dzieci i jezyki obce a jezyk polski....

[reginan120]

jesli sie powtorze to sorki... tak czytam tu posty i zastanowila mnie jedna rzecz. ba, cisnienie mi sie podnioslo jak przeczytalam ze jakas mama cieszy sie ze jej dzieci po polsku malo rozumieja... ja absolutnie nie chce nikogo obrazac, chcialabym jednak zapytac jak to jest z wami? ja jestem w zwiazku z obcokrajowcem, a i malo znam polakow tu w londynie ale za wszelka cene chce zeby dziecko znalo jak najlepiej 'moj' jezyk i takie slowa, obojetnie w jakim kontekscie chyba nie przeszlyby mi przez gardlo... mam nadzieje ze sie podzielicie swoimi uwagami pozdrawiam

[aniek133]

Poki co, nie mam dzieci, ale zgadzam sie z Toba: nie wyobrazam sobie, zeby moje
dzieci nie mowily po polsku. Nie jestem pewna, czy gdybym miala miec dziecko to
nie wrocilabym do Polski.... Wlasnie po to , zeby wychowac dziecko w polskiej
tradycji, kulturze itp.
Chcialabym, zeby moje dziecko przede wszystkim czulo sie Polakiem, ale ja chyba
jestem jakas nawiedzona, bo chyba nawet nie podejrzewalabym sie o taki
patriotyzm. Sama nie wiem, co tu myslec :)

Ale z drugiej strony, kazdy ma prawo wychowac dziecko, jak uwaza za stosowne i
skoro matka nie chce, by dziecko znalo swoj ojczysty jezyk to jej sprawa. Inna
kwestia jest, czy to dziecko bedzie kiedys szczesliwe z tego powodu, ze nie
potrafi powiedziec poprawnego zdania w jezyku ojczystym swojej matki.....

[reginan120]

oczywiscie ze kazdy ma prawo do wychowania dziecka wedlug wlasnych zasad. nie mozna tego podwazyc... staram sie tylko zrozumiec takie podejscie i nie potrafie, nie znajduje zadnych 'za', a razi mnie bardzo, ostatnio tez poznalam jedna mame w londynie, i musze przyznac - nie krylam oburzenia po jej wypowiedzi,ze: 'a na cholere jej dzieciom polski'... wiem ze takich osob duzo w londynie, dlatego chcialabym nawiazac konwersacje, niech mi wytlumacza...

[agazat]

Ja chce, aby moja corka mowila po polsku. Postaram sie, aby tak bylo. Glownie
ze wzgledu na moich rodzicow - jakos sie musi dogadac z dziadkami i wszystkimi
polskimi kuzynami. A poza tym mam wrazenie, ze to da jej tez lepszy start w
zyciu, dzieci dwujezyczne latwiej sie ucza innych jezykow. Wiem, ze nauczenie
jej polskiego bedzie trudne, bo jestem w jej otoczeniu jedyna osoba mowiaca po
polsku, ale mam nadzieje, ze wystarczy mi determinacji, aby ladnie mowila. Moim
punktem honoru jest tez dobre wyrazanie sie w ojczystym jezyku. Nie znosze
ludzi, ktorzy pobeda troche zagranica i "zapominaja" jak sie po polsku mowi.
Lapie sie na tym, ze brakuje mi slowek lub ze jest mi latwiej wyrazic cos po
angielsku, ale bardzo mnie to denerwuje i pracuje nad swoim polskim.

[aniek133]

Nasuwaja mi sie nastepujace wyjasnienia sytuacji, w ktorej dziecko nie mowi po
polsku: albo matka jest zbyt leniwa, zeby sie tym zajmowac i wpajac dziecku
ojczysty jezyk, albo tak bardzo nienawidzi Polski, a byc moze i swojej rodziny,
ze nie zyczy sobie w przyszlosci kontaktow pomiedzy dzieckiem, a jego
korzeniami. Brutalne, ale kto wie....? Czekamy na wypowiedzi zainteresowanych.

Aga, to chyba prawda, ze dziecko dwujezyczne ma zdolnosc do nauki jezykow
obcych, czego przykladem jest nasza forumowa Natalia :)

[violus73]

