Kącik pisarski

[trzpiotka]

Zauważyłam, że na Kotku jest kilka dziewczyn utalentowanych pod względem pisarskim, w
tym ja Och, jaka jestem skromna XD Oczywiście żartowałam, ale również piszę i paru
osobom się to podoba, więc chyba nie jest aż tak źle
Przechodząc do rzeczy, nasza twórczość rozsypana jest na forum w postaci różnych
wątków, więc, żeby zrobić jako taki porządek stworzyłam jeden wątek w postaci KĄCIKA
PISARSKIEGO.
Tutaj możecie dodawać własne powieści, poezje, nawet piosenki, i w sposób KULTURALNY
je oceniać.
Podoba wam się pomysł? Jeśli nie to do kosza z tym wątkiem

:)

[sophie_annabet]

okej, mnie pasuje. chociaż moje opowiadanie jest zbyt długie, by je tu
streszczać albo umieszczać, w dodatku występuje masa przekleństw. dlatego jeśli
kogoś to interesuje i chciałby ocenić, to www.glosne-szepty.blog.onet.pl
a ja na temat innych z chęcią się wypowiem :d

sophie_annabet

[trzpiotka]

Noooo to teraz czas na moją wypowiedź. Nie chciałam nic wcześniej dorzucać, bo moja
opinia nie byłaby za fajna, ale teraz już ją dodam, chyba wiesz dlaczego...

Będę obiektywna i szczera. Nie jestem w stanie wypowiedzieć sie na temat całego "dzieła",
bo nie byłam w stanie do końca go przeczytać. Styl pisania jest okropny, za dużo tych
przekleństw, które z resztą nie powinny mieć w ogóle miejsca w żadnej narracji. Co prawda
narrator pierwszoosobowy ma większą swobodę wyrażania opini niż trzeciosobowy, ale z
tymi przekleństwami, przesadziłaś. Moga one występować tylko w dialogach, gdyż
przytaczasz wtedy wypowiedź bohatera.

Co dalej...
Nie czepiam się pomysłu, bo to twoja indywidualna sprawa, ale tutaj nic mi się nie podoba.
Za dużo w Twojej powieści hardości i złości, a za mało subtelności, delikatności i kultury.
Meczyłam się czytając twoje wypociny, z góry sory za określenie. I... ta powieść jest po
prostu niesmaczna.

Widać, nie mamy ze soba wiele wspólnego, a już na pewno nie w pisaniu.
Pozdro

[sophie_annabet]

tak, teraz jak ja Cię skrytykowałam, Ty musiałaś mnie. okej, w porządku, i
like it. moje opowiadanie nie każdemu przypadnie do gustu i się z tym
liczę, bo przekleństw tam występuje od groma, o czym uprzedzałam. skoro ich nie
lubisz, to nie rozumiem, po co w ogóle się za czytanie zabierałaś.
wiesz, takie powiedzenie, że nic wspólnego ze sobą w pisaniu nie mamy, jest
trochę naciągane, bo przeczytałaś zaledwie jedno moje opowiadanie. mogę dać Ci
inne, wtedy będzie lepiej ocenić, czy tak jest rzeczywiście czy też nie.
aach, i jeszcze jedno. jak ktoś chce, to zobaczy coś innego, niż przekleństwa.
to jest właśnie mój bohater: jedni widzą w nim tylko słownictwo, którym się
posługuje i od raz przekreślają, a prawda jest taka, że Jace to trochę więcej.
i dlaczego niby przekleństwa nie mogą występować w żadnej narracji? jest na to
jakaś zasada, regulamin? chyba to przeoczyłam. w narracji pierwszoosobowej
wszystko dzieje się z perspektywy Jace'a, także wychodzi na to samo, jakbym
przytaczała jego wypowiedzi.
ja tam jestem ciekawa, jak Ty byś się zachowywała, gdybyś znalazła się na
miejscu mojego bohatera. byłabyś grzeczną, ułożoną dziewczynką? nie
przeklinałabyś losu, że zabrał ci matkę i zostawił ojca alkoholika, który cię
bije? byłabyś dalej uśmiechnięta i zadowolona? może i tak, ale taka sytuacja
odznaczyłaby Ci się na psychice w jakiś sposób. takie zdarzenia dzieją się w
prawdziwym życiu i nazywanie ich"niesmacznymi" jest trochę głupie.
w każdym bądź razie, dziękuję za opinię.

[jamesbond]

Oho! I wyszło, jak to nikt z nas nie lubi być krytykowany. Upubliczniłaś jednak
swoje opowiadanie, więc powinnaś być przygotowana na opinie zarówno przychylne,
jak i te mniej pochlebne. A to tłumaczenie, że ja tobie dałam negatywny
komentarz... zahacza nieco o rozpaczliwe udowodnienie, że twoja twórczość jest
najwspanialsza i pod żadnym pozorem nie można jej niczego zarzucić. Trzeba umieć
przyjąć słowa krytyki z pokorą, tak samo jak pochwały.

Co do samego opowiadania... Nie jest źle. Nawet podoba mi się. Nie będę tutaj
pisała o przekleństwach, bo wyszłabym w tym momencie na hipokrytkę.
Rzeczywiście, to stłoczenie aż tylu obraźliwych słów w jednym miejscu jest nieco
rażące, chociaż nie tak bardzo jak powtórzenia.

[sophie_annabet]

ejże, czy ja powiedziałam, że to źle, że ktoś mnie skrytykował? noooł.
krytykowano mnie już o wiele gorzej, a wyszło mi to jedynie na dobre, więc nie
narzekam na to, co mi zarzucono. krytyka jest bardzo potrzebna. w końcu - Per
aspera ad aspra, że tak zalansuję cytatem. a to o tym negatywnym komentarzu...
dopóki ja nie mówiłam nic złego o opowiadaniu Trzpiotki, nie pojawiał się żaden
komentarz na temat mojego opowiadania. dopiero gdy ja skrytykowałam ją, ona
skrytykowała także i mnie. dobra, nevermind. a zarzucać i krytykować można mi
wiele, byleby to porządnie argumentować.
a moja twórczość... najlepsza w mojej pseudokarierze, ale nie najlepsza na
świecie, tak to skomentuję to dopiero moje czwarte opowiadanie i w porównaniu
z tymi ostatnimi, nie wypada aż tak tragicznie. ugh, znowu odpowiadam na każde
zdanie, wybacz. a mogłabyś mi napisać chociaż dwa przykłady powtórzeń? będę
wdzięczna

[jamesbond]

Mówiąc o powtórzeniach nie miałam na myśli twojego tekstu, uogólniałam.

[sophie_annabet]

nie rozumiem. najpierw mówisz, że przekleństwa nie są tak rażące jak
powtórzenia, a kiedy ja proszę o wymienienie ich, Ty piszesz, że nie chodziło o
mój tekst Oo'

[dacey]

a wg mnie Twoje opowiadanie jest świetne ; * . jest oryginalne i wgl inne od
reszty . pisz dalej ! ; pp

[angelina5]

Moja pierwsza myśl - znowu czytam wyraz cholernie. Zdecydowanie naduzywasz tego
słowa, wiem jaki chciałaś osiągnąć efekt, ale powtarzasz się i to jest po prostu błąd.
Moja druga myśli - po raz kolejny piszesz IDIOTKA, więc znowu to powtórzenie.

"Patrzyła na mnie z błaganiem. A ja, jak jakiś skończony idiota, nie potrafiłem nawet
odmówić temu kurewskiemu, hipnotyzującemu spojrzeniu. Kurwa. "
Wyraz KURWA zupełnie zbędny. I to pierwsze zdanie troche mnie razi... Ale nie bede sie już
tak czepiać.

Znów powtórzenie: zajebiście.

Tak, tak, idealnie nie jest Ale wiesz co? Ogólnie mi się podoba. Powaga, przyznam, że
pomimo pewnych błędów bardzo fajnie mi się to czytało. Masz talent i to nie ulega
wątpliwości.
Świetnie budujesz napięcie, Twoja powieść nie jest nudna jak flaki z olejem.

Sory za nieco chaotyczną wypowiedź, ale mam dzisiaj cholernie beznadziejny dzień i
ledwo sklejam słowa

[sophie_annabet]

a co jest złego w 'Patrzeniu na kogoś z błaganiem'? c: a piękne słówko na
literkę ka to miał być wyraz rozpaczy.
błędem jest, gdy te wyrazy występują w bardzo bliskim sąsiedztwie, a u mnie jest
różnica kilku akapitów. ale nevermind, poprawione.

idiotka/idiota były powtarzane dość często, bo jace używał tego określenia jako
imienia - blond idiotka itp.
a ktoś mówił, że będzie idealnie?
mimo wszystko dziękuję za opinię

[angelina5]

W "Patrzeniu na kogoś z błaganiem" nie ma błędu, ale po prostu coś mnie w tym zdaniu
razi. Ale to tylko takie moje widzimisię, więc nie ma w tej uwadze żadnego większego
znaczenia.

Powtórzenia, te które wskazałam, są. I to nie jest kwestia kilku akapitów, bo czytając
Twoje opowiadanie, na żywo wypisywałam swoje relacje.

PS Nie mów, że MIMO WSZYSTKO dziękujesz za opinię, bo to brzmi tak, jakby mi się nie
podobało Twoja opowieść jest 1000 razy lepsza od mojej, tego jestem pewna na 100%
XD

Pozdro

[sophie_annabet]

ejże, nikt nigdy nie patrzył na Ciebie z błaganiem? bo na mnie ciągle tak
patrzą, jeśli przyniosę ściągi do szkoły, hehs ^^
wracając do tych nieszczęsnych powtórzeń... wkleiłam cały rozdział dziesiąty do
worda i podkreślałam każdą 'cholerę' i zdarzyło się bodajże raz, żeby ten sam
wyraz był użyty w jednym akapicie c: no ale nieważne, poprawiłam to.
z tym mimo wszystko nie chodziło o Twoje uwagi, tylko te moje nędzne
wytłumaczenia
pozdrawiam

"Dziwna pogoda"

[trzpiotka]

Dziś pogoda jest wspaniała
nigdy takiej nie widziłam!
Jest gorąco i upalnie,
troszkę deszczyk kapie na mnie.
Jeszcze wiatr potężnie dmucha,
cóż to za dziwaczna plucha?
Chcę siostrzyczę wziąć na spacer...
wziąć czapeczę, czy parasol?
Tu słoneczko, tutaj deszcz,
czy pogodę taką chcesz?
Jejku! Grzmot tu nagle bucha
jakby w bęben ktoś postukał!
Lepiej dziś posiedzę w domu
i przeszkadzała nie bedę nikomu.

Haha! Oto moja cudowna twórczość sprzed 6 lat. Pisząc ten wierszyk byłam pulchniutką 9
latką i nie wszystko co pisałam miało sens XD

Ale tą rymowankę nawiązałam do ostatniej pogody, raz jest tak, a raz tak.
Sory, jeśli kogoś wkurzyłam, ale zebrało mi się na wspomnienia XD

[sophie_annabet]

no fajne, choć ja na wierszach się nie znam, więc głupio mi oceniać. Ale
ostatnie zdanie jest dziwne "i przeszkadzała nie bedę nikomu", tzn. źle
zbudowane. poprawniej będzie: "i przeszkadzać nie będę nikomu" albo "i nie będę
przeszkadzała nikomu"
lepiej mi oceniać opowiadania ;3

.

[tusiaw]

super temat. opiszę wiersze, podobno piękne - tak sądzi moja polonistka . nie chcę tu pisać tych wierszy, gdyż boję się waszej oceny, zwłaszcza, że niektóre dziewczyny bardzo ostro oceniają

pomyłka .

[tusiaw]

opiszę = pisze XD

[yellow.lady]

taaaak... pomysł na wątek świetny, ale ja i tak nie mam zamiaru tu nic umieszczać ;x. po
co? żeby jakaś głupia małolata, fanka disneja zjechała mnie z góry do dołu? a ja nie
jestem odporna na krytykę, niestety XD.

e tam.

