paniczny strach!

[fightmore]

właśnie jestem na etapie pisania pozwu... minęło już pół roku, kiedy mój mąż
powiedział mi, że kocha koleżankę z pracy... wiele bólu, wiele łez i nie
zapowiada się, żeby to był koniec. wszystko idzie mi bardzo trudno. zwłaszcza,
że zostałam sama z dwójką malutkich dzieci. rodzina daleko. całe dnie sama z
brzdącami mam wrażenie, że zaraz zwariuję. wstyd, żal, upokorzenie, niemoc.
nie wiem co robić. wiele decyzji do podjęcia. jak to powiedzieć dzieciom?
dlaczego musze je tak skrzywdzić? dlaczego to ja mam wyrzuty sumienia?
dlaczego to ja mam cierpieć a nie mój mąż, który bawi się dobrze korzystając z
uroków beztroskiego życia?czy ten ból kiedyś minie?

jest tyle pytań i spraw do rozwiązania. a ze wszystkim musze radzić sobie
sama. gdzie mieszkać? jak zapewnić bezpieczeństwo dzieciom? z czego się
utrzymać? jak znaleźć pracę? chciałabym bardzo żeby pojawił się w moim życiu
jakiś Anioł i pomógł finansowo i emocjonalnie.

boję się każdego następnego dnia... odliczam każdą minutę byle do wieczora i
zasnąć... przynajmniej jak zasnę to nie myślę...

[maarcjanna]

napisać ci - nie bój się - nic nie będzie znaczyć. Ale napiszę - dasz radę.
Kiedyś popatrzysz wstecz i będziesz z siebie dumna, ze udźwignęłaś ten ciężar,
dałaś radę, zaopiekowałaś się dziećmi jak trzeba... jestem z tobą całym sercem,
trzymaj się, pozdrawiam

[martapawel1234]

Dasz rade.
A na teraz szukaj duszyczki która Cie wysłucha, pozwoli wypłakac się
w rękaw! Porwie na spacer...

[plujeczka]

Kurne czytam takie posty i za kazdym razem trafia mnie pryszłowiowy
szlag, dlaczego u ludzi nie ma odpowiedzialności za rodzine , którą
się stworzyło, dlaczego zostawia się malutkie dzieci i idzie za
głosem...no własnie czego ? SERCA?, miłości a coz ona ta moiłośc tak
naprawdę znaczt, jak to jest ,że nic nie warte sa przysiegi
małżeńskie szak nie znam nikogo kto żeniłby się z nienawiści wszscy
staliśmy przy ołtarzu z miłosci wierząć ,ze to własnie ten jedyny i
ta jedyna i poni( niej nikt wiecej....wile przeszłam ale widocznie
nigdy tego nie zrozumiem.Jak mozna jednej nocy tulic się do żony,
szeptać jej czułe słówka a drugiej wić się w raminach
kochanki....nie rozumiem .
A dla Ciebie mam takie słowa pocieszenia,złe chwilę mina choć przy 2
maluszków nie bedzie łatwo, na tym forum w analogicznej sytuacji (
tylko z 2 dzieckiem będąć w ciazy ) została pozostawiona przez meża
DOSIA,poszperaj w archiwum i znajdziesz wiele wskazówek u tej
dzielnej dziewczyny, dała sobie radę,urodziła wraz z nami na tym
forum sliczą dziewczynke i otrzymała rozwód, podjeła pracę i
zyje...nie pojawia się na tym forum bo jak ostatnio pisała poznała
kogoś kto poruszył jej sercem.Poczytaj, odnajdziesz w jej postach
xswoją alke, własne łzy al i wsakówki jak żyć i dawać sobie radę.A
teraz pisz na forum albo do niektórych na @ gazetową, zawsze to lżej
móc sie komuś wypłakać choćby wirtualnie. Bedziemy Cie wspierać z
całych sił..e ch zycie, zycie.....pozdrawiam serdecznie, obetrzyj
łzy on nie jest ich wart a dla dzieci musisz byc usmiechnieta mamą.

