TRACĘ SENS ŻYCIA:(

[marlen14]

JA WIEM , ŻE NIE JESTEM SAMA Z TĄ CHOROBĄ.
BRAK SIŁ DO ŻYCIA ZAUWAŻYŁAM OD ROKU, BOJĘ SIĘ CO BĘDZIE Z PLANAMI.
JESTEM 25 LETNIĄ ŻONĄ, 2 LATA PO SLUBIE. ZA ROK CHCEMY MIEĆ DZIDZIE. ALE BOJĘ
SIĘ ŻE MOGĄ BYĆ PROBLEMY Z ZAJŚCIEM, OBECNIE MOJE TSH TO 18. MIAŁAM TYLKO
BADANIA NA TSH
SAMOPOCZUCIE CORAZ LEPSZ, ALE OBAWY KTÓRE WIĄŻE Z MACIERZYŃSTWEM OGROMNE.

CO ROBIĆ? CZY UDAĆ SIĘ DO PSYCHOLOGA?
NIE MAM DALSZYCH PERSPEKTYW DO ŻYCIE CIĄGLE PŁACZĘ.

[zajacowna]

marlenko masz tsh 18. przy takim tsh , to kazdy by tracil sens zycia
naprawde.
jesz jeki. wyrownasz hormony i sens zycia powroci. naprawde!

[marlen14]

Bardzo Ci dziękuję za słowa w których odnajduję "szczyptę" nadzieji.
Leki przyjmuję systematycznie, bo bardzo mi zależy na normalnym życiu, bez
moich nastrojów i leków.

[panna_tulipanna_asia]

witam cie serdecznie.

zacznijmy od tego, że mam 24 lata, jestem małżonką (miesiąc po ślubie) i również
planuję mieć dzidzie. jesteśmy w podobnej sytuacji, ja na na Hashimoto choruję
od roku.

no i jestem psychologiem...
w takich wypadkach nie wolno się załamywać, zrób sobie wszystkie badania, na
górze strony znajdziesz informacje, jakie badania powinnaś zrobić. wyrównanie
hormonów powinno wpłynąć na samopoczucie.

co do perspektyw na życie, nie wyciągałabym tak drastycznych sądów, jestem
przekonana, że jest inaczej.

Wizyta u psychologa? sama przed sobą musisz zadać sobie pytanie, dlaczego? po
co? jakie nadzieje z tym wiążesz i czego oczekujesz od takiej wizyty. no i jakie
problemy chciałabyś rozwiązać.

huśtawki nastrojów w tej chorobie są rzeczą niestety normalną, ale dobre
ustawienie hormonów powinno pomóc.

psychologowie nie na darmo alarmują by myśleć pozytywnie, optymizm w chorobach
jest bardzo ważny i często może pomóc. tym bardziej, że obawy, płacz, strach i
twoje lęki mogą mieć większy wpływ na zachodzenie w ciąże niż przypuszczasz...
pamiętaj o podświadomości...

pozdrawiam

asia

p.s. nie pisz z włączonym CAPS LOCKiem

[advancia]

Udać się do psychologa. Im szybciej tym lepiej. Szkoda czasu na płacze w kącie!
Zobaczysz, że z pomocą specjalisty wyjdziesz z dołka bardzo szybko. Lecz
tarczycę, przyjmuj leki, tak jak Ci każe lekarz. Sama piszesz, że jest już
lepiej. Daj sobie czas na powrót do równowagi. I nie rozmyślaj za dużo nad
hashimoto!
Poza tym myślę, że obawy dotyczące macierzyństwa powodują u Ciebie dużo napięcia.
Nie czekaj aż będzie gorzej, idź do psychologa! Pozdrawiam ciepło!

[marlen14]

widzę, że zdania sa podzielone co do wizyty u psychologa. Muszę się przyznać,
że raz juz byłam, ale nie miałam jeszcze świadomości, że mam hashimoto.

Problem był taki sam- mianowicie, lęki i pragnienie załozenia w 2008r. rodziny.

Za wszystkie odpowiedzi dziękuję!