[sophie_annabet]

ja tam mogę Was ocenić, a dzieckiem Disneya nie jestem :]

[yellow.lady]

Och, Ty piszesz genialnie (byłam na Twoim blogu)! Chociaż, czytając choćby i pierwszy
rozdział miałam wrażenie, że czytam o swoim bohaterze. W sumie to są do siebie bardoz
podobni, tyle, że mój jest nieco mniej rozgarnięty xD.

tusiaw

[trzpiotka]

Podziel się swoją poezją Plis

Mój wiersz ... wysłąłam go na konkurs ..

[fallen_angelxx]

,,Do chorego przyjaciela"


Śmierć .Wydaje się nam , że to zwykłe małe słowo , ale mylimy się.


Nie każdy jest gotowy , by wymówić je ,
istnieją osoby które jeszcze go nie znają.

Ludzie , którzy dotychczas nie doznali cierpienia
z powodu tak małego, a zarazem tak potężnego słowa.

Niestety , ja poznałam gorzki smak życia ,
doświadczyłam tego cierpienia, o którym inni
nie mają bladego pojęcia.

I tak się zastanawiam , przecież moje męki się nie skończyły ,
jeszcze nieraz będę cierpiała .

A stanie się tak , ponieważ umrzesz właśnie Ty.


JAK SIĘ WAM PODOBA?



*Prawa autorskie zastrzeżone

[bez.urazy]

Szczerze? Raczej średni. A przynajmniej nic ciekawego. Po drugim wersie tracisz
zainteresowanie resztą, bo od razu wiesz jak będzie wygladała. Staraj się zaskakiwać. Bo
piszesz tak, jakbyś żaliła się na jakimś forum. Za mało tu refleksji, za dużo biadolenia. Bez
urazy oczywiście, to jest moje zdanie.

[bez.urazy]

No dobra, dodam coś jeszcze: pomysł masz ciekawy, ale ubierasz go po prostu w banalne
słowa. Poprawisz to, a będzie dobrze, lepiej, no w każdym razie sympatycznie. Pozdrawiam.

hm..

[fallen_angelxx]

Może i masz rację ... Dzięki za te uwagi

[emily.]

Ja już dawno temu zaczęłam pisać historię (nie mylić z opowiadaniem), ale taką trochę dłuższą. Napisałam kawałek, potem zostawiłam go na jakiś czas, a teraz przeczytałam go i nie wydaje się taki zły. Choć na razie mam bardzo mało... Nie wiem, wkleić, czy nie wkleić?

wklej, wklej !

[teqiulla]

[yellow.lady]

wklejaj XD !

[koaal]

no, wklej. chcę przeczytać. :d (;

Dawaj!

[trzpiotka]

Po to jest ten wątek. Nie daj się prosić

[emily.]

No dobrze, tylko bez ostrych komentarzy, bo ja jestem słaba psychicznie ^^

* * *

Niebo spowite było gęstymi tumanami ciemnych chmur, padał obfity deszcz. Dwie szare postaci szły przez pokryte zeschła trawą pole. Wyższa z nich, szczupły mężczyzna w ciemnym płaszczu z kapturem maszerował pewnie, popychając idącą przed nim dziewczynę w białej, odświętnej sukni i długich, czarnych włosach splecionych w niedbały warkocz. Zimne krople biczowały jej bladą, skupioną twarz; oczy wpatrzone były w przeciągły punkt na horyzoncie - wzburzoną taflę jeziora.

W oddali widziała rozmazane zarysy zebranych nad wodą ludzi. W głębi swojego umysłu wyraźnie czuła ich żal, gniew, bezsilność... nienawiść, którą do niej żywili. Patrzyła na to z zupełnie innej perspektywy - była tam, w tłumie wrzeszczących wieśniaków, z wściekłością wymachujących pochodniami, rzucających obelgami, próbujących wyładować swoją złość na kimś, kogo tak naprawdę nie znali. W brudnej, otartej dłoni trzymała grubą woskową świecę błyszczącą jasnym, złowrogim ogniem. "Jej" serce waliło jak młot uderzający o kamienną ścianę. Pragnęła zemsty. Zemsty, która, choć nie naprawi niczego, załagodzi stratę.

Wir wydarzeń stawał się coraz bardziej nieczytelny.

Przed oczami dziewczyny znów stanął świat rozmazany mgłą, a świadomość ogarnęły niewyobrażalne dotąd lęki. Lęki o własne uczucia. Nie potrafiła odciąć się od napotykanych na każdym kroku ludzi. Musiała czytać w ich myślach, musiała patrzeć ich oczami. Było to silniejsze od niej. Bo pragnęła wiedzieć wszystko. I wszystko ją przytłoczyło.
A teraz każda komórka jej ciała utożsamiała się właśnie z nimi. Z tymi, którzy pragnęli jej śmierci. Choć dzieliło ich tak dużo, wiedziała, czego pragną.

Bo każda zbrodnia musi zakończyć się karą.

Oczy skazanej w jednej sekundzie przybrały nienaturalny kolor czerni. Broda uniosła się do góry, a z gardła wydobył się przerażający, wysoki dźwięk.
- TO NIE MOJA WINA! - wrzasnęła tak głośno, że pojedyncze twarze zgromadzone nad wodą odwróciły się w jej stronę. - To nie moja wina...
Mężczyzna, który do tej pory szedł, popychając ją w stronę jeziora, kaszlnął. Po chwili wypuścił z płuc całe powietrze i zacisnął swoje palce na nadgarstku dziewczyny.
- Zamknij się - syknął. - Jeśli chcesz umrzeć bez zbędnego cierpienia.
Powoli opuściła głowę, po czym odwróciła ją w jego stronę. Twarz przesłaniał obszerny kaptur, spod którego wystawały długie, jasne włosy. Przyglądała się mu uważnie przez kilka sekund, po czym wychrypiała z powrotem się odwracając:
- To już nie ma znaczenia.
Jej mózg zalała nagła fala wściekłości. Próbowała zacisnąć powieki, lecz wizje były sliniejsze od niej. Znów była tam, w tłumie. Cały świat kręcił się dookoła, pojedyncze kolorowe plamy co jakiś czas śmigały przed jej oczami. Nie miała siły, by się opanować. Nogi odmówiły posłuszeństwa. Osuwała się na ziemię, kiedy w ostatniej chwili pochwyciły ją silne, mokre od deszczu ręce.
- To nie teatr. - Powiedział zaledwie kilka cali od jej ucha, po czym jednym szybkim ruchem uniósł ją nad ziemię. - Co ci jest?
Przez dłuższą chwilę nic nie odpowiadała, jakby zastanawiając się nad czymś, jednak po minięciu kolejnych minut, szepnęła cicho, delikatnie, niczym dziecko, które nie może dostać tego, o co prosi.
- To nie jest moja wina.
- I oni dobrze o tym wiedzą. - Odrzekł mężczyzna niezrozumiałym tonem. - Przecież "ktoś musi ponieść karę". - Mówiąc to zaśmiał się ironicznie.

* * *

Uffff.

[dlovato_jb]

Powiem szczerze i bez bicia że pisze opowiadanie lecz, tam na pewno jest tyle
błędów.No i nie mam bloga ...więc wam napewno by się nie spodobały .Aha ...i jest
jeszcze msły problem jest o gwiazdkach disney'a

[balon123]

dlovato_jb napisał(a):

> Powiem szczerze i bez bicia że pisze opowiadanie lecz, tam na pewno jest tyle
> błędów.No i nie mam bloga ...więc wam napewno by się nie spodobały .Aha ..
> .i jest
> jeszcze msły problem jest o gwiazdkach disney'a

ja lubie czytać o gwiazdkach disney'a.
więc podaj. ;d

[dlovato_jb]

No okeyyy tylko początek napewno się nikomu to się nie spodoba napewno ....

I bardzo proszę o łagodną krytykę


Tak więc skończyła się szkoła a my nigdzie nie jedziemy ale, Joe wpadł na pomysł wiem co
teraz myślicie ...ON POMYŚLAŁ dziwne nie ??? Powiedział że niedługo jest koncert a raczej
konkurs do zaśpiewania i ten co wygra będzie mógł nagrać płytę a pieniądze przejdą na
rzecz pomocy charytatywnej .Dlatego ja na pewno zaśpiewam przecież to jest pomoc
charytatywna.





To był ten mały wstępik ...A i mam jeszczebochaterów i nwm czy wkleić razem z fotkami

[playtime]

"To" jest genialne.

Emily, masz talent, wiesz? ;>

[scarletrose]

Strasznie mi się to podoba.

@emily.

[sophie_annabet]

to może najpierw błędy, żebym mogła w spokoju potem pisać
*Niebo spowite było gęstymi tumanami ciemnych chmur, padał obfity deszcz
- za dużo przymiotników! spokojnie mogłoby się obyć bez gęstych (no bo skoro
całkowicie zasłoniły niebo, to nie mogły być rzadkie, to samo się tyczy słowa
"tumanami"); i ten obfity deszcz - skoro chmury były ciemne, to raczej nie
padała lekka mżawka? Podsumowując: niebo spowite było gęstymi chmurami, padał
deszcz.
*Wyższa z nich, szczupły mężczyzna w ciemnym płaszczu z
kapturem maszerował pewnie, popychając idącą przed nim dziewczynę w
białej, odświętnej sukni i długich, czarnych włosach
splecionych w niedbały warkocz. -ojojoj, to samo. może najpierw
czepię cię tych długich włosów i warkocza - skoro zapleciono je w warkocza, to
notabene musiały być długie, prawda? słowo 'niedbały' jest moim zdaniem
niepotrzebne. czytelnikowi i tak zwisa, czy warkocz jest idealny czy też nie,
więc można to sobie odpuścić. nie określaj dokładnie każdej rzeczy, nie wszystko
musi być jakieś. w tym zdaniu jest strasznie dużo przymiotników, więc trzeba je
skonstruować tak, by było ich jak najmniej. np. Wyższa z nich, mężczyzna w
ciemnym płaszczu z kapturem, maszerowała pewnie, popychając idącą przed nim
dziewczynę w odświętnej sukni i czarnych włosach zaplecionych w warkocz.
Czytelnikowi wiele nie ubyło, bo nadal widzi to samo, a czyta się o wiele lepiej.
Zimne krople biczowały jej bladą, skupioną twarz; oczy wpatrzone były
w przeciągły punkt na horyzoncie - wzburzoną taflę jeziora. - skoro się
uważnie w coś wpatrywała, to musiała być skupiona, więc obejdzie się bez tego
przymiotnika.
Twarz przesłaniał obszerny kaptur, spod którego wystawały długie, jasne
włosy. - obszerny' jest zbędny, bo skoro przesłaniał mu twarz, to nie mógł
być jakiś nie wiem, mały xD
- To nie teatr. - Powiedział zaledwie kilka cali od jej ucha, po czym
jednym szybkim ruchem uniósł ją nad ziemię. - Co ci jest? - zły zapis
dialogu. powinno być:
- To nie teatr - powiedział zaledwie [...]
to samo jest z tym zdaniem:
I oni dobrze o tym wiedzą. - Odrzekł mężczyzna niezrozumiałym tonem. -
Przecież "ktoś musi ponieść karę". - Mówiąc to zaśmiał się ironicznie.
- I oni dobrze o tym wiedzą - odrzekł mężczyzna niezrozumiałym tonem.
Przecież "ktoś musi ponieść karę" - mówiąc to, zaśmiał się ironicznie.
dobra, przebrnęłam przez błędy, teraz nieco o fabule powiem Ci, że mi się
podoba i jest dobra. szkoda tylko, że tekstu mało. ogólnie przeszkadzała mi masa
przymiotników w Twoich opisach, bo dość ciężko mi się czyta, jeśli wszystko jest
"jakieś", ale Twój styl nie jest najgorszy, trzeba tylko jeszcze trochę go
dopracować. (tak, ta co sama ma niedopracowany udziela rad, mhm, dobra, mam
nadzieję że to przemilczysz) dialogi w porządku, mam nadzieję, że pokażesz
tego faceta jako kogoś ostrego, bo nie lubię postaci, które się pojawiają, ale
czytelnik ich nie może zapamiętać, bo są mdłe. to znaczy, wyobrażam go sobie
jako gościa z pazurem, tak to ujmę ;D w niektórych momentach jednak się
zgubiłam, głównie jeśli chodziło o ten... dar tej dziewczyny? nadal nie wiem,
czy dobrze zrozumiałam.
ogólnie jedno z lepszych, które tu czytałam. nie jest jakieś oklepane, ciekawi
mnie dlaczego ta dziewczyna jest skazana i o co tu w ogóle chodzi.
powodzenia! x)

Dzięki, dziewczyny...

