wygodnicka jestes, i dla wlasnej wygody i
bezpieczenstwa nie chcesz odejsc. i ze strachu, ze utracisz
te 'normalnosc' (patologiczna!!).
ale to jest pozorne bezpieczenstwo, iluzja wygody. i on cie tym
trzyma. i manipuluje. jemu jest wygodnie i ma sie na kim wyladowac,
i jeszcze niedorozwiniety spolecznie... no nie, moze ty piszesz o
moim mezu???
tylko uwazaj nadzieci, bo jak one sie od niego uzaleznia, to sobie
tego nie wybaczysz.
toskyczny gad

[sbelatka]

Anka, no to co piszesz to mocno trudne do roplątania sie wydaje.
Ale zawsze jest koniec nitki, która tworzy kłębek... Nie wiem gdzie
jest Twoj koniec.. ale poszukaj, pomyśl... Mówia, ze każdy ma wybór
i zawsze jest rozwiązanie każdej ze spraw...
Tylko żadne z tych, ktore ci przychodzily do głowy pewnie nie bylo
proste - a może nawet wszystkie byly diabelnie trudne...

Pierwszy krok - musisz zrobic pierwszy krok...Jakiś... W kierunku,
który określisz jako swoj cel. Ale najpierw pomyśl dokąd chcesz
dojśc... Chyba nie da sie inaczej...

[anka262]

nie jestem wygodnicka, naprawdę. Wzięłam nadgodziny tylko dlatego,
że on powiedział "to zarób, ja nie mam gdzie" i po nocach kotlety
smażę, i do przedszkola szykuję i wszystko to, co robi każda z Was.
Jestem normalna ale się strasznie boję, albo nie umiem, albo nie
wiem co jeszcze. Gdybym się na to godziła, to po co czytałabym to
forum juz tyle czasu, ja wiem że spiepszył mi kawałek życia i ja
teraz spiepszę je sobie jeszcze bardziej jeśli zostanę. Dlatego
napisałam, że po cichu Was śledzę i szukam pomysłu, drogi dla
siebie. Każda z Was zaczynała inaczej tę samotną walkę i dlatego
jesteście dla mnie bogatym skarbcem. 18 km stąd jest małe
miasteczko, w którym mieszkania są o wiele tańsze, zrobiłam prawo
jazdy by dojeżdzać, największy strach jest o moje niepełnosprawne
dziecko. W razie ataku np nie mam co zrobić z młodszą córunią bo tam
nie mam juz nikogo...

nie jestem wygodnicka...

[burza4]

nikt nie będzie miał pełnego obrazu twojego życia, choćbyś napisała
wiele maili. Sama musisz przygotować sobie biznes plan jak sobie z
tym wszystkim poradzić, jak wyjść z impasu. Bo zawsze jest jakieś
wyjście. I jeśli nie pomyślisz konstruktywnie co i jak zrobić, żeby
się od niego uwolnić - spędzisz kolejne 10 lat w toksycznym związku.
Nie wiem czy mieszkacie u niego, czy możesz liczyć na podział
majątku. Nie wiem jakie masz wyksztalcenie i zawód - czy możesz
liczyć na lepszą pracę i zarobki. Coś możesz zrobić, żeby podnieść
swoje kwalifikacje. Urzędy pracy oferują różne kursy. Może wyjazd za
granicę - wbrew pozorom może ci być łatwiej niż teraz. Mam rodzinę w
Anglii, mają niepełnosprawne dziecko. Opieka tam jest
nieporównywalna z tym na co możesz liczyć od polskiego państwa. Jest
i szkoła, dzieci są odbierane i odwożone specjalnym autobusem, jest
i opieka medyczna, rehabilitacja, są najróżniejsze zasiłki dla mniej
zarabiających. Nie zostawia się takich ludzi samym sobie z ich
problemem, jak u nas. Może to byłaby lepsza opcja, choć na pierwszy
rzut oka wydaje się to karkołomne.

wiem jedno - tak jak jest teraz dalej się po prostu nie da.

P.S. moja kolezanka była w takim związku, jej mąż do 5 letniej córki
zwracał się per "głupia k..o". Ona w oświacie, groszowe zarobki.
Odeszła, mieszka nadal z rodzicami, ale ma spokój i nowe życie.

[anka262]

i właśnie za to siebie nienawidzę, niedosyć, że nie szanuję
całkowicie m. przestałam szanować i siebie. Mam wyzsze
wykształcenie, pracuję w urzedzie znanym Wam wszystkim i
nielubianym , postrzegają mnie wszyscy jako silną osobowość z
własnym zdaniem, wyrobionymi ideałami i nie dającą się kopać po d....

A tu taki zonk, własnie przed chwilą zaczęłam rozmowę o rozwodzie,
10000000 już z kolei i usłyszałam "no to idę jeść kolację".

Trzymcie się i dziekuję za odpowiedzi, utwierdzacie we mnie to, o
czym sama marzę.

[anula36]

piszesz o mamie - czy nie moglabys jednak z nia zanieszkac dla opieki nad chorym dzieckiem?
Moze bedzie ciasniej,ale spokojniej i bezpieczniej.
Myslisz ze dzieciom sluzy ogladanie wszych bijatyk na wiekszym metrazu?
Przydalaby Ci sie jakas realna grupa wsparcia dla ofiar przemocy, dzialaja przy osrodkach terapii,osrodkach interwencji kryzysowej.

[przed.brama]

anka262 napisała:

> postrzegają mnie wszyscy jako silną osobowość z
> własnym zdaniem, wyrobionymi ideałami i nie dającą się kopać po
>d....
Coś w tym musi być na rzeczy.

