hashimoto i refluks

[mary-s71]

Czy ktoś chorując na hashimoto , leczy się również na refluks? ja choruję na refluks żołądkowo-przełykowy od ok8 lat ale zauważyłam ,że moje objawy nasiliły się gdy zaczęłam brać eurytox , czy to możliwe by leczenie eurytoxem nasilało objawy refluksu? praktycznie cały czas muszę przyjmować IPP a wcześniej było to tylko raz dwa w roku opakowanie

[pies_z_laki_2]

Zmień dietę na lekkostrawną, dużo jarzyn i białka, a mało węglowodanów, najchętniej zero laktozy i glutenu. Przy niedoczynnosci słabiej wchłaniasz, wolniej trawisz i kłopoty gotowe. Nie łaczyłabym tego z Euthyroksem, a raczej właśnie z niedoczynnością tarczycy, ale możesz sprawdzić, czy przy preparatach zastępczych typu Letrox masz te same kłopoty.

[pies_z_laki_2]

Nowy materiał nt. IPP:

Znaczenie różnic między inhibitorami pompy protonowej w praktyce lekarskiej
Relevant differences between proton pump inhibitors in clinical practice
Autor: Zofia Słodowska-Hajduk, Magdalena Macko
Data: 2012-12-12
Źródło: "TERAPIA" (278) , Strona 67-74
Summary
In treatment relying on hydrochloric acid, proton pump inhibitors (PPIs) are the group of drugs of choice. Among the commercially available pharmaceutical preparations of this group, in addition to original drugs there are many generics – that is, non-patented products that contain tested, safe and effective active ingredients, which have been available for treatment for at least 14 years. Generic drugs are tested by comparing their bioequivalence with the original reference product, because they cannot differ from each other in terms of the rate and extent of absorption in the body. The acceptable difference in the bioavailability parameters of two formulations of the same drug (standard and generic) cannot exceed 20 percent. In addition to the underlying active substance, what is important for bioavailability and efficacy is the type of excipient, deprived of pharmacological action but the proper fit for the drug substanceís stability, form and pharmacokinetic properties. Among such excipients, microcrystalline cellulose is noteworthy.

Keywords: proton pump inhibitors, heartburn, reflux, GERD, stomach ulcers

Słowa kluczowe: inhibitory pompy protonowej, zgaga, refluks, GERD, wrzody.
________________________________________
Dr n. farm. Zofia Słodowska-Hajduk1, dr n. med. Magdalena Macko2
1Katedra Patofizjologii, Wydział Lekarski UJ CM w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Piotr Thor
2Wydział Promocji Zdrowia KWSPZ w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Wiesława Tracz
Konsultacja: prof. dr hab. n. med. Barbara Skrzydło-Radomańska
Katedra i Klinika Gastroenterologii z Pracownią Endoskopową UM w Lublinie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Maria Słomka

Generyki są to nieopatentowane produkty farmaceutyczne, które dają możliwość leczenia dużo większej liczby pacjentów oraz uzyskania oszczędności poprzez wprowadzenie innowacji w ich produkcji. Leki generyczne zawierają dokładnie przebadane, bezpieczne i skuteczne substancje czynne, które są dostępne na rynku od co najmniej 14 lat. Firmy farmaceutyczne produkujące leki generyczne nie mają obowiązku powtarzania testów przedklinicznych i badań klinicznych z udziałem zwierząt i ludzi, niemniej jednak ze względu na bezpieczeństwo stosowania leku są przeprowadzane badania biorównoważności, które dają odpowiedź, czy leki te mogą być stosowane wymiennie z lekiem oryginalnym. Badanie takie ma na celu wykazanie, że dany lek generyczny wykazuje równoważność z oryginalnym produktem referencyjnym, czyli standardowym. Porównywane leki nie mogą różnić się w istotny sposób pod względem tempa i stopnia wchłaniania w organizmie człowieka, stąd dopuszczalna różnica parametrów w dostępności biologicznej dwóch preparatów tego samego leku, z których jeden jest uważany jako standardowy, nie powinna przekraczać 20% (1,2). Ale czy to znaczy, że lek generyczny, wyprodukowany nawet kilka lat po oryginalnym jest gorszy? Przecież generyki zawierają tę samą substancję czynną, natomiast cała reszta leku – w zależności od firmy – jest inna. W miarę postępu biotechnologicznego w lekach zastępczych stosuje się nowsze, bardziej innowacyjne substancje pomocnicze oraz są usprawniane procesy technologiczne wytwarzania leku. W biotechnologii, z roku na rok dokonuje się coraz większy postęp. Czy można więc porównywać leki oryginalne z generykami, które zaczęto produkować w ubiegłym stuleciu? Na to pytanie spróbujemy w niniejszym artykule odpowiedzieć.

