znowu o starości...

[josarna]

Jestem udręczona myśleniem o starych ludziach.
Wciąż wraca to samo: jeśli nie poświęcasz się całkowicie dla bardzo starych
ludzi, to jesteś potworem.
Siostra wzięła do siebie na 3 tygodnie ciotkę (92 lata) z uszkodzonym
ramieniem. Wstawała o piątej i kąpała, wycierając starannie każdy paluszek u
nogi, bo ciotka tak sobie życzyła. Potem bieg do pracy na odpowiedzialnym
stanowisku. Dalej obowiązki przejmowała chora mama (72 lata), którą ciotka
tresowała. Trwa walka o zgodę ciotki na opiekunkę. Nie - bo jest samodzielna,
ale gdy rodzina (daleka!) ją zostawia, to ostentacyjnie morzy się głodem.
Ląduje pod kroplówką. Ja cierpię, bo mamę bardzo kochamy i chcę by była u
mnie na wsi, a nie w piekle. Nie mogę pomóc, bo jestem daleko i mam tu
podobnego "artystę" (95 lat). Jest jeszcze sprawna, urocza, ale samotna
ciotka (75 lat). Inna też lada miesiąc zacznie potrzebować opieki.
Co będzie dalej?! Czy za 30 lat na jednego człowieka w sile wieku będzie
przypadało kilka starych osób (w tym ja)?! Jak młodzi będą pracować, jeśli
nie zniknie w Polsce społeczny przymus osobistej opieki nad bliską i daleką
rodziną? Ja NA PEWNO rozwiążę ten problem sama - a jak inni? Czy nie można
pojąć, że nie każdy jest w stanie osobiście myć obcą niemal osobę? Dla mnie
mycie przez syna byłoby upokarzające! Nie tylko mój stryj ma pretensje do
wszystkich, że się nudzi. Telewizja jest durna itd. Kiedy my mamy pracować,
kiedy zajmować się własnymi dziećmi, jeśli starzy ludzie żądają zabawiania
ich? Ja zaniedbałam własne dziecko dla staruszka, a teraz spotykam się tylko
z wrogością, bo odmówiłam gadania o niczym. Gotuję, FINANSUJĘ wszystko,
zapewniam bezpieczeństwo, ale i tak jestem potworem.
Dla siebie odpowiednio wcześnie kupię stosowny zestaw i odejdę...

[popaye]

Twoje rozwiazanie problemu: "Dla siebie odpowiednio wcześnie kupię stosowny
zestaw i odejdę... " jest hmmm... werbalna deklaracja czlowieka w sile wieku,
sprawnego fizycznie i umyslowo oraz w "bezpiecznej" czasowej odleglosci
od momentu realizacji skladanych w ten sposob "postanowien".

Wybacz Josarno ale "pomysly" rozwiazan spolecznych problemow przeniesione
zywcem z 19-to wiecznej Islandii, Grenlandii czy tradycji Eskimosow to nie moze
byc na serio rozwiazanie dla spoleczenstwa poczatku XXI wieku!.

W ten sposob, nastepnym "ciekawym" pomyslem na rozwiazanie problemu np:
rodzinnej mizery egzystencjonalnej bedzie nie tylko (jak u Eskimosow w XIX
Wieku)- dobrowolna smierc staruszkow ktorzy (by ulzyc rodzinie) wychodzili z
igloo, nago na mroz (ciemna noca), ale rowniez polepszanie "standartu"
rodzinnego poprzez zabijanie przez matki nowonarodzonych dzieci wylacznie
w celu odciazenia egzystencjonalnych potrzeb rodziny.

Twoj prywatny "wybor" bedzie Twoja osobista sprawa.
Twoje oczekiwanie iz uciazliwi dla Twojej rodziny krewni powinni sami wpasc na
tak genialny "pomysl" - pachnie (moim zdaniem) podejrzanym radykalizmem metod.

Opatrznosci dzieki - iz nie jestem Twoim krewnym )
..........

Starzejace sie spoleczenstwa spowodowane od lat niskim przyrostem naturalnym w
Krajach "wysokocywilizowanych" i rozwojem medycyny oraz standartow
higienicznych - przedluzeniem zycia - to powazny problem spoleczny.
Napewno jedynym skutecznym rozwiazaniem jest myslenie o (wlasnej) starosci juz
w wieku poczatkow zawodowej i ekonomicznej samodzielnosci.

Starosc KOSZTUJE b.drogo! i swiadomi tego faktu dzisiejsi 40-to letni powinni
czynic odpowiednie kroki dla zabezpieczenia WLASNEJ przyszlosci by nie stac
wobec alternatywy: "kula w leb" (trutka na szczury?) albo "serdeczna" opieka
Josarny i Jej podobnych.

A moze, w chwili szczerosci "rozejrzymy" sie dookola i przyjzymy sie naszej
polskiej rzeczywistosci?.
Spoleczenstwo w ktorym "emerytury" oczekuje sie powszechnie grubo PRZED
ukonczeniem 60 roku zycia, o najwyzszym (chyba) w Europie odsetku
niepracujacych i zyjacych "z renty inwalidzkiej" mlodych (metrykalnie) ludzi.
Nie znacie takich?.
Jednoczesnie - zupelna beztroska i powszechna "nieswiadomosc" skad Panstwo
bierze srodki na te "renty i emerytury"!

Z Twoich i Tobie podobnych Josarno PODATKOW (szeroko rozumianych, bo Twoje
wplaty na ZUS to tez forma obowiazkowego "podatku"!) - jesli nie wiesz!
Jak Tobie "stara" Ciotka dziala na nerwy - zglos sie do wybranego przez Ciebie
ochoczo w wyborach posla do Parlamentu i zadaj by zainicjowal postepowanie
ustawodawcze ktore Ciebie (miedzy innymi) zobowiaze do pokrycia KOSZTOW zajecia
sie "upierdliwymi staruchami" przez PANSTWO!.

Na tym polega swiadome spoleczne podejscie do sprawy w demokracji!.

