nie potrafię kochać

[monna_innominata]

Mam 25 lat i jestem po kilku związkach.Problem w tym , że w dośc szybkim
czasie uciekałam z nich emocjonalnie. Czuje, ze zalezy mi tylko na początku,
kiedy jest fascynacja, odkrywanie drugiej osoby, pokazywanie siebie z tej
najlepszej. Jakby udowadniając sobie, że tak wspaniały człowiek zwrócił na
mnei uwagę, bo jestem tego warta. Kiedy minie pierwsze zaurocznie, następuje
powolny odwrót. Ucieczka w prace, fantazje, przyjazn. Do tej pory tłumaczyłam
sobie, ze to dlatego ze nie znalazłam "tej" osoby. Ale kiedy poznałam mojego
obecnego chłopaka, wszystko wydawało się idealne i naturalne. Ale nie na
długo. W pewnym momencie, dosc nagle, poczułam straszny lęk. Zaczeło wydawac
mi się ze to uczucie mija - uczucie które było mi najdrozsze na swiecie.
Wpadłam w taką panikę, ze własciwie od razu trafiłam do psychologa i
psychiatry. Obydwoje stwierdzili lęk przed bliskoscia wywołany przezyciami z
dziecinstwa, glownie rozwodem rodziców. Tylko ze ja tak strasznie chce być
szczesliwa, byc blisko, byc z nim. To trwa juz ponad miesiąc - stan
straszliwego napięcia, depresji, lęków. Mimo terapii mam wrazenie ze jest
coraz gorzej. Ja jestem coraz dalej. Bardzo tego nie chce. Chce byc w koncu
szczesliwa. Czy ktos moze przezył cos podobnego?

[sibeliuss]

Czy on wie o Twojej obecnej sytuacji emocjonalnej?

[marguyu]

Wlasnie. Czy rozmawialas z nim na ten temat?
To bardzo istotne dla was dwojga, bo ty po prostu podswiadomie
boisz sie, ze i on ciebie zostawi. Dlatego do tej pory zostawialas
pierwsza.

[monna_innominata]

Tak, właściwie od samego początku wieidział wszystko. Tego nie dało sie ukryć.
I chyba tylko dzięki jego sile i wytrwałosci dalej jestesmy razem. Sama bym się
już pewnie poddała
Jestem mu za to bardzo wdzieczna. Ostatnimi czasy było znacznie lepiej,
spokojniej. Ale dwa dni temu znów zakradł się lęk i zaczyna rosnąć. Nie wiem
skąd on się bierze. Może dlatego że było już za dobrze?

[sibeliuss]

Mówić, mówić i jeszcze raz mówić. To pomaga, ale musisz z sobą powalczyć - tego
nikt za Ciebie nie zrobi.

[agap29]

przeżywam obecnie terapię, i rozumiem Cię - "pracowanie" na przeżyciach z dzieciństwa strasznie boli, strach, lęki, poczucie zmarnowania przeżytych lat. I przychodzi moment, u mnie po 3 miesiącach, że masz poczucie ulgi, jasności, lęk powoli mija. Wyrzucasz z siebie ogrom emocji, i musisz dać sobie czas na przeżycie jeszcze raz tego wszystkiego, nie jest to czas łatwy, ale ja moge już stwierdzić, że warto. Tak więc trzymaj się, nie rezygnuj, i przede wszystkim ROZMAWIAJ ze swoim partnerem o tym. To ważne ponad wszystko

[madi018]

Posłuchaj..ja mam 18 lat..jestem może i młodsza ale byłam juz w trzech zwiazkach
z facetami po 22 i wiecej lat..i wiem co masz na myśli..czytając twoja wiadomość
miałam łzy w oczach mam identycznie tyle ze u mnie dochodzi jeszcze potem to
uczucie zamknięcia w klatce i myslenia o zwiazku na całe zycie ......nienawidze
tego w sobie..... nagle wszystko staje się obce a ja sama chce uciec.....