[piotrek_pomorze]

Powodzenia!
Spróbuj odnaleźć siłę do działania w sowich dzieciach. Uwierz, że jeśli
dojdziesz do wniosku, że małżeństwa się nie da uratować, to rób wszystko dla
dzieci. Często, tak jak teraz, będzie brakowało Ci sił na wszystko ale nie
możesz się poddać. Niech Twoje dzieci czują, że mogą być przy Tobie bezpieczne i
mimo tego, że Tata je zaniedbuje to mają wspaniałą mamę.
Wiem po sobie, że dla siebie pewnych rzeczy bym nie zrobił ale dla moje
córeczki... wszystko!
Tego się trzymam.
Powodzenia, głowa do góry.
Jeszcze jedno, wstyd nie powinien być po Twojej stronie...

[fightmore]

może macie rację, że kiedyś będzie lepiej, tylko teraz jest źle. niestety nie ma
duszyczki, która by mnie porwała na spacer... wszystkim i całym światem było dla
mnie małżeństwo. kochałam mocno i poświęciłam wszystko niestety los okazał się
bardziej brutalny. zawiodłam siebie i muszę naprawić wiele zniszczeń jakie mój,
niedługo były, mąż dokonał.

skąd bierzecie siły na to? dzieci? one są wszystkim, ale przecież one wam nie
pomogą to wy musicie je wspierać a kto wesprze was?

podziwiam wszystkich, którzy przez to przeszli. podziwiam Was


piotrek_pomorze już zrozumiałam ze to małżeństwo sie zakończylo... za dużo bólu
mi mój mąż zaserwował, żebym mogła mu wybaczyć. za dużo krzywd wyrządził mi z
kochanką bawiąc się moim kosztem i mnie upokarzając. już się po tym otrząsnełam.
teraz staram się jak mogę dalej iść. tylko mam wrażenie, że jak dam krok naprzód
to dnia następnego cofam się o sto mil.

plujeczka tego przytulania też nie rozumiem. zwłaszcza ze to dokładnie tak
wyglądało... on jeszcze mi mówił że nie był twedy pewien co zrobi. tłumaczył się
tak głupio, że aż głowa boli. najśmieszniejsze jest to ,że wiem że teraz i ją
okłamuje. zabrnał w swych kłamstwach tak daleko że się z nich wyplatać nie umie.
ale to nie pociesza. jeszcze bardziej boli, że ufało się człowiekowi, którego
tak naprawe się nie zna, który zamiast kochać jak obiecywał potrafi tylko
krzywdzić, kóry mówi, że kocha dzieci a krzywdzi je najgorzej jak tylko można.
zero wartosci w życiu , zero odpowiedzialnosci. tylko dlaczego te małe istotki
mają płacić za błędy dorosłych.

[dorata351]

Trzymam za Ciebie kciuki, bardzo mocno. Musisz to przetrwać, ale
uwierz z każdym dniem będzie odrobinkę lepiej, musi być!!!!. Jesteś
dzielną kobietą i wszystko się ułoży, potrzeba tylko czasu.
Pozdrawiam.

[chalsia]

> skąd bierzecie siły na to? dzieci? one są wszystkim, ale przecież
one wam nie
> pomogą to wy musicie je wspierać a kto wesprze was?

to jest jedna z rzeczy, których musisz się nauczyć - siłe nalezy
znaleźć w sobie. I taką siłe daje właśnie miłość do dzieci i
poczucie odpowiedzialności za nie. I wtedy nie jest potrzebne
wsparcie z zewnątrz (aczkolowiek jest miłe).
No i trzeba nauczyć się prosić o pomoc a także korzystać z
zaoferowanej pomocy, tej od obcych tez.

[dorata351]

I jeszcze jedno. Pisz tu na forum, tu są fajni ludzie, którzy
doradzą w sprawach alimentów itd. Zadbaj o swoje sprawy i swoich
dzieciaczków.

