Jak firmy spekulowały walutą

[lava71]

Niektórzy umysłowo nie wyszli jeszcze z piaskownic. Szkoda tylko, że zamiast
bawić się piaskiem wzięli do rąk pieniądze.

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: k]

Widać że pismaki nie kumają o co chodzi. Opcje to instrument
zabezpieczający a nie niosący ryzyko. Właściwie skonstruowany nie
niesie żadnego ryzyka. A koszt to tylko opłata za opcje.
Nie piszcie głupot, albo bądzcie precyzyjni.

opcje moaga byc zabezpieczeniem i spekulacja

[Gość: nieprawda]

zalezy co chce sie zrobic. A najgorsze efekty przynosi, gdy nie wie sie ze sie spekuluje i mysli ze to zabezpieczenie.
Albo -co mialo miejsce w tym przypadku firmy prezentuja takie stanowisko jak autor postu wyzej i uwazaja ze opcje to "zabezpieczenie", wiec w naturalny sposob traca, bo jednak spekulują

gdzieś dwony biją, ale gdzie....

[Gość: p]

ja np. jestem okrutnym spekulantem i strasznie dostałem w d.!
wyobraźcie sobie kupiem nowy samochód i wykupiłem ubezpieczenie AC!
AC opłaciłem, rok jeździłem i nie rozbiłem samochodu. Nawet mi go
nie ukradli. Po prostu 1500 zł w plecy na tej mojej spekulacji
ubezpieczeniem.

p

a tutaj biją dzwony!

[Gość: p]

w Rzeczpospoitej jest artykuł, tylko trochę innej treści.
Dziennik Rzeczpospolita tłumaczy nie, że firmy ustalały korzystały z
mechanizmu i przez to mają mniejsze zyski, tylko, że firmy
spekulowały opcjami na kursy walut silnie zakładając, że złoty
będzie się umacniał.

Czyli np. wydały dużo pieniędzy na AC - w sumie większą kwotę niż
wart był samochód, z założeniem, że go ktoś ukradnie. Potem
założyły, że pieniądze już dostały i je wydały (bo inaczej nie
byłoby groźby bankructwa). A tu nikt nie ukradł samochodu.

Tylko, że rzeczpospolita zawiera mniej więcej taką właśnie
infromaję, a tutaj... no, nieudane strzeszczenie :-). Autor mógłby
napisać: "w Rzeczpospolitej napisali jakiś artykuł, nie bardzo
rozumiem o co chodzi, wydaje mi się że...". Niestety
dział "gospodarka" kuleje coraz bardziej.

Dobrze, że przynajmniej dziennikarze czytają inne gazety :-).

dla leniuchów link:
www.rp.pl/artykul/2,228191_Polskie_firmy_moga_stracic_miliardy_zlotych_.html

...ale slabo bija

[Gość: winIO]

Dzieki za linka. Ten rykul w Rzepie, owzem mnej chaotyczny, bardziej
uprzadkowany, ale nadal nie wyjasniajacy na czym polegal mechanizm
dodatkowego ryzyka, ktore podejmowane bylo przez zarzady spolek. W
sumie dalej nie wiem jaki to patent byl, jakim cudem mozna wykupic
opcje, ktora chroni przed ryzykiem kursowym i z powodu tej ochrony
firma m utraic plynnosc finansowa.

[sajjitarius]

Gość portalu: winIO napisał(a):

> Dzieki za linka. Ten rykul w Rzepie, owzem mnej chaotyczny,
bardziej
> uprzadkowany, ale nadal nie wyjasniajacy na czym polegal mechanizm
> dodatkowego ryzyka, ktore podejmowane bylo przez zarzady spolek. W
> sumie dalej nie wiem jaki to patent byl, jakim cudem mozna wykupic
> opcje, ktora chroni przed ryzykiem kursowym i z powodu tej ochrony
> firma m utraic plynnosc finansowa.

Bo nasi geniusze od derywatow nie rozumieja roznicy pomiedzy
zabezpieczeniem a spekulacja. Spekulowali. I tyle.

[koxiarz]

Gość portalu: winIO napisał(a):

> Dzieki za linka. Ten rykul w Rzepie, owzem mnej chaotyczny,
bardziej
> uprzadkowany, ale nadal nie wyjasniajacy na czym polegal mechanizm
> dodatkowego ryzyka, ktore podejmowane bylo przez zarzady spolek. W
> sumie dalej nie wiem jaki to patent byl, jakim cudem mozna wykupic
> opcje, ktora chroni przed ryzykiem kursowym i z powodu tej ochrony
> firma m utraic plynnosc finansowa.

Są 3-4 najważniejsze powody zagrożenia płynności spółek.

Po pierwsze spólki te obok zakupu opcji, a więc instrumentów
zabezpieczaających (kupione opcje sprzedaży, gwarantujące im PRAWO
sprzedaży po okreslonym kursie, gdy kurs rynkowy będzie niższy),
wystawiły(sprzedały bankom) także opcje kupna(w tej sytuacji bank
stał się posiadaczem prawa do kupna waluty po z góry określonym
kursie, z ktorego skorzysta, gdy kurs rynkowy okaże się od niego
wyższy, z czym mamy do czynienia obecnie).