Inhibitory pompy protonowej (IPP)

Inhibitory pompy protonowej (IPP), do których zaliczamy: omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprazol i esomeprazol, są lekami bardzo często przepisywanymi przez lekarzy pierwszego kontaktu (3–9). Zadaniem IPP jest blokowanie sekrecji kwasu solnego przez komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka, co leży u podstaw leczenia chorób zależnych od działania HCl. Dlatego inhibitory pompy protonowej znajdują zastosowanie w terapii schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego, do których zalicza się m.in. chorobę refluksową przełyku, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, zakażenie Helicobacter pylori, uszkodzenia błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego w wyniku zastosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), zespół Zollingera-Ellisona i dyspepsję niewrzodową (3). Wśród tych wskazań trzy ostatnie stanowią często powód długotrwałego, niekiedy wieloletniego stosowania preparatów z grupy IPP.
W latach 70. odkryto żołądkową pompę protonową, mechanizm jej działania oraz sposoby jej regulacji.

ATP-aza wodorowo-potasowa, kluczowy enzym w działaniu pompy protonowej, może być blokowana za pomocą leków antysekrecyjnych działających bezpośrednio i hamujących ostatni etap wydzielania kwasu solnego (10). Blokowanie ATP-azy wodorowo-potasowej przez inhibitory czyni ten enzym nieodwracalnie nieaktywnym. W ten sposób wszelkie formy stymulacji wydzielania jonów H+ ulegają zahamowaniu, aż do chwili zsyntetyzowania białek nowej pompy protonowej. Ponieważ czas połowicznej aktywności tej pompy wynosi ok. 18 godzin, aktywność wydzielnicza komórek okładzinowych po jej inaktywacji powraca do normy po 2–5 dniach od zaprzestania stosowania leku (11–13).

IPP, wnikając do komórki okładzinowej, uaktywniają się tylko w kwaśnym przedziale kanalika wydzielniczego komórek okładzinowych, więc zablokować mogą tylko te pompy protonowe, które aktualnie są aktywne, czyli wydzielają jony wodorowe. Chcąc uzyskać najlepszy efekt hamujący sekrecję kwasu solnego w żołądku, należy stosować IPP przed posiłkiem, by lek działał w okresie największej aktywności pomp protonowych (13).

Spośród inhibitorów pompy protonowej omeprazol i pantoprazol należą niewątpliwie do najdłużej stosowanych leków hamujących wydzielanie kwasu solnego. Leki te prowadzą do wzrostu pH wewnątrzżołądkowego. Wzrost pH powyżej 6,0 prowadzi do podwyższenia stężenia gastryny w surowicy. Po 2 tygodniach stosowania IPP dochodzi do 2–4-krotnego wzrostu jej stężenia, a przy długotrwałym stosowaniu stężenie to rośnie 3–4-krotnie przez 1–2 pierwszych miesięcy, z następową stabilizacją lub niewielką tendencją spadkową (11,12,14).

Mimo wielkiej skuteczności IPP, autorzy jednego z przeglądów systematycznych stwierdzają, że chociaż obserwuje się różnice w skuteczności klinicznej dostępnych inhibitorów pompy protonowej, brak jest wystarczających dowodów, by twierdzić, iż są one istotne dla populacji ogólnej pacjentów (21). Niektóre badania potwierdzają, że w porównywalnych dawkach mogą być stosowane zamiennie, nie tracąc na skuteczności czy tolerancji. Zdarzają się pacjenci, którzy mogą rozróżniać IPP i preferować określony preparat (22). Nie od dzisiaj wiadomo, że ten sam lek będzie się inaczej wchłaniał u różnych osób (tzw. zmienność międzyosobnicza), a nawet u tej samej osoby przy każdorazowym podaniu (tzw. zmienność wewnątrzosobnicza). Dlatego zmienność ta świadczy o tym, że nie można uzyskać takiego samego wchłaniania u różnych osób, a nawet u takiego samego osobnika (15,16). Stąd w farmakologii jako dostępność biologiczną (biodostępność) określa się tę część substancji leczniczej, czyli składnika aktywnego, która z podanej dawki dostaje się do krążenia ogólnego oraz jak szybko dochodzi do osiągnięcia właściwego stężenia po wchłonięciu tej substancji (15).

