Zmiany w komisji śledczej badającej sprawę Rywina

[Gość: Leszek Paduszyński]

To i tak tylko farsa....teraz bedzie weselej...z czystym
sumieniem mozna sie smiac...

W 50. rocznicę procesu Kurii Krakowskiej

[Gość: a]

W 50. rocznicę procesu Kurii Krakowskiej


Przywrócić dobre imię


Robert Lisowski



Powiększ zdjęcie

Ks. Józef Lelito
Stefania Rospond
Ks. Wit Brzycki


"Proces Kurii Krakowskiej zadał polskiemu Kościołowi bardzo
bolesne rany, a ich leczenie było długie" - powiedział prezes
IPN, prof. Leon Kieres, podczas sesji naukowej zorganizowanej w
Krakowie przez IPN i PAT w 50. rocznicę procesu.


Kulisy procesu

Rok 1948 był przełomowy dla władzy komunistycznej w Polsce.
Podziemie zbrojne i polityczne zostało właściwie już rozbite,
po zjednoczeniu PPR z PPS niepodzielne rządy sprawowała Polska
Zjednoczona Partia Robotnicza, a jedyną siłą wytrwale
przeciwstawiającą się sowietyzacji państwa i narodu pozostał
Kościół katolicki, z którym władze podjęły bezwzględną walkę.
Powszechnie stosowano szykany administracyjne, utrudniano pracę
duszpasterską, naukę religii, obciążano Kościół dodatkowymi
opłatami, konfiskowano jego własność. Równolegle Urząd
Bezpieczeństwa podejmował próby kompromitowania Kościoła w
licznych oszczerczych kampaniach propagandowych. Szczególnie
eksponowanym zarzutem było oskarżenie duchownych o szpiegostwo
na rzecz Watykanu i państw imperialistycznych.
W latach 1952-53 przystąpiono do decydującego uderzenia. W
więzieniach znalazło się ok. tysiąca kapłanów, w 1952 r.
wygnano z Katowic biskupów: Stanisława Adamskiego, Herberta
Bednorza i Juliusza Bieńka, we wrześniu 1953 r. uwięziono
Prymasa Polski - kard. Stefana Wyszyńskiego, a po głośnym
procesie pokazowym skazano na 12 lat więzienia torturowanego w
śledztwie biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka. Jesienią 1952
r. celem ataku stała się Kuria Krakowska.
Historycy są zgodni, że proces Kurii Krakowskiej był dla
ówczesnych władz narzędziem propagandowym w walce z Kościołem.
Zdaniem Marka Lasoty z krakowskiego IPN, nie chodziło o
skazanie winnych, lecz o pokazanie społeczeństwu rzekomych
nadużyć duchowieństwa i rzekomej współpracy z obcymi
wywiadami: "Głównym oskarżonym miał być pośmiertnie kard. Adam
Sapieha, któremu próbowano zarzucać współpracę z rozmaitymi
wywiadami. I to w dokumentach planu śledztwa zostało jasno
sformułowane".
Aresztowanie 12 listopada 1952 r. ks. Józefa Lelity i
wymuszenie na nim w śledztwie wskazania współpracujących z nim
duchownych kurialistów otworzyło możliwość szybkiej akcji
przeciwko krakowskim biskupom i podległej im Kurii.
Niespodziewanie nadarzyła się najlepsza z okazji - możliwość
oskarżenia krakowskich hierarchów o działalność wywiadowczą.
Ks. Józef Lelito ps. "Szymon" był w czasie II wojny światowej
kapelanem Narodowej Organizacji Wojskowej. Po wojnie nawiązał z
nim kontakt Jan Szponder, w czasie okupacji żołnierz NOW, który
nie przerwał działalności konspiracyjnej. W 1949 r. Szponder
zbiegł do Niemiec Zachodnich, gdzie nawiązał kontakt z
emigracyjnym Stronnictwem Narodowym. Będąc za granicą, nawiązał
współpracę korespondencyjną ze swymi byłymi podwładnymi z NOW w
celu stworzenia sieci informatorów i rezydentów przekazujących
na Zachód informacje o tym, co dzieje się w kraju. Znaleźli się
wśród nich: ks. Józef Lelito oraz dwaj żołnierze NOW z Liszek -
Edward Chachlica ps. "Artur" i Michał Kowalik
ps. "Wołodyjowski". Urząd Bezpieczeństwa dzięki pracy agentury
poznał system tworzenia sieci informatorów w maju 1952 r.
Rozpoczęto intensywne rozpracowywanie osób współpracujących ze
Szponderem oraz działania operacyjne mające na celu
aresztowanie i postawienie inwigilowanych przed sądem.
Siatkę zorganizowaną przez Szpondera rozbito w okresie od
września do listopada 1952 r. We wrześniu aresztowano Edwarda
Chachlicę i przyrodnią siostrę Szpondera - Stefanię Rospond. 28
października ujęto Michała Kowalika, 12 listopada - ks. Józefa
Lelitę, wówczas wikariusza w Rabce-Zdroju, a kilka dni później
innego wikarego z Rabki - ks. Franciszka Szymonka.
Dziś trudno jeszcze przekonująco stwierdzić, czy akcja w
pomieszczeniach Kurii i aresztowanie abp. Eugeniusza Baziaka i
bp. Stanisława Rosponda oraz innych duchownych w Krakowie było
celem, czy też nieoczekiwanym skutkiem rozbicia siatki Jana
Szpondera. Nie ulega wątpliwości, że wskazanie przez ks. Lelitę
księży Wita Brzyckiego i Jana Pochopnia - notariuszy kurialnych
spowodowało natychmiastową akcję Urzędu Bezpieczeństwa na ul.
Franciszkańskiej 3. Bezpieka połączyła w jedną całość prawdziwe
zarzuty wobec osób współpracujących z emigracją z fikcyjnymi
wobec notariuszy Kurii. Ta fikcyjna łączność stanowiła
natomiast pretekst do wkroczenia na teren Pałacu Biskupiego i
przeprowadzenia w nim rewizji.