Po drugie straty wynikają z chciwości i braku ostrożności spółek,
które w pogoni za jak najwyższym kursem sprzedazy waluty,
zdecydowały sie na agresywne strategie "zabezpieczające". W takich
strategiach Klienci akceptowali atrakcyjny kurs sprzedaży waluty w
najbliższych okresach (patrz informacje o gwarancji 3,50 PLN za EUR
gdy na rynku było 3,2-3,3) ale odbyło się to kosztem zgody na wyższe
ryzyko związane z konsrukcją takiej strategii. Zapewne najbardziej
na starty wpłynęło zastosowanie dźwigni (asymetryczność strategii),
tzn. ża spólki zabezpieczały kurs sprzedaży 1 miliona EUR, gdy kurs
był niższy niż 3,50, ale godziły sie na sprzedaż 2-3 milionów EUR
(czasem nawet więcej) gdy podskoczy on powyżej tego poziomu. Jeżeli
1 milion EUR to całośc obrotu eksportowego tych spółek, to w
rzeczywistości każdy grosz powyżej 3,50 przekłada się na spadek
efektywnego kursu sprzedaży tego 1 miliona EUR o 1-2 grosze
(odpowiednio dla dżwigni 2:1 i 3:1). Czyli obecnie(kurs spot ok
3,83) efektywny kurs sprzedaży tego 1 miliona EUR(wartość obrotu
jako punkt odniesienia) spadł z 3,50 do 3,17 (dźwignia 2:1) lub
nawet 2,84 (dźwignia 3:1). Przy asymetrii(zastosowaniu dźwigni)
dodatkowe zyski operacyjne wynikające ze wzrostu kursu rynkowego
(budżetowane 3,5 a jest 3,83) nie kompensują strat z tytułu różnic
kursowych na zawartej transakcji zabezpieczającej.

Po trzecie by uzyskać jeszcze wyższy kurs sprzedaży waluty w
najbliższym okresie firmy decydowały się na zawieranie transakcji
sekewencyjnych, tzn. zbudowanych w ten sposób, że dany mechanizm
zabezpieczenia działał dla serii przewalutowań, odbywających sie np
raz w miesiącu. Taki zabieg pozwalał wykorzystać fakt, że opcje z
dniem rozliczenia w dalszej przyszłości sa więcej warte, co można
wykorzystać do poprawy bieżącego kursu sprzedaży. Niestety w
momencie odwrócenia się tendencji staje się to bardzo groźne, gdyż
szybko spada wartość zakupionych instrumentów, a to oznacza, że
rosną koszty przedetrminowego zamknięcia transakcji(firmy te, aby
rozwiązać takie umowy muszą sprzedać kupiony wczesniej produkt na
rynku międzybankowym, a że ma on obecnie ujemną wartość, to tak
naprawde muszą odkupić swoje zobowiązania).

Podsumowując:
Te trzy czynniki to powody problemów, choć w tarapaty wpędził te
spółki skokowy wzrost zmienność kursów, a przede wszystkim gwałtowna
wyprzedaż złotego w październiku. Skok kursuów zlotego o
kilkadziesiąt groszy spowodował, iż wartość produktów kupionych
przez spółki zanurkowała, a to z kolei w wielu wypadkach (np
Ropczyce) pociągnęło za soba realizację strat, z wszystkich
przyszłych transakcji (niezależnie od ich terminu zapadalności).
Wynika to z pratyki przyjętej w tego typu transakcjach, a mianowicie
z faktu iż zawierane sa one w oparciu o linie kredytową.Oznacza to,
że spółki nie muszą dysponować i zamrażać gotówki potrzebnej do
przewalutwania, tylko działają w ramach przyznanych im limitów
kredytowych. Są dwa rodzaje limitów:
-na ryzyko rozliczeniowe (maksymalny nominał, na jaki spółka moze
otowrzyć transakcję)
- na ryzyko przedrozliczeniowe, a więc na ryzyko zmiany wartości
nabytych przez bank produktów w okresie do dnia rozliczenia. Ten
limit pozwala bankowi ograniczyć straty, w przypadku gdy rynek
przesuwa się w strone niekorzystna dla Klienta, gdyż po jego
przekroczeniu klient dostaje wezwanie do uzupełnienia depozytu
zabezpeiczającego(coś jak zapisy w umowach kredytowych, że w
przypadku spadku wartości zabezpieczenia bank może wypowiedzieć
umowe czy zarządac jego uzupełnienia).

To własnie limit na ryzyko przedrozliczeniowe, a dokładnie jego
przekroczenie i nieuzupelnienie w określonym czasie odpowiadją za
kłopty wielu eksporterów, gdyż banki, by uniknąc powiekszenia strat
klientów zamykały ich pozycje(to napewno sytandardowy zapis warunków
współpracy). W rezultacie w jednym momencie powstały wielomilionowe
zobowiązania, wynikające z nominału zawartych ale jeszcze nie
rozliczonych transakcji (np. 6 transzy wymian z następnych 6
miesięcy). Niestety tu tkwi największe ryzyko dla tych firm, gdyż u
nich kompletnie leżał monitoring ryzyka przedrozliczeniowego i
wykorzystania limitów. W rezultacie nie były one przygotwane na
wezwania banków, a tym bardziej na wypłatę na rzecz banków tak
duzych kwot pokrywających całość strat.