albo matka jest zbyt leniwa, zeby sie tym zajmowac i wpajac dziecku
> ojczysty jezyk, albo tak bardzo nienawidzi Polski, a byc moze i swojej
rodziny,
>
> ze nie zyczy sobie w przyszlosci kontaktow pomiedzy dzieckiem, a jego
> korzeniami. Brutalne, ale kto wie....? Czekamy na wypowiedzi
zainteresowanych
Moze ja dorzuce cos w tej kwestii:)
Ja jestem w troche innej sytuacji, bo i ja i moj maz jestemy Polakami i u nas
w domu mowi sie tylko po polsku, ale...
ja kiedys myslalam tak jak ty, jak przyjechalam tutaj poznalam kobiete, teraz
to dobra moja znajoma, ma ona 2 corki i mowia one dosc slabo po polsku, tzn
starsza troche lepiej, mlodsza o wiele gorzej i tez sobie pomyslalam, o matko
ja nie chce zeby moje dzieci nie umialy mowic po polsku. Jestem tutaj kilka
lat, mam dwojke dzieci i mimo, ze mowia one po polsku bardzo dobrze, to wiem
jakie to sie staje ciezkie im dluzej tu jestemy. Moje dzieci urodzily sie
tutaj, wiec ciagle otoczone jezykiem angielskim, teraz bedac w szkole
wiekszosc czasu, tez ciagle slysza angielski, oczywiscie koledzy i przyjaciele
tez angielscy, wiec takim dzieciom naprawde jest o wiele latwiej mowic w jez.
angielskim niz polskim. Wiec teraz juz nie krytykuje nikogo, i zdaje sobie
sprawe ze o wiele ciezej musi byc osobom ktore sa w zwiazku z obcokrajowcem.
My sie staramy, zeby nasze dzieci mowily dobrze po polsku i na razie nam sie
udaje, aczkolwiek starszy wtraca sporo angielskich zwrotow, staramy sie go
poprawiac, ale wiadomo ze czasem to umyka i czlowiek sam sie lapie na tym, ze
mowi do nich po ang. i nie dlatego, ze jestem leniwa, tylko czasem czlowiek
znajdzie sie w takiej sytuacji. I podkresle, ze ja wciaz kocham Polske i
tesknie za rodzina i znajomymi i napewno chce, aby moje dzieci dogadaly sie z
babciami, kuzynami itd...

[izabelski]

zgadzam sie z Violus - rozne powody sa tego iz dzieci nie mowia po polsku
brak czasu, lenistwo, problemy w malzenstwie i mnostwo innych

na pewno przelomowym jest wiek 5-6 lat, gdy tworzy sie i buduje poczucie
odrebnosci dziecka
jesli sie przegapi ten wiek, to potem bedzie bardo ale to bardzo to zmienic i
przewartosciowac

[eballieu]

To nie z lenistwa niektore dzieci nie mowia w jezyku rodzicow. Tak sie po
prostu czasami dzieje.
Znam pare niderlandzka, ktorych dziecko urodzilo sie w Rumunii. Tam poszlo do
miedzynarodowego zlobka(angielski), pozniej mieszkali w Polsce - miedzynarodowa
szkola - angielski, w konsekwencji czego ich najmlodsze dziecko nie pisze i
bardzo malo mowi po flamandzku, bo ten "dialekt" niderlandzkiego jest uzywany w
ich rodzinie. A konkretnie flamandzki z zachodniej czesci Fladrii. Dzis rodzina
mieszka we Francji. Ich dzieci mowia i pisza po ang. i fr, mowia po flamandzku,
pisac nie potrafia.
Moj maz mowi do dziecka po flamandzku, tylko dlatego ze ja mu o tym
przypominam. Bo w domu uzywamy francuskiego, on w pracy angielskiego 9czasem
niemieckiego i fr. - zalezy od sytuacji). Jego przywiazanie do jezyka
ojczystego - wedlug niego dziecko ma znac angielski, bo bedzie chodzilo do
miedyznarodwej szkoly. I ma ten jezyk znac na wejsciu do szkoly, bo nie chce
zeby czulo sie inaczej, obco dlatego ze nie zna jezyka ktorym posluguja sie
inni.
Ale jesli zlozy sie tak, ze bedziemy zyc np. w Italii, to wtedy polozymy nacisk
na wloski i bedziemy robic wszystko w tym kierunku zeby wloski stal sie
jezykiem, ktory z latwoscia bedzie przez nas uzywany.
A ze ktos nie zna jezyka jakim posluguje lub poslugiwal sie jego rodzic - to
jest wybor, moze zna inne jezyki? ktore w zyciu beda wazniejsze niz polski?
Gdyby nasze dziecko mialo uczyc sie flamandzkiego - owszem kiedy mozna maz do
niego mowi po flamandzku, ale jego kuzynki i kuzyni mieszkaja w roznych
regionach flandrii i posluguja sie innymi dialektami flamandzkiego, oj bedzie
zamieszanie. Ale zamieszania nie bedzie, jesli nasze dziecko bedzie znalo
angielski:) i francuski.

[eballieu]

Sumujac - stawialabym na jezyk otoczenie w jakim sie zyje.
Zbyt dobrze pamietam to uczucie zepchniecia i wielki kompleks jako dziecko,
kiedy slowa nie umialam powiedziec po niemiecku. Ale po dwoch latach lekcji,
juz jakos szlo w piaskownicy i loda i frytki moglam kupic. Ale czulam sie
odepchnieta jako dziecko na wakacjach w Niemczech bo bylam inna. Gdybym pewnie
trafila tam do szkoly bez znajomosci jezyka - oj nie wiem co by sie dzialo,
latwo by mi nie bylo.
A pozniej na studiach zbyt duzo naczytalam sie o problemach tozsamosci dzieci
ludzi, ktorzy wyemigrowali.