Rewizje w Pałacu Biskupim

W środę 17 listopada 1952 r. ok. dwudziestu funkcjonariuszy UB
weszło do Pałacu Biskupiego, udając się najpierw do abp.
Baziaka z powiadomieniem o planowanym aresztowaniu dwóch księży
i rewizji w biurach Kurii Metropolitalnej.
W pierwszym dniu rewizji zabrano dużą liczbę dokumentów
personalnych oraz sprawozdania z parafii archidiecezji
krakowskiej. Ks. Witowi Brzyckiemu zabrano niewielkie zapasy
lekarstw pochodzących z zagranicznych darów, żywności i środków
higieny oraz sukno przeznaczone na sutanny dla księży. Przełom
nastąpił 24 listopada. Ukrywający się od kilku dni i zatrzymany
23 listopada, a następnie złamany psychicznie sytuacją i
przesłuchaniami kanclerz Kurii - ks. Bolesław Przybyszewski
wskazał bezpiece znajdujące się w piwnicach Pałacu Biskupiego
pomieszczenia, w których ukryte były skrzynie z pamiątkami
rodzinnymi arystokracji i ziemian. Zawartość skrzyń - dzieła
sztuki, dokumenty, fotografie, odzież, biżuteria, zabytkowe
militaria - stanowiła depozyt złożony jeszcze na ręce kard.
Sapiehy. Dzięki temu wartościowe dzieła sztuki i bezcenne
pamiątki przetrwały lata wojny i pierwsze lata powojenne.
W czasie rewizji zabrana została jednak rzecz najcenniejsza. W
1943 r. za zgodą i na polecenie abp. Adama Sapiehy w odkrywaniu
grobów w lesie katyńskim uczestniczyła jego delegacja.
Znalezione tam dokumenty, rzeczy osobiste, korespondencja
stanowiły niezbity dowód, że zbrodnię popełniło sowieckie NKWD.
Znaleziska te przekazano księciu Sapiesze. Odnalezienie i
zabranie teczek zawierających dokumentację katyńską było
najważniejszym efektem akcji bezpieki w Kurii Krakowskiej.
Dokumentacja katyńska zwrócona została krakowskiemu
arcybiskupstwu dopiero w 1990 r. Do dziś nie udało się
przekonująco odpowiedzieć na pytanie, dlaczego władze
komunistyczne nie odważyły się zniszczyć tak kompromitującego
dla nich znaleziska.
Nie ulega jednak wątpliwości, iż podczas procesu księży:
Lelity, Pochopnia, Brzyckiego, Szymonka oraz innych osób
świeckich ani słowem nie wspomniano o pamiątkach z Katynia.
Funkcjonariusze bezpieki, idąc za wskazaniami ks.
Przybyszewskiego, wykopali w kurialnej piwnicy skrzynkę
zawierającą złoto i waluty. Już sam fakt ich posiadania i
ukrywania był zagrożony na mocy ustawy wydanej w 1950 r. nawet
karą śmierci.
Łup bezpieki szczegółowo przedstawiał się następująco: 35 849
dolarów USA, 415 złotych dukatów austriackich, kilkanaście
złotych monet francuskich, angielskich, rosyjskich, niemieckich
i innych. Różnorodność kwot jest, oczywiście, wynikiem
pochodzenia pieniędzy. Były one bowiem rezultatem zabiegów
księcia metropolity Adama Sapiehy w czasie wojny, to dzięki
wsparciu finansowemu ze świata mógł on skutecznie nieść pomoc
wszystkim potrzebującym w okupowanym kraju. To wsparcie nie
ustawało także w latach powojennych. Z chwilą, gdy władze PRL
wydały ustawę zabraniającą posiadania obcych walut, roztropność
Księdza Kardynała kazała ukryć te środki, tak by mogły dalej
być pomocą dla potrzebujących. Nie zmienia to faktu, że
szczególny propagandowy rozgłos nadano właśnie temu znalezisku.
Podkreślano rzekome wielkie bogactwa krakowskiego biskupstwa
ukrywane w niecnych celach przed resztą duchowieństwa, a przede