PS. Mam nadzieję, że jest to względnie prosto wytłumaczone, bo coś
mi się wydaje, że zadna z gazet nie uraczy was merytorycznym
tekstem. Sprawa dla mnie jest prosta: Banda debili (prezesi i
dyrektorzy finansowi spółek) wznów podązyła za stadem i myslać ze
złtotówka może podążac tylko w jedna stronę zabrała się za
spekulacje instrumentami pochodnymi. Jest to trochę zabawa brzytwą
więc się w końcu pocięły. A teraz ta banda debili, próbuje wine za
wszystko zwalić na banki(widziałem wiele prezentacji tego typu
produktów i zapewniam, że w każdej z nich było jak byk napisane, że
przy wzroście kursu powyżej tego 3,5 beda oni musieli sprzedawać 2-
3x wartość nominału, ponosząc przy tym starty) podczas gdy wina
banków to brak kontoroli ryzyka kontrahenta (pozwalały na to, by ich
klienci mieli linie kredytowe pod zabezpeiczenia na maksymalną
wartość obrotu w wielu bankach, ale za tak nieumiejętną
identyfikację źródeł ryzyka zapłaca w najbliższym czasie, gdy będa
musiały same pokryc straty tych klientów, którzy z tego powodu padną.

[Gość: toau]

Noooo teraz wszystko rozumiem.
Dzieki wielkie za konkretne wyjasnienie! :)

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: aga]

te firmy tak naprawdę nie straciły! budżet kalkulowany był na
podstawie zawartych opcji - a że teraz mogłyby zarobić więcej na
wymianie euro na złotego, to chciwość im się włącza i płaczą...
ciekawe, co natomiast zrobiłyby gdyby kurs EUR wynosił 3.2 a one
miały zarezerwowaną opcję na 3.5 - dalej premier grzmiałby na
piratów walutowych????

[Gość: mahadeva]

kolezanko, problem w tym, ze sporo firm moze stac sie
niewyplacalnych, dodatkowo opcje byly zabezpieczane na miedzybanku
przez banki, wiec one tez straca
a problem jest naprawde duzy, wiec jak nie wiesz, to nic nie mow

Jak firmy spekulowały walutą

[lukasz_szewczyk]

Artykuł razi niekompetenją.. Proponuje autorowi zapoznać sie
najpierw z definicją opcji walutowej.. Gdyby te firmy kupowały
zabezpieczenia przed wzrostem lub spadkiem to nie byłoby probelmu..
Te firmy wystawiały opcje walutowe (czyli wystawiały się na ryzyko w
celu spekulacji)..

100% racji

[Gość: racjonalny]

Kolega ma rację.
"Na początku roku sporo firm zawierało umowy zabezpieczające je przed nadmiernym umocnieniem się złotówki. Jednak, by zredukować koszty takiej transakcji, przedsiębiorcy wykupywali jednocześnie zabezpieczenie przed osłabieniem złotówki."
To mógł napisać tylko człowiek nie mający zielonego pojęcia o opcjach. Szkoda że szanowny pan autor się nie podpisał pod tymi wypocinami.
Niestety każdego dnia pojawia się coraz więcej pseudoekspertów od derywatów i zabezpieczeń, którzy nie maja zielonego pojęcia w tym temacie i krzyczą o stratach i spekulacjach.
A najgorsze że takich niedouczonych ludzi dopuszcza się do głosu w zdawałoby się poważnych mediach (Rz).

[Gość: bank]

Autor artykułu w Rz jako jedyny wie co pisze, przedstawia cały
mechanizm:
- zakup opcji sprzedaży;
- wystawienie opcji kupna.

Najczęsciej firma wystawiala opcje kupna na kwoty np. 2-3 razy
wyzsze niz otzrymana opcja sprzedazy (dzieki temu poprawial sie kurs
po ktorym mogla sprzedawac walute i nie ponosiła kosztów za zakup
opcji).

Klopoty firm wynikaja ze slabej zlotowki i koniecznosci sprzedazy
waluty z tytułu wystawionej opcji kupna w kwotach przwyższających
wpływy walutowe firmy (a to już jest spekulacja).

[Gość: racjonalny]

Jeśli ktoś pisze, że firma zabezpiecza się przed nadmiernym umocnieniem się złotówki, finansując to zakupem zabezpieczenia przed osłabieniem złotówki (zabezpiecza się przed wzrostem i spadkiem kursu)i ponosi z tego tytułu ogromne straty to chyba sam nie wie o czym pisze.
Swoją drogą problem faktycznie wynika z lewarowania transakcji.

panowie, mała uwaga :-)

[Gość: p]

Przeczytajcie artykuł w Rz, potem rozdzielcie tych autorów. Tego
który pisał dla Rz, i tego który pisał dla Wyborczej.
Jeden pojęcie miał i napisał, że firmy chciały wykorzystać
mechanizmy zabezpieczające do wzbogacenia się, drugi, że przez
stosowanie mechanizmów zabezpieczających firmy straciły,
dlatego ten drugi nie podpisał się pod swoimi wypocinami.

p

[koxiarz]

Gość portalu: racjonalny napisał(a):

> Kolega ma rację.
> "Na początku roku sporo firm zawierało umowy zabezpieczające je
przed nadmierny
> m umocnieniem się złotówki. Jednak, by zredukować koszty takiej
transakcji, prz
> edsiębiorcy wykupywali jednocześnie zabezpieczenie przed
osłabieniem złotówki."
> To mógł napisać tylko człowiek nie mający zielonego pojęcia o
opcjach. Szkoda ż
> e szanowny pan autor się nie podpisał pod tymi wypocinami.
> Niestety każdego dnia pojawia się coraz więcej pseudoekspertów od
derywatów i z
> abezpieczeń, którzy nie maja zielonego pojęcia w tym temacie i
krzyczą o strata
> ch i spekulacjach.
> A najgorsze że takich niedouczonych ludzi dopuszcza się do głosu w
zdawałoby si
> ę poważnych mediach (Rz).