Alternatywa jest rowniez Twoj pomysl! - tylko watpie by podzielala jego
idee "upierdliwa, stara Ciocia" )

Wyrazy wspolczucia,-
pE

[josarna]

Jesteś odrażająco złośliwy! Od siedmiu lat mieszkam ze starym człowiekiem, gdyż
nie miał kto nim się zająć. Na odległość czuwałam nad 17 letnim synem - do
dzisiaj cierpię, gdy o tym myślę! Cud, że wyszedł na ludzi! Przewróciłam do
góry nogami swoje życie. Nasze małżeństwo jest weekendowo-telefoniczne. Wszyscy
mi współczuli, a że klęskę udało mi się teraz przekuć w sukces, stworzyć tu
raj - to zupełnie inna sprawa. Stryj na siłę zapisał mężowi kawałek ziemi wart
wówczas może dwie pensje. Nikt tego nie chciał, bo wszyscy wiedzieli, że trzeba
będzie za to zapłacić tysiąckrotnie. Ty również, jak widzę, uważasz, że jeśli
da się komuś palec, to należy się cała ręka! Jeśli zapewniam bezpieczeństwo,
usuwam awarie, utrzymuję człowieka (ma emeryturę, którą chowa lub rozdaje),
kupuję mu drewno na opał (musi mieć w pokoju zawsze 26 stopni), gotuję (jest
niezwykle wybredny), to uważasz, że jestem potworem, bo zabawiać go nie mam
siły?! Rodzina przypuszcza, że mam również zdolności terapeutyczne, bo i on i
wszyscy inni zdrowieją przy mnie z poważnych chorób (nadciśnienie, cukrzyca,
dna, problemy z sercem). Ja jednak jestem zdecydowana żyć tak długo, jak długo
życie będzie miało dla mnie jakikolwiek urok i będę w miarę sprawna. Przysięgam
sobie, że zrobię wszystko, by mieć zajęcia i zainteresowania do śmierci i nie
zadręczać sobą innych. Nie chcę, by dzieci szły do mnie z obowiązku (na razie
jesteśmy w wielkiej przyjaźni - rónież z synową i narzeczoną drugiego). Dzieci
powinny CHCIEĆ ze mną przebywać i nie życzę sobie, by mnie kąpały - od tego
jest odpowiednia pomoc.
A może opowiesz coś o swoim poświęceniu np. dla dziadków?

[tamilan]

Jestem tu nowa Josarno i może powinnam jakoś najpierw przedstawić się, wkupić
się w Wasze grono zamiast zabierać głos w ważkiej dość sprawie, ale chcę
powiedzieć, że mam podobny problem w rodzinie. To ogromna i bolesna bardzo
historia, więc nie będę nad tym się rozwodzić. W wyniku różnych tarć i
nieporozumień rodzice - starzy i schorowani zostali sami w mieszkaniu dość
atrakcyjnym, położonym w centrum Wrocławia. Jaką to jest pokusą - można sobie
wyobrazić. Każde z rodzeństwa - nie wyłączając mnie - było zainteresowane tym
ogromnym (120mkw) mieszkaniem. Ale był jeden problem - trzeba było zająć się
rodzicami, aby móc z czystym sumieniem "odziedziczyć" po nich to mieszkanie.
Nie krzyw się na to Poppaye - w tym konkretnym wypadku to był prawdziwy
problem. Nie roztrząsam tu moralnego aspektu całej sprawy i obowiązków wobec
rodziców. Próbował zająć się nimi każdy - z żadnym skutkiem. Nikt nie był w
stanie przejść tej drogi przez piekło. Od wylewnych czułości matki było
niebezpiecznie blisko do ataków histerycznej złości ( ja na przykład zostałam
zmieszana z błotem za przycięcie wybujałych pelargonii, skończyło sie atakiem
duszności, który matka umie wywołać na żądanie prawie, a w efekcie ląduje w
szpitalu). Matka od opiekujących się nią osób wymagała tego, czego w życiu sama
by nie zrobiła. Odkurzania na klęczkach, mycia drewnianych podłóg w całym
mieszkaniu kilkakrotnie w ciągu tygodnia. Z pozycji horyzontalnej "dostrzegała"
niedomytą szybkę w oknie ( jest niedowidząca od dawna), papierek w kącie, źle
upiętą firankę. Posiłki za zimne, za ciepłe, za tłuste - lub za chude. Po
prostu czułam, że jestem marionetką, a ona ma w ręku wszystkie sznurki i
przygląda się z chytrym usmieszkiem - ile jeszcze jesteśmy w stanie znieść.
Miesiąc - tyle wytrzymuje przy niej kolejny członek rodziny, który próbuje się
nimi zająć. Ale przedtem rodzice zdążyli skłócić kompletnie wszystkich ze
wszystkimi - bo nikt, kto w tym piekle nie tkwił po uszy nie był w stanie
zrozumieć, co kto inny przechodzi właśnie, na tym tle doszło do skłócenia
rodzeństwa i dalszego kuzynostwa ( skargi i obmowy za plecami) Nie ma sensu
opisywać, co matka i ojciec wyprawiają. Próby znalezienia opiekunki skończyły
się marnie - opiekunka kosztuje drogo! I myszkuje po kątach! Zjada za dużo!
Dysponują dość sporymi emeryturami, ale lwią część wydatków stanowią datki na
Lichenie i inne, tym podobne. Gdy więc ktoś u nich jest musi liczyć się z tym,
że będzie siedział zimią, jesienią i wczesną wiosną w zimnym pokoju ( położonym
oddzielnie, bo w ich pokojach piece pękają prawie od żaru), przy świetle
żarówek o mocy 40 Wat (szkoda włączać światło), a jedyną rozrywką będzie
słuchanie radia Maryja od 6 rano do 22 wieczorem. Wieczorem nie wyjdzie
nigdzie, bo wtedy dopiero zaczyna się koncert krzyków i spazmów - jak to -
uciekasz od cierpiącej, prawie konającej matki, nie przygotowując naparów,
wywarów, nalewek i t p. Trwa to od 30 lat! Od dwudziestu matka nie wychodzi z
domu, a od pięciu lat nie wstaje prawie z łóżka.
Dlatego dobrze rozumiem Josarnę. Nie obraź się Poppaye, ale nikt tego nie
zrozumie gdy nie przeżył tego na własnej skórze. Nie chciałabym i ja być na
łasce syna i synowej, ani też córki, która dziś deklaruje chęć zaopiekowania
się rodzicami. Ale ja nie wiem, czy nie będę robić tego, co moja matka dziś.

[jan.kran]

Tamilan , doskonale Cię rozumiem . Mamy to samo , ja i moi Bracia choć w o
wiele mniejszym wymiarze.
Trzymaj się !
Kran.

[josarna]

P.S.
Zafundowałeś mi uroczy imieninowy poranek. Dzięki!
Potwór musi gnać teraz ze śniadankiem do staruszka.