[womania]

nie chcialam Cie urazic absolutnie ta wygoda. napisalam, bo ja mam
podobna sytuacje ja tkwie w tym z wyrachowania, ze strachu,
wygodnictwa, przyzwyczajenia i cynizmu, i zeby dziecko mialo ojca.
ja tez: tez na zewnatrz twarda i ambitna sztuka, a w toksycznym
zwiazku, i male dziecko... i tez sie waham, i mysle mysle, co tu
zrobic i jak, ukladam plan, i na biezaco weryfikuje. ale prawda to,
ze dwie rzeczy wazne: ogolny plan, twoj cel dalekosiezny, i pierwszy
maly kroczek, jaki mozesz zrobic. tak zupelnie z brzegu. albo mozesz
droga eliminacji tych dalekosieznych planow dojsc do tego, co Musisz
zrobic. to strasznie zagmatwane, ja sama jestem pogubiona..
powodzenia

[przed.brama]

Ważne, aby nie tracić z oczu głównego celu i przystąpić do jego
realizacji z założeniem, że będzie się postępować najlepiej jak się
potrafi. Później już tylko konsekwentne działanie, jak każde - nie
wolne od błędów i potknięć.

[zielona_ropucha]

Tak,to jest bardzo ważne,chyba najważniejsze w tym całym
gówienku...i tak sobie pomyslałam w chwili zwątpienia...mam 50 %
szans,albo się uda albo nie,wolę powalczyć,bo jak nie,to mam 100%,że
stracę ten cel,nie tylko z oczu ale i z życia.

[przed.brama]

Nie obwiniaj się za powrót. Teraz masz pewność, że dysponujesz
realistycznym obrazem swojego związku.

[plujeczka]

twój post pokazuje tak naprawdę obraz wielu polskich kobiet,
zyjacych w toksycznych związkach bo tak naprawdę z mezem wiąze ich
niestety ekonomia.Okrutny to obraz bo wydaje sie być pozbawionym
pespektyw .Z drugiej strony takdo końca nie jest. Po pierwsze
wybierz sie do dzielnicowego, opowiedz o zachowaniu męża,przedstaw
mu w jaki sposób twój mąz odzywa sie do Ciebie i do dzieci to
przeciez jest najzwyczajniej w swiecie znecanie się psychiczne a to
już podlega karze .Gdyby Ci sie udało porzez policje skierować spawe
do sądu to juz byłoby coś. Zwróć sie do działających na twoim
terenie organizacji pomocowych dla kobiet. Moze udałoby Ci sie
zamieszkać w domu samotnej matki.Pamietaj ,ze walczysz nie tylko o
swoje zycie i swoją godność osobista ale również o spokój i
bezpieczeństwo swich dzieci.Przecież one wyrosna okrutnie okaleczone
psycgicznie przez ojca sadystę i wtedy niestety to bedzie tylko i
wyłącznie twoja wina.Pamietaj o jednym rany fizyczne sie zagoją,
siniaki znikna, wybite zeby mozna wprawić, włosy wyrwane odrosna ale
niestety nigdy nie goja sie tzw rany psychiczne ich nie da sie
wymazać przysłowiową gumka myszką.Bardzo Ci współczuje ale
uwazam ,ze nie możesz ustać w swoich staraniach o zmiane swojego
zycia.Masz przecziez przyjaciół , matkę nie jestes sama.Nie piszesz
co z mieszkaniem.Może mozna wystapić o sprzedaz tego mieszkania
wówczas miałabyś szanśe na malutkie mieszkanie sama z dziećmi ale w
ciszy i spokoju .Nie rezygnuj na Boga bo przyjdzie taki dzień w
którym nie bedziesz mogła spojrzec na siebie w lustrze.....trzymam
kciuki.

[anka262]

nie mogę ustać w staraniach, bo nie mam pomysłu na "co dalej",
miotam się, chodzę po ścianach i popadam w coraz większą deprechę.
Bo jedyne czego jestem pewna, to to, że nie chcę z nim być...i że
nie mogę. Boję się samej siebie- coraz gorsze myśli przychodza mi do
głowy i ta nienawiść już do samej siebie.
Mieszkanie jest komunalne na nas oboje, więc sprzedaż nie wchodzi w
grę, zamiana na dwa mniejsze również bo nie jest aż takie duże, by
sie kwalifikowało.
Jeśli mogę prosić o poradę - czy mogę kupić mieszkanko w trakcie
trwania tego "małżeństwa" biorąc na współkredytobiorcę np moją mamę
i żeby on do tego mieszkania nie miał nic? Udowodnić muszę że
kupiłam z własnych środków, albo że sama spłacam itp(nie mamy
rozdzielności)...to chyba nierealne?
Mogę złożyć pozew i mieszkać z nim dalej, czy ktoś z Was mieszkał
nadal razem po rozwodzie? To dla mnie nie do ugryzienia
jest...kosmos jakiś...było by jeszcze gorzej.

