Grób Bronisława Geremka wśród największych

[junimond]

myślę, że towarzystwo nie najszczęśliwsze przynajmniej ze strony płk. , MĄŻ
STANU prof. Geremek obok persony agenta obcych służb, smutne

Grób Bronisława Geremka wśród największych

[kemot696]

A gdzie to autor widział "omszały" grób Gomułki?! Jest dobrze
utrzymany ze sporą ilością kwiatów. Jakiego "bohatera" pochowają
obok kuklinowskiego?

To Geremk był katolikiem?/nt

[Gość: tomcat]

[Gość: Tomo]

To jest cmentarz wojskowy.
Wyznanie nie ma tu znaczenia.
Strzel sobie w ten pusty cymbał, zamiast sączyć jad nad trumną.
A tak na marginesie to zrób w swym życiu choć 5% tego co Geremek to
będziesz miał prawo do wypowiedzi na jego temat...

biedny arcydebilu

[Gość: tomcat]

Masz kłopoty ze zrozumieniem prostego tekstu. W artykule jest
wzmianka o mszy św. w Katedrze Warszawskiej stąd moje pytanie a nie
o nabożeństwie ekumenicznym.
Może ktoś o odpowiednim poziomie odpowie na moje pytanie?

[Gość: rafal]

nie był, ale widać katolicy chcą się za niego pomodlić, coś w tym złego?

[Gość: poprawny]

A czy modlenie sie w kosciele nie obrazi uczuc antyreligijnych profesora
Geremka? Czy nie bedzie obraza dla niego jako zyda, uroczystosc zalobna w
kosciele? Dlaczego Geremek nie jest zegnany w synagodze?

[Gość: gosc]

a skad wiesz, ze byl wyznania mojzeszowego?

[Gość: gość 2]

Był "jedynie/aż" pochodzenia żydowskiego, a poza tym był bezwyznaniowcem.

[Gość: mysliciel]

Tym bardziej uwazam, ze uroczystosc koscielna nie jest tu zupelnie na miejscu.
Geremek nigdy sie w kosciele nie pokazywal i byl jego otwartym wrogiem.
Umieszczanie go w kosciele to robienie z niego swietego na sile i wbrew jego
woli. Skandal!

[Gość: witek]

Całkowita racja!

[Gość: gosc]

Geremek się "w kościele pokazywał, przyjaźnił z wieloma katolickimi księżmi i
nie był NIGDY wrogiem Kościoła. Piszę to, choć właściwie to tłumaczenie Tobie i
Tobie podobnym jest uwłaczające dla Profesora, Jego pamięci i dla mnie.

RE:biedny arcydebilu - fajnie się przedstawiłeś...

[Gość: Tomo]

[Gość: Wiesiek]

Kukliński to bohater, bo działał przeciwko komunie i sowietom. Zdrajcą był
Zacharski, który wykradał materiały dla czerwonych, w tym ruskich, którzy zawsze
nas ciemiężyli. Sprzedawczykami było PZPR i cała ta peerelowska banda. PRL to
nie była Polska, tylko kraj z marionetkowymi, prosowieckimi pseudo-rządami.
Niestety nadal wielu komuchów nie może tego zrozumieć.

Groteska

[kruder76]

Prominenty członek Wielkiego Wschodu Francji żegnany w katedrze w Warszawie. Czy
może być coś bardziej groteskowego?

[Gość: witek]

Chyba nie.

[Gość: gość]

Może być i jest. Ty.

[Gość: weterynarz prawa]

Ja na pogrzeb pójdę. Dlaczego? Wiadomo!
W piątek na Powązkach zobaczyłem wykopany dół obok grobu Kuronia.
Przeżycie! Vanitas!

[Gość: Anna]

Popieram cie Wiesiek, wielu komuchow nie moze darowac Kuklinskiemu tego co
zrobil dla Polski i dla nas.

Grób Bronisława Geremka wśród największych

[leszek131]

Żegnam Profesorze,
Doświadczając, w części, Pana losu mam w pamięci "nie dać się
zglajszachtować". Okoliczności sprawiają, że pozostaję przy swoich
poglądach nt. "upiorów komunizmu", które nie zniknęły z tym
systemem. Głęboki szacunek dla Pana dokonań.
Leszek Klukowski
Sygnetariusz Listu

Drogi Wilsonie jeszcze kilka postow wydaje mi sie

[Gość: Grisza14]

byc krotochwilnymi i trzeba by je usunac.No bo jak nie wzruszyc sie
na widok dolu wykopanego obok grobu?