[warum]

Popaye - dziekuje za Twoj wpis. Jak bys mial zamiar startowac ...no
niekoniecznie na p/osla ale np na prezydenta to masz moj glos +. "Starosc"
jako - nisza do zagospodarowania - to dla niektorych genialny pomysl na
dochodowy interes, ale "starosc" emocjonalna / samopoczucie wyrzuconych poza
nawias aktywniejszych / to juz - calkiem niezrozumialy temat.
Satruszka/e - ubrac,3x nakarmic, dac pilota w lapke i NIECH sie cieszy! Bo ma
wszystko! Bron Boze niech nie chce pogadac/ bo i o czym?/.
Wiec zyjmy dlugo i szczesliwie ,a jak zniedolezniejemy to umierajmy szybko, w
katku po cichutku, nie robiac innym klopotu. Ale ilu na wsi ma rodzine,ktora
egzystuje tylko dzieki panstwowej emeryturce lub rencie "wesolego staruszka"?
wiec moze zyczmy wszystkim - zdrowia i jednak....dlugiego zycia wsrod
zyczliwych bliskich - choc niekoniecznie bliski=rodzina. Pozdrawiam wszystkim
"wiecznie mlodych"))

[josarna]

Dalej, Warum: opowiedz, ile godzin dziennie rozmawiasz z kimś starym!
Podkreślam, że osoby starsze ode mnie o 25 lat nie uważam jeszcze za stare!
Przyjedź i spróbuj zabawiać tę osobę tylko przez 1 tydzień, koniecznie zimą.
Dotychczas nikomu nie starczyło cierpliwości na więcej niż 1 godzinę rozmowy, a
ja tak spędziłam kilka zim. W ostatniej chwili zorientowałam się, że wpadam w
depresję, a wtedy na pewno nikt mi nie pomoże, bo to ja mam służyć wszystkim.
Jakże łatwo jest z pozycji wygodnego fotela krytykować innych za zbyt małe
poswięcenie...

[jan.kran]

Ja podziwiam każdego kto jest w stanie zająć się sam starszą osobą wymagajacą
opieki.
Jeżeli podopieczny jest umyty ,nakarmiony i wszystko koło Niego zrobione to już
jest bardzo dużo.
Ja pracuję w Domu Swawolnej Starości.
Bardzo lubię swoją pracę ale często po ośmiu godzinach pracy wychodzę na
ostatnich nogach i czuję sie jakbym zsiadła a karuzeli.
Nie wyobrżam sobie opieki nad kimś przez lata , 24 godziny na dobę. Nikt kto z
bliska nie miał do czynienia z taką sytuacją nie jest sobie nawet w przybliżeniu
wyobrazić co to znaczy.
My naszym podopiecznym nie dajemy pilota w ręke tylko staramy się z Nimi
rozmawiać , mieć dla nich choć trochę czasu. I chyba to jest najbardziej męczące
w tej pracy. Starszy człowiem działa inaczej, zawsze ma czas i chce byc
ośrodkiem zaiteresowania non-stop.
Warum ciesz się póki jesteś wiecznie młoda. Ale nawet nie wiesz jak szybko można
znaleźć się po drugiej stronie mając tylko pięćdziesiąt lub sześcdziesiąt lat.
Mamy takich pacjentów.
Na pewno chcieliby żyć długo i szczęśliwie oraz umrzeć po cichutku nie czyniąc
innym kłopotu.
Tylko my swojego losu nie wybieramy.
Kran

[ewelina10]

jan.kran napisała:
> Ja pracuję w Domu Swawolnej Starości.

przepraszam za śmiałe pytanie - czy w nazwie jest "Swawolnej" ?

[jan.kran]

ewelina10 napisała:

> jan.kran napisała:
> > Ja pracuję w Domu Swawolnej Starości.
>
> przepraszam za śmiałe pytanie - czy w nazwie jest "Swawolnej" ?

To jest dowcip z innego forum))))) Kolega wymyślł.
Nie lubię nazwy Dom Starości i ta interpretacja mi pasuje. Nie mówię
staruszkowie tylko podopieczni.
Po norwesku istnieje słowo aldershjem, alder = stary, hjem =dom.
Ale nikt tego nie używa.
Mówi się sykehjem nawiązując do słowa sykehus szpital.

Syk = chory a hjem i hus to w zasadzie znaczy dom. Tylko hus jest bardziej w
sensie budynku , hjem w sensie domu jako miejsca zamieszkania.
Hjem to coś bardziej własnego , nieoficjalnego, foyer.
Nazwa sykehjem podkreśla ,że to nie jest miejsce dla starych ludzi tylko dom w
którym mieszkają.
A moi podopieczni bywają swawolni ))))
Kran.

[ewelina10]

dowcipu nie wyłapałam. Beretka jestem
dzięki za informacje

[jan.kran]

))))) Ale nazwa fajna, prawda?
Kran

[alfredka1]

Josarno, "potworze" kochany, wszystkiego najlepszego, zdrowia, wytrzymałości z
trudnymi ludżmi, zachowania dotychczasowej pogody ducha i w ogóle moc
serdeczności od wodnikostwa.
Przez ponad dziesięć lat opiekowałam się sąsiadką i to był koszmar. Nie
musiałam ale wszyscy nie wytrzymywali z nią dłużej niż parę dni. Była sprawna
umysłowo i fizycznie ale uważała ,że jako osobie starej należy się wszystko,
przybieganie na każde stuknięcie w kaloryfer /samo to nieszczęsna wymyśliłam/,
doprowadzanie lekarzy, którzy na samo słowo "pani W" robili wszystko aby nie
przyjść, umawianie domowej fryzjerki, wołanie przynajmniej raz w tygodniu
pogotowia, błaganie aby nie szukała wędrowca po całym szpitalu bo napewno zaraz
umrze i aby nie dzwoniła do mnie do pracy kilkanaście razy dziennie bo się
nudzi.Mogłabym tak długo ale to chyba wystarczy. To był tyran nad tyrany.
Wywoziliśmy ją za miasto, nad morze, do lasu i wtedy okazywało się, że sił ma
wiele i nie męczy się wcale. Zmarła , na szczęście bez cierpień,
zasnęła.Znalazła się rodzina jej męża od której dowiedziałam się dlaczego od
niej się odcięli /i mieli rację/.
Być starym nieuciążliwym to nie żadna sztuka, jeżeli miało się przez całe życie
właściwy stosunek doludzi, szacunek dla wszystkich i odrobina miłości nie tylko
dla siebie.Współczuję ci Josarno i rozumiem. I jeszcze jedno, wiele lat jeszcze
potrzeba aby zmienić społeczeństwo kulturowo i aby doczekać się możliwości
zabezpieczenia sobie starości bez utrudniania życia wszystki wokoło. Tylko nie
mówcie mi o obowiązku opieki bo to zupełnie inny temat.

[josarna]

Droga Alfredko! Bardzo dziękuję za słowa otuchy!