[adela38]

Masz jeszcze takie rozwiazanie, ze odkladasz kase "w skarpete"- mozesz trzymac u
mamy, czy w skrytce bankowej tyle by starczylo by uzyskac kredyt hipoteczny z
banku i miec cos na start.Z nim wynegocjuj, ze warunkiem waszego bycia razem
jest jego grzeczne odnoszenie sie do ciebie i dzieci...Jak sam nie umie sie
powstrzymac mozecie isc na terapie malzenska.Powiedz mu, ze to jest to co
powoduje, ze nie mozesz sie powstrzymac i ze ciebie to nakreca...ze jak bedzie
grzeczny to z czasem ty badziesz spokojniejsza i milsza...Jak sie nie umie
powstrzymac niech sobie wyobrazi ze jestes kims nieznajomym, albo kims na czyjej
opinii mu zalezy, albo niech liczy do dziesieciu ,albo gryzie sie w jezyk...Nic
nie mow o rozwodzie, bo to go stresuje a na tym etapie nic ci nie da.Jak
oszczedzisz wystarczajaco pieniedzy wyprowadzisz sie i niech siedzi w tym
mieszkaniu...bedzie mial gdzie spotykac sie z dziecmi...

[przed.brama]

anka262 napisała:

> Mogę złożyć pozew i mieszkać z nim dalej, czy ktoś z Was mieszkał
> nadal razem po rozwodzie? To dla mnie nie do ugryzienia
> jest...kosmos jakiś...było by jeszcze gorzej.
Masz absolutną rację. Przemocowiec jest nim przed złożeniem pozwu,
będzie w trakcie rozwodu i po nim. Sięgnie po cały drastyczny
arsenał, w końcu będzie mu wszystko jedno.

[anka262]

To jakiś potworny problem z emocjami jest, ja już go nie rozumiem
totalnie, chociaż myślałam, że znam na wylot. Problem ze sobą, z
poczuciem nieudacznika, nie wiem. Tu by psycholog miał pole do
popisu, ale m nigdy tam nie dojdzie. Ostatnio np. odwieźliśmy dzieci
do przedszkola i jedziemy do pracy. Oczywiście nie wolno się z nim
kłócić w samochodzie, trzeba milczeć, choć per SUKO się zwraca, bo
podczas sprzeczki przejeżdża przez wielkie skrzyżowania np na
czerwonym świetle!!! I wykrzykuje, że to przeze mnie.
No i wracamy z tego przedszkola, jakaś sprzeczka i...wrąbał się na
skrzyżowanie z dużą prędkością, pisk opon, wcale nie zwolnił i
jeszcze pod jakieś auto. Ja w szoku do niego co wyprawia, przecież
tym na złość MI nie zrobi, na co
odpowiedział ...................."miałem nadzieję, że uderzę w prawą
stronę"
dziś mnie kocha , już o tym nie pamięta, tzn udaje, jak zawsze,
a ja zła wredna baba wszystkie "pierdoły" wypominam.
To taka ciekawostka była

[adela38]

Bo pewnie chcialby zapomniec...Moze mu nic nie wypominaj ale porozmawiaj
spokojnie... nie mow nic o rozwodzie tylko zacznij od poczatku...zaproponuj mu
najpierw przyjazn i wzajemne okazywanie szacunku...choc troche...To co piszesz
swiadczy, ze on ma do ciebie bardzo duzo zalu...Moze powinniscie sprobowac sobie
wzajemnie wybaczyc (odejsc mozesz i po wybaczeniu...)moze to i rozmowy moga
pomoc?Kiedys przeciez sie kochaliscie...

poszukaj

[a.b1]

w googlach o ludziach z BPD "borderline" bo cos mi tu tak pachnie...
prawdopodobnie nie rozwiąze to Twoich obecnych problemów ale choc
trochę powie o motywacji Twojego męża

[lelinona]

Jak czytam Twoje posty to przypomina mi sie moj ojciec i moje dziecinstwo...
Mama uciekala do pracy gdzie byla silna babka, pani dyrektor a w domu maz tyran,
ktory znecal sie nad nia psychicznie, wyzywal wciaz wszystkich od kretynek i
idiotek... Ona nie miala odwagi od niego odejsc bo "dokad pojdziemy"? To byla
wioska ale nikt nic nie wiedzial co dzialo sie u nas w domu... wszyscy sie
znali, on byl osoba bardzo znana we wsi i szanowana... Dopiero jak umarl to
odetchnela... Poczytaj o borderline bo chyba tak sie objawia ta choroba...
Wybaczylam mu gdy zrozumialam ze byl po prostu chory... Ale dlugo musialam
pracowac aby odzyskac choc troche wiare w siebie...
bpd.szybkanauka.net/

[anka262]

...wróciłam z pracy po nadgodzinach, wiedzialam, że nigdzie dzieci
nie wziął, więc zaplanowałam szybka wycieczkę z dziecmi do mojej
rodziny na świeże powietrze. po wejściu do domu z torebki zabrał mi
kluczyki od auta, dowód rej i odjechał swoim samochodem mówiąc ze
nigdzie nie pojadę...nazajutrz - dzieci stoja obok, a ja zostaje
nazwana smieciem, pomiotem i szmatą. podchodzę upominam, nie pomaga -
slyszymy parchu - próbuje uderzyć by przestał - zostaję uderzona o
ścianę, reka puchnie i tryska krew. On wychodzi - wpada teściowa i
zaczyna przy dzieciach - jesteś do niczego, wszystko Twoja wina,
gdzie mój dywan sprzed 8 lat : a mi z ręki leje sie krew, dzieci
przerazone płacza....
Zrobiłam obdukcję i do domu nie wróciłam. Znów jestem z dziecmi u
mamy. Już na dobre. Nie mam nic, kompletnie. O przepraszam, prawie
święty spokój mam. Ale kompletnie nie wiem co dalej. na dzieci nie
dał ani zlotówki i powiedzial, że nie da. Młodsza córka bardzo za
nim płacze, a mi sie serce kraja. Powiedział, że spiepszyłam
dzieciom zycie. Nienawidzę siebie. Nikt z jego rodziny sie do mnie
nie odzywa, za to że nie chce wrócić. Ale ja już nigdy nie wrócę.
Muszę iść do domu po dokumenty żeby zlożyc pozew o alimenty...
Po domem stoja dwa auta - moje i jego - moje nieużywane, brudne -
wracamy dziś z przedszkola, dzieci siedzą w autobusie na podłodze bo
miejsca dla nich nie było i przez drzwi zobaczyły mój samochód...nie
musze wam mówić jakie było ich pytanie...
kur...muszę sobie poradzić...jak, od czego zacząc - pewnie od pozwu.
One pamiętają jak bylo, ale chyba mają mi to za złe.