[pies_z_laki_2]

Porównywanie składu substancji pomocniczych

Efekt działania leku jest zależny od jego stężenia w okolicy receptora, a to z kolei od stężenia leku we krwi. Kiedy ta sama substancja aktywna jest wchłonięta w takim samym stopniu i z taką samą szybkością, wówczas musi działać tak samo. Biodostępność danego leku może być zmienna, ale – oczywiście – w granicach normy ze względu na zastosowanie substancji pomocniczych, które mogą różnie wpływać na rozpad tabletki w przewodzie pokarmowym, m.in. w zależności od pH. Powyższe stwierdzenie pozwala na bardziej precyzyjne porównanie wybranych IPP i daje możliwość zadania pytania: „Czy obecne substancje pomocnicze nie utrudniają wchłaniania substancji czynnej?”15,16).

Mimo iż we wszystkich porównywanych preparatach leczniczych substancja czynna jest taka sama, różnią się one składem substancji pomocniczych (tabele 1 i 2).

Tabela 1. Zestawienie substancji pomocniczych występujących w lekach zawierających omeprazol 10 mg, 20 mg lub 40 mg
Ortanol 20
Ortanol 40
Polprazol 20
Polprazol pph
Helicid 10
Helicid 20
Bioprazol Gasec 20
Substancja czynna
Omeprazol 20 mg
Omeprazol 40 mg
Omeprazol 20 mg
Omeprazol 40 mg
Omeprazol 10 mg
Omeprazol 20 mg
Omeprazol 20 mg
Omeprazol 20 mg
Substancje pomocnicze
Celuloza mikrokrystaliczna X X
Hydroksypropylo-
celuloza sodu X X
Hydroksypropylo-
celuloza (typ EXF) X X
Krzemionka koloidalna bezwodna X
Powidon X X X X
Laurylosiarczan X X
Laurylosiarczan sodu X X X
Talk X X X X X X
Kroskarmeloza sodowa X X
Hypromeloza X X X X X X
Dwutlenek tytanu (E171) X X X X X X
Kopolimer kwasu metakrylowego i etylu akrylanu (1:1) X X X X X
Polisorbat 80 X X
Cytrynian trietylu X X X X X
Sacharoza ziarenka X X X X X X
Laktoza bezwodna X X X X
Karboksymetyloskrobia sodu typ A X X
Oleinian potasu X X
Kwas oleinowy X
Disodowy fosforan bezwodny X
Disodowy fosforan siedmiowodny X
Disodowy fosforan dwunastowodny X X
Kopolimer kwasu metakrylowego typ C X
Mannitol X

Tabela 2. Zestawienie substancji pomocniczych występujących w lekach zawierających pantoprazol 20 mg lub 40 mg
IPP 20 IPP 40
Controloc 20
Controloc 40
Nolpaza 20
Nolpaza 40
Anesteloc 20
Anesteloc 20
Anesteloc 40
Panzol 20
Substancja czynna
Pantoprazol 20 mg
Pantoprazol 40 mg
Pantoprazol 20 mg
Pantoprazol 40 mg
Pantoprazol 20 mg
Pantoprazol 40 mg
Pantoprazol 20 mg
Pantoprazol 40 mg
Pantoprazol 20 mg
Pantoprazol 20 mg
Substancja pomocnicza
Sodowy węglan
bezwodny X X X X X X X X
Celuloza mikrokrystaliczna X X
Krospowidon typ B X X X X
Krospowidon typ A X X X X X X
Hydroksypropyloceluloza (typ EXF) X X X X
Krzemionka koloidalna bezwodna X X X X
Stearynian wapnia X X X X X X X X
Mannitol (E421) X X X X X X X
Mannitol (E965) X X
Powidon K90 X X
Sorbitol (E420) X X
Laurylosiarczan sodu X X
Talk X X
Stearynian magnezu X X
Karmeloza sodu X X

Tabele te przedstawiają zestawienie wybranych preparatów inhibitorów pompy protonowej pod względem zastosowanych substancji pomocniczych w tabletkach dojelitowych (pantoprazol) i kapsułkach z peletkami (omeprazol). Porównanie to może ułatwić lekarzom wybór najbardziej odpowiedniego preparatu.