Sensacjyjny email Rywina do Millera

[Gość: bulk]

Data: Piątek, 28 Lutego 2003 09:31
OD: adrian malczewski [e-mail]
DO: [e-mail]
DW: [e-mail]

Witaj Leszku.
Mazel taf, tu pisze ja - Lew z pewnego anonimowego konto
imejlowe. Piszę do ciebie jak do przyjaciela, ale z pretensją -
nie tak jest jak to obiecywałeś miesiąc temu, że za miesiąc
sprawy już nie będzie (wiesz, tej, że miałem wziąć od rabe
Miśnika 17,5 mln koszernych dolarków, zielonych jak nadzieja na
lepsze jutro dla ciebie, Jakubowskiej, rabina Boba
Kwiatkowskiego, rabina Lejcmana Nicholski).
A tu masz babo placek - do komisji mnie wzywają, do prokuratury
i pokazują w telewizji jak jakiegoś złodzieja, a ja przecież
uczciwie dla ciebie poszedłem do rabe Miśnik.
Proszę ale jednocześnie nalegam, żeby było dalej jak w gminie,
cichu, spokojnie pieniądz idzie na nasze kieszeni koszerny.
Najgorsze jest to, że nawet kurwa mnie do Paryża nie puścili,
gdzie bym został z pół roku jak obiecywałeś, a tu gówno, dupa,
huj.
Niedobrze jest, że mnie szargają i upokarzająco muszę w
odpowiedzi na pytanie odmawiam udzielenia odpowiedzi, a miało
być tak ładnie jak na rybach obiecywałeś na Mazurach.
Pamiętaj żyd żydowi zgotował ten los, ty zaś mnie ratuj.
Aha bilingi z komury już wzieli, więc zadzwoń do mnie od czasu
do czasu.
Mazel Taf!
Lewe Ryfkin

[Gość: leo]

Niedługo zabraknie posłów do roszady w komisji �ledczej.Co niektórzy sami uciekajš, inni bardzo się do niej garnš.Tylko pytanie?, co dalej z Rywinem?, jak on jeszcze długo to wszystko wytrzyma.

[Gość: J.N.]

Blogoslawieni cisi..