[emily.]

...za rady i w ogóle... Nie sądziłam, że to się komuś spodoba ^^

Do sophie_annabet - no więc spróbuję nie przesadzać z przymiotnikami. To taka moja wrodzona cecha, strasznie się rozpisuję, kiedy pracuję nad wypracowaniem czy opowieścią. Ale postaram się to zwalczyć ^^

No, to chyba spróbuję pisać dalej...

Aha, jeszcze jedno: tak, ten mężczyzna będzie dosyć ostry. Bo ja też nie lubię takich "słitaśnych", mdłych typów, jak te wampiry ze "Zmierzchu" ^^ O ile moja bohaterka go przypadkiem nie zabije, czy coś ^^
A co do jej daru i tego, że została skazana... niech to na razie zostanie tajemnicą. Ale w najbliższym czasie postaram się o tym napisać.

No i jeszcze...

[emily.]

...zapomniałam dodać, że mój bohater (chodzi mi teraz o tego mężczyznę) będzie miał, jakby to... problemy z samym sobą. Chodzi tu o to, że sam nie będzie potrafił dokonać odpowiedniej decyzji... "żyć według serca czy rozumu" (tak, tak, trochę oklepane, ale postaram się bardziej ubarwić ten wątek). Chodzi mi tu o to, że lepsze poznanie tej dziewczyny silnie na niego wpłynie. No.

A tak a propos, tu już wymyśliłam imię dla dziewczyny.
Ale na razie nie napiszę ^^

[jonasofanka]

a ja się z tobą @sophie_annabet nie zgodzę , wybacz ; D. Z tego ci mi wiadomo , to w
opowiadaniu MUSZĄ być przymiotniki, a moja polonistka mówi, że ma być ich najwięcej .
No takk , ja też się przyczepię tego warkocza . Czemu za dużo przymiotników? Żeby
opisać postać trzeba ich użyć , nie ? (...)"I czarne długie włosy, splecione w niedbały
warkocz" . Przyczepiłaś się , że napisała "w niedbały warkocz" , bo ma
napisane "Czarne długie włosy" ,ale gdyby nie napisała o tym jak jest uczesana to też
byś się przyczepiłą, a więc ... : D?

#emily.

[yzz.]

jeśli mam się czepiać to tam na początku jest takie zdanie:
"(...)odświętnej sukni i długich, czarnych włosach(...)" - nie można napisać, że
ktoś idzie we włosach, bo tak przynajmniej to zabrzmiało.
i szkoda, ale do niczego innego nie mogę się przyczepić. pięknie piszesz!
pierwsze opowiadanie na całym portalu, które mnie po prostu zachwyciło!
niesamowite opisy - świat przedstawiony, świetnie opisane uczucia bohaterki. po
prostu perfect no i jeszcze ciekawa tematyka, w ogóle nie
oklepana. jestem pod wrażeniem i myślę, że coś by mogło wyjść z twojego pisania ; )

hejoooo- przeczytajcie...

[answer]

A więc to moja " książka" od siedmiu boleści:

Jody szła szarą, mokrą uliczką. Dobrze ją pamiętała...
To właśnie tu jako 9 latka zobaczyła coś strasznego. Wszyscy którym to
opowiadała mówili że ma niezwykły talent do wymyślania historii. Nie wierzyli
w to że to właśnie ona, mała, niepozorna dziewczynka mogła zobaczyć WAMPIRA.
* * *

Teraz jako 16-latka chodziła po tej ponurej okolicy, szukając powiązania tego
zdarzenia z tragiczną śmiercią swojej siostry. Dziwne, że stało się to w tym
samym miejscu...

Najchętniej wymazała by wspomnienia z dwóch dni w swoim życiu: z 5 marca 2003
roku i z 6 marca 2010. Były one zbyt mroczne i straszne dla dojrzałego
człowieka, a co dopiero dla nastolatki... Niestety była zmuszona pamiętać te
straszne wydarzenia.


5 marca 2003 rok:
- Taką małą dziewczynkę puścić w taką pogodę samą!! Niedopuszczalne!- szeptali
między sobą ludzie, widząc dziecko z parasolką w drobnej rączce. Jej raźny
krok nie zdradzał tego jak bardzo się bała. Pierwszy raz wyszła sama do parku,
który nie słynął z dobrej opinii.
Była jednak zbyt dumna aby powiedzieć mamie że ktoś musi z nią pójść.
W końcu sama umówiła się z Megan. Gdy weszła już do parku
i
rozglądała się ze strachem dookoła. Szukała w pamięci miłego zdarzenia, ale
choć było ich już bardzo dużo w jej krótkim życiu, żadnego nie mogła sobie
przypomnieć.
Wtedy usłyszała przeraźliwy wrzask:
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!- ostrożnie odgarnęła liście
niskiego krzewu i zobaczyła...
- Ratuuuuunkuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Wampirrrrrrr!!!!!-
zobaczyła przystojnego chłopaka w wieku około 17 lat, z białą skórą, czarnymi
oczami i zakrwawionymi ustami. Jednak tym co najbardziej ją przeraziło było to
że na trawie leżała jej najlepsza przyjaciółka...

6 marca 2010 rok
- To pjawda cio mówiła mamusia?
- Nie kochanie. Nie zwariowałam naprawdę to wtedy zobaczyłam...
- Jody! Pociekaj chwije, zajaź psijde!
- Uważaj tylko!- gdy dziewczynka długo nie wracała Jody się zaniepokoiła-
Mary!- podeszłą bliżej miejsca gdzie poszła jej siostra i nagle coś ją
przewróciło. Zemdlała.
Gdy się obudziła jej 4 letnia siostra już nie żyła...


noi co szczerze odpowiadajcie!

[answer]

A więc to moja " książka" od siedmiu boleści:shock

Jody szła szarą, mokrą uliczką. Dobrze ją pamiętała...
To właśnie tu jako 9 latka zobaczyła coś strasznego. Wszyscy którym to
opowiadała mówili że ma niezwykły talent do wymyślania historii. Nie wierzyli
w to że to właśnie ona, mała, niepozorna dziewczynka mogła zobaczyć WAMPIRA.
* * *

Teraz jako 16-latka chodziła po tej ponurej okolicy, szukając powiązania tego
zdarzenia z tragiczną śmiercią swojej siostry. Dziwne, że stało się to w tym
samym miejscu...

Najchętniej wymazała by wspomnienia z dwóch dni w swoim życiu: z 5 marca 2003
roku i z 6 marca 2010. Były one zbyt mroczne i straszne dla dojrzałego
człowieka, a co dopiero dla nastolatki... Niestety była zmuszona pamiętać te
straszne wydarzenia.


5 marca 2003 rok:
- Taką małą dziewczynkę puścić w taką pogodę samą!! Niedopuszczalne!- szeptali
między sobą ludzie, widząc dziecko z parasolką w drobnej rączce. Jej raźny
krok nie zdradzał tego jak bardzo się bała. Pierwszy raz wyszła sama do parku,
który nie słynął z dobrej opinii.
Była jednak zbyt dumna aby powiedzieć mamie że ktoś musi z nią pójść.
W końcu sama umówiła się z Megan. Gdy weszła już do parku
sercesercesercesercei
rozglądała się ze strachem dookoła. Szukała w pamięci miłego zdarzenia, ale
choć było ich już bardzo dużo w jej krótkim życiu, żadnego nie mogła sobie
przypomnieć.
Wtedy usłyszała przeraźliwy wrzask:
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!- ostrożnie odgarnęła liście
niskiego krzewu i zobaczyła...
- Ratuuuuunkuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Wampirrrrrrr!!!!!-
zobaczyła przystojnego chłopaka w wieku około 17 lat, z białą skórą, czarnymi
oczami i zakrwawionymi ustami. Jednak tym co najbardziej ją przeraziło było to
że na trawie leżała jej najlepsza przyjaciółka...

6 marca 2010 rok
- To pjawda cio mówiła mamusia?
- Nie kochanie. Nie zwariowałam naprawdę to wtedy zobaczyłam...
- Jody! Pociekaj chwije, zajaź psijde!
- Uważaj tylko!- gdy dziewczynka długo nie wracała Jody się zaniepokoiła-
Mary!- podeszłą bliżej miejsca gdzie poszła jej siostra i nagle coś ją
przewróciło. Zemdlała.
Gdy się obudziła jej 4 letnia siostra już nie żyła...


noi co szczerze odpowiadajcie!serce

[karcio]

spoko pomysl .Moze cos wymysle ale nie wiem czy jestem uzdolniona ;D

wiersz.

[tusiaw]

wiersz został napisany przeze mnie. miał być odczytany na apelu z okazji 70 rocznicy zbrodni katyńskiej. niestety nie skończyłam go, gdyż po katastrofie plany co do apelu się trochę zmieniły .

Lasy katyńskie
strasznie krzyczały
po zbrodni, którą dojrzały.
Domagały się o
wyjaśnienie zbrodni,
o wyjaśnienie polskiej historii.

w planach mam dokończenie wiersza. nie jest najlepszym z moich "dzieł". dałabym inny, ale polonistka zajumała mi zeszyt

[karcio]

bardzo ładny ;]

Kącik pisarski

[g_o_s_i_a]

Jak coś na piszę, to z pewnością tu wkleję, ale jeszcze nie mam mojego
pierwszego :dzieła" xD

[balon123]

a może ktoś pisze ciekawe opowiadania. ;d to ja z chęcią poczytam. ;]

[alcia19]

Oczywiście ,ze świetny wątek...jednak moje opowiadania daje tylko wtajemniczonym...Moze ktos sie kiedyś do tego grona dołaczyxDa wierszyk...hmmm...jak cos znajde to napisze

[leslie]

O właśnie, napisz coś

[alcia19]

Oczywiście Leslie jak tylko coś znajde

Moje dzieło:) część 1

[neti1994]