[aniek133]

Moze to zabrzmi dziwnie, ale wydaje mi sie, ze co innego jak dziecko nie zna
jezyka rodzimego ojca, a co innego matki. Matka to matka. Amen :)

Wspoczuje temu dziecku pary niderlandziej, bo on juz pewnie nigdy nie bedzie
umialo okreslic swojego pochodzenia i swojej przynaleznosci.

Ja sobie tego nie potrafie wyobrazic. Ciekawe, jakbym sie czula, gdyby kiedys
ktos mi powiedzial: "Jak to? Twoi rodzice sa Polakami, a Ty nie potrafisz mowic
w tym jezyku???". Chyba byloby mi bardzo przykro.....

[izabelski]

nie ewidze przykrosci w slowach i zachowaniu Polakow tu urodzonych a nie
mowiacych po polsku
natomiast widze dume tych ktorzy potrafia

[agazat]

Bo i jest z czego byc dumnym, w koncu to nielatwe. Ja bede bardzo dumna i z
siebie, i z Zosi, jesli ona bedzie mowic po polsku. Jesli mi sie nie uda,
trudno, ale wloze w to tyle wysilku, ile tylko bede mogla.

[basiak6]

Osobiscie uwazam ze jest w zyciu wiele wazniejszych rzeczy, dla mnie
najwazniejsze jest ze moje dziecko jest zdrowe i szczesliwe.
W naszej sytuacji, gdzie ja jestem tutaj juz tyle lat, sytuacja nie jest taka
prosta, poza dwoma kolezankami z Polski ktore nie mieszkaja blisko, moje
najblizsze towarzystwo jest wylacznie angielskie, moj synek, 2.5 latek, od 6 mca
zycia chodzi do przedszkola, angielski jest jego najwazniejszym jezykiem w tej
chwili i tylko po angielsku mowi. Polski rozumie ale nie mowi nic.
Nie bede rozpaczac jesli sie nie nauczy. Bede uwazala ze to szkoda ze sie nie
udalo, bo sama jestem od dziecka dwujezyczna (polski i niemiecki), ale nie
bedzie to mialo nic wspolnego z patriotyzmem, a raczej z tym ze nie nabyl tej
dodatkowej umiejetnosci. Ja z mezem zrobimy ile mozemy, na razie efektow brak,
ale tez niewiele czasu w tygodniu tak naprawde maly jest wystawiony na polski.

Ale bez przesady, wiecej tolerancji i zrozumienia, nie oceniajcie pochopnie
innych bo nie wiecie jakie maja sytuacje.

[eballieu]

Ja nie wiem czy biedne sa dzieci, ktore nie znaja jezyka jedego z rodzicow.
Wiem jednak jak czuja sie dzieci, ktore nie rozumieja nic wchodzac w srodowisko
np. zabaw, przedszkola. Tzn. wiem jak ja sie czulam. I wiem ze we mnie
powstawala blokada i chyba balabym sie ze np. w przypadku moich dzieci ta
blokada zaowocuje problemami np. gorszym startem od samego poczatku.
jesli zdecydowalibysmy zyc sie tu, w Wielkiej Brytanii, to jestem pewna, ze
automatycznie robilibysmy tak, zeby dzieci jak najszybciej i jak najwiecej
obcowaly z angielskim.
W naszym przypadku po prostu moglibysmy tylko namieszac: maz Belg -
dwujezyczny, z przewazajacym flamandzkim z Flandrii zachodniej, a ja Polka,
miedzy soba rozmawiajacy po francusku..........
He, i co wychowywac dzieci w zamknietej enklawie i miec efekt chicagowskiego
Jackowa, gdzie ludzie zyja latami i nie znaja angielskiego?
Trudne to wszystko.
Mama moja zawsze mi mowie, bedzie milo jesli cos po polsku beda znac, a jak nie
to Gombrowicza, Milosza, Szymborska kupie i podaruje po angielsku, to co
wartosciowe beda mieli okazje poznac:)

[aniek133]

Chcialabym jeszcze dodac, ze wlasnie szkoda mi tez tych dziadkow, ze nie beda
mogli sie porozumiec z wnukami.... Szczegolnie, ze Polacy sa przeciez tacy
rodzinni.... Bo na pewno nie chodzi o stojacych na polce Milosza i Szymborska.
Nie znajac kultury, bardzo trudno jest zrozumiec poezje. I to taka poezje.....