[Gość: weterynarz prawa]

Wielce Szanowny Griszo, dlaczego nie zwracasz się do mnie, tylko do Drogiego
Wilsona i sugerujesz by wycinał moje posty? A, fe! A, nieładnie! Jeżeli
interesuje Cię sprawa dołu koło grobu Kuronia, to służę odpowiednimi zdjęciami.
Jeżeli naruszyłem w ten sposób Twoje, jak mi się wydaje, zbyt jednak
krotochwilne usposobienie, to zmagaj się z nim samemu.
Jeżeli chodzi o dzisiejszą Smutną Uroczystość, to ciekawe, ale nawet lejący, jak
z cebra deszcz nie był w stanie, odebrać jej charakteru koturnowego. Słowa
mówców, dlatego że takie proste i bezpośrednie czyniły to Ostatnie Pożegnanie
jeszcze bardziej przejmującym.
Moje uczucia były podczas tej Uroczystości bardzo subiektywne i słyszałem, i
widziałem tylko to co byłem w stanie słyszeć i widzieć.
Jakiż odczuwałem ból, gdy przemawiał pan Michnik, a jakie ukojenie i nadzieję
wywoływały słowa pana Edelmana. Po uroczystości poszedłem na grób Bronisława
Geremka. Tabliczka dopiero z datą jego śmierci wśród kwiatów uświadomiła mi, że
już Go nie ma wśród nas, choć niektórzy będą jeszcze po wielokroć powtarzać
sobie: Bronku! Bronku! Bronku...!
I ile było serdeczności!
Pozdrawiam

Post scriptum
Wykonałem kilka amatorskich zdjęć i nagrań, którymi służę.

[grisza14]

Drogi Weterynarzu bardzo trudno Ci odpowiedziec, bo daleki jestem od
skladania donosow i domagania sie usuwania Twoich wpisow.Twoj,
zacytowalem jako przyklad pewnej krotochwili polegajacej na
poruszaniu sie na cienkiej granicy grandilokwencji i mowy
koturnowej.O ile jednak nie watpie w Twoj szczery zal z powodu Tej
Straty, to mam juz bardzo duzo watpliwosci czytajac i sluchajac
relacje z warszawskich uroczystosci.Np jeden z zalobnikow przez
chwile wprawil mnie w stan drzenia, kiedy zapowiedzial , ze bedzie
parafrazowal wiersz ostatniej zyjacej poetessy lat piecdziesiatych.
Myslalem ze padna inne slowa, a tu tlko przypomnienie, czego nie
robi sie przyjaciolom.Wlasnie, czego? Nastepnie Druga Osoba w
Panstwie glosem drzacym ze wzruszenia objawiala sluchaczom, ze
zmarly podpisywal Wazny Akt Panstwowy z "prawdziwymi lzami w oczach"-
bo kto jak kto, ale cytowana Druga Osoba w Panstwie wie najlepiej,
ze lzy i wszelkie wzruszenia w ogole moga byc prawdziwe i
nieprawdziwe.Mam wrazenie,ze Druga Osoba traktuje swoje wzruszenia i
rozczulanie dosc koniunkturalnie.Wspolczuje, bo taka jest sluzebna
niedola polityka.Wracajac zas do naszych spraw funeralnych
zoliborskich, to pamietam osobiscie kondukt zalobny ciagnacy ulica
Krasinskiego w strone Powazek. Laweta zaprzegnieta w czarne rumaki,
bol w sercach warszawiakow, w wielu sercach obietnica poprawy,
kontynuacji dalszej walki.I jeszcze wczesniejsze wydarzenie.Tym
razem bez wspomnien osobistych, ale za to uwienczone wierszem
Galczynskiego, ktorego fragment pozwole sobie zacytowac:
...Krzyczy Wolga.Szlocha Sekwana
Wola Dunaj.Jecza rzeki chinskie.
Broczy Wisla jak otwarta rana.
Lamentuja potoki gruzinskie...
Szkoda, ze dzis nie ma juz prawdziwych poetow.