Przynajmniej ograniczyli się do przedruków, a Tomasz Prusek przestał
używać tego jakże oryginalnego zwrotu "walutowe sidła banków"
(chciałby stworzyć coś na miarę słynnych "toxic assets"?) Ciekaw
jestem, czy miała na to wpływ moja polemika, jaką otrzymał ode mnie
mailem. Dziś postanowiłem wkleić jej treśc na forum, gdyż jak na
razie nie znalazł on odwagi, by na nią dopowiedzieć, albo choć
zamieścić jej fragmenty.

"Banki – krwiopijcze instytucje, czy kozły ofiarne?

W ostatnim czasie w polskiej prasie, ale też w wypowiedziach
polityków dość szerokim echem odbiły się informacje na temat
poważnych kłopotów wielu eksporterów i poniesionych przez nich
ogromnych strat na zawartych transakcjach zabezpieczających.
Społeczeństwo zostało zasypane informacjami o tym, jak to rzekomo
złe banki „zasadziły się” na polskich eksporterów by wyciągnąć od
nich ogromne kwoty w ramach rozliczenia tychże transakcji. Taką tezę
postawił wprost Tomasz Prusek w swoim artykule pt. „Walutowe sidła
banków”, opublikowanym na pierwszej stronie ostatniego weekendowego
wydania „Gazety Wyborczej”(29-30 listopada 2008). Jednak czy takie
postawienie sprawy rzeczywiście odzwierciedla stan faktyczny?
W omawianym artykule(„Walutowe sidła banków”) Tomasz Prusek
zaprezentował kłopoty eksporterów na przykładzie sytuacji Zakładów
Magnetyzowych w Ropczycach, spółki publicznej, notowanej na GPW,
która w ostatni piątek(28.11.2008) poinformowała o otrzymaniu
wezwania do uiszczenia kwoty ok. 19,5 mln PLN na rzecz Banku
Millenium z tytułu rozliczenia zawartych transakcji
zabezpieczających. Informacja ta jest oczywiście prawdziwa, jednak
obraz całej sytuacji jaki nakreślił autor jest co najmniej
niekompletny i mocno jednostronny, a błędy merytoryczne zawarte w
tym tekście aż rażą. Jak więc wygląda rzeczywista sytuacja? To
wiedzą jedynie spółka i bank Millenium, które znają wszystkie
szczegóły zawartej umowy zabezpieczającej, ale z informacji, które
wyciekły do mediów można wyciągnąć kilka wniosków.
Po pierwsze Ropczyce nie kupiły od banku pojedynczej opcji
walutowej, jak pisze Tomasz Prusek, tylko zawarły z nim jakąś
strategię walutową, a więc strukturę złożoną z kilku(przynajmniej 2)
opcji walutowych. Ma to kluczowe znaczenie, gdyż nabycie pojedynczej
opcji sprzedaży EUR nie wygenerowałoby żadnych strat ponieważ w
takiej sytuacji Ropczyce miałyby prawo, a nie obowiązek sprzedaży
waluty na uzgodnionych wcześniej warunkach. Niestety za tego typu
prawo spółka musiałaby zapłacić i to tym więcej, im wyższy kurs
sprzedaży chciałaby sobie zapewnić. By uniknąć konieczności płacenia
premii za nabywane opcje sprzedaży, spółka zdecydowała się na
sfinansowanie ich zakupu poprzez sprzedaż bankowi(wystawienie) opcji
kupna euro. Wystawiając opcję kupna waluty firma w rzeczywistości
zobowiązała się do sprzedaży określonego nominału po z góry
ustalonym kursie wykonania w przypadku, gdy kurs rynkowy w dniu
rozliczenia znajdzie się powyżej kursu wykonania tychże opcji(w tej
sytuacji bank był posiadaczem prawa do kupna waluty po określonym
kursie wykonania, z którego skorzysta tylko i wyłącznie w przypadku
gdy kurs rynkowy okaże się wyższy od kursu wykonania opcji).
W dalszej części artykułu Tomasz Prusek konsekwentnie używa
błędnej nazwy „opcja walutowa” w odniesieniu do transakcji zawartej
pomiędzy Ropczycami a bankiem Millenium, ale po powyższych
wyjaśnieniach ma to już wtórne znaczenie dla innych informacji
zawartych w tym tekście. Dzięki Pruskowi czytelnik dowiaduje się o
asymetryczności umowy, czyli o wykorzystaniu przez Ropczyce dźwigni
finansowej. Dźwignia to jeden z zabiegów, dzięki którym klient banku
może podbić kurs sprzedaży waluty, zagwarantowany w ramach zawartej
strategii opcyjnej, jednak poprawa kursu wykonania kupowanych przez
klienta opcji odbywa się kosztem zwiększonego ryzyka. Wyższy kurs
wykonania opcji sprzedaży wiąże się z wyższą ceną kupowanych opcji,
a co za tym idzie klient by go pokryć musi wystawić(sprzedać
bankowi) opcje kupna waluty, opiewające na większy nominał, niż
opcje kupowane przez klienta. W efekcie, gdy kurs rynkowy w dniu
rozliczenia okaże się wyższy od uzgodnionego kursu wykonania (w
artykule mowa o 3,50 złotego za euro) Klient będzie zobowiązany(w
takim wypadku prawem zakupu waluty dysponuje bank a nie klient)do
sprzedaży wielokrotności kwoty, ubezpieczanej w ramach kupowanych
opcji, co pomnaża straty poniesione na zawartej transakcji.
Przykładowo, jeżeli dźwignia finansowa (stosunek nominałów opcji
wystawianych do nominału opcji kupowanych) wynosi 3:1, to straty na
transakcji w przypadku wzrostu kursu rynkowego powyżej kursu
wykonania transakcji(w artykule 3,50) są trzykrotnie większe, niż
zyski klienta, gdy kurs rynkowy znajduje się poniżej kursu
wykonania.
Tomasz Prusek w tym artykule popełnił jeszcze jeden błąd,
tym razem we fragmencie odnoszącym się do prognoz z pierwszej połowy
roku („W pierwszej połowie roku kurs euro powyżej 3,50 zł wydawał
się niemożliwy. Wszyscy powtarzali, że złoty będzie nadal rósł w
siłę, bo jesteśmy silną gospodarką, bo zamierzamy wejść do strefy
euro. Ale uderzył w nas globalny kryzys finansowy i złoty poleciał w
dół.”). Wbrew temu co pisze autor, nie wszyscy wierzyli w siłę
złotego, gdyż I połowa 2008 roku przyniosła już sporo informacji o
skali kryzysu, który dosięgnął gospodarkę USA. Rzeczywiście w tym
czasie dominował zachwyt nad silnym złotym, jednak głosy
ostrzegawcze również się pojawiały, gdyż złoty jako waluta kraju
wschodzącego jest narażony na silną przecenę w okresie wzrostu
awersji do ryzyka, zjawiska normalnego w okresie kryzysowym. Pomimo
iż w dużym stopniu błędny, fragment ten ma sporą wartość, gdyż
najlepiej odzwierciedla dominujące przekonanie, iż transakcja
zabezpieczająca powinna odpowiadać prognozom zachowania się kursu
walutowego w przyszłości. Oczywiście taka praktyka jest słuszna,
jednak takiemu podejściu powinna towarzyszyć również zasada, że
wynik finansowy spółki nie może zostać zbyt mocno nadszarpnięty w
przypadku innego przebiegu sytuacji, niż zakładany w prognozach.
[...]"