- Tak mi przykro skarbie ale naprawdę nie dam rady.
- Tak wiem, mamo nie zadręczaj się. Nic się nie stało, naprawdę.
- Ale...
- Nie, nie musisz się tłumaczyć. Wiem, że chciałabyś tu być. Nie gniewam się, a kiedy
wrócisz?
- Wiesz, muszę zostać trochę dłużej. Zadzwonię jutro, pa skarbie.
- Cześć- rozłączyłam się, jeszcze przez chwilę trzymałam słuchawkę przy
twarzy. Z zamyślenia wyrwało mnie trzaśnięcie drzwi. To pani Hole
wyszła z domu. Przez moment zastanawiałam się która jest godzina. Spojrzałam na
zegarek, była 21.00.
Pomyślałam o mamie i nagle poczułam straszną samotność; nie wiedzieć czemu od razu
chwyciłam za telefon.
- Cześć Am, możesz wpaść na parę minut?
- Celeste sama wiesz, że muszę odrobić matmę. Jeżeli dostanę jeszcze jedną jedynkę będę
miała szlaban...
- Tak wiem. A co ty na to żebym pomogła ci z zadaniem?
- OK. A co cię naszło na tak późną wizytę?
- Chciałabym z kimś pogadać, mam lepszy pomysł może zostaniesz u mnie na noc? I nie
wykręcaj się, jest piątek.
- Poczekaj zapytam rodziców.
Na moment zapadła cisza po czym usłyszałam-Będę za 20 min.- to był głos Am.
- OK czekam.
Rozłączyłam się i odłożyłam słuchawkę. Powoli zwlekłam się z łóżka, automatycznie
podeszłam do okna. Padał gęsty śnieg, było ciemno. Na ulicy świeciło się kilka latarni a w
oddali pośpiesznie szło kilku przechodniów. Ciekawe dlaczego tak się śpieszyli? Może było
to spowodowane tym, że jest zimno i pada śnieg, jednak głos w mojej głowie
podpowiadał mi coś innego. Cały czas myślałam o tajemniczych zabójstwach, które
zdarzały się nadzwyczaj często. W głowie tłukło mi się mnóstwo myśli; jak to możliwe, że
zginęło tak wielu niewinnych ludzi?, dlaczego tak się stało?. Przecież ofiary nie były w
żaden sposób ze sobą powiązane... Zaczynałam świrować bawiąc się w detektywa.
Szczerze mówiąc sądzę, że to dlatego Amity nie chciała tutaj przyjść, wcale nie chodziło jej
o pracę domową. Bała się, bo to w pobliżu mojego domu dochodziło do zabójstw. Tylko
czego właściwie?. Kto mógł w ciągu trzech dni zabić aż 12 niewinnych ludzi?. Na samą
myśl o tych bezlitosnych mordercach poczułam gniew. Niepokoiło mnie to, że pani Hole
przez tydzień nie pojawi się w moim domu. Znowu będę godzinami siedzieć sama.
Rozmyślania przerwało mi burczenie w brzuchu. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że
jestem głodna. Przecież jest wieczór a ja jadłam dziś jedynie tost, który był moim
śniadaniem.
Zeszłam na dół. Poszłam do kuchni i wstawiłam wodę na herbatę. Zdążyłam usiąść przy
stole kiedy ktoś zadzwonił dzwonkiem. Poszłam do przedpokoju, podeszłam do drzwi i
spojrzałam przez wizjer. Stał tam ojciec Amity wraz z nią. Otworzyłam drzwi.
-Dobry wieczór panie Harris, cześć Am.
-Hey Cel!- Am rzuciła mi się na szyję.
-Może wejdziecie- zaproponowałam.
-Nie, muszę już jechać mam drugą zmianę- powiedział pan Harris- ale mam coś dla ciebie.
Dopiero teraz zauważyłam,że trzyma w ręce małe pudełeczko. Dał mi je uśmiechając się i
powiedział „wszystkiego najlepszego”.Byłam nieco zdziwiona, bo nawet mama zapomniała
o moich urodzinach. Zmieszana wzięłam od niego prezent. Wyksztusiłam jedynie „bardzo
dziękuję, nie musiał pan...”
- Nie ma za co, Am przyjadę po ciebie jutro o 15.00- dodał.
- Do jutra tato- powiedziała Amity.
- Cześć skarbie, do zobaczenia Celeste.
Po tych słowach ojciec Am udał się powolnym krokiem w stronę samochodu; przez chwilę
szukał kluczyków, a kiedy je znalazł otworzył drzwi i wsiadł do środka. W chwilę później
usłyszałam warkot silnika a już w następnej minucie patrzyłyśmy z Amity, jak jej ojciec
jedzie połyskującym w świetle lamp, czarnym Audi przez zaśnieżoną ulicę. Dojechał do
skrzyżowania po czym skręcił w Arlington Road.
Poczułam chłód. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, że jest bardzo zimno, nawet
jak na tę porę roku.
Pośpiesznie weszłyśmy do środka, jak najszybciej zamknęłam drzwi. Poszłyśmy do kuchni.
- Celeste co się stało? Jesteś bardzo blada.
- Chcesz herbaty? Woda się gotuje, wyłączę ją.
- Odpowiedz na pytanie.
- Może być malinowa?- spytałam napełniając kubki.
- Nie chcesz nie odpowiadaj, ale możesz mi wyjaśnić po co mnie właściwie tutaj ściągnęłaś?
W głosie przyjaciółki wyczułam gniew i swego rodzaju troskę. Ona zawsze jest przy mnie
kiedy jej potrzebuję, a ja dzisiaj nie dałam jej odpowiedzi na jedno proste pytanie.
Poczułam ukłucie w sercu. To pewnie wyrzuty sumienia- pomyślałam. Am ma rację;
prosiłam ją żeby przyjechała a teraz zwyczajnie unikam rozmowy.
- Przepraszam, nie wiem co się ostatnio ze mną dzieje.
- Masz jakieś problemy?
- Nie... A właściwie to tak. Sama nie wiem. Wiesz, dziś moje urodziny a mama jest w
Chicago. Od kilku dni siedzę w swoim pokoju gapiąc się w sufit i rozmyślając.
- Nic dziwnego, że za nią tęsknisz.
Zaburczało mi w brzuchu.
- Nie to raczej nie to, Masz może ochotę na pizzę?- spytałam.
- Jasne, że tak. A kiedy coś ostatnio jadłaś? Nie obraź się ale wyglądasz okropnie.
Chwyciłam za telefon i wybrałam numer do pizzeri.
- Dzięki za komplement- powiedziałam z ironią- dzisiaj rano jadłam śniadanie. Pizza będzie
za jakieś pół godziny.
- OK.
- Wiesz, w nocy mało spałam. W ogóle ostatnio nie mogę zasnąć, często miewam
koszmary.
- Może jesteś przemęczona? Za dużo się martwisz.
Nie odpowiedziałam. Głównie dlatego, że nie chciałam jej przyznać racji. Ale to była
prawda, rzeczywiście ostatnio miałam sporo problemów. Szczerze mówiąc sama nie wiem
dlaczego. Może tak już czasem bywa... Kłopoty rodzinne lub trudny okres dojrzewania.
Cóż, w moim przypadku to bardziej prawdopodobne było pierwsze stwierdzenie. Dziadków
nie widziałam od ponad roku, matkę widzę dwa razy w miesiącu a tata nie żyje. Tak
naprawdę to on zawsze był moim najlepszym przyjacielem i obrońcą, mama pełniła
funkcję „surowego” rodzica. Nawet nasza sprzątaczka wzięła urlop, a to oznacza, że w
wielkim domu spędzę większość czasu samotnie. To samo w kółko i w kółko. Gdyby tylko
tata żył...
- Zapomniałam Ci dać- usłyszałam głos Am.
Wyrwała mnie z zamyślenia. Spojrzałam na nią. Położyła na stole coś, co było szczelnie
owinięte papierem na prezenty w serduszka. Spojrzałam na pakunek. Był dość duży,
jednak nie bardzo interesowała mnie zawartość tego opakowania.
Otworzyłam je jednak, głównie ze względu na przyjaciółkę. Nie chciałam jej urazić.
Dostałam encyklopedię wampirów. Dosyć dziwny prezent- pomyślałam. Ciekawe jaką
miałam minę, gdy to zobaczyłam.
- Nie podoba Ci się?- zapytała Amity. Sądząc po tonie jej głosu wyglądałam idiotycznie- nie
bardzo wiedziałam co ci kupić. Masz tyle rzeczy. Do tego trudno trafić w twój gust. Wiem,
że lubisz różne zagadki więc pomyślałam o czymś nietypowym. Sprzedawca powiedział, że
to ciekawa książka ale jeśli ci się nie podoba mogę ją oddać.
- Nie, jest super. Naprawdę.
Przerwałam ten monolog. Prezent dziwny ale oryginalny, a ja to cenię. Po prostu nie
byłam w nastroju do świętowania. Spróbowałam się uśmiechnąć by poprawić nastrój
przyjaciółce. Zamiast uśmiechu na mojej twarzy pojawił się grymas. Na szczęście
zadzwonił dzwonek. Kompletnie zapomniałam o pizzy! W pośpiechu zaczęłam przetrząsać
kieszenie jeansów w poszukiwaniu pieniędzy. Z pomocą przyszła mi Am, podała mi mój
portfel. Nieco zmieszana wzięłam go od niej, jak mogłam go nie zauważyć?. Przecież cały
czas leżał na stole... To pewnie przez moje roztargnienie. Ponownie rozległ się dźwięk
dzwonka, i jeszcze jeden raz. Wyszłam z kuchni i otworzyłam drzwi. Stał tam przystojny,
wysoki chłopak o łagodnych rysach i krótkich brązowych włosach. Na głowie miał
firmową czapkę z napisem Pizza Hut, a w rękach trzymał pudełko z pizzą. Z potarganych
włosów wystających spod czapki spadło kilka płatków śniegu. Jego zielone oczy
błyszczały w blasku lampy.
Spojrzał na mnie i uśmiechnął się łobuzersko. Uwielbiałam ten uśmiech.
- Cześć Bryan, od kiedy rozwozisz pizzę?
- Ach, no wiesz, rodzi

[neti1994]

ce uważają, że powinienem doświadczyć „ciężkiej pracy” jak to określili.
Po tych słowach znów się uśmiechnął.
- Wejdziesz na chwilę?
- Nie mogę, muszę rozwieźć resztę- spojrzał na opakowanie, które trzymał w rękach.
Po chwili usłyszałam głos Amity i tupot stóp.
- Co ty robisz tak długo?- spytała zatrzymując się koło mnie. Spojrzała przed siebie i
zobaczyła Bryan'a.- Hey, nie zauważyłam Cię. Co ty tutaj robisz?
- Dostarczam zamówienie.
- Nie wiedziałam, że masz pracę.
- Ja też nie. Dowiedziałem się dopiero trzy dni temu. Czy ktoś ci dzisiaj mówił, że pięknie
wyglądasz?
Spojrzałam na przyjaciółkę. Oblała się rumieńcem i wybąknęła „dzięki”. Bryan uśmiechnął
się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech. Spojrzeli na siebie po czym Am zapłaciła za pizzę i
wróciła do domu.
- Wcale nie zapomniałem o twoich urodzinach- powiedział- prezent dostaniesz jutro, nie
miałem czasu się z tobą spotkać- wiesz praca- dodał jakby chcąc się usprawiedliwić.
- Nie ma sprawy, nie obrażę się na ciebie za coś takiego. Najlepsi kumple?
- Jasne kwiatuszku.
- Ej to nie fair! Przecież umawialiśmy się, że nie będziesz tak do mnie mówił.
- Wybacz nie mogłem się powstrzymać. Tak fajnie się złościsz.
- Lepiej uciekaj bo inaczej zobaczysz jak wpadam w furię.
- Wcale się ciebie nie boję.
Po tych słowach spojrzał na mnie i pocałował mnie w policzek.
- Będę u ciebie jutro o 16.00
W odpowiedzi kiwnęłam głową. Weszłam do domu i poszłam do kuchni. Czekała tam na
mnie Amity. Usiadłam przy stole, wzięłyśmy po kawałku pizzy i zaczęłyśmy jeść.
- Nie sądzisz, że on się ze mnie nabijał?- spytała Amity, a po wyrazie jej twarzy
zauważyłam, że moja opinia jest dla niej bardzo ważna.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć więc postanowiłam powiedzieć jej to, co uważałam za
najszczerszą prawdę.
- Hmm... Sądzę, że to był komplement a nie jakiś głupi żart. Nie mam pojęcia po co miałby
się z ciebie naśmiewać. A tak w ogóle to on nie potrafi kłamać.
- Chyba masz rację.
- Mam rację- zaczęłam się śmiać.- Zawsze mam rację. On ci się podoba, prawda?
- Co???. Skąd taki pomysł- odparła zmieszana.
- Takie rzeczy widać.
- Serio? Czyli każdy o tym wie...
To nie było pytanie tylko stwierdzenie. Wydaje mi się, że Am była tym zmartwiona; jednak
ja nie miałabym nic przeciwko temu żeby moi najlepsi przyjaciele się ze sobą spotykali.
Chciałam ją jakoś pocieszyć więc powiedziałam:
- Raczej nie. Po prostu długo cię znam i widzę jak reagujesz kiedy w pobliżu jest Bryan.
- Wielkie dzięki!- w jej głosie była złość i dziwna nuta wdzięczności za moją opinię.
Byłam zmęczona więc postanowiłam pójść spać. Powoli wspinałam się po schodach na
piętro, za mną szła Amity. Skręciłyśmy do mojego pokoju. Wyjęłam z szafy śpiwór i
położyłam go na podłodze obok śpiworu Am. Jakoś głupio było mi spać na łóżku, kiedy
ona śpi na podłodze. Usiadłam na fotelu, czekając aż przyjaciółka wyjdzie spod prysznica.
I znów byłam sama ze swoimi myślami. Pomyślałam o Chris'ie. Jak to możliwe, że taki
przystojny chłopak jest taki zarozumiały?. Ciekawe dlaczego myślałam akurat o nim?,
muszę przyznać, że ostatnio zdarzało się to dosyć często. Nie, nie ważne, Celeste dlaczego
zastanawiasz się nad takimi głupstwami?. Spojrzałam na książkę, którą dała mi Am.
Wzięłam ją w dłonie i otworzyłam na pierwszej stronie, może być całkiem fajna-
pomyślałam. Zaczęłam czytać. Nagle przed oczami ujrzałam przerażającą postać
zabijającą człowieka. Widywałam ją już w snach, jednak nie tak dziką i rządną krwi. To był
wampir, byłam tego w 100% pewna. Miał na sobie czarny płaszcz. Tak długi, że rąbek
szaty sięgał ziemi, obraz był rozmazany ale widziałam już kiedyś to miejsce- miejsce
zbrodni. To była rzadko uczęszczana uliczka w Brooklin'ie. Wampir przypominał mroczny
cień o ludzkich kształtach. Spod czarnego kaptura ujrzałam szkarłatne oczy i białe
szpiczaste zęby. Przez chwilę mu się przyglądałam, podniósł głowę a ja szybko opuściłam
wzrok. Upiór spojrzał na mnie, przenikał mnie wzrokiem i coś mówił w języku, którego
nigdy dotąd nie słyszałam. Nie miałam jednak czasu o niczym myśleć. Postać rzuciła się w
moją stronę, zaczęłam uciekać ale wciąż zbyt wolno. Wampir cały czas był tuż za mną.
Nagle ujrzałam ciemność. Nieprzeniknioną, gęstą niemalże namacalną ciemność.