Uwazam, ze uczac dzieci drugiego jezyka, moze w pewnym okresie jest jakis
moment, ze dziecko miesza jezyki, ale pozniej z tego wyrasta. Nie znam zadnej
dwujezycznej osoby, ktora nieswiadomie "miesza" jezyki, wiec chyba o to nie
powinnismy sie martwic :)

[izabelski]

obaawa o mieszanie jezykow wz mojego doswiadczenia wynika z tego iz uwaza sie
powszechnie, ze uczenie sie drugiego czy kolejnego jezyka jest skomplikowanym
procesem - oczywiscie dziecko nie robi to w sposob taki jak my - nie zna i nie
potrzebuje regul gramatycznych
ono uczy sie przez kojarzenie i powtarzanie a nauczyciel (rodzic czy niania)
poprawia bledy w mowie czy pismie na biezaco

niedawno czytalam , ze ostatnie wyniki badan dzieci wielojezycznych wykazaly,
iz maja one naw nadzwyczajny sposob wyksztalcony multitasking - bo musza sie
przelaczac z jednego jezyka na drugi :-)
ich mozg nabiera dodatkowych umiejetnosci, ktore nie sa wyksztalcaja sie u
dzieci jednojezycznych

[reginan120]

ja przepraszam jesli swoim postem kogos uraze, ale wciaz te posty do mnie nie przemawiaja. sluchajcie - my z kochanym rozmawiamy po angielsku, ale jego pierwszorzedne jezyki to grecki, wloski i albanski. w pracy uzywa tylko wloskiego, z pochodzenia jest grekiem. mimo tego ze pracuje ciagle i ja nie mam pojecia o greckim, on do malej TYLKO w tym jezyku mowi. ja natomiast, ucze ja polskiego. I nie wyobrazam sobie, zeby ktores z nas popuscilo. malutka kochamy ponad wszystko, jest jeszcze mala itd ale zadne z nas nie wyobraza sobie jej bez naszego ojczystego jezyka...(babcie dziadki itd) moze czekaja nas i ciezkie chwile, ale wiem ze zrobimy wszystko zeby ja tych jezykow nauczyc...
Mamy! please, nie odpuszczajcie tak latwo....
i prosze nie tlumaczcie sie tym ze ten polski w waszym codziennym zyciu zanika bo to od was zalezy...

[izabelski]

kciuki trzymam za was
ja tez nie popuszczam - co robi ze mnie matke hetere
bo moich po prostu zmuszam do mowienia po polsku
dzieki temu w polskim towarzystwie mowia po polsku, bawia sie ze swoimi
kuzynami, mala czyta troche po polsku, ogladaja polskie bajki, szykuje je na
przyszle wyjazdy na kolonie do Polski albo obozy harcerskie tamze

[gosiash]

to ja też się narażę ;) Też uważam, że jak mama jest Polką to powinno jej
zależeć, żeby dziecko znało j. polski. Wydaje mi się, że myślą przewodnią wątku
było, nie to czy dzieci mówią po Polsku (bo z tym różnie może być, nie da się
przewidzieć, jak się życie potoczy i jak się dziecko zachowa), tylko fakt że
niektóre mamy Polki twierdzą, że nie będą swoich dzieci po Polsku uczyły, bo po
co im to. No to ja uważam, że jak ktoś tak twierdzi, to głupota uszami mu
wychodzi. Nawet jak ktoś twierdzi, że do Polski już nigdy nie wróci, to:
1. Udowodniono, że nauka drugiego języka wpływa korzystnie na inteligencję
2. MOże dziecko, jak dorośnie będzie miało chęć do Polski wrócić, choćby z
wizytą. Ja znam kilku Polaków wychowanych w Anglii, którzy powrócili do POlski
w latach 90-tych i baaaaardzo dobrze na tym wyszli. W Anglii na pewno by im się
tak nie powodziło. (A po Polsku mówią/mówili z akcentem, ale mówili!)
3. Nigdy nie mów nigdy, dzisiaj mogę się do Australii wynieść i spalić
wszystkie bilety powrotne, a za chwilę, życie może mi spłatać psikusa i
pędziorem do Polski powrócę. I co, jak się dziecko wtedy będzie czuło? (To do
dziewczyn, które pisały, że wiedzą jak to jest bo wyjechały za granicę jako
dziecko, nie znając języka i cięzko im było, pamiętajmy o migracji w drugą
stronę, czyli do Polski)

Generalnie człowiek, jak tylko ma taką możliwość to powinien się uczyć
wszystkiego, co dobre. Więc dlaczego my mamy chcemy pozbawiać nasze dzieci
dodatkowej umiejętności? Przypominam, tematem była niechęć mam do nauki dzieci
Polskiego, a nie ich umiejętności pedagogiczne.