[zmienilamnicka]

Złóż ten pozew i nie bój się. Majątkiem wspólnym się musi podzielić, alimenty na
dzieci będzie musiał płacić. Nie daj się zastraszać i nie bierz na siebie winy,
działaj.
Jesli boisz się iść po dokumenty i samochód sama, poproś o asystę policjanta
wyjaśniając, że czujesz się zagrożona, że była juz obdukcja i przy nim spakuj
swoje rzeczy.
powodzenia.

dxiewczyno

[sbelatka]

dasz radę.. pisałas,ze to Ty zarabiasz..
masz dach nad glowa, potrfisz pracować...spokojnie..
weź kilka głębokich oddechów - nie musisz znac odpowiedzi na
wsyztskie pytania od razu...

To co ludzie mówią i co sobie myśla.. to naprawde ich sprawa.. Ilu z
nich byla dla Ciebue kims naprawde waznym i bliskim. na ilu z nich
mogłas polegać.. Jesli na nikim z tego zetawu.. to spokojnie im sie
obrażąc i obgadywac Ci tyłek. Dokladnie tyle mogą...
dzieci sa pzrerazone, zdezorientowane. Pewnie małe jeszcze. Więc
możliwe, ze nie płacza ZA tatusiem tylko z innego powodu - ktorego
nawet dokladnie nie potrafia nazwac.
Tym sie w ogole nie przejmuj.. Ich prawo płakac.. Dzieci nie są
strona w sprawach małżeństwa. Choc byc może ktos zglosi swój
sprzeciw w tej sprawie.
Wazne jedynie żebys potrafiłam im okazac milosc i lepeisj dla nich
żeby widzialy Cie silną i spokojną - na ile mozesz. Twoj spokoj da
im spokoj. Bo to tak dziala.

A to co gośc Ci zarzuca, ze spieprzylas im życie czy jakos tak. Z
tego co czytam - klasyka wrzasków męza, który traci swoją ofiare..
Zastaszyć, wpędzic w poczucie winy i takie tam. Proponuje strategię
zaciętej płyty :"mam na ten temat inne zdanie" . Kropka. Żadnych
dyskusji i udowadniania swoich racji.. bo to i tak bezcelowe. Szkoda
tracic energie na jałowe ruchy...

trzymam kciuki
pisz, zawszeć dobrze sie wygadac...

zacznii od

[a.b1]

sprawy karnej
zabrzmi okrutnie...ale
zacznii od sprawy karnej i powiedz mężowi, ze tylko od niego zalezy
czy będzie go mniej czy bardziej boleć
w zależności od tego jakie będzie nastawienie męża działaj
następnym krokiem są alimenty na dzieci
chłoptaś łaski nie robi, jak nie zapłaci ciagaj szanownych teściów
nie masz nic do stracenia
powodzenia

[kingas38]

Widzisz Aniu przeszłam podobną ,,drogę krzyżową" i tak samo początkowo obwiniana
byłam za wszystko a co najgorsze sama siebie nienawidziłam że nie potrafiłam
wyrwac sie z tego zaklętego kręgu...Zaczęłam od terapii, pomogła mi koleżanka
znależć dobrego psychoterapeutę i spojrzałam na to wszystko inaczej.Przestałam
obwiniac siebie ale upłynęło dużo czasu zanim wróciłam do równowagi i zaczęłam
porządkowac swoje zycie.nie pozwalaj na takie traktowanie a jedynym wyjściem to
tak jak pisały dziewczyny nie wdawać się w dyskusje tylko twardo walczyc o
siebie i dzieci...tak to już jest że kiedy chcesz naprawic na siłę to czego się
juz nie da to będziesz zawsze winna w oczach jego i jego rodziny bo ciągle
jeszcze panuje przekonanie że jak zle dzieje sie w małżeństwie to winna jest
kobieta, gdzies nawet czytałam wypowiedz jednej pani która stwierdziła że ,,to
kobieta powinna robic tak aby mąż miał w domu wszystko czego pragnie" a nawet
posunęła sie do stwierdzenia że gardzi rozwódkami, bo to gorszy gatunek
kobiet.Szlag trafia jak czyta sie takie nawiedzone baby...Znajdz w sobie siłę,
ona jest upchnięta gdzies głęboko tylko musisz ją wydobyć z tych zakamarków ...
będzie Ci ciężko ale musisz dać radę czego z całego serca ci życzę...