"Być starym nieuciążliwym to nie żadna sztuka, jeżeli miało się przez całe życie
właściwy stosunek do ludzi, szacunek dla wszystkich i odrobina miłości nie tylko
dla siebie."
To ważne i mądre słowa. Chyba największy problem tkwi w tym, że obowiązuje u
nas bezwzględna zasada, że staremu człowiekowi wolno wszystko, łącznie z
obrażaniem wszystkich wokół. Ja jestem zła, bo np. nie pozwalam obrażać mojej
mamy tylko dlatego, że jest od stryja znacznie młodsza (72 lata - smarkula!).
W kółko powtarzam, że albo człowiek jest chory psychicznie i tak go traktujemy
odbierając wolną wolę, albo jest zdrowy i wymagamy od niego odpowiedniego
zachowania. Myślę, że to właśnie najbardziej dokucza wszystkim opiekującym się
trudnymi ludźmi: obowiązek traktowania ich jak "święte krowy" i znoszenia
wszelkich upokorzeń. To prawda, że najgorsi są ci, którzy w ciągu swego życia
rzadko komuś pomagali i żyli tylko dla siebie. Jakoś nie mam żadnych problemów
z 75-letnią ciocią, która wpadła zimą na tydzień i jest do dzisiaj. Jest tu tak
szczęśliwa, że chyba zostanie. Jest zresztą pomocna w domu.

[josarna]

Znam Twoje zdanie i dziękuję za nie. Pracując z chorymi i starymi ludźmi
najlepiej rozumiesz, że zapewnienie im jedzenia i leków to kropelka w
porównaniu z wymyślaniem tematów do rozmowy. Dla tak aktywnej osoby jak ja
nawet oczekiwanie w kolejce jest trudne, a co dopiero bezczynne siedzenie przez
dwie godziny! Tylko mycie zabrudzonej toalety może być gorsze.
Dlatego jednak uważam, że starsi ludzie powinni mieć wokół siebie emerytowanych
rówieśników, którzy mają dostatecznie dużo czasu na rozmowy. Nie znaczy to, że
powinni mieszkać w "gettach", ale mieć towarzystwo. I niech czasem próbują
sobie przypomnieć, czy oni sami byli tacy skłonni do poświęceń będąc w naszym
wieku. I niech jednak, w miarę możliwości, sami szukają zainteresowań. Jeśli ja
dla staruszka wykupiłam najdroższy pakiet TV w nadziei, że choć przez jedną
godzinę dziennie się zajmie, a on twierdzi, że "wszystko jest głupie, a Murzyni
wstrętni", to co jeszcze mam wymyślić?! Nawet książki czytane przez aktorów nie
wchodzą w grę. Można tylko po raz 2465 rozmawiać o tym, co było przed wojną i o
tym, czy jest stonka. Latem, na szczęście, wciąż jeszcze może plewić ogródek.
Chylę czoła przed Tobą za pracę, jaką wykonujesz! Ci, którzy mnie pouczają i
wytykają, jaka to jestem zła, bo chcę również mieć prawo do własnego życia i
kontaktu z dziećmi powinni zamienić się ze mną na dwa zimowe tygodnie. Od lat
marzę o wyjeździe na tydzień wakacji i może teraz się uda, gdy starsze panie
(we trzy!) zechcą tu zostać. Zaznaczam, że delikwent nie jest chory obłożnie,
bo z taką sytuacją chyba nie umiałabym sobie poradzić - nie potrafię być tak
dzielna, jak Ty, Janie.kranie.

[popaye]

Nikt nie mial zamiaru Ciebie (personalnie) obrazac!.
Wcale w Twoich przekonaniach nie jestes "sama"!.
Czym dalej "na Zachod" (Europy) - tym z tym problemem "gorzej"!.
Znane mnie z Polski uklady i stosunki rodzinne wynikajace z tradycji
kulturalnej, spolecznej i... religijnej to conajmniej, z wyprzedzeniem ca:
jednego pokolenia - przeszlosc!.

Bogate (socjalnie) spoleczenstwa juz dawno zaprzestaly praktykowac (poza
jednostkowymi wyjatkami) rodzinna, pokoleniowa "sluzbe" na rzecz ludzi starych!.
Rozwiniety system ubezpieczen socjalnych, rent i powszechna swiadomosc
wlasnej odpowiedzialnosci (w tym finansowej) za ostatni okres wlasnego zycia,
juz dawno doprowadzila do sytuacji gdzie placowki opiekuncze i zatrudniony tam
fachowy personel przejmuja "zobowiazania pokoleniowe".

Norweski przyklad doswiadczen Jana-Krana jest typowy dla tej obyczajowosci.

Moge zrozumiec Ciebie, sam mam Mame (i kilka ciotek) w w wieku
hmmm..... "zaawansowanej dojrzalosci" z typowymi objawami "cierpien" braku
towarzystwa i bliskich rodzinnych kontaktow, choc z (relatywnie) znosnym
zabezpieczeniem bytowym.
Nigdy nie ukrywalem, ze nie wyobrazam sobie zycia pod jednym dachem z moja
Mama od czasu kiedy wynioslem sie z rodzinnego domu "w doroslosc" i nie bylo
w zwiazku z tym zadnych rozczarowan (z obydwu stron).
Czuje sie naturalnie zobligowany do wspomagania Jej finansowo ale
kilkakrotnych, kilkugodzinynch osobistych kontaktow w roku - wystarcza mnie
zupelnie (mieszkam w odleglosci ca. 1500 km - wiec nawet zrozumiale.).

W Twoim wpisie nie "razil" mnie zupelnie Twoj opis perypetii ze starymi
(wiekiem) Krewnymi tylko.... Twoja "deklaracja" rozwiazania problemu Twojej
starosci.
Latwo sie to pisze gdy ma sie 40-ci lat!.

Ja tez, jako nmlody (wtedy) i glupi (zyciowo) czlowiek skladalem "deklaracje"
dozgonnej milosci i absolutnej wyrozumialosci dla pomyslow i postepowania mojej
swiezo poslubionej Oblubiennicy.
Hmmm ..... z perspektywy 30-tu lat trwajacego malzenstwa, przyznaje, iz byly
chwile w ktorym zalowalem iz podczas tych (ad'hoc) skladanych przysiag - nie
odgryzlem sobie jezyka i nie zlamalem wszystkich palcow u reki ktora skladalem
podpis pod malzenskim "cyrografem" ))

Wyrazam tez (wyjatkowo) zadowolenie iz nie jestem kobieta i (statystycznie) mam
wieksze szanse iz zejde z tego Swiata zanim stane sie uciazliwy dla moich
najblizszych.
Globalnie: "starosc" (niesprawna i upierdliwa) to raczej problem KOBIET ktore
(o ironio!) - najczesciej kobietom we wlasnej rodzinie sprawiaja
tym "problem" ))
Panowie (generalnie) maja to "szczescie" iz ich starosc jest uciazliwa
praktycznie dla (zyjacej statystycznie dluzej) - wspolmalzonki!.
Dobrze Im tak! - same chcialy! )

Glowa do gory Josarno! - kazdy musi (kiedys) zejsc z tego Swiata a sa nawet
tacy ktorzy dokonuja tego droga "naturalna" i.... Bogu dzieki!.