Proces tabletkowania to sposób przygotowania masy tabletkowej z prasowania mieszaniny substancji leczniczych z substancjami pomocniczymi. Poza nielicznymi wyjątkami do wytworzenia tabletki konieczny jest dodatek substancji poślizgowych (np. talk, wysuszona skrobia, krzemionka koloidalna, laurylosiarczan sodu czy stearynian magnezu lub wapnia) (15,16).

Dane zamieszczone w tabelach 1 i 2 dotyczące substancji pomocniczych wskazują, że pierwsze dwa z porównywanych IPP zawierają najmniej dodatkowych substancji (poza substancją aktywną).

[pies_z_laki_2]

Należy zwrócić uwagę, że substancje pomocnicze to wszystkie związki chemiczne wchodzące w skład leku, które swoim działaniem nie powinny wywierać wpływu na organizm chorego. Substancje pomocnicze są więc pozbawione własnego działania farmakologicznego, jednak ich dodanie jest niezbędne dla nadania substancji leczniczej właściwej postaci, zwiększenia jej trwałości, poprawy wyglądu czy smaku oraz zmiany jej właściwości farmakokinetycznych, tzn. losów leku w ustroju. Podstawowymi parametrami farmakokinetycznymi są:
• objętość dystrybucji;
• klirens;
• biologiczny okres półtrwania (t0,5);
• średni czas wchłaniania i przebywania leku w organizmie;
• stężenie maksymalne i czas jego wystąpienia;
• pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC);
• stała Michaelisa i wiele innych.
Znajomość składu leku, a tym samym jego farmakokinetyki pozwala na indywidualną farmakoterapię chorego.

Firmy farmaceutyczne, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom pacjentów i lekarzy, wprowadzają nowe postacie leków – takie, by uwalniały substancję aktywną szybciej oraz by ta substancja szybciej się wchłaniała. Idealną postacią szybko działającego leku dla większości pacjentów najczęściej jest tabletka, której substancja czynna zacznie swe działanie w jak najkrótszym czasie. Oczywiście, dana postać leku musi najpierw uwolnić substancję aktywną, czyli musi się po prostu rozpaść (15,16).

Producent stara się tak dobrać substancje pomocnicze w doustnej postaci IPP, aby biorąc pod uwagę właściwości fizykochemiczne środka leczniczego, wykonać taką postać leku, która zapewni nie tylko uzyskanie w wymaganym czasie oczekiwanego stężenia w kompartmencie centralnym lub tkankowym, uzyskanie rozpadu i wchłonięcia tabletki w początkowym odcinku jelita cienkiego, ale też – niezależnie od wieku pacjenta – wygodę w jego stosowaniu.
Należy również zwrócić uwagę (ponieważ często w trakcie wizyty lekarskiej pomija się ważną informację dotyczącą stosowania leku), że tabletek ani kapsułek dojelitowych nie wolno dzielić. Dzielenie tabletek czy otwieranie kapsułek i przesypywanie granulatu może zmienić powierzchnię np. tabletki, od której zależy szybkość uwalniania. Dzielenie tabletki z otoczką jelitową niszczy otoczkę i powoduje szybkie uwolnienie w żołądku całości leku, co może być bardzo niebezpieczne z powodu zbyt dużej dawki jednorazowej lub inaktywacji leku. Dlatego, żeby móc podzielić tabletkę, musi mieć ona na swojej powierzchni tzw. kreskę podziału (15).