Jaka jest roznica miedzy slowem wziatki a slowem datki? Slowo
wziatki oznacza lapowki, natomiast slowo datki oznacza prezenty.
Ale tez jest i glebsza roznica. W 1984 roku w ramach
Duszpasterstwa Studentow ja i grupa kolegow zaprosilismy na pol-
tajne wyklady wowczas doktora pana Adolfa Jozwenke, ktory mowil
o roznicach w podejsciu do prawa w Polsce miedzywojennej w
ramach roznic postaw mieszkancow poszczegolnych porozbiorowych
obszarow. W zaborze rosyjskim podjescie do prawa bylo dosyc..
liberalne. Tadycja tego podejscia siegala stosunkow wyrobionych
przez urzednikow i sedziow carskich. Jesli wiec powiedzmy
sedzia carski otrzymal powiedzmy materialne wynagrodzenie za
wyrok i okazalo sie ze dawca dal mu to jako prezent, czyli
otrzymal datek, wowczas kosekwencji taki sedzia nie ponosil.
Inna sytuacja zachodzila o ile takiemu sedziemu udowodniono ze
wzial lapowke czyli wziatek. Konsekwencje wowczas mogly byc
srogie, o ile oczywiscie ktos zostal zlapany, a sedziemu
udowdniono ze wzial ponad to co wszsycy powszechnie uwazali za
obowiazujaca norme wysokosci prezentu. My wowczs mlodzi ludzie
zadalismy pytania, no a jak rozroznic jedno od drugiego, jak
prawo rozroznialo te przypadki? Wedlug doktora Jozwenki takich
przpadkow spraw kiedy komus udowodniono tzw. wziatki bylo bardzo
malo i jeszcze mniej bylo osob ukaranych. Np. w Rosji
dziewietnastowiecznej oficjalna stawka bylo ze jesli ktos mial
sprawe o ziemie, a te sprawy w sadach byly najbardziej
popularne, to trzeba bylo dac sedziemu, ktory sprawe rozpatrywal
rownowartosc polowy wartosci sprawy spornej. Jesli sie takiej
kwoty nie dalo, a lapowke dala strona przeciwna wowczas sprawe
sie przegrywalo. Mozna oczywiscie bylo isc do sadu i probowac
udawodnic ze druga strona dala wiecej niz to co powszechnie bylo
akceptowane jako prezent, czyli ze dala lapowke, czyli wziatke,
ale bylo to trudne.
W 1984 roku jako mlodzi studenci zastanwialismy sie dlaczego w
owczesnej Polsce jest tak zle, a powiedzmy w krajach zachodu,
demokracja kwitnie dobrobytem. Lekcje dr. Adolfa Jozwenki,
dzisiaj dyrektora Ossolineum byly jednym z aspektow tych
rozwazan.
Trzy lata temu odwiedzilem swego starego kolege, ktory pracowal
jako czlwiek od zdobywania i podpisywania kontraktow dla jednej
z duzych polskich firm budowlanych. I znowu naiwny zapytalem sie
go, a bylo to rok po zdobyciu wladzy przez koalicje AWS-Unia
Wolnosci o trudnmosci przy zdobywaniu kontraktow.
Odpowiedzial: “No teraz to jest zupelny balagan. Jedni biora
lapowki, drudzy nie biora, trzeci biora lapowki ekstrawganckie,
ceny wzite z sufitu, czwarci nie biora lapowek wogole i sprawa
wygrania przetargu jest loteria, piaci biora lapowki i sprawy
nie zalatwiaja, albo biora wiedzac ze prace opuszcza, a osoba
ktora przychodzi na ich miejsce nie czuje sie obowiazku sprawy
prowadzic. Za koalicji SLD-PSL byl porzadek. Lapowki brali
mniej wiecej wszyscy, ceny lapowek byly mniej wiecej stale. Malo
bylo ekstremum polegajacym na tym ze ktos nie wzial lapowki,
albo ktos wzial lapowke za duza. Jak juz ktos wzial lapowke to
wiadomo bylo ze sprawa byla prowadzona do konca.
Z moim kolega spotkalem sie znowu dokladnie rok temu. Ponownie
weszlismy na sprawe zalatwiania kontraktow, poniewaz bylo to
swiezo po tym jak prezydent Kwasniewski oswiadczyl ze uniewinni
pierwszego ktory doniesie mu o aferze lapowkarskiej, to znaczy
ze przyzna sie do tego ze dawal lub bral lapowki. No i co
sadzisz o wypowiedzi prezydenta Kwasniewskiego? “Nic nie sadze.
Dopoki prawo jednakowo karze dajacego lapowki na rowni z
bioracym, tak dlugo takie prawo bedzie nieskuteczne. Prezydent
szuka taniej popularnosci i tyle. W miare jak koalicja AWS-Unia
Wolnosci traci popularnosc jej wybrancy boja sie ze wkrotce
utraca prace i latwiej jest z nimi cos zalatwic.” Dal mi tutaj