[sbelatka]

Tak sobie jeszcze mysle o tym co pisalas o malym miasteczku... Moim
zdaniem to może byc niezly pomysl..
tam żcyie toczy sie w innym rytmie.
i mam takie wrazene, ze znajduje sie - i to wszystko jedno gdzie -
ZAWSZE ludzi, ktorzy sa gotowi pomagac innym. Bezinteresownie czasem.
Bo mają taka wewnętrzna potrzebe...
Chyba jest ich nawet więcej niz sie spodziewamy - i wystarczy tylko
poprosic..
Ja osobiście nie zachęcam do zamieszkiwania z mąma. Chyba, ze ajkos
bardzo na chwile...
ale może masz bardzo dobre relacje z mama. Z akcentem na bardzo...

[lalolula]

Ania, odejdz do mamy, do mieszkania, ktore kupicie na kreche na
mame, bierz dzieci i zmykaj

odeszlam od podobnego "przypadku"
zostal z nim nastoletni syn, jak napisano na forum -
wspoluzalezniony syn, bede o niego walczyla, bo sytuacja jest chora
i wymaga madrych kroczkow, albo i twardej walki

a Ty mozesz z dziecmi?!))

Jestesmy twarde i bardzo slabe, bo bardzo wrazliwe, ale warto
powalczyc o swoje zycie i zycie naszych dzieci; wierze, ze bedzie
dobrze chociaz dolow trudno uniknac
pozdrawiam cieplutko

[marlena_mill]

Aniu, nie wracaj już tam, to okropne co przeżywasz Ty i dzieci.
W kwestiach formalnych, możesz kupić mieszkanie ale dopóki nie masz
rozwodu to tylko na mamę, bo nie macie rozdzielności majątkowej.
Dobrze Ci wszyscy radzą abyś zaczęła działać formalno-prawnie wobec
niego. Pozew o alimenty, na utrzmanie dzieci, mam nadzieję, ze po
pobiciu zrobiłaś obdukcję, to bedzie ważne przy rozwodzie.
Bądź silna ! bardzo współczuję...
pozdrawiam

[timi_i_aga]

Nie możesz pisac że ci sie nei udało bo jeszcze może sie udać!!

To że on idzie jeść kolację kiedy ty kolejny raz zaczynasz rozmowe o rozwodzie
to tylko wyraz tego że nei bierze cie poważnie, bo wróciłąś, bo po raz tysięczny
ta sama rozmowa!!!

Nie rozmawiaj zrób!!!!
Ja mieszkam z rodzicami. I też jest ciasno. Bo ja z synkiem, moi rodzice i
siostra 13-letnia. W jednym pokoju wszyscy. Ale mam spokój, miłość, ciszę....
zero wyzwisk, przemocy, upokorzeń...
Walcz dla dzieci... a on niech sie weźmie do roboty bo go alimenty czekają!!!!
daj przykład dzieciom że można żyć inaczej!!!
A mama napewno pomoże ci przy chorym dziecku.

[elka.net]

Nie mo sie uzalac tylko zakasac rekawy i do dziela. Najwazniejsze co musisz
zrobic to podac drania o alimenty i zrobic przed rozwodem rozdzielczosc
majatkowa i tu nie wchodzi juz chec zakupu przez Ciebie mieszkania do spolki z
Twoja mama ale o to,ze kazdy dlug jaki zaciagnie Twoj maz to Twoj dlug....Musisz
sie przed tym uchronic.
Ja robilam rozdzielczosc majatkowa na dlugo przed rozwodem od razu z podzialem
majatku, I nie przejmuj sie,ze nie ma co dzielic, bo w Twojej sytuacji kazdy
mebel czy lozko czy lodowka jest potrzebna. Ja wynioslam prawie pol domu bo
jakims cudem sad nie dzielil tego wszystkiego na pol tylko tez i na dziecko....

Masz duzo szczescia,ze masz mame ktora przygarnela Cie pod swoj dach i nie
musisz sie tulac po obcych mieszkaniach i slono za to placic. Ja nie mialam
matki na ktorej moglabym tak polegac mimo iz ma swoj wlasny domek z 3
sypilaniami i ogrodem..niestety.
,mialam niewiele ponad 500 zl, z tego placilam za czynsz, swiatlo i wode. Z tego
tez jadlam i wysylalam dziecko do zerowki-nie musze tlumaczyc jaki to byl
koszmar dla Nas-trwal 2 lata.

Nie zaslaniaj sie dziecmi i nie patrz na to,ze placza, placza bo sie boja, bo
nie wiedza w jakiej sa sytuacji i tak samo kochaja Ciebie jak i swego tate-sa
za male by to zrozumiec. Gdybys zostala to za pare lat gdy dzieci bylyby juz
duze same blagalyby Cie o to byscie uciekali.

Nie cofaj sie do tylu tylko idz do przodu i nie wazne jaka jest dzis sytuacja
wazne ,ze spisz spokojnie i nie boisz sie,ze jadac z Nim postara sie tym razem
walnac w ta prawa strone....masz dzieci do wychowania i to niech bedzie Twoj cel.

[anka262]

Witajcie, jestem rzadko bo internetu też już nie mam - korzystam
grzecznościowo.

Narazie tak: nie wrócę, nie wrócę, nie wrócę...
dzieci chcą do niego, ale...już się nie wyzywają, są usmiechniete i
jakby spokojniejsze. Ale tęsknią za nim...on bierze je bardzo rzadko.

Mam juz wszystkie papiery, pozew, odpis zupełny, odpsiy skrócone,
wniosek o stanie majątkowym...wszystko. W piatek mam wizytę u radcy
prawnego i jak bedzie wszystko dobrze - lecę do Sądu.