Wysoka jakość preparatów z grupy IPP wynika z czynników wpływających na trwałość substancji leczniczej, do których można zaliczyć mieszaninę tej substancji z odpowiednimi substancjami pomocniczymi. Tylko niektóre substancje lecznicze tworzą pod wpływem kompresji tabletki odpowiadające współczesnym wymaganiom. Do najczęściej używanych substancji pomocniczych wykorzystywanych do produkcji preparatów leczniczych omeprazolu i pantoprazolu należą: hydroksypropyloceluloza sodu, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon, laurylosiarczan sodu, talk, kroskarmeloza sodu, hypromeloza, dwutlenek tytanu (E171) itp. Z kolei do produkcji dwóch pierwszych pozycji z omawianych tabel użyto innowacyjnej substancji pomocniczej, tj. celulozy mikrokrystalicznej, ze względu m.in. na zdolność zwiększania plastycznej deformacji i sypkości masy tabletkowej oraz właściwości wiążące i rozsadzające. Jedna substancja prezentuje kilka właściwości jakże ważnych przy farmakokinetyce leku. Inne cechy fizyczne celulozy mikrokrystalicznej zostały przedstawione w tabeli 3 i dodatkowo porównane z celulozą sproszkowaną (17).

Tabela 3. Zestawienie wybranych właściwości fizykochemicznych celulozy mikrokrystalicznej stosowanej w lekach firmy Sandoz i sproszkowanej (17)

Parametry fizykochemiczne Celuloza mikrokrystaliczna Celuloza sproszkowana
Charakterystyka morfologiczna i analeptyczna Biały proszek o obojętnym
smaku i zapachu Biały granulat lub proszek o obojętnym smaku i zapachu
pH 5,0~7,5 5,0~7,5
Granulometryczna wielkość ziarna 10–200 µm 30–300 µm

Celuloza mikrokrystaliczna należy do najlepszych tego typu substancji pomocniczych. Sama celuloza jest biopolimerem, polisacharydem zbudowanym z cząsteczek D-glukozy, połączonych wiązaniem β-1,4-glikozydowym. Mikrokrystaliczna celuloza jest natomiast oczyszczoną, częściowo depolimeryzowaną celulozą, otrzymywaną z a-celulozy przez działanie chemiczne za pomocą silnych kwasów oraz działanie mechaniczne polegające na rozdrobnieniu agregatów i kryształów (17–19). Unikalnymi cechami tej substancji są: właściwości wiążące, rozsadzające i poprawiające sypkość, co przekłada się na twardość tabletki, a zarazem jej rozpad i uwolnienie substancji czynnej we właściwym środowisku – dlatego można powiedzieć że jest to inteligentny składnik (tzn. jeden składnik pełniący kilka ważnych funkcji z punktu widzenia farmakokinetyki leku oraz – co najważniejsze – „wiedzący” kiedy i gdzie uwolnić substancję czynną). Dodaje się ją do masy tabletkowej w ilości od 5–50%. Polimer ten wprowadzony wraz z omeprazolem lub pantoprazolem do organizmu ludzkiego, ulega rozkładowi w wyniku procesów metabolicznych do produktów całkowicie usuwalnych i nietoksycznych (18,19).

Celuloza mikrokrystaliczna nie rozpuszcza się w wodzie i w większości rozpuszczalników. Nie rozpuszcza się również w kwasach, tłuszczach i olejach. Jest rozpuszczalna w alkaliach z równoczesnym pęcznieniem (18). To bardzo ważny atut tej substancji pod względem ochrony substancji czynnej i wpływu na nią kwaśnego środowiska żołądkowego. Wszystkie IPP są podawane w postaci rozpuszczających się dopiero w jelicie kapsułek i tabletek, by uchronić czynne substancje przed działaniem kwasu solnego przy przejściu przez żołądek – są one wchłaniane dopiero w odcinku bliższym jelita cienkiego. Interesujące wnioski wynikają także z raportu porównującego zdolność rozpuszczania tabletek pantoprazolu, w warunkach symulujących sytuację fizjologiczną, w zależności od obecności w ich składzie celulozy mikrokrystalicznej. Po 2-godzinnej inkubacji w roztworze kwasu solnego, przy zmianie buforu na alkaliczny rozpuszczalność tabletek zawierających celulozę mikrokrystaliczną była szybsza.
Zastosowanie celulozy mikrokrystalicznej sprzyja fundamentalnej relacji pomiędzy rozpuszczalnością rzeczywistą a dostępnością biologiczną środka leczniczego w odniesieniu do dawki maksymalnej.

