czy to normalne???

[anhes]

zaczełam terapię. Miałam drugie spotkanie z terapeutką. Ona zadaje mnóstwo
pytań, drąży... ma to na celu uładzenie rozpoznanie moich emocji tego co się
dzieje w moim wnętrzu.

I mimo tego że pił ojciec to chyba najbardziej destrukcyjny wpływ na moje
życie miała moja mama.

Ponieważ ojciec jest alkoholikiem niepijącym od wielu lat zastanawiam się czy
nie jest to kwestia jakiejś wdzięczności ( nie jestem pewna czy to dobre
słowo)ze przestał, że skończyło się i jakieś idealizowanie go przez to???

A jeżeli to ona była/jest toksyczna to czy terapia dda mi pomoże???

[ladynemeyeth]

Wydaje mi się, że to normalne.
Ja mam mnóstwo pretensji zarówno do mojego ojca, jak i do mojej
matki. Ona musiała być toksyczna, skoro zdecydowała się na
mąłżeństwo z moim ojcem - alkoholikiem i w tym małżeństwie
pozostała. Była również agresywna i używała przemocy - słownej i
fizycznej. Na pewno była zaburzona i wyrządziła mi wiele krzywdy,
mimo że wybielała się zawsze tym, że to nie ona pije i że jest
biedną ofiarą.
Wcale taka biedna nie była i potrafiła być naprawdę wredna, władcza,
podła, kontrolująca, zaborcza. Miała ogromną chęć władzy nad nami
(swoimi dziećmi), wciągała nas w swoje problemy emocjonalne, a kiedy
ich nie rozumieliśmy (jak to młodzi ludzie), to nas za to
krytykowała i mówiła, że jesteśmy złymi i podłymi ludźmi.
A ja przecież nie mam obowiązku być przyjaciółką od serca mojej
matki, bo to nie ten wiek, nie ta skala problemu i w ogóle nie ta
relacja.
Wiec jak najbardziej mam jej wiele do wypomnienia.

[mamamisiasia]

nie wiem jak bylo u Ciebie, ale ja nie mialam kontaktu z ojcem zadnego. Byl, ale
go zarazem nie bylo.Nawet jak przestal pic, to rodzina go wcale nie
interesowala. Dawal pieniadze, mieszkal razem, mial problem z pytaniem: do
ktorej klasy chodza jego dzieci. Wszystko spoczywalo barkach mojej mamy. Nie
bede powtarzac, bo dokladnie o swojej mamie moge napisac to co ladynemeyeth
napisala. Nawet teraz kilka dni pobytu w jej towarzystwie to za duzo. Podobno
czesto tak jest, ze najbardziej zycie zatruwa niepijaca osoba. Jestem
szczesliwa, ze juz nie mieszkam z nimi, nie musze sie czesto kontaktowac, nawet
czesto telefon do nich psuje mi humor. Bo dalej w kontaktach nie czuje sie
podmiotem, tylko przedmiotem.

[anhes]

no własnie, ona własnie dziś jest najbadrdziej destrukcyjna,a najlepszy kontakt
z nią miałam jak mieszkałam 200 km od niej ;-/

Cokolwiek bym nie zrobiła, zawsze jest źle, zawsze znajdzie powód by
zdeprecjonować moje sukcesy, zawsze znajdzie powód do krytyki. I co jest
najdziwniejsze ta krytyka mnie bardzo dotyka.

[mamamisiasia]

teraz kontaktuje sie czesciej dla moich dzieci. Chociaz tydzien to juz za dlugo
zeby byc dobra babcia. Dopoki dzieci male i slodkie, to jest fajnie, a jak
zaczynaja miec wlasne zdanie to juz zle. Juz moj charakterny synek jest
rozpuszczony, a jak powiedzialam kiedys, ze podejrzewam, ze przedszkolanka go
uderzyla, to uslyszalam: przeciez ci go nie zabila!!! Niektorych rzeczy nie
potrafie zrozumiec. Powtorka z rozrywki.