[Gość: weterynarz prawa]

Griszo, okay! Nie powinieneś mieć jednak tych wątpliwości, bo do topoi
związanych z vanitas należy temat wykopanego dołu, który stanie się wkrótce
grobem. Po to użyłem właśnie w tekście to słowo, powtarzam - vanitas. Ze
słówkiem tym spotkałem się jeszcze w szkole, czytając napisaną przez pana
Białostockiego "Sztukę cenniejszą, niż złoto". Temat vanitas stał się modny w
sposób szczególny w sztuce po Soborze Trydenckim.
Dzięki za przypomnienie słówka grandilokwencja. Zwykle pisałem zamiast niego -
bombastyczny. Jak sprawdziłem w słowniku z grandilokwencją związane są
górnolotne słowa, a przecież dół, to dół.
Pozdrawiam

[grisza14]

Fechtujesz nie bez elegancji, ale pozwol.Vanitas czytamy z glowa
podniesiona.Slowa ...sic transit gloria mundi... patrzac w
dol.Przypominasz, ze dol, to dol.Zgoda, ale w zyciu doczesnym, to
tylko roznica poziomow.Aby cos moglo byc dolem, cos musi byc
wyniosloscia.A co ze stara prawda ... kto pod kim...? Poza tym Drogi
Weterynarzu mam przekonanie graniczace z pewnoscia, ze jestes osoba
romantyczna i uduchowiona i troche w oblokach.Ja czytajac zas Twoje
piekne slowa o vanitas wykopkow, myslalem calkiem praktycznie o
sprawie hermetyki grobowcow.Vale

[Gość: weterynarz prawa]

Griszo! Marność nad marnościami, i wszystko marność.
I ja byłem w Arkadii.
Pozdrawiam

[Gość: jota-40]

Jak to było?... Et in Arcadia ego...
Szkoda, że nie było mnie tego dnia w Warszawie.

[Gość: Grisza]

Cos w tym jest, bo czytajac Weterynarza nie moge sie zorientowac,
czy akurat znajduje sie w drodze pod gore, czy schodzi ( mawiano tak
o Glownym Bohaterze niniejszego postu ).Czy Weterynarz juz byl w
Arkadii i mozolnie wspinajac sie po kudlach Belzebuba powrocil w
doczesnosc, czy mamy rozumiec Arkadie jako doczesnosc i Weterynarz
byl uprzejmy, ze tak powiem, exuit? Nie wyjasnia sprawy rowniez wpis
Joty, ktora zaluje, ze nie bylo jej owego dnia w Arkadii?
Uprzejmie domagam sie wyjasnien.

[jota-40]

Uprzejmie odpowiadam, przyjacielu: żałowałam, że nie było mnie tego
dnia w Warszawie.
Wpis o Arkadii potraktowałabym w dwóch aspektach: jako zabieg
stylistyczny, a zatem formalny, odwołujący się do pojęcia vanitas -
i zarazem jako subtelną aluzję do naszych żoliborskich uwarunkowań.
Natomiast próżno dywagować, czy Weterynarz akurat wszedł, czy
zszedł. Na razie jeszcze jest z nami cały czas, o czym dowodnie
świadczą jego posty.
A w ogóle ciężko mi się pisze, bo stukam na użyczonym laptopie,
obsypanym kocią sierścią ;(.

[Gość: Grisza]

Chodzi mi o to, ze Weterynarz bardzo zdecydowanie stawia kropke nad
i stwierdza ...Et in Arcadia Veterinarius fuit... podczas, gdy
najtezsze umysly od stuleci glowia sie, czy orzeczenie domyslne tego
zdania nie jest w indicativus praesens i wszyscy raczej skladaja sie
ku tej drugiej wersji, czyli jednak odpowiednika memento mori.To zas
w zwiazku z okolicznosciami do ktorych nawiazujemy, moze byc
rozumiane dosc niejednoznacznie.Wchodzi, czy schodzi?
Bez Weterynarza nie razbieriosz.