[pies_z_laki_2]

Uniwersalność stosowania celulozy mikrokrystalicznej jako inteligentnej substancji pomocniczej wynika z faktu, że:
• jest to jedna substancja łącząca w sobie kilka funkcji, tzn. wiążącą i rozsadzającą, ale również poprawiającą sypkość;
• ta jedna substancja wie, kiedy ma się rozpaść i uwolnić substancję czynną;
• charakteryzuje się bardzo wysoką czystością mikrobiologiczną;
• jest chemicznie obojętna;
• dzięki wysokiej sorpcji wody umożliwia produkcję tabletek nawet z bardzo higroskopijnymi środkami leczniczymi;
• celuloza i jej modyfikacje są wolne od GMO (genetically modified organisms) (17,18);
• ma istotny wpływ na przedostawanie się podanej dawki omeprazolu czy pantoprazolu do krążenia ogólnego oraz szybkość wchłaniania się substancji czynnej.

Kilkutygodniowe leczenie chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego, takich jak refluksowe zapalenie przełyku (RZP), wrzody żołądka czy dwunastnicy i inne, za pomocą IPP spełnia oczekiwania większości chorych. Jednakże po upływie 6–12 miesięcy od zaprzestania leczenia inhibitorami pompy protonowej dochodzi do nawrotu RZP u 80% chorych (19). Zatem w większości przypadków istnieje potrzeba dalszego leczenia.

Wyraźna przewaga IPP nad H2-blokerami oraz innymi sposobami leczenia hiposekrecyjnego została udowodniona. Dotyczy to zarówno gojenia się zmian zapalnych w przełyku, jak i ustępowania objawów choroby refluksowej (20). Decydując się na zastosowanie leku z grupy H2-blokerów, należy pamiętać, że objawy kliniczne i zapalenie przełyku będą ustępować 2-krotnie wolniej, niż w przypadku podania inhibitorów pompy protonowej (20).

Pozycja IPP w leczeniu RZP była już wcześniej bardzo dobrze udowodniona. Biorąc pod uwagę biotechnologiczne aspekty produkcji leków z grupy inhibitorów pompy protonowej mające wpływ na ich farmakokinetykę w organizmie ludzkim, wydaje się, że właśnie leki zawierające składniki ułatwiające dostępność mogą pretendować do pozycji leku pierwszego wyboru dla pacjentów. Powodem tego jest właśnie unikalność i innowacyjność bardzo ważnego składnika jakim jest celuloza mikrokrystaliczna.

Podsumowując, producenci inhibitorów pompy protonowej dążą do wytworzenia leku najskuteczniejszego w swoim działaniu w oparciu o własne innowacyjne technologie, które ułatwiając dostępność substancji czynnej, mogą mieć istotne znaczenie i wpływać na wybór leku dla pacjentów.

Adres do korespondencji:
dr n. farm. Zofia Słodowska-Hajduk
Katedra Patofizjologii, Wydział Lekarski UJ CM w Krakowie
ul. Czysta 18, 31–121 Kraków, tel.: [phone]
e-mail: [e-mail]

[pies_z_laki_2]

