słownictwo

[hopdoprzodu]

To może ja jeszcze raz zacznę :)

Od kilku tomów Jeżycjady mam wrażenie,że MM zaczęła posługiwać się
słownictwem, które wcześniej nie występowało i które mnie razi. Pierwszy raz
zauważyłam to chyba w Kalamburce, w scenie z pierogami: "Ignac wyskakiwał z
krzesła jakby miał sprężynę w tyłku". Potem coś o Gomułce,że "głupio
gadał".Tyłki pojawiły się potem w Języku Trolli, mowa była o golaskach z
"piórami w tyłkach". Jakoś ten potoczny język mi do Jeżycjady nie pasuje.

Zauważyłyście? A może tylko mnie się to nie podoba? Wolałam ten wcześniejszy
styl, gdzie wszystko było wyrażane .... z większym wyczuciem?

[tygrys2112]

chyba Cię rozumiem. w starszych tomach było więcej opisów i poetyckości. Język
rozbudzał wyobraźnię czytelnika, miał przy tym w sobie mnóstwo lekkości. Być
może na język ma wpływ ilość zwrotów akcji - w obecnych tomach dzieje się tyle,
że nie sposób pisać poetycko ani rozwodzić się nad szczegółami. Liczy się
bardziej akcja niż sens.
W starszych tomach bohaterowie nie tylko coś robili, ale także poznawaliśmy ich
myśli i niejako widzieliśmy ich od wewnątrz. Teraz większość z nich pokazana
jest od zewnątrz, z dystansem. Automatycznie też nabieramy dystansu i nie
potrafimy się w nich wczuć. To chyba też ma znaczenie.

[hopdoprzodu]

To prawda, że w starszych tomach pewne cechy postaci po prostu wynikały z ich
zachowań, teraz wszystko napisane jest wprost. Wielokrotnie już o tym
wspominałyście. Często te opisy są dość niewybredne np. umilkł jak idiota, czuł
się jak debil.

[uccello]

Mam wrażenie,że te dosadne określenia typu "umilkł jak idota "( debila nijak
sobie przypomnieć nie mogę, podpowiesz gdzie się pojawia?)to samoopieprzanie
się bohatera. Ignac ze sprężyną tu i ówdzie pojawiał się nie w opisie
odautorskim, a w narracji Gizeli, która była owszem -skomplikowaną postacią,
ale nie mistrzynią dyplomacji i finezji. Tancerki z piórami przymocowanymi
sprytnym sposobem do tyłków, to z kolei monolog wewnętrzny Józinka. Na tym ,
chyba polega zabawa zwana literaturą, żeby zróżnicować sposoby mówienia, czy
monologu wewnętrznego, bohaterów. Zgrzytnęło by mi, gdyby ów tyłek pojawił się
w wypowiedzi Natalii albo Gaby.
A że język się zmienia? Było by dziwne, gdyby pozostał identyczny z tym sprzed
20 lat. Postać Bodzia przemawiająca klasyczną polszczyzną straciła by mocno na
urodzie. No i na wiarygodności.

[nula8]

Się zgadzam z przedmówczynią. Język się zmienił, a język ważny jest dla oddania
charakteru postaci. Dla mnie trochę już jest mniej dowcipnie i mniej barwnie.
Powtarzają się koncepty. Nie są świeże, MM coraz częściej używa określeń, które
już funkcjonują na, że tak powiem, ulicy. Coraz mniej perełek, które zapadają w
pamięć i zaczynają tworzyć język.

[hopdoprzodu]

Debil również pojawił się u Józinka w Języku Trolli. Coś w tym stylu,
że "człowiek czuł się jak debil".

Oczywiście, macie rację, że to do pewnego stopnia sposób na różnicowanie stylu
wypowiadania się postaci, że język się zmienia. Ale jednak MM opisuje ciąglę tę
samą rodzinę, kiedyś też były w niej osoby mnie i bardziej wrażliwe językowo, a
taki styl nie pojawiał się. Te "kwiatki" odbieram jako mniej wyrafinowany język
autorki, której już nie chcę się (?) finezyjnie i z humorem lub ironią opisywać
pewnych zjawisk.

Przypomniał mi się jeszcze "bełkot" kolegów z klasy Józinka. To też ma być
ocena przefiltrowana przez sposób postrzegania świata przez Józinka? Myślę, że
to wyraz emocji MM raczej. Podobnie jak golaski z piórami w tyłkach, Gomułka,
który głupio gada, i żarówka w gębie. Zdaje się, że Język Trolli wiedzie prym w
tej konkurencji. Jeżeli to wynik tego, że narratorem jest Józinek, to ja już
nie chcę go więcej :)))