[izabelski]

jak to zwykle w necie - dyskucja schodzi czasami na manowce
mysle, ze kazda mama, ktora dala rade nauczyc mowic swoje dzieci po polsku jest
z tego dumna
wymaga to konsekwencjii, uporu, przelamywania barier i konwenansow
rodzina meza musiala sie przyzwyczajic, ze ja do dzieci w ich towarzystwie
miowie po posku...

ale tez mailam falstart - jak moja 8 latka zaczela mowic to ja vzaczelam
mieszac jezyki
niestety na moja niekorzysc - dziecko wybralo angielski jako swoj pierwszy jezyk
dopiero 6 tygodniowy pobyt ze mna w Polsce (zanim podjelam prace) przelamal te
bariere
po prostu przestalam mowic wtedy do niej po angielsku
mala zapomniala nagielski, po powrocie uczyla sie go szybciutko z tata ale ajk
byla ze mna to polski byl w 100% naszym jezykiem codziennym
tato, tez sie wtedy przyzwyczail, ze mowie po polsku do dzieci
niestety czasami sie zapominam i mowie do nic hpo angielsku
co owocuje zapominaniem jezyka

za to jedziemy na wakacje i beda znowu z duma uzywali polskiego wsrod rodziny i
znajomych

kazda rodzina jest inna, kazda moa swoje nawyki i zwyczaje, dlatego tez
wzbronilabym sie przed kategorycznymi komenatarzami a chetnie podziele sie
swoja wiedza i doswiadczeniem

[jofin]

Widze, ze wiekszosc radykalnych pogladow glosza mamy bardzo malych dzieci i te
z Was, ktore dzieci jeszcze nie maja. NO coz, zycie i rzeczywistosc czasem
modyfikuje nasze poglady.
MOje dzieci jeszcze w ubieglym roku mowily trzema jezykami. Chodzily do
przedszkola i szkoly miedzynarodowej i jakos, nawet dobrze, sobie radzily. Gdy
przyjechalismy do Anglii, pomimo tego, ze znaly angielski, z uwagi na fakt, ze
system edukacji tutaj troche sie rozni od tego, jaki mialy wczesniej, musialy
nadrobic sporo zaleglosci. I trzeba bylo im w tych zaleglosciach pomoc i to w
j. angielskim. Nie bede dodawac, ze odbilo sie to na ich polskim, ktory gdziesz
odsunelam na bok.

Nie bede przytaczac znanych powszechnie faktow, ze wielojezycznosc dzieci, jest
ogromnym bogactwem i dzieci rzeczywiscie duzo latwiej ucza sie jezykow niz
dorosli. Ich system przetwarzania informacji dziala na zupelnie innych
zasadach.
NIewiele jednak sie pisze i mowi na temat, ze utrzymanie wielojezycznosci u
dzieci wymaga od rodzicow sporego wysilku, czasem umiejetnosci pedagogicznych,
no a przede wszystkim determinacji. Srodowisko angielskie nie jest tak bardzo
przychylne wg. moich obserwacji wielojezycznosci, w czym rozni sie od
srodowiska skandynawskiego , ktore mialam okazje blizej poznac.

Ale do czego zmierzam. Sytuacje kazdej rodziny i kazdej mamy czy taty Polaka sa
bardzo rozne. Moze rzeczywiscie jest przykre, ze niektorzy tak radyklanie
odcinaja sie od wychowywania dzieci w ich j.ojczystym, ale przeciez kazdy ma
prawo wolnego wyboru i wychowuje swoje dzieci wg wlasnego systemu wartosci i
wlasnych standardow. Mnie wciaz w Polakach czy to w Polsce czy za granica
zlosci inna rzecz, ze tak latwo wydajemy oceny na temat innych, tak czesto
lepiej wiemy, co inni maja ze swoim zyciem zrobic.

A wracajac do jezykow. Choc nie ze wszsytkim co eballieu napisala moge sie
zgodzic, to niepodwazalnym faktem jest, ze naszym, rodzicow zdaniem jest tak
wychowywac dzieci, aby przede wszystkim potrafily sie znalezc i czuly sie
dobrze w srodowisku jezykowym, w ktorym przebywaja kazdego dnia. Jezyk
rodzicow, choc z bolem czasem musimy to przyznac, jest niestety dla nich
jezykiem dodatkowym, ktory moga one chciec znac i poznac ale niekoniecznie
musza z tego czerpac satysfakcje.

A tak szczerze i po prostu, to nawet nie wiecie, jak bardzo to nie jest latwe
utrzymanie u dzieci j. polskiego, pomimo wielu staran i wielu wysilkow.

[basiak6]

jofin napisała:


Moze rzeczywiscie jest przykre, ze niektorzy tak radyklanie
> odcinaja sie od wychowywania dzieci w ich j.ojczystym, ale przeciez kazdy ma
> prawo wolnego wyboru i wychowuje swoje dzieci wg wlasnego systemu wartosci i
> wlasnych standardow. Mnie wciaz w Polakach czy to w Polsce czy za granica
> zlosci inna rzecz, ze tak latwo wydajemy oceny na temat innych, tak czesto
> lepiej wiemy, co inni maja ze swoim zyciem zrobic.
>
> A wracajac do jezykow. Choc nie ze wszsytkim co eballieu napisala moge sie
> zgodzic, to niepodwazalnym faktem jest, ze naszym, rodzicow zdaniem jest tak
> wychowywac dzieci, aby przede wszystkim potrafily sie znalezc i czuly sie
> dobrze w srodowisku jezykowym, w ktorym przebywaja kazdego dnia. Jezyk
> rodzicow, choc z bolem czasem musimy to przyznac, jest niestety dla nich
> jezykiem dodatkowym, ktory moga one chciec znac i poznac ale niekoniecznie
> musza z tego czerpac satysfakcje.
>
> A tak szczerze i po prostu, to nawet nie wiecie, jak bardzo to nie jest latwe
> utrzymanie u dzieci j. polskiego, pomimo wielu staran i wielu wysilkow.