Zyczenia imieninowe - zalaczam, traktujac temat (juz) z przymruzeniem oka! )
pE

[alfredka1]

Ty nasz Duchu Przekory cieszę się Twoim wpisem, uściski przesyłam i
obiecuję, że postaram się do póżnej starości nie być marudma na tym Forum
Znamienitym. Trochę trudniej mi obiecać wodnikowi ale będę baardzo się starała.
Hej!

[omeri]

Jako singiel staram sie juz teraz zadbać o niezależność i czekam na apartamenty
z opieka lekarską i innymi usługami dla osób starszych. Ewelino, czy cos już
robi Twój znajomy w tym kierunku?

[maryna04]

Josarno, ponowne rozpoczecie przez Ciebie tego watku swiadczy, ze jestes juz u
kresu wytrzymalosci - zwlaszcza psychicznej. Absolutnie Cie rozumiem. Troche
sie natomiast pogubilam, dlaczego u Ciebie jest wujek, na dozywociu? Tutaj
nie pomoga rozwazania jak powinno byc z opieka na starosc, co powinno sie
zrobic wczesniej, bo to juz za pozno, chodzi tylko o to, zebys Ty nie
zwariowala. Wiec odpowiedz sobie, dlaczego uparlas sie spelniac wszelkie
zachcianki wujka w rodzaju smacznych obiadow, rozmow towarzyskich, godzenia sie
na jego humory. Nawet jesli jestes w jakis sposob od niego zalezna to nie tyle
postaw swoje warunki (przeciez nie ma co z nim dyskutowac) tylko stawiaj go
przed faktami: nie masz czasu, wychodzisz, obiad bedzie tylko skromniutki. I
co Ci w tej sytuacji zrobi? Nic, zapewne nie zrozumie, ale moze sie
przyzwyczai. Wiem, ze pieklo jest wydrukowane dobrymi radami, ale znam
przypadek, ze ta metoda poskutkowala.

do maryny

[josarna]

Już dawno skorzystałam z Twojej rady - skutkuje. Prowadzę dom gościnny w środku
lasu i rzeczywiście nie mam czasu. Poza tym stryj tak mnie obraził, że mam
dobry pretekst, by rozmowy ograniczać do minimum. Temat ruszyłam ze względu na
moją mamę, którą próbuje sterroryzować ciotka. Doszło do tego, że mama uciekła
od niej i nie odbiera telefonów ze strachu! Walczę jak lew z siostrą i mamą, by
wymusiły na ciotce zgodę na opiekunkę. Ma wysoką emeryturę, więc stać ją na to,
ale mamą może dyrygować. Tylko ktoś, kto to przeżył (alfredka) i ma miękkie
serce jest w stanie zrozumieć, jak trudno jest uwolnić się od toksycznej osoby.
Listy alfredki i krana wysłałam siostrze. Bombarduję ją pisaniem i tekstami, bo
wiem, że serce jej pęka, gdy musi powiedzieć ciotce "NIE". Mamę wyrwę stamtąd
do swojego lasu, gdzie jest absolutnie szczęśliwa.

[jan.kran]

Trzymam kciuki i nie dajcie się. Tylko opiekunka wchodzi w grę moim zdaniem.
Moja Mama miała ponad trzy lata temu wylew. Dość dobrze daje sobie radę ale musi
mieć codziennie ( z wyjątkiem niedzieli ) kogoś do pomocy kilka godzin dziennie.
Nie doliczę się, ale w ciągu tych kilku lat przewineło się chyba z dziesięć
opiekunek, w tym zaprzyjaźnione sąsiadki ( za opłatą ). Nikt Mamie nie dogodził
albo opiekunki nie dawały rady.
Ale cały czas jakoś idzie tylko czasem jest to stresujące.
Jak ciotka będzie wybrzydzać że ta opiekunka siaka a ina owaka to się nie przejmuj.
I tak Jej nie dogodzisz.
A Mamę masz tylko jedną i ciesz sie z Niej)) Kran.

[ewelina10]

omeri napisała:
> z opieka lekarską i innymi usługami dla osób starszych. Ewelino, czy cos już
> robi Twój znajomy w tym kierunku?

ponoć mu zostało już tylko "wykończenie" )) ci co oglądali twierdzą, że
działka jest ładnie usytuowana, przy lesie i prawie Warszawa.

muszę się też chyba do niego ładnie uśmiechnąć o tę rezerwację

upsss... poprzedni post jest do Omeri

[ewelina10]

Domy dla emerytów

[josarna]

Ja od lat myślę o takim domu, ale przedsięwzięcie jest zbyt wielkie. Zbieram
doświadczenia obserwując mamę, teściową, ciotki, stryja. Dom jest z gumy, więc
bywa, że są tu jednocześnie 4 starsze osoby. Nie mam wątpliwości, że
towarzystwo, poczucie bezpieczeństwa i praca w ogrodzie są najważniejsze dla
większości emerytów. Nie muszą myśleć o zakupach, zepsutym kranie, pustej butli
gazowej - bo to mój problem. Leki też załatwię. Mają z kim rozmawiać i
powygłupiać się (z wyjątkiem stryja, z którym nikt nie chce rozmawiać). Nieco
gorzej jest od listopada do marca, bo jest za mało pracy w ogrodzie. Wiem, że
istnieją też dziwolągi, które najchętniej tkwią przed telewizorem i czytają
romanse, ale to mniejszość.
Zaczynam wyobrażać sobie taki wspólny dom dla kilku osób. A może i my
powinniśmy myśleć o tym, że warto pielęgnować przyjaźnie i kiedyś zamieszkać z
bliskimi (duchowo) osobami? Warunkiem jest ustalenie zasad wspólnego życia i
zapewnienie intymności każdemu (pokoje 2-osobowe nie wchodzą w grę!).
Na razie kupujemy działkę - niby dla siebie, ale... Niebo z widokiem na Raj!