[ladynemeyeth]

Kiedyś bardzo mi zależało na tym, żeby zmienić moją rodzinę!
Myślałam, że ich się jeszcze uda uratować i zbawić, że jeszcze
możemy być kochającą rodziną.
Na terapii zrozumiałam, że ci ludzie nie są w stanie mi dać mołości,
dobroci, zrozumienia, ponieważ nie umieją i nie chcą się za bardzo
nauczyć.
Porzuciłam te nedzieje i zaczęłam żyć dla siebie!
Bo tak naprawdę po co mi akceptacja mojej matki? Czy ona jest dla
mnie takim niedoścignionym wzorem?
Nie! Nie chciałabym być ani taką żoną, ani taką matką czy w ogóle
kobietą!
Po co mi akceptacja mojego ojca? Z niego to już w ogóle bym nie
chciała brać przykładu! On się nie nadaje. I sposób, w jaki on
wyrabia sobie opinie na różne tematy, o innych ludziach ... Totalny
kretynizm!
Czemu więc ma mi zależeć na ich zdaniu, skoro to właśnie mi się
udało stworzyć życie, o którym oni mogą tylko pomarzyć, a jeszcze
tyle przede mną?
Jak byłam w pracy, w której szefowa stosowała mobbing, moja matka
skwitowała to stwierdzeniem, że szef musi krzyczeć na swoich
pracowników.
Popukałam się tylko przy niej w głowę i zapytałam, czy ona się
kiedykolwiek zastanawia nad tym, co mówi i co myśli?
Ona po prostu przywykła do tego, że się ją traktuje jak śmiecia i
wypierdka, więc czemu nie jej dzieci?
Ale czy ja muszę myslec tak samo?
Nie, nie muszę i nie myślę i w ten sposób nie postępuję!

[anhes]

wow ;-)))

[magnetx]

Nie wiem czy "normalne" to wlasciwe slowo. Moze po prostu mamy wieksze pretensje do rodzica, ktory nas bardziej skrzywdzil... Moj ojciec pil i mam do niego duzo zalu, ale do matki mam wiecej, bo gnebila mnie psychicznie praktycznie codziennie, z czego w duzej mierze dopiero teraz sobie zdaje sprawe, ze to czy owo bylo wypaczone w jej zachowaniu. Ojciec jest i byl strasznym egoista, ale jak zniknal na kilka tyg. to go nie bylo razem z jego zalosnoscia, a matka miala ze mna kontakt codziennie, niestety...

[magnetx]

Aha, i jeszcze jedno. Latwiej uporac sie z jawna niesprawiedliwoscia i zlym
traktowaniem, ale ja np. od matki dostalem sporo "ukrytych niewypowiedzianych
wprost szpil" w zyciu. Tylko na pierwszy rzut oka po powierzchownej analizie moj
ojciec byl "gorszy".

[rrosemary]

u mnie to samo co napisały osoby powyżej:
pijący ojciec był nieobecny więc mniej zrobił krzywdy (bo w sumie nie był
agresywny, a do mojego 10 roku życia interesował się mną i było dużo fajnych
momentów,potem w sumie pomagał mi jak umiał, na swój sposób, kasę zawsze dał,
gdzieś podwiózł, ale np uczucia wyrażał tym, że kupował mi chipsy)Matka za to
jakby wzięła na siebie obie role, ciągle czułam, że jest ojciec vs my czyli
matka,ja i brat. MAtka była i jest toksyczna (tez sie da z nią pogadać i
pośmiać, są dobre dni) ale jak ona potrafi szpile wsadzić, potrafi w kłótni
wyciągnąć rzeczy, które mówiłam jej w zaufaniu i radziłam się, potrafiła się
awanturować o byle g...., nie szanowała mojej ani brata prywatności i te jej
szantaże emocjonalne- klasyka gatunku.
Może to wynika z tego, że pijący rodzic usuwa się w cień i wyskakuje co jakiś
czas, a niepijący -sfrustrowany oddziałuje cały czas?