***
Poczułam ból. Był nie do zniesienia. Usłyszałam czyjś głos. Z całych sił próbowałam
otworzyć oczy, bezskutecznie. Ktoś był tuż obok mnie. Znów spróbowałam otworzyć
oczy. Udało się. Leżałam na podłodze. Amity klęczała nade mną, zauważyłam, że nieco
pobladła. Wyraz jej twarzy ukazywał zatroskanie i strach. Znów poczułam ból. Chyba
uderzyłam się w głowę. Am pomogła mi wstać i zaprowadziła mnie do łóżka. Usiadłyśmy
na nim. Zamknęłam oczy i... odleciałam. Czerwone oczy, nienawistny uśmieszek, blada
twarz kobiety, która do złudzenia przypominała moją ciotkę. Oto obraz, który ujrzałam.
Zbliżał się do niej. Zaczęła krzyczeć ale nikt jej nie słyszał. Kilka kroków, tyle go od niej
dzieliło. Pochylił się nad nią, jeden szybki ruch i wbił kły w jej szyję- zaczął sączyć krew.
Ostatni przeraźliwy krzyk. Kobieta padła martwa. Jej rodzina nigdy nie dowie się co tak
naprawdę się stało. Wampir wstał i odszedł. Tak po prostu odszedł, mrucząc coś pod
nosem. Byłam pewna, że to ten sam język, który usłyszałam wcześniej.

***

Co jej się mogło stać?. Ogarnęła mnie panika. Gorączkowo szukałam telefonu,
bezskutecznie.
Zaczęłam przetrząsać wszystko w pokoju, na szczęście znalazłam swoją komórkę. Niewiele
myśląc wybrałam numer.
- Bryan!. Przyjedź tutaj jak możesz najszybciej!.- krzyczałam w słuchawkę.
- Am, uspokój się, co się stało?.
- Nie wiem. Brałam prysznic i wtedy... Celeste, ona...
- Co jej się stało?, Amity uspokój się, nie rozumiem nic z tego co mówisz.
- Chyba zemdlała, leży bez znaku życia. A ty każesz mi się uspokoić???.
- Jak to się stało?. Byłaś przy tym?.
- Cholera Bryan!. Przestań zadawać tyle pytań i tutaj przyjedź!.
- Dobra zaraz będę.
Cała się trzęsłam. Jeszcze kilka razy spróbowałam obudzić przyjaciółkę, nie udało się. Po
chwili, która wydawała mi się wiecznością usłyszałam warkot silnika. To Bryan-
pomyślałam. Na szczęście się nie pomyliłam. Otworzyłam mu drzwi, a już w następnej
chwili wsiedliśmy do samochodu.

[neti1994]

Ja siedziałam z tyłu obok Celeste, Bryan oczywiście prowadził.
Jechaliśmy jakiś kwadrans, w ciszy mijając zaśnieżone ulice Nowego Jorku.
Wreszcie dotarliśmy do szpitala. Czas dłużył się niemiłosiernie a my wciąż tkwiliśmy w
poczekalni. Nagle podszedł do nas jakiś mężczyzna. Był wysoki, miał około 40 lat i
wyglądał na naprawdę znudzonego życiem.
- Dr. Adams, co mogę dla państwa zrobić?- zapytał.
- Nasza przyjaciółka nie daje znaku życia.
- Nic dziwnego jest kompletnie pijana- odpowiedział oschłym tonem patrząc na Celeste,
którą podtrzymywał Bryan- powinniście zaprowadzić ją na izbę wytrzeźwień.
- Jak pan może!. Czy pan ma ją za alkoholiczkę?, ona nic nie piła, przysięgam!. Niech pan
nam pomoże!.
- Niech wam będzie, czy wasi rodzice wiedzą o tym, że szwędacie się po nocy?.
- To nie ma nic do rzeczy!- krzyknęłam niemal wybuchając ze złości.
- Co to za awantura?. Czy mogę wiedzieć co dzieje się na moim oddziale?- usłyszałam głos
jakiejś kobiety.
- Witaj Lindo, jakieś dzieciaki się naćpały i wszczynają zamieszanie- odpowiedział Adams.
- Pozwól, że ja się tym zajmę- odpowiedziała kobieta nazwana Lindą- więc o co chodzi?-
zwróciła się do nas- z tobą porozmawiam później- powiedziała ze złością patrząc na
Adamsa.
- Nasza przyjaciółka straciła przytomność jakieś pół godziny temu, jeszcze się nie ocknęła-
powiedział Bryan.
- Odsuńcie się. Tom, Margaret zabierzcie ją na salę zabiegową- zwróciła się do personelu
patrząc na Cel.
Personel zrobił to o co poprosiła ich Linda. Wyjęłam z kieszeni telefon, przez chwilę
wahałam się co zrobić. Wybrałam numer matki Celeste. Spojrzałam na Bryan'a, siedział
nad czymś rozmyślając.
Pierwszy sygnał, drugi, trzeci, piąty. Nie odbiera, pewnie jeszcze jest w pracy.
Byłam zła na panią Levittoux, a właściwie to na siebie. Nie bardzo wiedziałam dlaczego.
Poczułam strach. Bałam się o Cel, przecież ona jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie
mogłam pojąć tego co stało się dzisiejszego dnia. Spojrzałam na zegarek, dochodziła
północ. Zadzwoniłam do mamy wszystko jej wyjaśniając. Nie była na mnie zła, raczej
nieco zatroskana. Miałam szczęście jeśli chodzi o rodziców. Byli naprawdę wyrozumiali i
mogłam powiedzieć o nich, że są nie tylko moimi rodzicami ale i przyjaciółmi.
Znów spojrzałam na Bryan'a, tym razem rozmawiał z kimś przez telefon. Wyglądał na
zmartwionego. Niewiele myśląc podeszłam do niego. Spojrzał na mnie a w jego oczach
widziałam strach.
- Co się stało?
- Wylali mnie z pracy.
- Bardzo mu współczułam ale ta wiadomość mnie uspokoiła. Przeczucie mówiło mi, że
mogło stać się coś o wiele gorszego.
- Jak ja powiem o tym rodzicom?.
- Nie martw się tym. Porozmawiam z nimi.
- Dzięki- na jego twarzy pojawił się blady uśmiech.
- Nie ma za co, wiesz tak robią przyjaciele.
- Tak przyjaciele...- nie patrzył na mnie, uznałam to za nienajlepszy znak
Nie miałam jednak czasu zastanawiać się nad jego zachowaniem, bo w tym momencie na
korytarzu pojawiła się pani Levittoux. Szła szybkim krokiem w naszą stronę. Była
roztrzęsiona. Po raz pierwszy ujrzałam w jej pięknych oczach tyle cierpienia i przerażenia.
Podeszła do nas. Starała się coś powiedzieć, ale chyba nie bardzo wiedziała od czego ma
zacząć. Usiedliśmy w poczekalni. Nagle mama Cel powiedziała:
- Co się stało?. Przyjechałam do domu ale nikogo nie było. Weszłam na górę, a w pokoju
Celeste zastałam okropny bałagan. I wtedy zadzwonił telefon. To była twoja mama-
spojrzała na mnie- powiedziała, że jesteście w szpitalu. Gdzie jest Celeste?
- Na sali zabiegowej. Nie pozwolili nam tam wejść. Mówiąc szczerze ja też nie bardzo wiem
co się właściwie stało. Amity możesz opowiedzieć wszystko od początku?
- Więc to było tak: Cel postanowiła położyć się spać, więc poszłyśmy na górę. Ja poszłam
się wykąpać, a ona siedziała w pokoju. Celeste nagle zaczęła krzyczeć. Pobiegłam do niej,
leżała na podłodze. Próbowałam ją obudzić i na szczęście się udało. Ale po chwili ona znów
zemdlała. Wystraszyłam się, bo nie ruszała się i była zimna. Wtedy zadzwoniłam po
Bryan'a.

To by było na tyle póki co... Podoba się wam? TYLKO SZCZERZE!!!
PS: sorry że wyszły 3 części ale 8000 znaków to za mało

;)

[rashel]

Super! Masz talent.

"odradzenie romana"

[loleks]

pewnegooo dnia bylam na spacerzee w lesie z psem (w mijscu gdzie weglug legendy
roman si kiedys powiesił) na drzewie nadal wisial sznurek z jego jelita ktory sam
zrobil.<br />
podeszlam tamm i natkenal sie na jakas rzyletke a wiec zaczelam sie nia ciac. <br />
byla staraa jakos z przed roku (a wlasnie wtedy zginol roman) a wiec byla to jego
rzyletka !!!! krew mi zaczela leciee takk fajniee mocnoo.... i na rzyletcee sie wylonil
napis "jak sie tym potniesz roman wstanie z martwych i cie nawiedzi" gdy to zobaczylam
sie lać zaczelam bo w duch nie wierzylam.<br />
tam jeszcze z tym moim psem pochodzilam i poszlam do haty.<br />
o godzinie 24 poszlam spacc i slyszalam dziwne glosyy np.<br />
jaa.. romann.... zabićć.... cięę!!<br />
albo :<br />
wstanee dziś o 1 z martwychh i ..... cos tam zrobie...<br />
to bylo dziwnee...<br />
i gdysie rano obudzilam nade mna stał romann!!! <br /><br />
jego mały miał 5m a jego twarz bylaa taka jk wczesniej .<br />
zdazylam go tylko obczeic i pozniej jusz nic wiecej nie zobaczylam...<br />
boo mnie gosciu zabil <buu> <br />
jedyne co zobaczylam po smiercii to duch romana ii szatann<br />
i bylam tam sobie w tym piekle i widzialam tylko jak roman zabija wszystkich ludzi na
swiecieee <br />
a pozniej idzi na piwoo

Hmmm Wierszyk

[alcia19]

Hmm...wiersz powstał gdy miałam manie na Zmierzch...napisałam go po przeczytaniu "Wywiadu z Wampirem"a jesli ktoś czytał WzW to zoriętuje sie o kim jest mowa

Gdy wieczór nadchodzi
Z trumny wychodzi
Ma wiele obliczy
I szuka zdobyczy
Woli ludzi niż zwierzęta
Nie ma roli delikwenta
Czosnek i krzyż go odstraszają
Lecz na zawsze nie unicestwiają
Życie człowieka nie ma dla niego wartości
Czasem wpada w furię i szybko sie złości
Nie ma uczuć ,nie dręczy go sumienie
Nie czuje ,ze dźwiga jakieś brzemię
Zabijanie sprawia mu wiele radości
Zaprasza wiec ludzi do swej posiadłości
Najpierw rozmawia ,potem upija
A na końcu ich zabija

i jak?