Piśmiennictwo:
1. Davit B.M., Nwakama P.E., Buehler G.J.: Comparing generic and innovator drugs: a review of 12 years of bioequivalence data from the United States Food and Drug Administration. Ann Pharmacother 2009, 43 (10): 1583–1597.
2. Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 9 sierpnia 1993 r. w sprawie określenia środków farmaceutycznych i materiałów medycznych, które mogą być wydawane przez apteki bez recepty lekarskiej oraz szczegółowych zasad wydawania przez apteki leków i materiałów medycznych. Monitor Polski 1993, 42, 421.
3. Petryszyn P., Annabhani A., Paradowski L.: Farmakodynamika, farmakokinetyka, interakcje z innymi lekami, toksyczność i skuteczność kliniczna inhibitorów pompy protonowej – czy różnice są istotne? Przegl Gastroenterologiczny 2008, 3 (1): 56–61.
4. Stedman C.A., Barclay M.L.: Review article: comparison of the pharmacokinetics, acid suppression and efficacy of proton pump inhibitors. Aliment Pharmacol Ther 2000, 14: 963–978.
5. Skrzydło-Radomańska B.: Czy obawiać się skutków przewlekłego stosowania inhibitorów pompy protonowej? Przew Lek 2005, 10: 52–57.
6. Barrison A.F., Jarboe L.A., Weinberg B.M. i wsp.: Patterns of proton pump inhibitor use in clinical practice. Am J Med 2001, 111: 469–473.
7. Sachs G., Shin J.M., Briving C. i wsp.: The pharmacology of the gastric acid pump: the H+,K+ ATPase. Annu Rev Pharmacol Toxicol 1995, 35: 277–305.
8. Kromer W., Kruger U., Huber R. i wsp.: Differences in pH-dependent activation rates of substituted benzimidazoles and biological in vitro correlates. Pharmacology 1998, 56: 57–70.
9. Stedman C.A., Barclay M.L.: Review article: comparison of the pharmacokinetics, acid suppression and efficacy of proton pump inhibitors. Aliment Pharmacol Ther 2000, 14: 963–978.
10. Fellenius E., Berglindh T., Sachs G. i wsp.: Substituted benzoimidazoles inhibit gastric acid secretion by blocking (H+-K+)-ATPase. Nature 1981, 290: 159–161.
11. Seensalu R., Iwarzon M., Janczewska I.: Dose-response comparison of lansoprazole and omeprazole on 24 hour gastric acidity and plasma gastric in healthy volunteers. Gastroenterology 1995, 108: A215.
12. Lanzon-Miller S.: Twenty-four-hour intragastric acidity and plasma gastric concentration before and 12. during treatment with either ranitidine or omeprazole. Aliment Pharmacol Ther 1987, 1: 239–251.
13. Konturek S.J: Gastroenterologia i hepatologia kliniczna. Warszawa, PZWL, 2001: 183.
14. Bishop A., Romanska H., Polak J. i wsp.: Effect of long-term maintenance with pantoprazole on serum gastrin and histology parameters in severe acid-peptic disease. Gastroenterology 1998, 114 (suppl 4): A75.
15. Janicki S., Fiebig A.: Farmacja stosowana. Warszawa, PZWL, 2001.
16. Chien Y.W.: Novel drug delivery systems. New York, Marcel Dekker, 1992.
17. Zgoda M.M., Nachajski M.J., Kołodziejczyk M.K.: Celuloza mikrokrystaliczna i jej granulometryczno-morfologiczne modyfikacje, jako efektywne substancje pomocnicze w technologii tabletkowania środków leczniczych o ustalonej strukturze krystalograficznej, a także suchych mianowanych ekstraktów roślinnych. Polimery w Medycynie 2009, XXXIX, 1.
18. Hwang R., Gemoules M.K., Ramlose D.S., Thomasson C.E.: A systematic formulation optimization process for a generic pharmaceutical tablet. Pharm Tech 1998, 22, 5: 48–64.
19. Moayyedi P., Talley N.J.: Gastro-oesophagal reflux disease. Lancet 2006, 367: 2086–2100.
20. Chiba N., De Gara C.J., Wilkinson J.M., Hunt R.H.: Speed of healing and symptom relief in grade II to IV gastroesophageal reflux disease: a meta-analysis. Gastroenterology, 1997, 112: 1798–1810.
21. McDonagh M.S., Carson S.: Drug Class Review on Proton Pump Inhibitors. Final Report. July 2006. Dostęp: http: //www.ohsu.edu/drugeffectiveness/reports/final.cfm
22. Johnson M., Guilford S., Libretto S.E.: Collaborative GP Research Group. Patients have treatment preferences: a multicentre, double-blind, crossover study comparing rabeprazole and omeprazole. Curr Med Res Opin 2002, 18: 303–310.

źródło: - www.esculap.pl/forum_gastroenterologiczne/artykul/znaczenie_roznic_miedzy_inhibitorami_pompy_protonowej_w_praktyce_lekarskiej/id,00cd19b6343caa11667f0f369fd99e19/

[muktprega1]

Ja byłam pacjentką gastroenterologiczną wiele, wiele lat ze stanem zapalnym błony śluzowej żołądka wraz z refluksem do kompletu . Po ok rocznym przyjmowaniu tyroksyny objawy ustąpiły, przestałam brać to cholerstwo na obniżenie kwasu żołądkowego, bo nie tu leżał problem.
Ile czasu leczysz Hashi? Badałaś D3?

[dziejanusz]

Witam, zainteresował mnie Twój wpis. leczę się długo na żołądek łącznie z refluksem. Jak wpadłaś na ta tyroksynę? Podpowiedz co powinienem zrobić, a tarczycę miałem kiedyś b. dawno badaną.Pozdrawiam