[ladynemeyeth]

No właśnie ...
Moja matka wielokrotnie zawiodła moje zaufanie wywlekając sprawy,
które mówiłam jej w sekrecie. Zero szacunku dla prywatności,
intymności, bliskich więzi. Chyba jej po prostu nie zależało na
bliskiej więzi i nie umiała jej z nikim nawiązać, również ze swoimi
dziećmi.
Poza tym moja matka jest baaaardzo podatna na wpływy z zewnątrz, na
to, co powiedzą ludzie, zwłaszcza jej rodzina (rodzeństwo).
Potrafiła mnie "zdradzić", mówiąc coś przeciwko mnie w obecności
drugiej osoby tylko po to, żeby tej osobie zaimponować siłą, jaka to
ona jest zdecydowaną i pewną siebie matką!!!
No i całe życie wysłuchiwałam, jacy to wszyscy są dla niej
niedobrzy, jak ją dobijają, jak chcą dla niej źle, chcą ją
zniszczyć. Ale nigdy nie widziałam żadnych kroków w tym kierunku,
żeby tę sytuację jakoś na lepsze zmieniać. Tylko narzekanie i
utyskiwanie! Mam dosyć! Mam dosyć obgadywania ludzi! Bo w jej oczach
niewielu ludzi było dobrych!
Tak sobie myślę, że osoba z takim charakterem, jak ona, nie była w
stanie przyciągnąć do sibie kochającego, dobrego męża. Nie mówię po
to, żeby jej dowalić, tylko żeby jakoś ocenić rzeczywistość.
I tak cały czas pogrążała rodzinę mojego ojca (babkę, jego braci i
siostry), a wybielała i idealizowała swoją. A ja tak sobie myślę, że
u niej w rodzinie tez mogła być jakaś jazda z alkoholem, tylko się
do tego nie przyznaje i sama siebie okłamuje!
Kiedyś bardzo to wszystko przeżywałam, teraz już dużo mniej,
ponieważ widzę to raczej z perspektywy obserwatora, niż uczestnika
tych wydarzeń.
Mam wrażenie, że ona przybiega do mnie i mówi mi to wszystko, żeby
ją ktoś w końcu uratował od całego tego syfu, bo ona nie chce
powiedzieć "nie, nie zgadzam się na to czy na tamto", nie chce wyjść
na niedobrą i najlepiej, żeby ktoś za nią to zrobił.
Ale tak się przecież nie da.

[magnetx]

Heh, wlasnie mi sie przypomnialo, ze raz podczas klotni z ojcem on chcial mi dokopac i powiedzial cos w stylu:
"A zebys mial zone taka jak matke".
Cos w tym jest okrutnego...

[ladynemeyeth]

Ja kiedyś w kłotni z matką powiedziałam, że nigdy nie będę miała
takiego męża, jak mój ojciec, na co ona odpowiedziała:
- "zobaczymy!"

[ladynemeyeth]

Widzę, że w tym tygodniu na forum jedzie się na matki ... I to
rzeczywiście daje do myślenia. Albo raczej do wspominania ...
Na moją matkę nigdy nie mogłam liczyć. Może ona by nawet i chciała
być pomocna, ale nie wychodzi jej to. Jej rady nie są życiowe.
Więcej w nich patosu, niż konstruktywnego podejścia do rozwiązywania
pewnych spraw. Wydaje mi się, że formułując swoje opinie, bardziej
jej zależy na tym, żeby ludzie ją uważali za mądrą, niż żeby mi
pomóc.
O moich rzeczywistych problemach nie mogę jej powiedzieć, ponieważ
jest nie dość inteligentna, żeby wiedzieć, o co mi chodzi. Podobnie,
kiedy chcę opowiedzieć o moich planach i marzeniach.
Ona w ogóle nie czai takich klimatów. I nic nie rozumie. Brzydko to
zabrzmi, ale uważam, że jest na to za głupia niestety.
Poza tym uważam jej metody wychowawcze za beznadziejne. Może bym się
ich tak nie czepiałą, gdyby ona sama nie grała takiej wspaniałęj
pani pedagog, któea ma świetne podejście do wychowania.
Akurat!
Nasłuchałam się o tej jej wspaniałości tyle, że rzygać mi się chce,
bo to nie ma nic wspólnego z prawdą!!! I chyba bardziej mnie wkurza
to jej zarozumialstwo i zakłamanie, niż jej błędy wychowawcze! I ta
zerowa skrucha! I to ciągłe żadanie wywindowanego szacunku!
Tylko za co jej się należał ten szacunek?