ciekawy przyklad postepowania prezydenta miasta, ktore jest
osrodkime akademickim, w tym i znanego uniwersytetu z duzym
wydzialem prawa (ale o tym kiedy indziej). “Wiesz co,
najbardziej lubie ludzi uczciwych! Ale takich nie ma! Nawet ja
nie jestem uczciwy!”
Na te slowa przypomnialem sobie wowczas jeden z odcinkow Cezara
Klaudiusza. W odcinku tym byla taka mniej wiecej scena, jeden z
kolejnych cezarow mowi do swych urzednikow, ktorych wyslal
wczesniej na tereny polwyspu iberyjskeigo celem zbierania
podatkow: Wyslalem was zebyscie owieczki ostrzygli, a wy zescie
je ogolili”. Chodzilo mu o to ze skutkiem nadgorliwosci
zbierajacyhc podatki byl bunt i powstanie podbitych plemion
przeciwko panowaniu Rzymian.
Minister sprawiedliwosci Lech Kaczynski byl moim zdaniem
pierwszym ministrem sprawiedliwosci w historii
postkomunistycznej Polski ktory powaznie podszedl do
wyznaczonych mu konstytucyjnie obowiazkow. Od tygodnia juz
ministrem nie jest. Zgadzam sie co do tego ze w swoim liscie do
premiera Buzka, nie dal szansy temu ostatniemu zeby go nie
zwolnil z funkcji ministra. W skrocie, Lech Kaczynski zarzucil
premierowi nieprzestrzeganie prawa, poprzez wynoszenie UOP ponad
prawo. Tym niemniej ciekawa jest reakcja glownych mass mediow
(takich jak np. Gazeta Wyborcza) w Polsce na zwolnienie ministra
Lecha Kaczynskiego. Naglasniaja one sprawe konfliktu miedzy
Lechem Kaczynskim a mnistrem Palubickim szefem UOP’u, klotliwosc
Kaczynskich i malo, lub nic mowia o tym ze Kaczynski narazil sie
bardzo wielu wplywowym osobom i grupom. Wystarczy tylko podac
sprawe swiatlowodu wzdluz rurociagu jamalskiego ktora dotknela
jednego z najbogatrzych ludzi w Polsce - Gudzowatego, ministra
MON Szeremietiewa, gangow pruszkowskich itd, przeciekom
informacji z Urzedu Ochrony Panstwa do osob podejrznych przez
prokuraturte o przestepstwa, sprawom przeciwko szeregu
prezydenom miast ktorzy przyznali sobie wygorowane wynagrodzenia.
W moim odczuciu jest powszechna solidarnosc tych osob tak z
prawicy jak i lewicy ktorzy lamali prawo przeciwko ministrowi
Kaczynskiemu. Poniewaz sa to osoby wplywowe, czesto wlasciciele
olbrzymich firm to maja wplyw na prase i telewizje. Te ostatnie
jak wiemy zyja reklam. Kolo sie wiec zamyka. Kaczynscy
pozostawieni sa samym sobie i opinia publiczna czyli szarzy
wyborcy takze pozostawieni sa samym sobie.
Jak juz pisalem w poprzednich wydaniach Nowego Kuriera w
uczestniczylem w spotkaniu z Jaroslawem Kaczynskim na dwa
miesiace przed ostatnimi wyborami do sejmu. To co mnie uderzylo
to to ze jakby nie zdawal on sobie sprawy ze swej i swego brata
popularnosci w opinii publicznej. W jednej ze swych odpowiedzi
liczyl on wrecz na to iz jego i jego brata partia Prawo i
Sprawiedliwosc zdobedzie znaczenie w sejmie dopiero w nastepnych
wyborach za cztery lata.
W pare tygodni po spotkaniu, ale jeszcze przed zwolnieniem jego
brata ze stanowiska ministra, partia Prawo i Sprawiedliwosc w
niektorych sadazach zdobywala najwieksze procentowe poparcie
wsrod potencjalnych wyborcow na prawicy.
Na winiecie internetowej Gazety Wyborczej mozna przeczytac
komentarz ze poparcie opinii publicznej dla Kaczynskich jest
bardzo himeryczne. Dzis poparcie jest, jutro go nie ma.
Zastanawiam sie wobec tego jaka jest jakosc intelektualna i
psychologiczna polskiego wyborcy. Czy juz bez informacji o
dokonanianch i programie bylego mnistra sprawiedliwosci Lecha
Kaczynskiego w prasie, radiu i telewizji, poprze on jego program
poprawy praworzadnosci w Polsce? Zacisnijmy kciuki i cierpliwie
pokibicujmy Kaczynskim jeszcze tylko do ...... W koncu ani
Cezar, ani ani jego urzednicy ktorych wyslal do zbieranie
podatkow z podbitych plemion polwyspu iberysjkiego takze nie
liczyli na bunt tych ostatnich.
Janusz Niemczyk.
Toronto, Wrzesien, 2001