[sauber1]

fightmore napisała:

> właśnie jestem na etapie pisania pozwu... minęło już pół roku, kiedy mój mąż
> powiedział mi, że kocha koleżankę z pracy...

A nie mógł jej tego powiedzieć, kogo Ty sobie z pośród milionów wybrałaś? Ale
też nie jest wiadomo co jemu w każdej chwili powiedzieć może koleżanka z pracy i
tu masz haka

fightmore to jest życie,brutalne ale życie

[gggusia]

haka niby na co? na to aby uświadomić panom że mieli niadawno
rodzine kompletną ,na to że kochali żonę ,że z tą ową żoną mają
dzieci itd? Mój rozum potrafi sobie przetłumaczyć że ludzie od
siebie odchodzą (tutaj są rózne przyczyny) ale kiedy są dzieci za
żadną chusteczkę nie potafię zrozumieć
arogancji,cynizmu,chamstwa,brak uczuć panów zostawiając byłą żonę z
dziećmi bez środków do życia.

Wiesz co fightmore?? może poprostu poproś kogoś z rodziny ze
znajomych aby ciebie wysłuchał może znajdziesz rozwiązanie inne od
twojego męża,być może te osoby ciebie w jakiś sposób oswiecą i dadzą
powera na działanie .
Życze tego tobie z całego serca Pozdrawiam

[susi5]

Ja jestem w tej chwili w bardzo podobnej sytuacji. Mąż oznajmił
jakiuś czas temu,że zakochał się w koleżance z pracy i że nie żywi
już do mnie żadnych uczuć.Najbardziej jednak boli mnie fakt,że tak
długo mnie zwodził i oszukiwał.Ja już podejrzewałam go o "nowe
uczucie", a on jeszcze snuł plany na przyszłość.Poświęciłam sie dla
niego i dla jego kariery,a on teraz porzuca mnie i dziecko.Do tego
wszystkiego mój "szanowny" małżonek nie ma za grosz honoru i
zapowiada walkę o wszystko.Na domiar złego muszę jeszcze być
mimowolnym świadkiem rozwoju jego wielkiej miłości, gdyż nadal
mieszkamy pod wspólnym dachem.Chociaż czasami nie mam ochoty nawet
wstawać z łóżka to teraz już wiem,że spędziłam dużą część życia w
toksycznym związku, w którym nigdy nie byłam szanowana i w którym
byłam traktowana jak zwykła służąca.Myślę, że nigdy nie stworzył
prawdziwych relacji ze mną ani z dzieckiem, dlatego tak łatwo było
mu zrezygnować z rodziny.Choć serce boli to wiem,że rozwód to
wybawienie.Napiszcie proszę jak długo trwać będzie jeszcze ten ból i
choć wiem,że mój mąż nie był i nie jest tego wart czy długo będę
czuła tę straszną gorycz i ten dojmujący strach i żal za tym co się
kończy.

[fightmore]

susi każde twoje zdanie moglabytm i ja napisac. każde jakbyś chciała kiedyś
pogadać to napisz do mnie. [e-mail]

[teuta1]

Paradoksalnie, dzieci są w takiej sytuacji wybawieniem, bo szybciej
trzeba wziąc sie w garść i postawic do pionu. Siły? Pierwsze
miesiace prawie w ogóle nie mogłam spać. Chodziłam jak nakręcona w
myślach prowadzac rozmowy z mężem. Potem był smutek, długo. Potem z
kolei złość i gniew, też przez kilka miesięcy. W miedzyczasie w
różnych miejscach - w tramwaju, autobusie, pracy - niekontrolowany
płacz. Potem- nienaturalne ożywienie! Ojej! Ja dalej żyję, faceci
chcą sie ze mną spotykać, radzę sobie w pracy, to wszystko nie
zabija! Potem... zniechęcenie. A teraz... czasem, kiedy widzę pary z
małymi dzieciaczkami, łzy napływają mi do oczu. Bo my gdzieś daliśmy
ciała, nie umieliśmy razem życ. I jeszcze jedno - robimy się
bardziej bezwzględne, mniej skłonne do usprawiedzliwiania innych,
ostrożniejsze. Od niedawna spotykam sie z kimś. I choć mi dobrze, a
facet lubi moje dzieci i chce je wychowywać, jestem ostrożna. A
ataki paniki są najpierw częste, potem zdarzają sie coraz rzadziej,
w miarę jak przybywa dni, które udało Ci się przeżyć bez męża.