Zgadzam sie w 100%. Nie znosze oceniania sytuacji gdzie ktos nie siedzi w
czyichs butach.
Nie mam okazji wyjezdzac do Polski na dluzej niz tydzien, obracam sie wylacznie
w angielskim towarzystwie, w biurze siedze za biurkiem od 7, kiedy wracam z
pracy jestem ledwo zywa i mam ochote po prostu spedzic 2h z dzieckiem zanim
pojdzie spac, i ostatna rzecz o jakiej mysle to w jakim jezyku to robie...

[eballieu]

A widzisz BAsiak, teraz "dostanie" ci sie za karierowiczostwo:)Bo z dziecmi do
drugiego roku zycia to mama powinna siedziec i latac na kazde wakacje do
Polski:)
Mama, ktora napisala, ze cieszy sie ze jej dzieci niezbyt dobrze rozumieja
polski - uzyla tego w kontekscie sytuacyjnym, ze cieszy sie ze nie rozumieja
wulgaryzmow uzywanych przez Polakow ktorzy pracuja prawdopodobnie na farmach w
jej regionie.
Mama ta jest tez filologiem z wyksztalcenia wiec chyba wie co robi:)
Mi raczej glupota uszami sie nie wylewa i nie napisalam, ze nie chcialabym aby
moje dziecko nie mowilo po polsku i po flamandzku(oj jakby jeszcze znalo
dialekty flamandzkiego i jego forme zrodlowa - piekny niderlandzki) no i
francuski jak prawie kazdy Belg, i angielski jak prawie kazdy Belg.....
o kurde to byloby super.
Co do dziadkow - niekotrzy dziadkowie mowia w innym jezyku niz polski i moze z
tego powodu, az tak nie naciskaja. i niektorzy dziadkowie spotykaja sie na
wakacjach z wnukami w innym m-cu niz Polska, wiec tez jest inaczej.
Co do znajomosci Polski, historii, tradycji i zwyczajow, to chyba calkiem
niezle wychodzimy jako rodzina na tle "przecietnego Polaka". Wiemy gdzie w
Polsce jest najpiekniejsze barokowe opactwo, wiemy gdzie sa najwieksze zbiory
sztuki secesyjnej, sledzimy na biezaco polska scene teatralna, Grotowskiego i
Kantora - znamy, kuchnia Polska - oj wracamy do korzeni, schorcenera,
przepiorki, a w Boze Narodzenie (i nie tylko) duzo wysilku robi moja rodzinka,
zeby nie zasmucac stolu salatka jazynowa i pierogami, jakos tam nam sie wydaje
ze "cos" z tej Polski wiemy i na swoj sposob ja odczuwamy jako "nasza".
A jeszcze teraz gdy zobaczylam, ze Wysokie Obcasy obfotografowaly "Cepelie" w
nowoczesnych wnetrzach i lansuja mode na takie powroty - no kurde, lowickie
wycinanki nie od dzis wisza u nas na scianie. I nie dlatego, ze taka moda:)
A sztuka wspolczesna, malarstwo i rzezba - ojejku tu to nawet nie dyskutuje na
nazwiska z "moim" nie - polskim mezem. W koncu to on przechodzac obok rzezby na
Canary Wharf w Londynie rzucil - o Mitoraj. Bylo mi wstyd, ze ja tam chodzilam
tyle i sobie myslalam w kategoriach o fajna rzezba, a on - o Mitoraj, ten
polski rzezbiarz z Krakowa.............................
A do Polski moze wrocimy na emeryturze, na dzien dzisiejszy jeszcze bedziemy
jezdzic po swiecie - tyle wiem. Chyba ze wygram w LOTTO! "Nasze buty" to
wedrowka, z wyboru i kochamy takie zycie.