[Gość: Łysy]

Czy Leszek Paduszyński studiował we wrocławskiej AM? (lata 80-te?)

[Gość: zbych]

choroba begera nadaje sie do wyrzucania makaronu z ???????

[Gość: ???????]

???????

[Gość: Jolanta Firląg]

Nadzieja na wyjaśnienie sprawy maleje, po takich nominacjach,
ciągle jednak wierzę, że przynajmniej zmieni się podejście
Polaków do korupcji. Tacy ludzie jak L. Rywin zdemoralizowani
pieniędzmi, nauczyli się załatwiać w ten sposób swoje sprawy.
Całym sercem jestem za A. Michnikiem, wierzę, że dla naszego
wspólnego dobra sprawa chociaż trochę poprawi klimat wokól
korupcji. Wierzę w uczciwość ludzi z Gazety Wyborczej, a pan A.
Michnik jest moim kandydatem na prezydenta.

[Gość: ZA]

Gość portalu: Jolanta Firląg napisał(a):

> Nadzieja na wyjaśnienie sprawy maleje, po takich nominacjach,
> ciągle jednak wierzę, że przynajmniej zmieni się podejście
> Polaków do korupcji. Tacy ludzie jak L. Rywin zdemoralizowani
> pieniędzmi, nauczyli się załatwiać w ten sposób swoje sprawy.
> Całym sercem jestem za A. Michnikiem, wierzę, że dla naszego
> wspólnego dobra sprawa chociaż trochę poprawi klimat wokól
> korupcji. Wierzę w uczciwość ludzi z Gazety Wyborczej, a pan A.
> Michnik jest moim kandydatem na prezydenta.

Z tym prezydentem tobym sie może chwilę zastanowił, ale co wiary w intencje
Adasia i jego przyjaciół, to jak najbardziej. Oczywiście nie uważam, że
wszystko im wyszło, ale to jedno z najzdrowszych środowisk biznesoywch i
dziennikarskich w tym kraju.

ZUPA Z POKRZYWY

[Gość: babariba]

ZUPA Z POKRZYWY
Po jednej garści młodej pokrzywy, szpinaku, szczawiu, wiązka kopru i
pietruszki, l cebula, 4 dkg masła, l ltr rosołu, 2 dkg mąki, 1/4 ltr. śmietany,
para kiełbasek. Dodatek do zupy: jaja w koszulkach,
Zebrać młodą pokrzywkę, stara jest twarda i włóknista, przebrać wraz ze
szczawiem i szpinakiem, pozrywać ogonki, opłókać czysto i posiekać. Do rondla
włożyć masło i usiekaną cebulę, gdy zmięknie cebula, dodać zieleninę, koper i
pietruszkę i dusić pod pokrywą, podlewając rosołem. Po 1/2 godzinie przetrzeć
przez sito, rozprowadzić rosołem, osolić i zaprawić śmietaną, rozbitą z mąką.
Włożyć pokrajane kiełbaski i natychmiast zestawić z ognia. Do wazy włożyć jaja,
które wyrównać kółkiem blaszanem, używanem do pierożków.