[261m]

Będąc z rodziną w tym roku nad morzem, wyrwałam się sama na spacer
brzegiem morza. Szłam tak 2 godziny bo chciałam porozmawiać z Bogiem
o mojej matce. Zawsze podczas tego typu rozmów czuje , że ktoś mówi
do mnie rzeczy jakie tkwią gdzieś najgłębiej we mnie. Pytałam go
dlaczego moja matka nie chce mnie wspierać? Dlaczego mnie nie
wspiera skoro tego wsparcia brakuje mi najbardziej na świecie. Wtedy
uslyszalam, ze dopoki twoja matka bedzie zyla bedzie cie
wspierac ,ale nie w sposob jakiego ty oczekujesz, ale w sposob jaki
ona potrafi... I tak rzeczzwiscie jest, co nie znaczy ze jo
akceptuje tako jako jest, wrecz przeciwnie . Przepraszam za
czcionke , cos mi sie poprzestawialo. Ciogle z nio walcze, mam
nadzieje ze bedzie mnie kochac tak jak tego potrzebuje, wspierac,
jak trzeba modrze poradzic, a ona - a ona kocha mnie tak jak
potrafi, wspiera tak jak potrafi , radzi jak potrafi. Robi to,
owszem, ale ,,tylko'' tak jak moze. W tej chwili to dla mnie za
malo. Tak mi brakuje matczynej milosci, tak strasznie brakuje mi jej
milosci. Gdzie mam jej szukac?

[moniczka72]

261m, zadaje sobie podobne pytania. Tylko ze ja juz prawie (pisze prawie bo
jeszcze zdarza mi sie jakis szalenczy poryw nadziei) nie licze na zadna zmiane.
Tlumacze sobie ze moja mnie kocha najlepiej jak potrafi, a ze nie kocha mnie tak
jak ja bym chciala? No trudno. Zreszta teraz to bz nic nie zmienilo.
Mysle ze w moim przypadku, to ja milosci powinnam szukac w sobie, sama siebie
pokochac, tak jak chcialabym byc kochana przez matke i innych ludzi.
Zaakceptowac siebie. Na razie jest to dla mnie trudne niestety

[261m]

Świetnie napisane - pokochać i polubić siebie. Mi się wydaje, że
chyba tylko przy pomocy Boga można to uczynić. Bo skądś ta milość
musi płynąć. To źródło musi być. We mnie samej chyba nie ma tylu
dobrych, ciepłych, wzniosłych uczuć. Pozdrawiam serdecznie. Marta.

[ladynemeyeth]

Są, tylko trzeba się do nich "przekopać" przez hałdy złych
wspomnień, chęć zemsty, ból, żal, pretensje, złość, itd.
Wzniosłe uczucia są tak samo dla człowieka naturalne, jak te nie
wzniosłe!

[261m]

ladymeyeth a czemu nie w pracy? Po 9.00 a ty jeszcze w domu?

[ladynemeyeth]

Ależ jak najbardziej w pracy :-)

[261m]

Dybiesz moja droga na obowiązki zawodowe, to ci powiem! W czasie
napisania swego postu mogłabyś wykonać kolejną czynność zawodową, a
tak to co... NIC! Tylko Martusię pokrzepiłaś, niestety twój
pracodawca nic z tego nie ma . Straty , straty, same straty...
Bardzo nieładnie z twojej strony, naprawdę przemyśl swoje
postępowanie jeszcze raz, wiesz?

[ladynemeyeth]

Na szczęście Martusi nic do moich obowiązków zawodowych! Grunt, że
sama je potrafię pogodzić z innymi ciekawymi czynnościami ;-)
A czy pracodawca traci na moim rozwoju osobistym?
Powiedziałabym, że wręcz zyskuje, bo moje samopoczucie ma ogromnie
pozytywny oddźwięk na wykonywanych zadaniach.
Tam gdzie Ty widzisz stratę, ja widzę pozytywy!

[261m]

Cóż, strata nie dla mnie lecz dla pracodawcy. Lecz skoro twój rozwój
osobisty przekłada się na rozwój zawodowy, nic nagannego w tym by
rozwijać się w pracy! Pozdrawiam.