susi i fightmore

[kicia031]

oto co piszecie:

wszystkim i całym światem było dla
mnie małżeństwo. kochałam mocno i poświęciłam wszystko

i

Poświęciłam sie dla
> niego i dla jego kariery

I na tym polegal wasz blad. Nikt nie ceni poswiecenia.

Nie myslcie, ze was atakuje, sama popelnilam takie bledy - nie raz. Ale blagam
dziewczyny wyciagnijcie wnioski i wiecej sie nie poswiecajcie.

[mamura]

po pierwsze- to nie Ty krzywdzisz dzieci!
po drugie- wybij sobie winę całego świata z własnej duszyczki
jakby miał odejść to i tak by odszedł...
a RADĘ DASZ!!!
po trzecie i chyba najważniejsze- w chwili obecnej odetnij wszystko grubą krechą.
Sama poradzisz sobie ze wszystkim, jestem tego pewna, bo czegoż to matka nie jest w stanie zrobić dla swoich pociech?
i takcałkiem z mojego prywatnego doświadczenia- Anioły są wśród nas- wszędzie- czy to uczynna sąsiadka, czy miła pani w sklepie, czy też to super forum... radziłabym tylko nie szukać męskiego Anioła... trzeba jednak czasu by ochłonąć z emocji po starym i zweryfikować swoje oczekiwania...
M

[sauber1]

Tak wsłuchuję się w te słowa i dochodzę do wniosku, że my jak "czarne wdowy",
tudzież "wdowcy", a tak miało być wesoło - prawda ?

Strachy na lachy

[fightmore]

no i się wyprowadza... w końcu podjął tę decyzję. oczywiscie wszelkie
wcześniejsze zapewnienia trafiły do kosza. ja zamiast się cieszyć rycze jak bóbr
i ledwo widzę klawiaturę. KONIEC. coraz blizej całkowitego rozpadu rodziny małe
kroki do finału. on zadowolony i cały w skowronkach. ja załamana i złamana w
pół. długo to jeszcze tak bedzie boleć? czuję już tylko nienawiść i żal. dzisiaj
chyba ustawię latarkę w rogu pokoju jak sie przebudze w srodku nocy pomyślę że
to światełko w tunelu......

[teuta1]

I co, ustawiłaś? Kochana, najpierw jest długo źle. Wychodź do ludzi,
rób to czego dotąd nie robiłaś, spotykaj przyjaciół i wałkuj ten
temat do obrzydzenia. Potrzebujesz tego. Potem bedzie już lepiej.
Wszyscy piszący na tym forum przeżyli, ty też. Trzymam kciuki.

[bursztyn9]

byłam w podobnej sytuacji(też koleżanka z pracy), mąż wyprowadził
sie miesiąc temu(a własciwie został wyrzucony).Pierwsze kilka dni to
koszmar.. pustka ,żal, płacz, poczucie krzywdy...jak on mogł mi to
zrobić.Ale uwierz mi, w tym przypadku powiedzenie"czas leczy rany"
jak w żadnym innym ma, swoje uzasadnienie.Dziś jest o niebo
lepiej.Jestem spokojna,nie myśle o nim,nie staram sie analizować
sytuacji, ani nie zastanawiać się , jak mogło do tego dojść, nie
kontaktuję sie z nim.Za to on,pod moją nieobecność , zostawia dla
mnie w domu coś miłego(prezent, niespodzianke), ale ja pozostaję
niewzruszona
Od miesiąca czytam codziennie to forum,tu znalazłam pomoc i
pomyślalam sobie ,że skoro tyle dziewczyn dało sobie radę, to
dlaczego ja mam sobie nie dać . Głowa do góry, my Kobiety jesteśmy
silne.Z każdym następnym dniem, bedzie coraz lepiej -uwierz
mi.Dopadają mnie nieraz jeszcze małe smuteczki , ale tylko małe i na
chwilę.Dasz radę, ja tez myslałam ,że oto świat zawalił mi się na
głowę , a dziś nie chcę już powrotu do tamtego życia. Zrobiłam sobie
analizę swojej sytuacji,plusy i minusy.Plusów było dwa razy więcej