[Gość: weterynarz prawa]

Teraz wybieram się do Elei.
Griszo, Ervin Panofsky nie zadałby lepszego pytania na temat Arkadii.
Muszę powiedzieć zaś, że mamy do czynienia z pewnym zbiegiem okoliczności.
Ubawił mnie on. A mianowicie przez wiele lat w pewnej firmie miałem przydomek
"Geremek". Widocznie jakiś rys w mojej postaci, mojego zachowania koleżankom i
kolegom przypominał Profesora. Nie obrażałem się na nich, gdy sobie w ten
sposób żartowali, choć gdybym był ortodoksyjnym nacjonalistą powinno, było mnie
to drażnić. Ja zaś ceniłem sposób argumentacji pana Profesora, choć i On po
wielokroć używał sofizmatów. Widocznie coś z jego techniki prowadzenia rozmów,
być może w sposób nieświadomy przejąłem, a Ty to zauważyłeś. Jeżeli tak jest, to
gratuluję Ci spostrzegawczości. Co do mnie, tak sobie myślę, w ten sposób
okazało się być może, że Profesor nie wiedział, że był moim Mistrzem, ani ja, że
byłem jego uczniem (przynajmniej choć w jednej szesnastej pojętnym). Ciekawe z
punktu widzenia socjologii i psychologii. Mówić Geremkiem - bardzo ciekawe! A co
na to monsieur Jourdain?
Pozdrawiam

[Gość: Grisza14]

Zajelo nam to kilka dni, ale wreszcie udalo mi sie to z Ciebie
wykrecic korkociagiem. Wiec sztuka wchodzenia po schodach tak, aby
wygladalo, ze schodzisz nie jest Ci obca. To jakby cecha swoista,
ktora mozna przypisac czyims wplywom bezposrednio.Mysle jednak, ze
pozostale umiejetnosci, ktore przypisujesz wplywom Szanownego
Zmarlego moga wywodzic sie z jednej z prastarych kultur
srodziemnomorskich, ktora dodatkowo rozwinela sie i rozkwitla przy
zbawiennym wplywie hodowli winorosli.I w tym trudno jest wskazac
jednoznaczna postac pioniera.
Udanych zakupow w Elei.Vale

[Gość: weterynarz prawa]

Griszo, jakby kontynuatorze metody majeutycznej Sokratesa, wprowadzenie przez
Ciebie na forum korkociągu można tylko porównać do Przewrotu Kopernikańskiego. O
gdyby Sokrates miał korkociąg! Wszyscy zapomnieli by o majeutyce Sokratesa, a
mówili by o korkociągowaniu Griszy. Platon ze swoją Diadą i Jednym może się
schować. Korkociąg! Jaka piękna arystotelesowska forma materii. Eureka!
Substancję i materię łączy korkociąg w stanie potencjalizacji. Jaka finezja!
Poród "Tego" przy użyciu korkociągu - o, kurczę! Zdradź tajemnicę, co to jest "TO".
Czy sztuka wchodzenia po schodach, żeby wyglądało że schodzę jest mi nieobca?
Sprawa dyskusyjna, bo trzeba uwzględnić jeszcze błąd paralaksy.
Jeżeli chodzi o mnie, to cogito ergo sum, czy wchodzę, czy schodzę.
Zastanawiam się, czy aby korkociągowe wykręcanie już zakończyłeś.
Pozdrawiam

Post scriptum 1
Drobna uwaga. Ci co mają coś wspólnego z końmi, całe czarne konie nazywają karymi.

Post scriptum 2
Czy zauważyliście, iż pani Hanna Gronkiewicz Waltz podczas swego przemówienia na
Powązkach z dzielnic Warszawy, z którymi był związany pan profesor Geremek na
pierwszym miejscu wymieniła Żoliborz.

[jota-40]

Panowie, wkraczacie w rejestry nazbyt hermetyczne. Ale profesor
byłby niewątpliwie ubawiony. Mnie on się często kojarzył z tym kotem
z "Alicji w krainie czarów", z którego widoczny był tylko uśmiech.
Niezgłębiony urok dyskretnie uprzejmych mężczyzn z fajką.
Na Żoliborzu zdał maturę, o ile dobrze pamiętam. Pozdrawiam z
deszczowego Wrocławia.