[jan.kran]

Zatrudnisz mnie ? Mam referencje i doświadczenie))))

[jan.kran]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2770830.html

[josarna]

Ale heca! A mi nikt nie płacił za badania i to samo odkryłam!

Bardzo chętnie bym Cię zatrudniła, ale u nas zarobki nie są takie jak w
Norwegii a i gruszek na wierzbie nie lubię obiecywać. Może poprzestanę tylko
na domu dla bliskiej i dalszej rodziny?

[wedrowiec2]

Obcych też przyjmiesz? Finansowo niezależnych i małomównych wędrowców, gdy juz
na emeryturę przejdą?

[josarna]

E, wędrowcy za młodzi! Chyba, że w odległej przyszłości. Znajdę dobre
pracownice, które kiedyś zajmą się również mną .

Dziekuje za piekny watek

[luiza-w-ogrodzie]

"Być starym nieuciążliwym to nie żadna sztuka, jeżeli miało się przez całe
życie właściwy stosunek doludzi, szacunek dla wszystkich i odrobina miłości nie
tylko dla siebie."

Ano wlasnie. Prosze panstwa, teraz pracujemy na swoja starosc. Zastanowmy sie
jak sie odnosimy do swoich rodzin, do przyjaciol (jak mowi popularna u nas
nalepka na zderzak "Badz dobry dla swoich dzieci - one wybiora dla ciebie dom
starcow"). Zadbajmy o wlasne zainteresowania i pasje. O sprawnosc fizyczna.
Jesli zmienimy sie teraz, moze bedziemy lepszymi staruszkami...

Problem toksycznych, wiecznie niezadowolonych z zycia staruszkow-tyranow tez
jest mi znany choc na razie na odleglosc.

Pozdrawiam i jeszcze raz dziekuje za piekny watek
Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[josarna]

Ten wątek chyba od czasu do czasu będzie powracać...
Spotkałam się z przyjaciółką mieszkającą poza Polską. Zaczynamy myśleć o
wspólnym, niekrępującym domu na starość. Może to jest najlepsze rozwiązanie?

[jan.kran]

Josarna, chcesz otworzyć Swawolny Dom w PL ?
Jeżeli tak to mogę Ci trochę pomysłow i rad podrzucić.
Jest zapotrzebowanie , tylko trzeba pomyśleć o popycie , podaży i ekonomii.
Ja jestem wielką zwolenniczką dobrze zorganizowanych domów opieki.
Kran.

[wedrowiec2]

Josarno, za kilkanaście lat zgłoszę akces do Twojego domu

Zaproszenie

[josarna]

wedrowiec2 napisała:

> Josarno, za kilkanaście lat zgłoszę akces do Twojego domu

Zapraszam - jeśli jesteś osobą pogodną i tolerancyjną .

Swawolny Dom :)

[josarna]

jan.kran napisała:

> Josarna, chcesz otworzyć Swawolny Dom w PL ?
> Jeżeli tak to mogę Ci trochę pomysłow i rad podrzucić.
> Jest zapotrzebowanie , tylko trzeba pomyśleć o popycie , podaży i ekonomii.
> Ja jestem wielką zwolenniczką dobrze zorganizowanych domów opieki.
> Kran.

Bardzo, bardzo chętnie przyjmę wszelkie rady, nawet gdyby miały być przydatne
za wiele lat. Wiem, że przepaść między Skandynawią a Polską jest ogromna, ale i
u nas opieka nad ludźmi starymi musi się zmienić i rozwinąć. Nie ma nawet
prostych urządzeń ułatwiających np. wejście do wanny!

[maryna04]

Janie Kranie, czy mozesz opisac na forum swoje doswiadczenia jak dziala w
Norwegii opieka nad ludzmi starymi, i nie tylko, tez w domach dla doroslych
niepelnosprawnych i pomoc kiedy prowadza zycie w swoich wlasnych domach (znaczy
sie domach lub mieszkaniach. interesuje mnie to, a takze w Polsce moze okazac
sie to przydatne, nie wszystko zawsze jest zwiazane z duzymi pieniedzmi.
Pozdrowienia.

[jan.kran]

Obiecuję niedługo szeroki post.
Mam tez duży artykuł w szpiglu jak to jest w DE.
Trudny i ważny temat.
Kran.

[jan.kran]

W Norwegii podopieczni mieszkający na stałe mają najczęściej jednoosobowy pokój,
mogą mieć własne meble , telefon ( choc najczęściej korzystają zkomórki ) bardzo
często mają prywatne TV.

Drugim rozwiązaniem jest pobyt w domu i opieka pielegniarki domowej.
Maksymalna ilość wizyt na dobę to cztery.Ale to rzadkość.
Ci podopieczni którzy mieszkają w domu otrzymują pomoc w codziennej
higienie , gotowaniu ,podawaniu leków , zakupach.

Jest też opcja mieszkania kilka tygodni w domu i kilka tygodni w DSS. Bardzo
rozsądna bo podopieczny w DSS ma kontakty socjalne i pomaga to odciążyć rodzinę.
Kran.

[warum]

Nie znam wielu starych ludzi z bliska, ale dla tych ktorych znalam
najwazniejszym dobrem byl swoj "dom". Niewazne czy to byla klitka przy rodzinie
czy wlasne M czy dom... ale juz pusty. Przeniesieni na nowe miejsce/ wyposazne w
zdobycze cywilizacji/ z lepsza i stala "obsluga" / a nie przymusowa
samoobsluga/ zle sie czuli i mimo chwalenia warunkow technicznych tesknili "za
swoim". Byc moze mam pecha i znam tylko bardzo zwiazanych emocjonalnie z
rodzina, z miejscem, ale "starych drzew sie nie przesadza". Choc to
najwygodniejsze dla opiekunow,zeby podopieczni byli pod reka. I sama to potwierdzam.