Tomasz Prusek bredzi - cd

[koxiarz]

koxiarz napisał:

> Przynajmniej ograniczyli się do przedruków, a Tomasz Prusek
przestał
> używać tego jakże oryginalnego zwrotu "walutowe sidła banków"
> (chciałby stworzyć coś na miarę słynnych "toxic assets"?) Ciekaw
> jestem, czy miała na to wpływ moja polemika, jaką otrzymał ode
mnie
> mailem. Dziś postanowiłem wkleić jej treśc na forum, gdyż jak na
> razie nie znalazł on odwagi, by na nią dopowiedzieć, albo choć
> zamieścić jej fragmenty.

dokończenie poprzedniego postu:

"[...] Jeszcze jeden aspekt w artykule Tomasza Pruska
został potraktowany zbyt pobieżnie, a chodzi o podstawy, na jakich
bank Millenium żąda od Ropczyc ok. 19,5 mln złotych za przyszłe
transakcje, których dni rozliczenia jeszcze nie nadeszły(każda
transakcja opcyjna ma określony dzień rozliczenia, w którym dokonuje
się wymiana waluty na uzgodnionych wcześniej warunkach). Wyjaśnienie
tego faktu wymaga odwołania się do praktyki, przyjętej w systemie
bankowym dla tego typu transakcji. Otóż, firma, która ma relacje z
danym bankiem ma możliwość uzyskania linii kredytowej, dla
rozliczania tego typu transakcji, co pozwala jej na zawierania
transakcji zabezpieczających bez konieczności zamrażania wolnych
środków. Jest to duże udogodnienie, gdyż dzięki temu firmy mogą dość
elastycznie, a przede wszystkim tanio, zarządzać ryzykiem kursowym.
Z drugiej strony bank w takiej sytuacji bierze na siebie ryzyko
niewywiązania się klienta z warunków zawartej umowy, dlatego by to
ryzyko ograniczyć bank ustala dla każdego klienta indywidualny
limit, do wysokości którego dany klient może dokonywać transakcji
terminowych w danym horyzoncie czasu(ryzyko rozliczeniowe).
Dodatkowo, każdemu z klientów przyznawany jest drugi limit, tym
razem na ryzyko przedrozliczeniowe, a więc związane ze zmianą
wartości rynkowej instrumentów finansowych nabytych przez klienta w
okresie do dnia rozliczenia(zmiany stawek rynkowych: kursu
walutowego, stóp procentowych itp. wywołują wahania wartości tych
instrumentów). Taka praktyka z kolei pozwala bankom na
niedopuszczenie do narastania strat klienta do poziomów przez niego
nieobsługiwalnych(pod warunkiem iż kursy nie zmienią się zbyt
gwałtownie)
To właśnie ten drugi limit miał prawdopodobnie(nieznajomośc
szczegółów transakcji zawartej pomiędzy Ropczycami a bankiem
Millenium nie pozwala na kategoryczne stwierdzenie tego faktu)
kluczowe znaczenie dla Ropczyc, gdyż październikowa, silna przecena
złotego sprawiła, że gwałtownie spadła wartość instrumentów
wchodzących w skład kupionej przez Ropczyce strategii walutowej. W
takim wypadku, bank Millenium chcąc zabezpieczyć się przed ryzykiem
dalszego spadku wartości tych instrumentów, a co za tym idzie
dalszego powiększenia się zobowiązań Ropczyc zażądał zapewne
wpłacenia pewnej kwoty, jako uzupełnienia depozytu
zabezpieczającego. Jeżeli spółka nie wpłaciła w określonym terminie
żądanej kwoty zabezpieczenia to bank chroniąc swoje interesy
skorzystał z prawa wypowiedzenia umowy zabezpieczenia, co oznaczało
natychmiastowe zamknięcie pozycji klienta, a w konsekwencji
realizacji całości strat(jest to sytuacja zbliżona do zapisów w
umowach kredytów hipotecznych, które dają prawo wypowiedzenia tejże
umowy w momencie gdy drastycznie spadnie wartość zabezpieczenia
tegoż kredytu). Istotnym w takiej sytuacji staje się pytanie o
sposób ustalenia kwoty rozliczenia dla przedterminowego zamknięcia
transakcji(wymieniona w artykule kwota ok. 19,5 mln PLN), W
rzeczywistości jest to w przybliżeniu(tu już wchodzą w grę
wewnętrzne regulacje danego banku) koszt odkupu identycznej
strategii na rynku międzybankowym(rynek, na którym banki dokonują
pomiędzy sobą różnych transakcji) w danym momencie.