[trzpiotka]

Heh, nieźle
Wampirki to troche nie moje klimaty, ale sam wiersz jest spoko.
Moja koleżanka, która jest wielbicielką wapirów i sama o nich pisze, pokochałaby Cię za tę
twórczość

[alcia19]

hehehe...tez chętnie poczytałabym wiersze twojej koleżankiA tak w ogóle to masz juz bloga?(pewnie juz masz a ja dowiaduje sie jak zwykle na końcu)

[trzpiotka]

Nie, nie mam jeszcze bloga. Ale jak tylko go założę, Ty dowiesz się jako pierwsza
Postaram się o to

[alcia19]

Wow...Bedę pierwsza...no to czekam....

[malinooowa17]

Chce umrzeć bo pasmo cierpienia mnie nęka,Chce oddać serce bo ono tak boli,Chce
zniknąć by nie stanąć nikomu na drodze do szczęścia,Jak szum fal odejść powoli.
Wyciskacz łez normalnie.

[bez.urazy]

"Nie ma roli delikwenta"
Co wg Ciebie miał oznaczać ten fragment?

[alcia19]

Delikwent ma dwa znaczenia....jedno to Przestępca a drugie to osoba zależna od kogoś...wybrałam to drugie...bo Lestat nie jest od nikogo zależny

Moje dzieło:) część 2

[neti1994]

ce uważają, że powinienem doświadczyć „ciężkiej pracy” jak to określili.
Po tych słowach znów się uśmiechnął.
- Wejdziesz na chwilę?
- Nie mogę, muszę rozwieźć resztę- spojrzał na opakowanie, które trzymał w rękach.
Po chwili usłyszałam głos Amity i tupot stóp.
- Co ty robisz tak długo?- spytała zatrzymując się koło mnie. Spojrzała przed siebie i
zobaczyła Bryan'a.- Hey, nie zauważyłam Cię. Co ty tutaj robisz?
- Dostarczam zamówienie.
- Nie wiedziałam, że masz pracę.
- Ja też nie. Dowiedziałem się dopiero trzy dni temu. Czy ktoś ci dzisiaj mówił, że pięknie
wyglądasz?
Spojrzałam na przyjaciółkę. Oblała się rumieńcem i wybąknęła „dzięki”. Bryan uśmiechnął
się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech. Spojrzeli na siebie po czym Am zapłaciła za pizzę i
wróciła do domu.
- Wcale nie zapomniałem o twoich urodzinach- powiedział- prezent dostaniesz jutro, nie
miałem czasu się z tobą spotkać- wiesz praca- dodał jakby chcąc się usprawiedliwić.
- Nie ma sprawy, nie obrażę się na ciebie za coś takiego. Najlepsi kumple?
- Jasne kwiatuszku.
- Ej to nie fair! Przecież umawialiśmy się, że nie będziesz tak do mnie mówił.
- Wybacz nie mogłem się powstrzymać. Tak fajnie się złościsz.
- Lepiej uciekaj bo inaczej zobaczysz jak wpadam w furię.
- Wcale się ciebie nie boję.
Po tych słowach spojrzał na mnie i pocałował mnie w policzek.
- Będę u ciebie jutro o 16.00
W odpowiedzi kiwnęłam głową. Weszłam do domu i poszłam do kuchni. Czekała tam na
mnie Amity. Usiadłam przy stole, wzięłyśmy po kawałku pizzy i zaczęłyśmy jeść.
- Nie sądzisz, że on się ze mnie nabijał?- spytała Amity, a po wyrazie jej twarzy
zauważyłam, że moja opinia jest dla niej bardzo ważna.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć więc postanowiłam powiedzieć jej to, co uważałam za
najszczerszą prawdę.
- Hmm... Sądzę, że to był komplement a nie jakiś głupi żart. Nie mam pojęcia po co miałby
się z ciebie naśmiewać. A tak w ogóle to on nie potrafi kłamać.
- Chyba masz rację.
- Mam rację- zaczęłam się śmiać.- Zawsze mam rację. On ci się podoba, prawda?
- Co???. Skąd taki pomysł- odparła zmieszana.
- Takie rzeczy widać.
- Serio? Czyli każdy o tym wie...
To nie było pytanie tylko stwierdzenie. Wydaje mi się, że Am była tym zmartwiona; jednak
ja nie miałabym nic przeciwko temu żeby moi najlepsi przyjaciele się ze sobą spotykali.
Chciałam ją jakoś pocieszyć więc powiedziałam:
- Raczej nie. Po prostu długo cię znam i widzę jak reagujesz kiedy w pobliżu jest Bryan.
- Wielkie dzięki!- w jej głosie była złość i dziwna nuta wdzięczności za moją opinię.
Byłam zmęczona więc postanowiłam pójść spać. Powoli wspinałam się po schodach na
piętro, za mną szła Amity. Skręciłyśmy do mojego pokoju. Wyjęłam z szafy śpiwór i
położyłam go na podłodze obok śpiworu Am. Jakoś głupio było mi spać na łóżku, kiedy
ona śpi na podłodze. Usiadłam na fotelu, czekając aż przyjaciółka wyjdzie spod prysznica.
I znów byłam sama ze swoimi myślami. Pomyślałam o Chris'ie. Jak to możliwe, że taki
przystojny chłopak jest taki zarozumiały?. Ciekawe dlaczego myślałam akurat o nim?,
muszę przyznać, że ostatnio zdarzało się to dosyć często. Nie, nie ważne, Celeste dlaczego
zastanawiasz się nad takimi głupstwami?. Spojrzałam na książkę, którą dała mi Am.
Wzięłam ją w dłonie i otworzyłam na pierwszej stronie, może być całkiem fajna-
pomyślałam. Zaczęłam czytać. Nagle przed oczami ujrzałam przerażającą postać
zabijającą człowieka. Widywałam ją już w snach, jednak nie tak dziką i rządną krwi. To był
wampir, byłam tego w 100% pewna. Miał na sobie czarny płaszcz. Tak długi, że rąbek
szaty sięgał ziemi, obraz był rozmazany ale widziałam już kiedyś to miejsce- miejsce
zbrodni. To była rzadko uczęszczana uliczka w Brooklin'ie. Wampir przypominał mroczny
cień o ludzkich kształtach. Spod czarnego kaptura ujrzałam szkarłatne oczy i białe
szpiczaste zęby. Przez chwilę mu się przyglądałam, podniósł głowę a ja szybko opuściłam
wzrok. Upiór spojrzał na mnie, przenikał mnie wzrokiem i coś mówił w języku, którego
nigdy dotąd nie słyszałam. Nie miałam jednak czasu o niczym myśleć. Postać rzuciła się w
moją stronę, zaczęłam uciekać ale wciąż zbyt wolno. Wampir cały czas był tuż za mną.
Nagle ujrzałam ciemność. Nieprzeniknioną, gęstą niemalże namacalną ciemność.

***
Poczułam ból. Był nie do zniesienia. Usłyszałam czyjś głos. Z całych sił próbowałam
otworzyć oczy, bezskutecznie. Ktoś był tuż obok mnie. Znów spróbowałam otworzyć
oczy. Udało się. Leżałam na podłodze. Amity klęczała nade mną, zauważyłam, że nieco
pobladła. Wyraz jej twarzy ukazywał zatroskanie i strach. Znów poczułam ból. Chyba
uderzyłam się w głowę. Am pomogła mi wstać i zaprowadziła mnie do łóżka. Usiadłyśmy
na nim. Zamknęłam oczy i... odleciałam. Czerwone oczy, nienawistny uśmieszek, blada
twarz kobiety, która do złudzenia przypominała moją ciotkę. Oto obraz, który ujrzałam.
Zbliżał się do niej. Zaczęła krzyczeć ale nikt jej nie słyszał. Kilka kroków, tyle go od niej
dzieliło. Pochylił się nad nią, jeden szybki ruch i wbił kły w jej szyję- zaczął sączyć krew.
Ostatni przeraźliwy krzyk. Kobieta padła martwa. Jej rodzina nigdy nie dowie się co tak
naprawdę się stało. Wampir wstał i odszedł. Tak po prostu odszedł, mrucząc coś pod
nosem. Byłam pewna, że to ten sam język, który usłyszałam wcześniej.

***

Co jej się mogło stać?. Ogarnęła mnie panika. Gorączkowo szukałam telefonu,
bezskutecznie.
Zaczęłam przetrząsać wszystko w pokoju, na szczęście znalazłam swoją komórkę. Niewiele
myśląc wybrałam numer.
- Bryan!. Przyjedź tutaj jak możesz najszybciej!.- krzyczałam w słuchawkę.
- Am, uspokój się, co się stało?.
- Nie wiem. Brałam prysznic i wtedy... Celeste, ona...
- Co jej się stało?, Amity uspokój się, nie rozumiem nic z tego co mówisz.
- Chyba zemdlała, leży bez znaku życia. A ty każesz mi się uspokoić???.
- Jak to się stało?. Byłaś przy tym?.
- Cholera Bryan!. Przestań zadawać tyle pytań i tutaj przyjedź!.
- Dobra zaraz będę.
Cała się trzęsłam. Jeszcze kilka razy spróbowałam obudzić przyjaciółkę, nie udało się. Po
chwili, która wydawała mi się wiecznością usłyszałam warkot silnika. To Bryan-
pomyślałam. Na szczęście się nie pomyliłam. Otworzyłam mu drzwi, a już w następnej
chwili wsiedliśmy do samochodu.
Ja siedziałam z tyłu obok Celeste, Bryan oczywiście prowadził.
Jechaliśmy jakiś kwadrans, w ciszy mijając zaśnieżone ulice Nowego Jorku.
Wreszcie dotarliśmy do szpitala. Czas dłużył się niemiłosiernie a my wciąż tkwiliśmy w
poczekalni. Nagle podszedł do nas jakiś mężczyzna. Był wysoki, miał około 40 lat i
wyglądał na naprawdę znudzonego życiem.
- Dr. Adams, co mogę dla państwa zrobić?- zapytał.
- Nasza przyjaciółka nie daje znaku życia.
- Nic dziwnego jest kompletnie pijana- odpowiedział oschłym tonem patrząc na Celeste,
którą podtrzymywał Bryan- powinniście zaprowadzić ją na izbę wytrzeźwień.
- Jak pan może!. Czy pan ma ją za alkoholiczkę?, ona nic nie piła, przysięgam!. Niech pan
nam pomoże!.
- Niech wam będzie, czy wasi rodzice wiedzą o tym, że szwędacie się po nocy?.
- To nie ma nic do rzeczy!- krzyknęłam niemal wybuchając ze złości.
- Co to za awantura?. Czy mogę wiedzieć co dzieje się na moim oddziale?- usłyszałam głos
jakiejś kobiety.
- Witaj Lindo, jakieś dzieciaki się naćpały i wszczynają zamieszanie- odpowiedział Adams.
- Pozwól, że ja się tym zajmę- odpowiedziała kobieta nazwana Lindą- więc o co chodzi?-
zwróciła się do nas- z tobą porozmawiam później- powiedziała ze złością patrząc na
Adamsa.
- Nasza przyjaciółka straciła przytomność jakieś pół godziny temu, jeszcze się nie ocknęła-
powiedział Bryan.
- Odsuńcie się. Tom, Margaret zabierzcie ją na salę zabiegową- zwróciła się do personelu
patrząc na Cel.
Personel zrobił to o co poprosiła ich Linda. Wyjęłam z kieszeni telefon, przez chwilę
wahałam się co zrobić. Wybrałam numer matki Celeste. Spojrzałam na Bryan'a, siedział
nad czymś rozmyślając.
Pierwszy sygn

[alcia19]

Do neti1994 hmm...Amita bedzie z Bryanem?prawda??;Djak dla mnie akcja sie dzieje za szybko,dialogi sa spoko ale powinnaś dać wiecej opisów.....chciałaś szczerości oto moje zdaniexDChętnie poczytam coś jeszcze twojej twórzczośći

[leslie]

Imiona mi się podobają, takie oryginalne . Ale jak już Ala napisała, trochę
opisów mi tu brakuje ale ogólnie jest całkiem fajnie .