[aszar.kari]

To kwestia nastawienia. Jesli przez cale zycie zakladasz, ze bedziesz zawsze
mieszkac tylko w swoim domu, przeniesienie do domu starcow jest bolesne. Jesli
jednak planujesz spedzic starosc w domu opieki, masz poczucie pelnej kontroli w
podejmowaniu decyzji i traktujesz przeprowadzke jako naturalna kolej rzeczy.
Polskie rozwiazania uwazam za czesto wybitnie niehumanitarne dla wszystkich
zainteresowanych stron. Albo cierpia opiekunowie wykorzystywani fizyczni i
psychicznie bez zadnych skrupulow (vide-jasarenka), albo cierpia opuszczeni,
niezadbani starzy ludzie pozostawieni sami sobie, najczesciej w warunkach
zupelnie nieodpowiednich (brak kanalizacji na wsi, wysokie pietra bez wind w
miescie itd). Mozna sie buntowac przeciwko "swawolnym" domom, ale jesli sa
odpowiednio kontrolowane i utrzymywane na przyzwoitym poziomie, daja jednak
wieksza pewnosc przyzwoitej opieki i godnego konca zycia niz przypadkowe
sytuacje mniej lub bardziej zaangazowanych rodzin. Mlodszemu pokoleniu zas
oszczedzaja piekla wspolzycia z wielokrotnie coraz trudniejszymi staruszkami
jakimi zreszta i my sami pewnie sie powoli stajemy Gdy skoncze 70 lat zaczne
sie blizej przygladac "swawolnym" domom w okolicy, w ktorej wtedy bedzie
mieszkac moja corka - tym sposobem bede widziec, co mnie czeka i dam Jej szanse
odwiedzania mnie tam od czesu do czasu Gdy ten moj "swawolny" czas juz
nadejdzie...
Aszar

[warum]

Racjonalizm ma zalety ale emocje nie daja sie zracjonalizowac. Ja poki co
mysle,ze bede zyla strasznie dlugo... i nie chce myslec jak bedzie pozniej. W
chwili obecnej nie planuje "udogodnien" dla rodziny / typu dobrowolnego
umieszczenia sie w "swawolnym" osrodku / raczej oplace sobie opiekunke / albo
skaze na to oplacanie "niewdzieczne pociechy", jakby sprobowaly takie bee
byc/.A czemu bede taka wredna? A bo tak. /komuna mnie nigdy nie pociagala/.
Poki bede miec prawo wyboru...tak wybiore, zaznaczam.

[josarna]

Ja również uważam, że jest to kwestia nastawienia. Poza tym to od nas samych
zależy, jak taki dom będzie wyglądać - starsi ludzie będą wybierać takie, jakie
im się spodobają. Mama mojej przyjaciółki mieszka w zwyczajnym,
kilkumieszkaniowym budynku, wtopionym w park i zwykłe osiedle. Ma swoje
mieszkanko z możliwością wezwania lekarza, zamówienia posiłku itp. Do córki 10
min. pieszo. Z pewnością powinny istnieć różne rozwiązania dla różnych ludzi.
Inne potrzeby mają ludzie sprawni, a inne chorzy. Dla osoby cierpiącej z
pewnością nie jest najważniejsza swoboda... Nikt mnie nie przekona, że stary
człowiek jest szczęśliwy w "klatce" w wielkim mieście, dźwigając węgiel do
lodowatego mieszkania. Może trzeba przenieść się odpowiednio wcześnie, by mieć
czas na pokochanie nowego miejsca?
Kontakt z rodziną jest bardzo ważny, ale teoria, że rodzina najlepiej zajmie
się chorym to kolejny absurd, (podobny do tego, że matka zapewni najlepsze
przygotowanie do szkoły 6-latkowi). Jeśli ludzie uczą się zawodu opiekuna, czy
nauczyciela, to widocznie jest się czego uczyć, prawda?
Cóż, ja mam znowu problemy ze starszymi ludźmi... Sprawa z ciotką uspokoiła
się, to przyszedł kryzys z mamą i nie tylko. Powiedzcie, co można zrobić z
osobą, która nocami zadręcza się tym, co powiedziała jej wnuczka 3 lata temu,
albo dostaje ataku spazmów na wspomnienie czyjegoś głupiego wyskoku sprzed 30
lat?! (Pijana znajoma na weselu pocałowała mojego męża )). To wymaga
leczenia, ale u nas w Polsce nie można nikogo wysłać do psychologa. Czy mam
czekać, aż zadręczy się na śmierć?

[wedrowiec2]

Tak, nikogo nie można zmusić ani do wizyty u psychologa, ani u psychiatry.
Czasami wystarczyłaby rozmowa wsparta lekką farmacją Niektóre zaburzenia są
jednak nieodwracalne. Trudne sprawy
Podobnie jak Ty uważam, że rodzina nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej
opieki osobie starszej, chorej, niepełnosprawnej. Najczęściej starzy ludzie
mają starą rodzinę, która też nie jest najzdrowsza, a często samo wymaga
opieki. Domy Swawolnych w polskim wydaniu sa nie do przyjęcia. Kilkuosobowe
sale, w krótych stoi kilka łóżek, jakaś szafka i smutne staruszki w
chusteczkach na głowie siedzące nieruchomo, ze wzrokiem skierowanym w
przeszłość... Lepiej jest pozostać we własnym domu, we własnym łóżku, z
dochodzącą pomocą. W Niemczech można zapisać mieszkanie (dom) miastu, a ono w
zamian zapewni odpowiednią pomoc. Nie wyobrażam sobie naszych urzędników
gwarantujących godne zycie staruszkom

[josarna]

Tak, u nas popada się ze skrajności w skrajność: albo znosi się ze strony
starych ludzi wszelkie upokorzenia, przytakuje dla świętego spokoju, albo
oddaje ich w tak straszne miejsca jak te, o których piszesz... Wierzę, że z
czasem musi się to zmienić. To również nasze zadanie.

[maryna04]

W Ameryce jedna trzecia ludzi spedza ostatni okres swojego zycia w roznego
rodzaju domach opieki. Nie tylko nie uwazaja tego za dramat, taka jest kolej
rzeczy, a czesto wiedza, ze jest to najlepsze rozwiazanie dla wszystkich. Moze
mniej dawniej sie poswiecali dla wlasnych dzieci, ale na starosc przez to mniej
maja egoizmu. Dla kazdej osoby jest dobre inne rozwiazanie. Opieka nad ludzmi
starymi i niesprawnymi to wielka galaz gospodarki, potrzebne sa tu nie tylko
pieniadze, ale odpowiednia swiadomosc spoleczna obydwoch stron.
Mojej znajomej macocha (jak to okropnie brzmi w jezyku polskim - stereoptyp
utrwalony bajeczkami wybitnych klasykow - bajkopisarzy) owdowiala kilka lat
temu. Syn po smirci ojczyma (o, ojczym juz znacznie lepiej brzmi0 zalatwil jej
lokum w nowoczesnym zespole opiekunczym prowadzonym przez organizacje zydowska
w poblizu swojego miejsca zamieszkania. W Polsce nalezaloby "zabrac ja do
siebie?" . Osrodek ma trzy rodzaje budynkow. W pierwszych, gdzie mieszka owa
pani sa normalne mieszkania, tyle, ze z duza kuchnia i lazienka, i duzymi
otworami drzwiowymi i dogodnosciami do uzywania lazien ki i toalety. W budynku
jest calodobowy dyzur, mozna korzystac ze stolowki, lub nie. Drugi etap to
budynku ze jednosobowymi pomieszczeniami i opieka, bo mieszkaniec nie jest juz
sobie w stanie samemu dac rade, trzeci etap - to budynek dla osob z demencja i
alzheimerem. Owa macocha dobrze zaadoptowala sie w nowych warunkach, ale to
byla osoba zawsze pogodna, aktywna i stara sie dalej taka byc, chociaz jak
wiekszosc ludzi w jej wieku latwego zycia nie miala.