Zawierający sporo błędów lub niedociągnięć tekst Tomasza Pruska, w
zasadzie nic nie wyjaśnia. Brak prób pogłębienia tematu czy
wyjaśnienia czytelnikowi na czym cały proces zarządzania ryzykiem
walutowym polega nie byłby może poważnym zarzutem, gdyż nie wszyscy
muszą być zainteresowani tą dość trudną dziedziną, jednak staje się
takowym w zderzeniu z bardzo radykalnym tytułem: „Walutowe sidła
banków”. W trakcie lektury tego artykułu czytelnik nie dowiaduje się
nic nowego, poza głośnym hasłem wykrzyczanym wielkimi literami w
tytule. W tej sytuacji pytanie o obiektywizm autora i rzetelność w
pracy nad tym tekstem nasuwa się samo trudne. Niestety, Tomasz
Prusek wpisał się tym tekstem w populistyczny nurt obrzucania
błotem „tych złych, pazernych na kasę banków” i raczej powinien
żałować firmowania tego artykułu swoim nazwiskiem. Tak jednoznaczne
wskazanie palcem na banki i zarzucanie im, iż zastawiły pułapkę na
własnych klientów wymaga głębszej analizy przeprowadzonej dla
indywidualnych przypadków, na co Tomasz Prusek niestety się nie
porwał. Podstawowe błędy jakie popełnił w tym tekście skłaniają do
zastanowienia nad tym, czy jest on w ogóle na tyle kompetentny w tej
dziedzinie, by przesądzać o czyjejkolwiek winie."

Myślicie że spróbuje sie z nią zmierzyć, doczyta o tym czego nie
wie, spróbuje dotrzeć do opisu produktu, kupionego przez Ropczyce?
Wydaje mi się że zamilknie i więcej nie bedzie sadził bzdetów i
ośmeiszał się swoją niewiedzą. Przyznam szczerze, że mi by było
wstyd podpisać się pod tak nierzetelnym artykułem(zresztą pod moją
polemiką również się nie podpiszę, gdyż chce cieszyć się
anonimowością;))

[Gość: BoBo]

> Zawierający sporo błędów lub niedociągnięć tekst Tomasza Pruska, w
> zasadzie nic nie wyjaśnia. Brak prób pogłębienia tematu czy
> wyjaśnienia czytelnikowi na czym cały proces zarządzania ryzykiem
> walutowym polega nie byłby może poważnym zarzutem, gdyż nie
> wszyscy muszą być zainteresowani tą dość trudną dziedziną, jednak
> staje się takowym w zderzeniu z bardzo radykalnym
> tytułem: „Walutowe sidła banków”.

Dzieki za wyjasnienie ale mysle, ze mimo wyraznych usterek artykulu
Pruska przecietny czytelnik moze sobie i tak latwo wyobraziec, ze to
nie banki "wykiwaly" biednego przedsiebiorce lecz i glupota
polaczona z pazernoscia. W kazdym razie ja tak sobie od razu
pomyslalem, znajac paru polskich "przedsiebiorcow"..

[Gość: Qbaa]

jesli by zabezpieczały to by nie zachwiało ich cashflowem. Artykuł jest do dupy
- te firmy raczej chciały poprawić sobie własny cashflow w moemencie gdy była
silna złotówka i wystawiały opcje otrzymując premie. Jeśli by się zabezpieczały
to by kupowały prawo do sprzedaży a robiły zupełnie odwrotnie!!!! I gdzie tu
zabezpieczenie???

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: mirek]

firmy nie poniosły wielomiliardowych strat, tylko uzyskały mniejszy
zysk niz wynikający z aktualnego kursu walut. Kilka miesięcy temu
zawierając kontrakty firmy te uznały, ze zadowalajacy jest dla nich
kurs zabezpieczany przez banki w wysokości 3,60.. Ale jak ktoś nie
zdawał matematyki na maturze i ma znikome pojęcie o instrumentach
ekonomicznych bierzesię za komentowaniezjawisk ekonomicznych, to
mamy później takie społeczeństwo jakie mamy tzn, z minimalna wiedzą
ekonomiczną. A winą za to ponoszą tacy "eksperci" jak autor tego
artykułu.