[karolciaaa_x3]

hmm ja piszę czasami opowiadania i mam połowę książki ;d ale to tylko takie coś
z nudów .

[mileyfankacyrus]

Ja tam wolę czytać poezję niż ją pisać!;]

[leslie]

Hmm, a co do tematu to zdarza mi się coś pisać, nie jestem jakaś szczególnie
dobra, ale lubię to. Zwykle moje opowiadania zatrzymują się zanim dobrze się
rozpoczną, więc właściwie nie mam się czym pochwalić .

Ocencie - wiersz

[olkajot]

Świetny pomysł, a ja dodam taki wiersz , a Wy ocencie.

Zakrywam twarz dłońmi .
Znów popełniłam błąd
Chcę zapaść się pod ziemię .
Dlaczego ja zawsze padam Twoją ofiarą?

[alcia19]

hmmm...Bardzo twórczy;DMi sie podoba bo ja takiego bym nie umiała napisać....moje przeważnie sa takie ....jak to nazwac....Książkowe???tak chyba tak...albo sa takie o życiu i śmierci....(Emo jeszcze nie jestem)xDa masz jerszcze jakies?

[olkajot]

Mój blog Who I am ?


Zobaczcie sobie

[bez.urazy]

Możliwe, że nie wiem jak wyglądają wiersze, ale ten jest wyjątkowo kiepski. No i oczywiście
znów podam argumenty - dwa pierwsze wersy są w porządku, ale dwa ostatnie wyglądają
tak, jakby zostały dopisane, bo nie było pomysłu na ciekawą puentę. No ale to ja mogę
mieć skrzywione spojrzenie na poezję i za dużo się wymądrzam. Ale skoro prosicie o zdanie
każdego...

[anahi011]

SUPER ŻE JESTEŚ TAKA SUPER MĄDRA KOSZ

`

[bialyemomurzyn]

bialyemomurzyn.blog.onet.pl/
to jest mój blog, na którym znajdziecie wiersze co prawda nie wa ich za
dużo bo nie bardzo kiedy mam czas żeby je dodawać

Książka

[rashel]

Ja również piszę książkę... A właściwie trzy naraz Pisanie jest dla mnie odskocznią od
problemów. Jednak nie jestem odporna na krytykę, więc raczej nie będę wstawiać
fragmentów.
Ale pomysł na taki kącik naprawdę świetny. Wszystkie macie talent.

[alcia19]

A nie masz nawet bloga?załamałas mnie w tym momencie...ehh To ja moge przeczytać a sie nie wypowiadac??proooszexDTo chyba jedyny temat na którym siedziałam aż 4h przy kompie...i oczywiście sie rozgadałam(jak to w moim przypadku bywa)lubie czytać czyjeś opowiadania,wiersze co kolwiek...ide se bo juz nikt nic nie chce wstawiaca ja nie mam co czytacŻycze veny kotki

- ha, ha , bu , ha !!!

[olkajot]

Przyjaźń to coś wspaniałego ...
Przyjaźń to coś niezwykłego ..
Przyjaźń leczy...
Przyjaźń rani i kaleczy...



Kim jestem?
Ba! To jest pytanie.
Sama siebie do końca nie znam.
Więc kim jestem?



Co uleczy tak głęboką ranę?
Nic , to zostanie na zawsze we mnie.
Blizna na całe życie.

[rashel]

Niech stracę Oto pierwszy rozdział mojej książki pt."Jezioro Snów". Piszcie szczerze co o
nim sądzicie.
Rozdział 1

Zaczynało padać. Woda rozmywała widoki za oknem, sprawiając, że nie byłam w stanie
dostrzec amerykańskiej roślinności. Zrezygnowana, powróciłam do czytania książki. W
końcu nie mogąc się skupić przez szum kropel deszczu przeraźliwie hałasujących o dach i
szybę zatrzasnęłam powieścidło. Niestety przez szelest kartek obudziłam swoją ośmioletnią
siostrę Jane. Dziewczynka otworzyła szeroko oczy i pisnęła:
- Już? Jesteśmy na miejscu?
- Jeszcze nie, kochanie - uspokoiła ją mama znad leksykonu, który właśnie przeglądała.
Jane westchnęła teatralnie i wróciła do przerwanego zajęcia. Po chwili usłyszałam cichutkie
chrapanie.
Oparłam głowę o szybę. Najchętniej poszłabym w ślady siostry i tak jak ona odpłynęła w
krainę snu. Zmęczenie coraz mocniej dawało mi się we znaki. Dwugodzinny lot samolotem,
a teraz jazda samochodem...
Całe to zamieszanie było spowodowane nagłym awansem taty.
Właśnie z tego powodu przeprowadzaliśmy się z kanadyjskiej Churchill do amerykańskiego
stanu Maryland, gdzie znajdowało się miasto Baltimore. O tej miejscowości, wiedziałam
bardzo niewiele: leży u ujścia rzeki Patapsco, nad zatoką Chesapeake. Myślę, że każdy
byłby tego świadom mając do dyspozycji mapę Ameryki Północnej. Jeżeli o mnie chodzi,
mogę śmiało powiedzieć, że należę do grona tych szczęśliwców.
- Elaine, pamiętaj, że jutro idziesz do szkoły- przypomniała mi mama wprawiając mnie tym
zdaniem w zły nastrój.
- Wiem- powiedziałam głośniej niż zwykle.
Od kilku dni rodzice wciąż powtarzali mi o przykrym obowiązku, który na mnie czekał.
Zachwycali się liceum, do którego miałam uczęszczać, przy każdej okazji powtarzając , że
jest to najlepsza szkoła w mieście. Jeżeli o mnie chodzi było mi to obojętne.
Westchnęłam z rezygnacją powracając do, odłożonej pół godziny temu, książki. Co za
żenada, pomyślałam po chwili stwierdziwszy, że lektura opowiada o trupach wysysających
krew, niejakich wampirach. Zdegustowana schowałam opasły tom na sam spód torebki.
Nuda ostro dawała mi się we znaki. Nienawidziłam żmudnej, kilku godzinowej jazdy.
- Daleko jeszcze? – spytałam marudnie nie mogąc się powstrzymać. Położyłam głowę na
oparciu siedzenia taty cierpliwie czekając na odpowiedź.
- Elaine! – zdenerwował się ojciec.
- Pytałaś o to dokładnie dziesięć minut temu.
Czy to możliwe, że czas tak wolno płynie?
- A tak w ogóle to gdzie obecnie jesteśmy? – dopytywałam się.
Tata posłał mi wściekłe spojrzenie, które dostrzegłam w lusterku, ale nic nie odpowiedział.
- Jesteśmy na miejscu- oświadczył, w chwili gdy wkładałam do uszu słuchawki od mp4.
Zaśmiał się widząc moją zdezorientowaną minę.
Usłyszawszy to, Jane zerwała się na równe nogi. Wyskakując z auta uderzyła się o sufit,
lecz to jej nie powstrzymało, pobiegła w stronę domu nie oglądając się za siebie.
Rodzice śmiejąc się podążyli za młodszą córką. Na mnie spadł obowiązek wnoszenia
bagażu. Z westchnieniem rezygnacji otworzyłam bagażnik powoli wyciągając walizki i pudła
z najpotrzebniejszymi rzeczami. Jeden z wystających kartonów niebezpiecznie się
przechylił i zanim zdołałam go złapać spadł z łoskotem na krawężnik ukazując pokaźny
stos książek medycznych. Powstrzymałam wybuch śmiechu. Mama od miesiąca wmawiała
mi i tacie, że sprzedała wszystkie książki na aukcji internetowej. Mimo jej szczerych
zapewnień wiedziałam, że nie potrafiłaby się z nimi rozstać. Schyliłam się i pospiesznie
zaczęłam pakować grube księgi do pudła. Postanowiłam nie dać po sobie poznać, że
odkryłam jej tajemnicę.
- Dobry wieczór – usłyszałam kobiecy głos. Podniosłam głowę i spojrzałam na dom
znajdujący się naprzeciwko. W ogródku stała starsza siwa pani patrząc na mnie z
zaciekawieniem.
- Dobry wieczór – odpowiedziałam zdając sobie sprawę, że kobieta zwróciła się
bezpośrednio do mnie.
- Nowi sąsiedzi? – spytała wpatrując się w leżące na chodniku bagaże.
- Tak. Właśnie się wprowadzamy.
- Meredith Firth. – przedstawiła się, przechodząc przez ulicę i wyciągając do mnie rękę na
powitanie.
- Elaine Bender – odwzajemniłam uścisk.
- Miło mi panią poznać – dodałam.
- Mnie również. – powiedziała pomagając mi podnieść wszystkie porozrzucane książki.
Nagle padająca mżawka zamieniła się w prawdziwą ulewę.
- Och! Zostawiłam otwarte okno! – krzyknęła pani Firth biegnąc pospiesznie do swojego
domu.
- Do zobaczenia! – krzyknęła wchodząc do mieszkania.
Kiedy odwróciłam się w stronę posiadłości pani Firth by odmachać stojącej w oknie
sąsiadce mogłabym przysiąc, że zobaczyłam ponurą postać tkwiącą w cieniu drzew
otaczających jej ogródek. Jednak chwilę później, kiedy odgarniałam z twarzy pozlepiane
od deszczu włosy, nie dostrzegłam już nikogo.
Kiedy utworzyłam stos ze wszystkich pudeł i ostrożnie wzięłam go na ręce, drzwi do domu
otworzyły się z hukiem.
- Elaine co Ty tu robisz? – spytał zdezorientowany tata patrząc na ociekającą wodą
sylwetkę swojej córki.
- Wypakowuję bagaże.
- Zupełnie zapomniałem – powiedział roztargniony biorąc do rąk walizki leżące obok auta.
- Wejdź do środka. – zachęcił mnie uśmiechając się szeroko.
Wzięłam głęboki oddech i powoli przekroczyłam próg mojego nowego domu.

Korytarz prowadzący do salonu miał odcień beżu. Na ścianach wisiały kolorowe obrazy z
motywem kwiatów. Pokój dzienny był przestronny, a jego ściany pomalowane były na
niebiesko. Liliowe firanki idealnie komponowały się z nowoczesnym wyposażeniem. Całość
tworzyła naprawdę piorunujący efekt.
Uśmiechnęłam się pod nosem i postawiłam torby w kącie, obok jednego z krzeseł.
Tymczasem Jane postanowiła pobawić się w berka. Już po chwili, razem z rodzicami
biegała po całym mieszkaniu. Czując się jak intruz, postanowiłam pójść do kuchni i zrobić
kolację. Miałam nadzieję, że nikogo nie otruję. Nie posiadałam talentów kulinarnych.
Pomieszczenie było dosyć malutkie, w porównaniu do salonu, ale mieściło wiele sprzętów
wprost wymarzonych dla gospodyń domowych. Och! Ale... po co aż dwie lodówki?
Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Zaskoczona, zastygłam w bezruchu.
- To pewnie pizza!- zawołał tata.
Odetchnęłam z ulgą.
Po chwili do kuchni wpadła Jane, oraz mama i tata niosący jedzenie, które uratowało
naszą dzisiejszą wieczerzę i żołądki.
Usiedliśmy wszyscy przy wielkim drewnianym stole w kształcie kwadratu.
- I jak wrażenia? - spytała mama spoglądając na Jane.
- Super! - krzyknęła zarumieniona z emocji i zmęczenia, dziewczynka.
- Elaine?
- Ekstra - powiedziałam szczerze.
Wzięłam do ust kawałek pizzy.
- Tylko pamiętajcie, że pierwsza noc w nowym domu jest najważniejsza.
- Och tato! Chyba w to nie wierzysz?- prychnęłam.
Zważając na nasze wielokrotne przeprowadzki na prawie wszystkich możliwych
kontynentach świata, stare powiedzenie z pewnością się nie sprawdza. Przynajmniej w
przypadku mojej rodziny.
- Wierzę - nadąsał się tata.
Pokiwałam głową z pobłażaniem.
Przez chwilę jedliśmy w milczeniu. Rozejrzałam się po kuchni spoglądając na każdy,
choćby najmniejszy element dekoracji i wyposażenia. Wiedziałam, że być może niedługo
znów się przeprowadzimy, więc postanowiłam zapamiętać każdy szczegół tego domu. W
końcu mama wstała, przerywając moją obserwację i oznajmiając zagadkowym tonem:
- Elaine, jak skończysz jeść to przyjdź do salonu.
Przyznaję, zaintrygowała mnie. Rzuciłam pizzę na talerz i wybiegłam z kuchni.
Zastałam mamę siedzącą na sofie i obracającą w dłoniach jakiś mały, zagadkowy
przedmiot.
- O co chodzi? - spytałam podejrzliwie.
- Proszę. Mały prezent na ułatwienie życia w Baltimore. - rzuciła mi ową tajemniczą rzecz,
którą pospiesznie próbowałam złapać. Szczerze mówiąc, mama powinna się już
przyzwyczaić, że mam dziurawe ręce i nie jestem w stanie złapać lecących... kluczyków