Jestem podła, zła, teściowa powtarza to córkom, M mnie.
Poszłam, "porzuciłam mieszkanie" więc nic mi nie da. Ma dwa
samochody, ja wcale. Wzięłam kredyt, ale kupię auto na brata. Byłoby
mi o wiele łatwiej, bo pracuję na jednym końcu miasta, mieszkam na
drugim, a dzieci mają przedszkole na trzecim

Wnoszę od razu o rozwód i alimenty. do tej pory nie dał mi ani
grosza, i powiedział że nie da.
Obdukcję mam...nie wiem co jeszcze tyle mam wątpliwości, ale zbyt
mało czasu na necie.

No cięzko mi jak cholera...ale juz powoli układam plan. Chyba już
ułożyłam.... spytałam mame, czy weźmie ze mną hipoteczny i
mieszkanie. Zgodziła się!!!!!! pomoże mi!!! bedziemy miały
współwłasność. Zaraz po rozwodzie zacznę to załatwiać, bo teraz
chyba nie moge, jesli nie mamy rozdzielności?? Samej mamie
hipotecznego nie dadzą pewnie.

Dziewczynkom tez jest ciężko, wiem o tym. Staram się byc dla nich,
cały czas. Ale on daje ciała...strasznie rzadko je bierze, a one
pytaja kiedy zjemy wspólny posilek itp. Nie mają nawet swojego
biurka. Kurcze..dam radę...oby udało mi sie kupic to mieszkanie i
jakos pomału im urządzic. Daję sobie na to...nie wiem...rok...dwa.
on i tak nie bedzie mi płacił, nie wiem ile zajmuje załatwienie
funduszu alimentacyjnego, komornika...poczekam, chociaż finansowo
ciężko.

Czy w związku z tym, że pozew o rozwód jest razem z alimentami, mam
szansę na szybsze zalatwienie tej sprawy?? Opisałam tam wydatki, i
jasno wynika ze na życie na naszą trojkę zostaje mi około 200 - 300
zł po opłaceniu przedszkola.
Ale sie rozgadalam....ale wiecie co?? chyba jestem troche
szczęśliwsza niż wtedy jak tu pisałam. Mimo, że jest mi o wiele
ciężej.
Trzymcie się, buźka

Hmmm....

[burczybrzuszek]

Już to gdzieś widziałam...Deja Vu ...???...
Znam dokładnie taką samą sytuację...

Uciekaj dziewczyno, uciekaj...

A poczytaj o osobowości borderline.
Zobaczysz ilu to dotyczy...

[kurka_wodna2]

Twoja przeprowadzka niczego nie zmieni, we wszystkich tu wypowiedziach bronisz
go i usprawiedliwiasz. Nie jesteś asertywna i sama siebie oszukujesz.
Zastanów się, skoro problemem jest jego agresja i lenistwo, to znajdź mu daleko
robotę na budowie, choćby do taczek i podaj wiadro.
Przeciez go utrzymujesz, to kosztuje.
Jak go wywalisz, to już sama sobie poradzisz.
A może postaraj sie o takie alimenty, które będą prawdziwym obrazem potrzeb
dzieci, a nie jego możliwościami. Widmo wiezienia za brak płacenia alimentów
może go zmobilizuje aby podnieść zadek.
A tam szybciutko znajdzie sobie ciepłe gniazdko następnej naiwnej siłaczki.

Nie udało Ci się, bo nie chciałaś by się udało

[pc_maniac]

Sorry, może będę skurwielem, ale chyba ktoś musi tutaj Tobą potrząsnąć, a nie
użalać się nad Twoją sytuacją.

Jeśli sama nie masz do siebie szacunku, to czemu wymagasz by miał go do Ciebie mąż?
Utrzymując takie status quo sama zgadzasz się i przyzwalasz na złe traktowanie
Ciebie.
Ale to najmniejszy problem, bo Ty masz wolną wolę i sama wybrałaś taki swój los,
ale Twoja decyzja trwania w tym chorym układzie wpływa również na innych, a
konkretnie na dzieci, które niestety nie mają wyboru i muszą również w tym
układzie egzystować, bo Ty nie możesz się z niego wyrwać.

Przypomina mi to ostatnio tak roztrząsaną przez media sytuację tej dziewczyny
gwałconej przez zwyrodniałego ojca przez 6 lat. Matka o tym wiedziała ALE TO
AKCEPTOWAŁA a powinna była zrobić wszystko by chronić swoje dziecko. Jeśli
dziecko nie ma oparcia w żadnym z rodziców, nie ma z e strony matki ochrony, to
do kogo ma się do k. nędzy zwrócić?

Oczywiście może Wasza sytuacja nie jest tak drastyczna, ale sama piszesz, że
ojciec dziecko również potrafi wyzwać od idiotów.
A to już pierwszy krok ( a na pewną będą kolejne) by zacząć z pełną premedytacja
pomiatać dziećmi i wprowadzać wobec nich bardziej drastyczne metody PRZYMUSU.

Skończ użalać się nad możliwym pogorszeniem się Twojego statusu ekonomicznego po
odejściu, bo znam dziesiątki rodzin, które żyją bardzo biednie, a jednak
szczęśliwie. Zaś te, w których w domu nie ma szacunku wobec siebie nawzajem,
szczęśliwe nigdy nie będą. Mało tego - z takich domów wychodzą w dorosłe życie
dzieci skrzywione psychicznie, z urazami, lękami, nienawidzące ludzi, którzy im
nie pomogli, gdy tej pomocy oczekiwały.

Zwróć się do opieki społecznej, dowiedz się czy w Twoim mieście są hotele dla
samotnych matek, RÓB COKOLWIEK, tylko przestań oczekiwać, ze sytuacja sama się
naprawi.