[joanwro]

u mnie mija już 3 miesiące od kiedy mnie zostawił mąż po 16 latach. za 3
tygodnie mam rozprawę. pewnie bedzie pierwsza i ostatnia, bo wszystko dogadane.
ostatnio mialam rozmowe z mężem, w miarę spokojną. dzieci poznały już "nową
dziewczynę taty" i spędzają razem dużo czasu - nawet nie wiecie jak trudno było
mi to zaakceptować. ale zrobiłam to- na początku tylko i wyłącznie "na rozum",
bo wiedziałam ze tak trzeba. no i jakoś poszło. pewnie że ciągle szlag mnie
trafia, jak wracają i opowiadają jaka paulina jest świetna, no ale... lepiej,
jak jest tak, niż miałyby być jakieś awantury że nie chcą do taty albo nie lubią
tej baby albo coś tam... w sumie lepiej ze oni są zadowoleni a tatuś odkrył
ojcostwo na nowo i jest teraz znakomitym tatą. a ja już nie ryczę po nocach.
jakoś nie myślę już o tym jak on mógł mnie zdradzić, zostawić, jak mógł mi to
zrobić? są rzeczy których się boję panicznie - po wakacjach się przeprowadzam,
zostanę bez samochodu i boję się takiej codziennej organizacji. musze iść do
pracy na 2 etaty, nowe przedszkole, nowa szkoła dla dzieci. odprowadzanie,
przyprowadzanie i te wszystkie codzienne rzeczy. i najbardziej z wszystkiego
boje się chorób moich dzieci. zawsze wpadam w panikę jak chorują z wysoką
gorączką a teraz bede z tym sama. no i to mnie przeraża. ale już chyba tylko
to...no i zaczyna do mnie dochodzić ten aspekt sprawy męsko-damski...że nie ma
nikogo do przytulenia i pogadania - choć nie było już w zasadzie dawno, bo mój
mąż już z rok sie do mnie nie przytulał więc przechodzę z etapu matki - polki
na etap męsko-damski. chyba to krok w dobrym kierunku...
pisze to po to, żebyś zobaczyła ze to wszystko się UKŁADA. bo to na szczęście
jest sytuacja z tych, że nie ma wyjścia i TRZEBA ŻYĆ. i da się , tylko jest
cholernie trudno. więc żyj po prostu. płacz sobie jak chcesz ale korzystaj z rad
dziewczyn - wychodź do ludzi. dla mnie najgorsza byłą samotność. ja na siłę
wpraszałam się do ludzi, spotykałam się, gadałam z tymi, którzy mieli siłe tego
słuchać. mi pomogło. jak nie chcesz gadac to pisz - moim zdaniem trzeba to
wszystko z siebie wyrzucić. jak najwięcej słów o tym co w nas siedzi.niech ci
puszczają nerwy, albo ten żal i ta złość. wszystko wypowiedz - zobaczysz ze pomaga
jak chcesz - pisz do mnie na priv :[e-mail]. i pisz tutaj - mnie też to
forum podtrzymuje przy zyciu
trzymaj się. to slogan - ale naprawdę to nie jest koniec świata.