[advancia]

Idz do psychologa, który ma co najmniej kilkuletnie doświadczenie i jest
członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Będziesz miała gwarancję, że
nie trafisz na żółtodzioba od razu po studiach, choć czy od razu nie będzie
wiadomo, czy to "Twój" terapeuta czy nie. Może tak być, że psycholog z wielką
kolekcją dyplomów i kilkunastoletnim doświadczeniem po prostu nie będzie do
Ciebie trafiał. To sprawa indywidualnego dotarcia się i odbierania na tych
samych falach.
Diagnoza hashimoto nic nie zmienia. Po prostu masz się wygrzebać z dołka i w tym
pomoże Ci terapeuta. Chcesz sobie pomóc - to nie zwlekaj z decyzją o rozpoczęciu
terapii

[halmoc]

Myślę,że mimo, jak zauważyłaś zdania są podzielone co do podjęcia terapii
psychologicznej - możesz taką terapię rozważyć. Ale rzeczywiście - rozważ to
dość rozsądnie. Musi to być dobry terapeuta. Mogę tylko podzielić się swoimi
doświadczeniami. Mnie terapia psychologiczna pomogła, kiedy przeżywałam
olbrzymi kryzys. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co mi jest.
Ale tak jak wcześniej Ci radzono, doprowadź swoje hormony do optymalnej
równowagi. Może to wystraczy i obejdzie sie bez dodatkowego "wspomagania". Z
dużym zrozumieniem - pozdrawiam serdecznie.

[gogi30]

Dziewczyno, głowa do góry
ja miałam po porodzie TSH<100, nawet nie wiedziałamże jestm chora , po prostu
musiałam się dobrze czuc bo miałam małe dziecko w domua wszelki objawy zwalałam
na zmeczenie porodem itd. choroba wyszła przez przypadek(poporodowe zapalenie
tarczycy), jak poszłam do lekarza z inną chorobę.szyję miałam grubą że hoho i
lekarce coś się nie podobało.
trwało trochę zanim tsh wróciło do normy, ale wróciło i jest w sumie ok. są
dziewczyny z HASI, które zachodzą w ciąże bez problemu i rodzą śliczne, zdrowe
dzieci. grunt to dobra opieka w ciąży pod okiem endokrynologa. a życie jest
tylko zyciem-raz pod górke a raz z górki. jestem tego niedawnym przykładem.

przedwczoraj byłam w endo. , ponieważ chcemy na wakacjach starac się o drugie
dziecko i chcę wszystkie badania ponowić. głowa do góry tsh w dół i juz
niedługo zobaczysz dwie kreseczki...

[marlen14]

Nie będę chwaliła sie, ale jeszcze 3 msc. temu moje tsh wynosiło ponad 118, a
teraz tylko 18.

[tlustaklucha]

Hej,
wątpię, czy Cię to pocieszy, ale czuję się identycznie. Też w przyszłym roku
planuję ciążę i tak samo się boję. Dzisiaj dostałam maila od koleżanki ze
zdjęciami jej nowonarodzonego dziecka, zdrowego i pięknego. Powinnam zadzwonić
do niej i pogratulować, ale nie mogę. Nie wiem, czy rozumiesz.. Wiem, że to
podłe, ale czuję się z tym fatalnie. Zamiast się cieszyć wpadłam w straszny
dół..
To wszystko przez to czarnowidztwo, że mnie się właśnie nie uda..
A jednocześnie boję się, że TERAZ jestem w ciąży i że uszkadzam właśnie płód.
Bolą mnie piersi, sapć mi się chce, jest mi niedobrze itd. Może to mieć związek
z wysokim TSH, ale jeśli.. Położna powiedziała, że test mogę wykonać dopiero po
czasie spodziewanej miesiączki, czyli jeszcze za 10 dni. Strasznie się boję.
Pewnie nie powinnam tego wszytskiego pisać.

[marlen14]

Jejku widzę, że nie jestem sama z takim problemem.
Dziękuję, że piszecie.
Chyba jednak trzeba mieć nadzieję, że wszystko będzie dobrze i urodzi sie
zdrowe dzieci mając hashimoto.

[tlustaklucha]

Pewnie, nadzieję trzeba mieć. Zwłaszcza, że czytałam tu dużo wpisów od mam,
które urodziły zdrowiuteńkie dzieci, w ogóle nie wiedząc, że mają hashimoto.
Marlen, ja się tak pocieszam, że ja, Ty, my, wiemy już, co z nami nie tak i że
w związku tym będziemy uważać i będziemy pod kontrolą. To jest może takie
szczęście w nieszczęściu.
Czy to pozwoli rozwiać Twój lęk? Wątpię, bo mojego też nie rozwiewa..
Ale wszystko przed nami. Ja się zamierzam konsultować z różnymi lekarzami, żeby
nie być ewentualnie skazaną na błędy jednego.
Mam nadzieję, że nam się uda.
Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje samopoczucie.