[anka262]

sorki, ale nie wiesz co pieprzysz... i uraziłeś mnie jak cholera...

piszę przecież, że podjęłam decyzję, choć bardzo trudna. 17
listopada mam sprawę, jeśli Cię to interesuje, przeszłam kuratora i
inne ciosy pod moim adresem. Samochód, który sobie kupiłam postawił
pod MOIM TERAŹNIEJSZYM DOMEM brudny bo nie używany. I nie pieprz
proszę, że użalam się nad sobą bo NIE MAM JUŻ NIC i żyję!!! Oprócz
dwójki zajebistych dzieci oczywiście, które codziennie buntują się,
że nie mają tego co miały dotychczas. Że "w tym roku dmuchając
świeczki na urodzinowym torcie nabiorą więcej powietrza i pomyślą
życzenie, żeby mama w końcu pogodziła się z tatem". Ja na to
oczywiście udaję twardziela, a jak idą spać - beczę. Ale ok, jestem
wygodna i patrzę na swój stan materialny. Super...przypomnę może, że
przedszkole za dwoje dzieci kosztuje 700 zł, a od 15 sierpnia nie
dostałam do dzisiaj od niego ani grosza.
Kur...przykro mi
pozdrawiam

[anka262]

Aha i niczego moim córkom nie brakuje... bo Staję na głowie, sama i
daję radę. Znów wzięłam nadgodziny, więc najwyżej brakuje im matki
bo zapier... na nie. Ale o tym cisza, bo znów będzie że się użalam i
że nie chcę by mi sie udało...

[sauber1]

Skoro tyle pracujesz to musisz wydawać też nie mniej na opiekunki dla dzieci-
prawda?

[anka262]

no akurat nie, jest przedszkole a później proszę mamę. A to kolejna
ironia pod moim adresem?

[sauber1]

anka262 napisała:

> ... A to kolejna
> ironia pod moim adresem?

SŁUCHAM???

[anka262]

tak wolę zapytać pro forma...nic poza tym

[sbelatka]

no, domyslam się, ze post pc_maniaca Cie naprawde dotknął... Kiedy
zarzucaja nam coś o czym myslimy, ze jest inaczej
ze nie chcemy.. wtedy gdy chcemy... na przykład.. albo na odwrót..

Aniu, ale wiesz co...
To tak czasem bywa, ze tak chcemy ... no.. chcemy... ale ostatecznie
nie hccemy nA TYLE do końca żeby próbowac pzrekraczać ograniczenia,
które od celu nas dzielą...

Ja juz sobie to pzremyslalam.. I jak dziisaj zreszta pamiętam taką
sytaucację z jaka tu mamy do czynienia.
jakaś baba poiwedziala mi, ze ja nie chce zrobic czegos tam .. a ja
kurde chcialam i tylko WIEDZIALAM< ze to sie nie da...

Z perspektrywy... cóż... musze powiedziec, ze jak juz tak kurcze
czegos chce NAPRAWDE to znajduje sposoby żeby to zrobic.. owszem,
czesto to dramatycznie trudne jest... I o to w tym chodzi...

O to ile i jakich pzreszkód jestesmy gotowi pokonac żeby dostac to
czego chcemy...

Rozumiem Twoja reakcję.. bo dla mnie ten zarzut spzred lat - mimo,
ze w duperelnej sprawie - jakos pobrzmiewa do dzisiaj.. Choc juz
nawet nie pmiętam kto byl jego autorem

Do czego zmierzam... Ze choc Cie to zabolało.. a może WLASNIE
DLATEGO .. to co napisał pc_maniac.. jest ważne...

bo obiektywnie to nie bylo jakies okropnie wredne ... Ja jakos nie
odebralam złych intencji...

Cieszę sie, ze znalazłas sliłe żeby zrobic krok..pierwszy
najważniejszy...

mysle na dodatek, ze to musi byc dla Ciebie bardzo trudne
konfrontowac sie z niezadowleniem dzieci...

no i jeszcze jedno... kasa cholernie ważena jest! Ale niesmialo
sugnalizuje, ze w takim momentach gdy świat sie dzieciom wali na
glowe rodzic "duzurujący" musi byc fizycznie obecny przy dzieciach..
babcie nie do końca moga wypełnic zadanie stowrzenie poczucia
bezpiezeństwa

tryzmam za Ciebie kciuki!

[farukh2]

Czytalam, czekalam.Chcialam zabrac glos, gdy cos bedzie troszke
jasniejsze,bo latwo szybko reagujac strzelic jakas glupote.
Teraz ,gdy maniac powiedzial swoje, widze,ze obecnie moje zdanie
rozni sie od tego,ktore mialam na Twoj temat na poczatku. Teraz
mysle,ze:
-nie lubisz krytki, nawet,jezeli jest sluszna)ale to raczej czesto
spotykane)
-oczekujesz tylko przytakiwania
-masz bardzo silna osobowosc i wiesz o tym
-lubisz jednak,gdy zrzucasz na innych swoje obowiazki
-maz w domu naprawde nie mial wiele do powiedzenia, pogubiliscie
sie, jestes od niego inteligentniejsza i w ktoryms momencie mocno to
akcentowalas,zrobil sie agresywny,taka glupia forma obrony,
udowodnienia swojej pozycji w stadzie
-bylas z nim z kilku powodow,np. bo to ojciec Twoich dzieci, moze
tez nie jest taki zly, w koncu z jakiegos powodu zakochalas sie w nim
-rana jaka pozostala po tym zwiazku jest brak wiary w to,ze sobie
sama poradzisz.Zmien to!Jestes madra i zaradna mimo wszystko, to
widac z postow!
-brakuje Ci bliskosci, namietnosci jaka byla na poczatku zwiazku,ale
to normalne, nie mozna bylo przytulic sie do faceta,ktory nie tylko
wyzywa,bije,ale i w porownaniu z Toba(wedlug tego co piszesz) jest
na nizszym poziomie. Tylko ,ze to powoduje frustracje. Nie szukaj
przypadkiem teraz zwiazku na szybko,bo to na 100% bedzie pomylka