Firmy grały w pokera i zostaly sprawdzene

[Gość: poker]

nie masz pieniędzy nie graj w pokera bo cię puszczą w gaciach

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: kształcony]

Tylko autor zapomina, że cały eksport tych firm planowany po kursie
np 3,6 wykonuje sie obecnie po kursie 3,9, więc generuje dodatkowy
dochód, który to (o ile ktoś naprawdę nie był wariatem i nie kupił 2
razy więcej zabezpieczeń niż eksportu) równoważy "stratę" na
instrumencie zabezpieczającym.

"Rz": Jak firmy spekulowały walutą i straciły m...

[Gość: parker]

Całkowity brak wiedzy autorów artykułów o tych tzw. "opcjach
walutowych" psuje rynek instrumentów rzeczywiście zabezpieczajacych
przed zmianami kursów walut. Należałoby raczej pisać o
spekulacyjnych instrumentach walutowych i o firmach, które zamiast
zabezpieczać swoją działalność operacyjną eliminując jedno z ryzyk
wystawiły się na dodatkowe ryzyko.

trzeba jak najszybciej przyjac Euro

[Gość: ktos]

[Gość: 4.5]

zgadza sie - po wymianie 4.5 za euro

Kilka firm - nawet nie stracilo, a juz sensacja!

[Gość: sfs]

A gdzie pismaki pisaliscie ile eksporterzy - ci mniejsi, nie majacy
takiego free cash flow, stracili w przeciagu kilku lat?

O tym nikt nie pisze, tylko propaganda jedzie w przeciwna strone!
Pewnie artykul sponsorowany... ciekawe kto zadzwonil do gazety z
tych firm zeby o tym pisac....

Propaganda sukcesu jak zwykle idzie swoja droga....

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: mn]

A w Polsce nie brakuje idiotów , którzy mówią - NIE dla euro .

Jak firmy spekulowały walutą

[Gość: asd]

ja mowie tak. 4.5 za euro i wtedy to bedzie mialo sens...

Mlody jeszcze ten zurnalista...

[Gość: Tomek]

Wlasnie zawierajac opcje kursowe, robi sie je po to by sie
ZABEZPIECZYC przed ryzkiem kursow walutowych. Po prostu: firma
stwierdzila ze 3,6 to jest zadowalajacy kurs i zawarla umowe z
bankiem. Granie z ryzykiem walutowym byloby gdyby sie nie
zabezpieczyli tymi opcjami

Co za bzdety !

[sajjitarius]

Czy autor tego artykulu w ogole wie o czym pisze ? Czy wie co to
jest opcja ? Jaki bylby cel zabezpieczania sie eksportera przed
oslabieniem zlotowki ? Jesli dzisiaj Euro kosztuje powiedzmy 3.80
zl, a eksporter spodziewa sie wplywu powiedzmy 10 milionow Euro za
trzy miesiace, to oslabienie sie zlotowki do, powiedzmy, 4 zl za
Euro, daje eksporterowi czysty zysk 2 milionow zlotych. Niech mi
ktos wytlumaczy dlaczego eksporterzy zabezpieczali sie przed
oslabeiniem zlotowki i to w taki sposob, ze wlasnie z powodu
oslaebienia sie tej zlotowki ponosza straty ?

Dla eksportera majacego wplywy w obcych walutach ma sens
zabezpieczanie sie przed wzmocnieniem zlotowki poprzez kupno opcji
put, ktora daje eksporterowi prawo do sprzedazy obcej waluty po z
gory ustalonej cenie, w okreslonym momencie (lub do okreslonego
momentu) w przyszlosci.
Czyli jesli eksporter spodziewa sie wplywu 10 milonow Euro za 3
miesiace, euro chodzi dzisiaj po 3.80 zlotych, to eksporter moze
zabezpieczyc sie przed wzmocnieniem zlotowki poprzez wykupienie
opcji put dajacej eksporterowi prawo sprzedaze 10 milinow euro po
3.80 za 3 miesiace. Jesli za 3 miesiace Euro stanialo do powiedzmy
3.50 zlotych, eksporter na mocy kontarktu put sprzedaj 10 milinow
Euro drugiej stronie (bankowi ?) po 3.80. Czyli nie traci nic.

Jesli zlotowka w ciagu 3 miesiecy oslabia sie i Euro na rynku chodzi
po 4 zlotych, wtedy kontrakt put jest bezwartosciowy, ale eksporter
moze sprzedaje euro na rynku za 40 MLN zlotych.

Jedyny koszt ktory eksporter musi poniesc to koszt kupna ocji put,
ktory mozna zredukowac przykladowo poprzez ustalenie ceny kupna na
poziomie nieco nizszym niz aktualny kurs Euro.

Jesli wiec nasi dzielni przedsiebiorcy na osatnich zmianch kursow
zaczynaja liczyc straty w milardach, oznacza to, ze tak na prawde
oni przed niczym sie nie zabezpieczali, a najzwyczajniej w swiecie
spekulowali. I spazyli. Nastepnym razem, zanim zaczna sie bawic
narzedziami ktorych nie rozumieja, powinni zaliczyc kurs z podstaw
teorii derywatow. Tak samo jak dziennikarze GW, zanim zaczna sie na
te tematy wypowiadac.