[fightmore]

a jak powiedzieliscie o tym dzieciom? ja na razie powiedziałam męzowi że do
czasu rozwodu nie życze sobie aby moje dzieci spotykały te druga, a to tylko
dlatego, że boję się tej kobiety, bo wypisywała do mnie obrzydliwe smsy i wiele
innych rzeczy, do których normalni ludzie by się nie posunęli. mam nadzieję, ze
on to rozumie, ale nie wydaje mi się, by spotykał się z dziećmi tak często jak
mówi.

czeka mnie tyle decyzji do podjecia. musze znalezc prace, musze cos wymyslic,
zorganizowac dni sobie i dzieciom, mysle o przeprowadzce ale z tym idzie
porzucenie moich marzeń. zostałam sama z dwójką maluchów w moim kochanym
Wrocławiu i co dalej? nie wiem co robic, nie wiem jak dam rade.

codziennie czytam to forum i rady wszystkich, i mówie sobie, że dam radę tak jak
Wy, ale potem przychodzi załamanie i nie daję rady.

[rura11]

Dasz radę -zobaczysz.Mam przyjaciółkę,którą mąż zostawił 3 lata temu z dwójką
malutkich dzieci,bankrutującą firmą i nakazem eksmisji z mieszkania,bo tak je
zadłużyli.Wczoraj spytałam ją po jakim czasie przestaje boleć
krzywda-powiedziała,że po roku na pewno.Dzisiaj cieszy się życiem i pociesza
mnie jak płaczę.Powodzenia.

[joanwro]

ze starszym synem przez pierwszy miesiąc miałam płacz co wieczór i trudne
pytania rzucane znienacka... a teraz już bez płaczu choć pytania znienacka nadal
są. np : mamo, ale możesz jak chcesz miec nowego chłopaka i nowe dzieci,
naprawde tak mi mówi mój 8 latek nawet sobie myśle ze zbyt łatwo mu to
przyszło, ale jak sobie przypomnę jego rozpacz, to wolę, że jest już wg niego
tak normalnie... ja na początku też mówiłąm, że sobie nie życzę żadnej kochanki
i spotykał się z dziećmi w domu u nas. i jej nie znali - nawet nie wiedzieli na
poczatku , że jest. potem im powiedział i ją poznali - na szczęście ona robi
teraz za "dobrą ciocię' i ja to znoszę, choć krew mnie zalewa. ale dzieci mają
wreszcie świetnego tatusia - przy mnie widocznie nie mógł się nimi tak pięknie
zajmować... jak masz wątpliwości co do tej babki, to na razie nie pozwalaj, ale
pamiętaj, że jak będzie chciał ,to i tak ją wprowadzi w życie dziecka. i lepiej
- dla dziecka - żeby czuło że ty to akceptujesz, bo nie bedzie mialo wyrzutów
sumienia, ze robi ci przykrosc. Moj syn mnie pyta za każdym razem, czy na pewno
nie jest mi przykro ze on ja polubił. i ja z uśmiechem ( nieco sztucznym)
odpowiadam , że oczywiście ze nie. i to dobrze ze tak się polubili i dobrze sie
czuja razem...
a ja już nie moge sie doczekać przeprowadzki, jak urządze wszystko odwrotnie niz
jak mieszkalismy razem takie symboliczne odcięcie się tak jak któregoś dnia,
niedługo po tym jak odszedł, nagle się rzuciłam na zdjęcia na ścianach i
pozmieniałam z niego na dzieci
zależy jak planujesz ułożyć kontakty męża z dzieckiem - mi bardzo na tym
zależało, mojemu m też, wiec dlatego jakoś nam to wychodzi.
bardzo mi pomogły posty od teuty1 i innych dziewczyn w moim wątku o dzieciach...
pomogło przewartościować parę spraw. dzięki jeszcze raz.

[li_lah]

kochana Ty sie nie wpędzaj w depresje, tylko od razu jeb.nij mu takie alimenty,
zeby tak nie fikał radośnie z nową panią. oczywiscie podaj o kwote duuuza wyzszą
niz trzeba, bo sąd zawsze sporo ścina. walcz o wszystko o co się tylko da, nie
poddawaj się!!!