Pytalas o zdanie.Mysle,ze nie oczekiwalas tylko stroniczych
wypowiedzi
Pozdrawiam
-

[anka262]

Jak mogę nie znosić krytyki, jak słyszę ją od wielu wielu lat.
Uderzyło mnie raczej to, że wbrew wielu osobom zdecydowałam się na
rozwód, na pozostawienie mieszkania w całości a przeczytałam w
poście ze nie chcę by mi się udało, bo zmieni mi się sytuacja
materialna. A to największa bzdura, bo zmieniła mi się nie tylko syt
finansowa, ale cały świat. I idę do przodu, chociaż wszystko się
wali na głowę. Codziennie powtarzam sobie, że kiedyś będzie lepiej.
Dziś nie mam dla dziecka na okulary...a M się śmieje w twarz - sama
tak wybrałaś......

jak można mówić że go bronię....no nie wiem...

Krytyka jest bardzo potrzebna, daje pewien obraz siebie...byle by
nie była sprzeczna z faktami.
Pozdrawiam

[manderla]

Anka, nie przejmuj się. Każdy tu odbiera posty wg swojej historii.
A ja nie mam dziecku za co zęby wyremontować od dwóch prawie lat, aż
sam się upomina , trudno. Pakuję więc w niego im więcej wapnia.
Nędza to nędza. Nic na to nie poradZisz. W sensie finansowym. Ale z
tego się wychodzi. Z Czasem...
Będzie lepiej.

ps. A tą krytyką to już rzygać się chce, masz rację. Ileż można. I
co trzeba zrobić aby tego nie słyszeć...?
Zniknąć? Aby nikomu nie przeszkadzać?
Może i byłoby to lepsze....jakby nie dziecko..

[farukh2]

nie mowie o ponizaniu, ktore zafundowal Tobie maz.Mam na mysli
zwrocenie uwagi na sama siebie,na to,ze najprawdopodobniej sama
wychowalas gada na swojej krwi.Ale mysle, ze moze pogubiliscie sie
gdzies na poczatku,ze mieliscie szanse, tylko zycie wa
zniszczylo.Teraz ,kiedy mialas odwage zmienic to wszystko, wyrwac
sie, wytrwaj w tym! Juz pisalam,jestes iteligentna i silna, chociaz
i takie osoby maja momenty zalamania. Bylo ci zle, dziec cierpialy.
Zrobilas ten trudny do wykonania krok, zycze,zeby wystarczylo Tobie
sily, zeby nie zawrocic!
Jesli chodzi o kase na zeby dzieci, okulary,konieczna prywatna
wizyte u specjalisty ortopedy i inne rzczeczy te, ktore serce matki
chcialoby dziecku zapewnic, nie dyskutuje.Znam i mam to w swoim
domu. I mam tez prawo zabrac glos ,o mie to dotknelo.
Po kilku latach poprawila sie ta sytuacja z kasa.Wiec UWIERZ I DO
PRZODU! Najlepiej ignoruj jego osobe,slowa. To trudne, ale mozesz
odlaczyc sie od tego bolu, ktory niesie nawet pozornie niewinna
rozmowa z nim. Ja dalam rade. Tylko trzeba cierpliwosci.

[anka262]

Witam serdecznie wszystkich życzliwych..i tych mniej też
Dziękuję Wam bardzo za wszystkie posty, na co dzień
z nikim o tym nie gadam, więc czytam z chęcią. Prawdziwego obrazu pewnie
szukam, takiego obiektywnego. Wiecie co...za 2 tyg mam sprawe, ale zleciało.
Boję się... On mnie błaga, przeprasza, klęka, prosi. Nie wróciłam. Tylko ...
kurcze, mam straszne wyrzuty sumienia, że spieprzyłam dzieciom życie, rodzinę.
Jakoś mnie ta myśl nie opuszcza przez ostatni miesiąc. Że jestem do niczego, nie
wiem czego chcę, że to moje widzimisie ten rozwód może...ale głupie

A kasa...dla moich lasek zawsze będę miała, jakoś na tym nie ucierpiały zbytnio.
Ja ucierpię, ale one nie. Bardziej szkoda mi mieszkania, tego co tam, zrobiłam i
zostawiłam. 3 tygodnie temu wziął ode mnie klucze do naszego mieszkania, bo
"wpadły mu do studzienki kanalizacyjnej" i za 2 dni miał oddać jak dorobi...do
dziś nie oddał, taki chwyt. Więc już nawet po ubrania nie mogę sama pójść.
Przykre to, bo nic mu nie zabrałam, wszystko zostawiłam, a on traktuje mnie
jakbym okradła go po całości. I po tym wszystkim mówi ze mam wrócić...

To tyle u mnie teraz lece poczytać Was
Pozdrawiam

[zupka.vifon]

Bardzo trzymam za Ciebie kciuki, nie daj sie! I trwaj przy swoim, moim
zdaniem masz racje w swoim wyborze.