[Gość: bleble]

Ta artykuł jest co najmniej nierzetelny. Chodzi o to sformułowanie "wkupywali
zabezpieczenia przed osłabianiem" istotnie takie zabezpieczenia wykupywały
owszem ale banki od przedsiębiorców w postaci opcji call, a przedsiębiorcy
wystawiali te opcje call czyniąc się ubezpieczycielem banku. Dziennikarzowi
nawet się nie chciało sprawdzić o co chodzi, coś słyszał ale nie ma pojęcia w
ogóle o co chodzi.

[sajjitarius]

Alez oczywiscie. Jest jasne z wielu artykulow na ten temat, ze
przedsiebiorstwa musialy pisac/sprzedawac bankom opcje call. Jesli
tak robily i nawet nie zadaly sobie pytania co do tego co bedzie
jesli zlotowka zamiast wzmacniac sie oslabi sie, i szczegolnie jesli
nie zadaly sobie tego pytania w warunkach powaznego kryzysu
ogolnoswiatowego, to to nie jest tylko brak zdrowego rozsadku, to
glupota...no a teraz placz i krzyk...i wszystkiemu winne banki !

[Gość: Donald Wonders]

Bo w Polsce wciaz jeszcze na wysokich stanowiskach zatrudniani sa
ludzie przypadkowi (rodziana, znajomi) przynajmniej tam gdzie nie ma
kontroli przez zagranicznego inwestora. Nidawno bylem swiadkiem
kiedy gosc z zarzadu jednej znajwiekszych firm w Polsce nie mial
pojecia co to jest working capital albo quick ratio to co od niego
wymagac wiedzy na temat forward contracts albo currency hedges?

[Gość: BoBo]

> Czyli jesli eksporter spodziewa sie wplywu 10 milonow
> Euro za 3 miesiace, euro chodzi dzisiaj po 3.80 zlotych,
> to eksporter moze zabezpieczyc sie przed wzmocnieniem zlotowki
> poprzez wykupienie opcji put dajacej eksporterowi prawo sprzedaze
> 10 milinow euro po 3.80 za 3 miesiace.

Zalozmy, ze przedsiebiorca placi za surowce w Euro i jemu placa za
gotowe towary rowniez w Euro. Jak przedsiebiorca zamowil surowce za
10 milionow Euro, a Euro kurs byl w dniu zamowienia 3.5 to
skalkulowal wydatek na 35 milionow zlotych. Z tych surowcow obiecal
cos tam wyprodukowac i sprzedal (zalozmy, ze w tym samym dniu co
kupil surowce) za 15 milionow Euro czyli 52.5 miliona zl. Kurs
zmienia sie na 4. Za surowce musi zaplacic w zlotowkach 5 milionow
wiecej. Za towary otrzyma jednak 60 milionow zl, czyli i tak
bedzie "do przodu" w zlotowkach o 2.5 miliona zl. Czyli
zabezpieczenie sie przed oslabieniem zlotowki nie ma sensu dla
eksportera. Nie nalezy tutaj zapominac, ze nie zawsze kupuje
surowce za Euro, czesto za zlotowki, a wtedy jego zysk bylby
jeszcze wiekszy.

Na spekulacji zawsze jest ryzyko...

[Gość: trawa]

więc nie widzę w tym nic dziwnego że pojawiły się straty :)

"Rz": Jak firmy spekulowały walutą i straciły m...

[Gość: przemo]

nikt nie stracił !!!!!!!!, autor pisze bzdury !!!

[koxiarz]

Gość portalu: przemo napisał(a):

> nikt nie stracił !!!!!!!!, autor pisze bzdury !!!

Bzdury to piszesz ty, choć stałeś się w tym towarzyszem autora.

Wygląda na to, że firmy juz jednak straciły i to dużo, natomiast
teraz przyjdzie kolej na banki, które w przypadku upadku któregoś
Klienta, będa musiały same z własnej kieszeni pokryć jego stratę (w
dominującej liczbie przypadków).

PS. Postaraj się następnym razem lepiej przyłożyć się do analizy
sytuacji, nim zarzucisz komuś że ten "pisze bzdury". Naprawdę
śmiesznie wygląda, gdy ktoś tak kategorycznie potępia czyjąś
niewiedzę, przy czym w tym samym poście sam pokazuje swoją
ignorancję w danej dziedzinie(choć pewnie i tak wiesz więcej niż
autor tego artykułu). Pozdrawiam.

"Rz": Jak firmy spekulowały walutą i straciły m...

[Gość: miki]

to nie rozuniem kto podpisywał umowy z bankiem , ktos po szkole czy zwykły idiota a moze ktos kto miał z tym bankiem układy i tez zarabia na lewo .

Ta umowa finansowa ma tyle wspólnego z opcjami co

[beaude]

To NIE są opcje. Ta umowa finansowa ma tyle wspólnego z opcjami co stringi z
kalesonami. Miały przysłonić d..ę, ale nie wyszło.

"Rz": Kalemu płacić dobrze, Kali płacić żle.

[benzyl]

To właśnie jest filozofia Kalego, firmy podpisywały umowę ale chyba nikt dokładnie nie czytał, lub było drobnym drukiem.

"Rz": Jak firmy spekulowały walutą i straciły m...

[Gość: krzyjez]

Podpisuje się pod niekompetencją autora. To chyba już tradycja, że o
walutowych zabezpieczeniach firm piszą osoby, które nie mają pojęcia o co
chodzi. Wychodzi z tego bełkot.