[gosiash]

I dlatego właśnie nie lubię pisać, bo słowo pisane różnie może być odebrane i
ne zawsze intencje autora zrozumiane są ;)
Nadal podtrzymuję swój radykalizm co do rodziców, którzy pytają "A po co ja mam
moje dziecko mojego ojczystego języka uczyć?". Ja nie ktrytykuję rodziców,
których dzieci słabo po Polsku mówią, bo pomimo tego że moja mała ma dopiero 16
miesięcy, już wiem, że nie będzie to takie proste nauczyć ją polskiego. Wiecie,
co, ja nawet nie krytykuję ludzi którzy przebywając za granicą coraz słabiej
mówią w języku ojczystym, bo to też od wielu czynników zależy. Umysł to takie
bardzo skomplikowane urządzenie.
Ale nadal uważam, że jeżeli jest taka możliwość, to należy dać dziecku szansę
poznania choćby paru zwrotów.
PS. I zdecydowanie odcinam się od oskarżenia, że kiedykowlwiek krytykowałam
mamę5plus, akurat Ją darzę podziwem i sympatią :)

[eballieu]

No pewnie ze gdyby wszystko bylo takie proste, to bysmy nadal mieli super
bogate slownictwo, a ja nie zastanawialabym jak sie pisze dane slowo, a tak to
poraza mnie coraz wieksza liczba ortografow jakie sadze. W publicznych m-cach
jakim jest to forum chociazby, grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Chyba kazdy by chcial cos tam tym dzieciakom do glowy wbic, ale zycie pisze
czasami inne scenariusze. Bo gdyby wszystko dalo sie tak latwo przewidziec, to
mnie by tu dzis nei bylo.
Wyjazd do UK byl najwieksza niespodzianka dotychaczas, nigdy, nigdy nie
myslelismy.
Mialy byc Chiny, a wyszlo Essex:)Nic tylko kupic rozowy dresik:)

[effata]

Widze, ze niezla dyskusja sie wywiazala. Juz kiedys zaczelismy omawiac ten
temat, ale teraz troche nowych uczestnikow poruszylo rozne ciekawe aspekty.
Caly weekend nad tym myslalam. Jak pewne rzeczy rozwiazac. Bo na razie jest
bardzo prosto. Jestesmy Polakami, dzieci mowia po polsku. Wlasciwie tylko jedno
mowi, bo drugie probuje i sie wkurza, jak nie rozumiem, co ukrylo sie pod
slowem (?) 'ka" lub 'ba', a trzecie to na razie tylko 'łaaaa, łaaaaaaaaa,
łaaaaaaaaaaaaa'
W szkole oczywiscie angielski. Podlapal niesamowicie szybko, choc caly czas
(jak to okreslila pani) nie bawi sie z dziecmi, z ktorymi by sie chcial bawic,
bo te na jego poziomie (werbalnym) nie maja czasu, by go "przyuczac" jezyka na
potrzeby swoich zabaw. Bawi sie wiec czesto sam (a mi sie serce kroi, jak
czasmi przechodze obok, bo wiem, ze w Polsce byl dusza towarzystwa i 'hersztem'
grupy przedszkolnej, ale na szczescie jest indywidualista i mowi, ze tak lubi
czasami byc sam).
Zasob slownictwa (polskiego) ma niesamowity, co w duzej mierze zasluga dziadka,
jeszcze z Polski, ale juz zaczyna robic wstawki angielskie.
Ale co bedzie z nastepnymi z gromadki?
Znam rodzine niemiecka, ktora mieszkala przez 2 lata w Szwecji, dzieci chodzily
do tamtejszego przedszkola i miedzy soba rozmawialy tylko po szwedzku!
A w rodzinach mieszanych to chyba jeszcze trudniej.
Ale chyba jednak warto troche powalczyc. (Ja jestem taka madra tylko na forum,
he, he. Zebym ja w zyciu realizowala wszystko, w co wierze, ze jest dobre...)

Ale tu taki maly pomysl dla zaganianych mam. Odkrylam niedawno bajki mojego
dziecinstwa, ktore sluchalam co wieczor az do zdarcia plyty (winylowej).
Niektore piosenki (bo to sa bajki muzyczne) pamietam do dzis. Teraz zostaly
wydane na CD. Cena 12 zl. wiec taniocha, a naprawde wiele z nich jest godnych
polecenia. I wysylaja za granice. Inne zalety to: sa razem z ksiazeczka, gdzie
sa rozne rebusy, zgadywanki, kolorowanki, tematycznie zwiazane z dana bajka,
rozbudzaja wyobraznie, mozna ich sluchac do poduszki i ... oszczedzaja maminy
czas.
Mysle ze sa dla dzieci od 3 do .... ? (nie wiem do jakiego wieku dzieci lubia
sluchac bajki)
Wada: jak sie odtwarza na komputerze, to nie mozna go uzywac (nie da sie
zamknac do paska :( )
Bajki-grajki

--
Always look on the bright side of life

W wuja celuj z dubeltówki ...

[effata]

Mimo wszystko chcialabym, zeby moje dzieci byly w stanie rozumiec rozne zarty,
niuanse jezykowe. Mam tu w Anglii takiego wujko-kuzyna (syna Polakow,
urodzonego w Anglii, zonatego z Polka) i wlasnie kiedys zajelo mi to bardzo
duzo czasu, w wytlumaczeniu mu sensu piosenki z Kabaretu Starszych Panow (co
to znaczy 'całowac z dubeltówki' i dlaczego w wuja sie celuje z dubeltówki:))

[pati.zop78]

ja tez pamietam. swietny pomysl. 'lokomotywa' byla moja ulubiona.

a z tym zamknieciem okna: probowalas nacisnac klawisz windows na klawiaturze?
rozwinie ci sie menu start i wtedy mozesz uruchomic jakis inny program.