[jan.kran]

Nigdy nie wiadomo jak nam się na starość ułoży.
Moja Mama była otwartą ,ciekawą swiata osobą.
Miała masę przyjaciół, dobry kontakt zrodzina.
Po wylewie coraz bardziej zamyka się w sobie , ma depresje , bywa nieznośna.
Bdb działały leki antydepresyjne ale ona nie chce brać ,odrzuca możliwość
kontaktu z psychologiem ,choć mam możliwość załatwić Jej rozmowe z naprawdę
śiewtną dziewczyną we Wrocławiu...
Natomiast obserwując norweskich swawolnych i ich nastawienie do domów opieki
widzę że większość jest zadowolona choć są smutne wyjątki.

Np.podopieczna blisko setki,która po pobycie na próbę u nas zażyczyła sobie
powrotu do domu. W ciągu trzech dni mimo ciągłej opieki pielęgniarskiej udało
Jej się upaść kilka razy i złamać ( po raz kolejny ) rękę...
A absolutnie nie chce słyszeć o DSS.

Ale większośc swawolnych ma u nas bdb i są zadowoleni.
Jest opcja pobytu w domu kilka tygodni ,kilka tygodni u nas.
Albo zamieszkanie na stałew DSS.
Mamy też oddział z pacjentami z demencją.
Na oddziale somatycznym ,tym gdzie swawolni mieszkają na stałe używamy czterech
różnych podnośników, przy wielu pacjentach muszą być dwie osoby jak chodzi o
codzienną higieną i transport łóżko ,wózek , toaleta.
Warunki nie do spełnienia w domu.
Podopieczni mają kontakt socjalny ,rozrywki ,dobrejedzenie.
Sprawy codzienne nic Ich nie obchodzą.
Są umyci ,nakarmieni , mają upranei posprzątane.
Stoi za tym cała armia ludzi a nie jeden przeciążony członek rodziny...
Kran.

[josarna]

Wydaje mi się, że ten wątek może trwać długo, a nawet stale - wciąż pojawiają
się nowe opinie.
Ja mam pytanie do osób z Polski (ew. dobrze znających tutejszą sytuację): czy
można u nas kupić drobne przedmioty ułatwiające życie ludziom starym? W innych
krajach są różne cudeńka ułatwiające wchodzenie do wanny a nawet wkładanie
skarpetek .
Inny problem. Na Pogórzu ludzie mieszkają zupełnie inaczej niż w innych
częściach Polski - niemal każda rodzina ma swoje "królestwo" oddalone od innych
domów. Kilometry przestrzeni przed oknami są większości niezbędne do życia .
W tej sytuacji ludzie starzy bywają często nagle odcięci od świata (np. zimą).
Nie można takich ludzi (mnie również) nagle umieścić w czterech ścianach, bez
dostępu do pracy w ogrodzie. Dla nas musi istnieć możliwość zamieszkania kiedyś
w osiedlu z ogrodem, grządkami, widokami i lasem, bo to ważniejsze niż
jedzenie. Może być trudne pogodzenie wolności z poczuciem bezpieczeństwa
(odśnieżona dróżka i kupiony chleb).
P.S.: Właśnie zakończyliśmy obchody 95 urodzin stryja.

[jan.kran]

"Autumn spring " Vladimira Michalaka.
Film o starości , śmieszszny , inteligentny , refeksyjny... Bardzo polecam.
Kran.

[alfredka1]

wczoraj pisałam o alarmie w sklepie, okazuje się że to sprawka 70latka /znów ta
siódemka/, który rozzłoszczony wolno przesuwającą się kolejką w recepcji,
postawił plecak na ladzie oznajmiając o bombie wewnątrz tegoż, i spiesznie się
oddalając. Bez komentarza?

[josarna]

Dobre . Humor czarny nieco, ale może lepszy taki, niż wieczne ponuractwo i
biadolenie.
Czasem myślę, że moja mama marzy o tym, żeby komuś z bliskich wydarzyło się
nieszczęście.... Mogłaby wtedy rozpaczać i rwać włosy z głowy do woli, a tak to
musi wyszukiwać fikcyjne problemy.

[aszar.kari]

A wiecie, co zrobiono minionego roku w Toronto? Dwom z trzech torontonskich
uniwersytetow brakuje miejsc w domach akademickich. Z kolei starsze domy
starcow staja sie coraz mniej popularne wsrod swawolnych, bo budowane byly 20-
30 lat temu, maja wiec gorsze standardy niz te budowane obecnie. Tak wiec moj
uniwersytet i jeszcze jeden weszly w uklad z zarzadem kilku takich starzejacych
sie swawolnych domow i spora ilosc studentow otrzymala pokoje na poszczegolnych
pietrach senior homes. Niektorzy staruszkowie troche narzekali na halasy ale
ogolnie po roku wszyscy byli soba mocno zachwyceni - szczegolnie studentki
pilnujace diety - z dziadkami nie da sie przejadac, bo wszystko zdrowe,
gotowane, niesolone, nieslodzone Okazalo sie, ze nawiazalo sie sporo
ciekawych znajomosci miedzy pokoleniami i wielu studentow chce wrocic do tych
samych domow w nastepnycm roku. A swawolni zegnali wielu jadacych na wakacje ze
lzami w oczach. Ot, taka ciekawostka
Aszar

[josarna]

Od dawna wiadomo, że zazwyczaj wnuki trzymają sztamę z dziadkami, jeśli tylko
ci ostatni są po prostu normalni. Dzieci uczone zrozumienia dla słabości
starszych wyrastają na dobrych ludzi. W naszej rodzinie dziewczyna kończy
medycynę i myśli o zajęciu się starymi ludźmi; druga podobnie. Syn koleżanki,
wychowywany w towarzystwie babci, nawiązuje doskonale kontakty ze starszymi
paniami na osiedlu itd. Starzy ludzie mogą sporo dać młodym, przede wszystkim
czas na rozmowę i cierpliwość. Bywają też bardziej wyrozumiali niż rodzice,
właśnie dlatego, że wysłuchają cierpliwie.