[effata]

Acha, faktycznie to dziala! To super, kupie jeszcze pare bajek - na razie mam
tylko jedna, bo szkoda mi bylo blokowac komputer, akurat jak mlodziez narezcie
zniknela mi z pola widzenia i wzglednie zamilkla.
Dzieki

[effata]

He, he, zamowilam kolejne bajki i wczoraj puszczalam te jedna ktora mam i ...
niestety nie dziala. Owszem, jak nacisne na znaczek Windows, to moge uruchamiac
inne programy, ale wtedy zatrzymuje sie bajka :(
(Wczesniej sprawdzalam "na sucho", bez bajki)
Moze bedzie dzialac na odtwarzaczu CD (powinno, choc nie mam jak tego sprawdzic)

[pati.zop78]

czy ta bajka ci sie uruchamia w jakims programie (np Windows Media Player) czy w
swoim wlasnum okienku? razem z obrazem czy sam dzwiek?

[gosiash]

A odtwarzacza dvd też nie masz? Bo płyty CD w zasadzie zawsze można odtwarzać
na dvd. Niedługo wyprzedaże (może już są), to może uda Ci się jakiś tani
odtwarzacz DVD zakupić, to przyda Ci się do bajek na dvd, a i do płyt CD będzie
dobry, no i jeden wydatek.

[jagienkaa]

pisałam już o tym w tym wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29377&w=25264031
bardzo mi zależy żeby Dominik mówił po polsku, a jeśli nie będzie mówił to
chociażby żeby rozumiał. I na razie na szczęście nam się to udaje. Widać to,
gdy jestem w polskim środowisku i rozmawiam z kimś po polsku - widzę że Dominik
rozumie, choć nadal preferuje angielski. Dzisiaj była u mnie moja kuzynka i
Dominik chodził cały ranek i mówi 'taki' dokładając np 'taki mały' albo 'taki
czerwony'.
Myślę że uczenie dziecka polskiego nic nas nie kosztuje, choć jest to dość
niewdzięczna praca, ale tak naprawdę to chyba zależy od dziecka czy będzie
zainteresowane mówieniem czy nie w przyszłości. I można się starać ile wejdzie,
ale tak naprawdę to własnie dziecko zdecyduje co z tym językiem zrobi.
Nie potępiam mam które nie uczą swoich dzieci polskiego, zwłaszcza np gdy są w
sytuacji jak basiak6, ale warto się starać. Dlatego teraz mam Cyfrę+:)

[tiffany7]

Ja nie jestem mama, wiec wypowiem sie raczej z punktu widzenia lingwisty.
Jestem za rozmawianiem z dziecmi w jezyku rodzicow, w celu rozwiniecia u nich
umiejetnosci bilingualnej. Jest kilka plusow: przede wszystkim znajompsc wiecej
niz 1 jezyka rozwija tzw. myslenie arbitralne. Takie dziecko bedzie potrafilo
spojrzec na problemy wieloperspektywicznie.
Nalezy rowniez wyjasnic, ze dziecko nie uczy sie jezyka obcego od rodzicow. Ono
je nabywa poprzez kopiowanie, nasladowanie zachowan rodzicow. Poniewaz jest to
proces nieswiadomy, przyswajanie 2 lub wiecej jezykow jednoczesnie nie jest tak
trudne jak sie nam wydaje. Mam znajomego, ktorego matka Portugalka, ojciec
Hiszpan a on sam urodzony we Francji swietnie wlada wszystkimi tymi jezykami
bez tzw. interferencji, czyli przenikania sie. Z latwoscia przechodzi z jednego
na drugi.
Trzecia rzecza, z ktorej wg mnie czesto nie zdajemy sobie sprawy jest tzw.
tozsamosc dziecka. Jezyk rowniez sie na to sklada, bo nauka jezyka to rowniez
nauka kultury kraju z ktorego ten jezyk pochodzi. Mialam okazje zaobserwowac
kilka przypadkow, gdzie dzieci, ktore nie mowia jezykiem danego rodzica, bo z
jakis powodow nie byly "nauczone" w starszym wieku coraz mniej interesuja sie
kultura z ktorej pochodzi ten rodzic. W jednym, skarajnym przypadku, moglabym
powiedziec, ze taki nastolatek patrzal na nia z gory, uznajac ja za bardziej
obca niz kultura jezyka 1, z ktora sie calkowicie sie zingerowal i utozsamil.
Oczywiscie do kazdego przypadku nalezy podejsc indywidualnie, nikogo nie
osadzajac. Niemniej jednak zalecam rozmawiac z dziecmi w swoim jezyku, uczyc
ich dwu-jezycznosci i dwu-kulturowosci, bo profity napewno beda.