[rashel]

- Jeep – wyjaśniła.
- Aha - wydukałam nadal oszołomiona.
Mama zaśmiała się widząc moją zdezorientowaną minę.
- O ósmej odwieziesz Jane do szkoły- powiedziała na odchodnym.
- Ty masz na dziewiątą!- krzyknął tata. Mimo swoich wyraźnych chęci popsucia mi humoru
odniósł porażkę.
Dostałam jeepa!!!
- Ok! - wrzasnęłam.
W końcu, kiedy ochłonęłam weszłam po schodach prowadzących do mojego pokoju.
Wzięłam głęboki oddech i powoli uchyliłam drzwi.
Powitały mnie ciemnoniebieskie ściany, fioletowe łóżko i szafki tego samego koloru.
Dębowe panele, wielkie drewniane biurko i kolekcja moich wspólnych zdjęć z Jane wisząca
na ścianie.
Postawiłam karton ze swoimi rzeczami koło łóżka i położyłam się na mięciutkiej pościeli
(niebieski kolor), dopiero teraz zdając sobie sprawę ze zmęczenia, które odczuwałam. Nie
zawracając sobie głowy przebieraniem się w piżamę zamknęłam oczy i niemal od razu
zasnęłam.

Znajdowałam się w ciemnym, mrocznym lesie. Wiatr kołysał pobliskie drzewa, które
rozświetlał blask księżyca w pełni. Przerażona tajemniczą scenografią rozejrzałam się
dookoła, by upewnić się czy jestem sama.
- Jane! – zawołałam dostrzegając moją ośmioletnią siostrę, stojącą tuż za mną.
Kiedy do niej podeszłam dziewczynka spojrzała na mnie ze łzami w oczach, szepcząc:
- Idź! Biegnij Elaine to pułapka.
- Jane, co się dzieję? Gdzie my jesteśmy? Co to za miejsce?
- Miejsce Twojej śmierci. – powiedziała złowieszczo dziewczynka, a jej oczy przybrały
szkarłatną barwę.
Zaczęłam krzyczeć.

Obudziłam się zlana zimnym potem. Z trudem łapałam powietrze. Obrazy z koszmaru
wciąż tkwiły w mojej podświadomości. Wzięłam kilka głębokich oddechów, żeby się
uspokoić.
Nie ma co. Świetna, pierwsza noc w nowym domu. A wszystko przez tą kretyńską książkę.
Powoli wstałam z łóżka i wzięłam do ręki telefon komórkowy, w celu sprawdzenia godziny
na wyświetlaczu. Była czwarta dwadzieścia trzy.
Zrezygnowana usiadłam na wielkim, szerokim, drewnianym parapecie, który równie dobrze
mógłby zastępować biurko. Otworzyłam szeroko okno, by złapać ostatnie wakacyjne
powietrze. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że za kilka godzin rozpocznie się kolejny rok
szkolny pełen udręki, nauki i upokorzeń.
Na zewnątrz wiał lekki, chłodny wiaterek.

Rano słaniając się ze zmęczenia obijałam się o meble. Zastanawiałam się czy wczoraj
rzeczywiście stały w takich miejscach. Może ktoś je przestawił? Raczej w to wątpiłam
szczególnie po tym jak podczas przeprowadzki do Anglii złamałam palec wpadając na
jedną z wystających szafek. Potrzebowałam czasu, żeby przyzwyczaić się do nowego
domu i jego przestrzeni. Chociaż czy jest sens to robić kiedy prędzej czy później i tak
przeniesiemy się do innego miasta, państwa albo na inny kontynent?
Kiedy weszłam do kuchni, moim oczom ukazała się ubrana, uczesana i wyraźnie
zniecierpliwiona Jane.
- Nareszcie. - odetchnęła z ulgą - spójrz, która jest godzina.
- Siódma? - odpowiedziałam niepewnie.
Dziewczynka spojrzała na mnie z oburzeniem.
- Kwadrans po siódmej. Nie wiem czy pamiętasz, ale za godzinę muszę być w szkole. Idź i
zrób coś ze sobą – westchnęła patrząc na mnie z rezygnacją. Doprawdy chyba za dużo
czasu ze mną spędzała, jeżeli zaczęła naśladowywać moje miny i powtarzać zaczerpnięte
ode mnie teksty.
Mimo to posłusznie poszłam do łazienki, ubrałam się, uczesałam i pomalowałam rzęsy, by
doprowadzić się do stanu używalności.
- Lepiej - osądziła moja siostra - Teraz możesz mnie zawieźć.
Roześmiałam się, wzięłam swoją torbę i wyszłam z Jane na zewnątrz.
Ku mojej uciesze świeciło słońce.
Drogę do szkoły ośmiolatki, pokonałam w stosunkowo krótkim czasie. Nie ma to jak GPS.
- Powodzenia - rzuciłam, gdy Jane wychodziła z samochodu.
- Wzajemnie - uśmiechnęła się, dzielnie idąc ku gmachowi szkolnemu.
Zdębiałam. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że czekają mnie kolejne przeszkody do
pokonania. Na przykład nawiązywanie kontaktów z rówieśnikami.
Nigdy nie należałam do osób towarzyskich. Owszem, przyznaję miałam koleżanki i
kolegów, lecz nigdy przyjaciół. Wolałam nie nawiązywać bliższych znajomości bo i tak
prędzej czy później wyprowadziłabym się z miasta co byłoby dla mnie jeszcze bardziej
trudne. Właśnie z tego względu byłam typem samotniczki. Szczerze mówiąc, nie
przeszkadzał mi taki sposób bycia.
Droga do High School minęła mi na analizie mojego siedemnastoletniego już życia.
Kiedy wjechałam na szkolny parking z zaskoczeniem stwierdziłam, że jest pusty. Radiowy
DJ ogłosił godzinę ósmą. Miałam sześćdziesiąt minut do rozpoczęcia zajęć. Korzystając z
wolnego czasu postanowiłam zwiedzić szkolne błonia. Zamknęłam drzwi i ruszyłam w
nieznane.
Liceum do którego miałam uczęszczać było wielkim, szarym, nieco dziwacznym
budynkiem. Otaczały go ławki i stoliki, porozstawiane we wszystkich możliwych miejscach.
Z pewnością właśnie tutaj, w czasie ładnej pogody, uczniowie jadali lunch. Rozejrzałam się
dookoła stwierdzając, że nie ma tu już nic do oglądania.
Po krótkim namyśle postanowiłam udać się do sekretariatu po plan zajęć. Wnętrze
amerykańskiej szkoły, nie różniło się zbytnio od moich poprzednich. Pocieszona
pospolitością obiektu weszłam do odpowiedniego pomieszczenia.
- Dzień dobry – przywitałam się grzecznie, rozglądając się po sekretariacie. Ściany
ozdobione były różową tapetą w kolorowe wzory. Wszędzie gdzie było to możliwe stały
pomarańczowe kwiaty w różowych wazonach. Z pewnością ten pokój był
najbarwniejszym w całej szkole, ale jeżeli o mnie chodzi wolałam ponure, szare ściany
korytarza. Jak dla mnie było tu po prostu za kolorowo i zbyt kiczowato.
- Witaj złotko. O co chodzi? – spytała pulchna blondynka koło pięćdziesiątki siedząca przy
wściekle różowym biurku. Postanowiłam nie dać po sobie poznać, jak bardzo nienawidzę
tego koloru.
- Jestem nową uczennicą. Nazywam się Elaine Bender.
Sekretarka odszukała potrzebną kartkę, spod sterty papierzysk.
- Zgadza się. Proszę, tu masz kluczyki do szafki i plan zajęć - podała mi przedmioty.
- O nic się nie martw. Nauczyciele są powiadomieni o Twoim przybyciu. – mrugnęła do
mnie przyjaźnie – Powodzenia.
- Dziękuję - roześmiałam się.
Kiedy wychodziłam z pokoju, rozległ się dzwonek. Godzina minęła zaskakująco szybko.
Jak zawsze kiedy czekało mnie coś nieprzyjemnego.
Odszukałam swoją półkę (nr 134), wsadziłam do środka bluzę i powoli przekręciłam
kluczyk. Spojrzałam na plan lekcji, który trzymałam w ręku i z przerażeniem stwierdziłam ,
że pierwszą lekcją jest fizyka. Zaczęłam powoli żałować, że swoją przyszłość związałam z
medycyną. Gdybym postąpiła inaczej z pewnością nie musiałabym chodzić na ten głupi
przedmiot.
Chcąc, nie chcąc (raczej to drugie) popędziłam do sali numer 152. Wpadłam do
pomieszczenia i pospiesznie zajęłam miejsce z tyłu klasy.
Zajęcia prowadził pan Neal, gruby i łysawy nauczyciel o wyglądzie Frankensteina. Jego
wykład o energii był tak monotonny, że mimo najszczerszych chęci nie byłam w stanie
zrozumieć objaśnianych przez niego zadań. Równie dobrze nauczyciel mógłby mówić do
ściany. Kto wie, może ona prędzej by go zrozumiała ode mnie. Spojrzałam dookoła
uświadamiając sobie, że wszyscy uczniowie starannie zapisują notatki.
W chwili kiedy próbowałam wyrwać kartkę z zeszytu zabrzmiał upragniony dzwonek.
Z ulgą spakowałam swoje rzeczy, z zamiarem szybkiego wyjścia z klasy.
- Cześć - zagadała mnie rudowłosa dziewczyna o zielonych oczach, która siedziała w ławce
przede mną.
- Hej - odpowiedziałam niepewnie.
- Jestem Missy - przedstawiła się.
- Elaine.
- Pierwszy dzień w nowej szkole? – zagadała.
- Mhm - mruknęłam nie wiedząc o co jej chodzi. Cóż... Może potrzebowała pieniędzy na
papierosy? Pewnie jak skłamię, że nie mam przy sobie drobnych to zacznie mi grozić. W
Kanadzie takie sytuacje często się zdarzały. Moje koleżanki były bardzo często zastraszane
przez takich osobników. Więc tutaj może też tak jest? W końcu to jeden

[rashel]

W końcu to jeden kontynent. Właśnie zastanawiałam się, czy mam przy sobie kilka
dolarów, gdy nagle dziewczyna podskoczyła i z ekscytacją w oczach zawołała:
- Naprawdę? Mój też! Wiesz od razu pomyślałam, że jesteś nowa, bo tak jak to ze mną
było przy wyczytywaniu nazwisk, wszyscy się odwrócili. Skąd przyjechałaś? A może jesteś
tutejsza? Zmieniłaś szkołę?
- Przez ostatnie dwa lata mieszkałam w Kanadzie. W Churchill.- powiedziałam nieco
zaskoczona takim obrotem sprawy. Przyjrzałam się uważniej mojej rozmówczyni.
Rzeczywiście nie wyglądała na jedną z osób, które nastraszały niewinnych uczniów.
- Ja jestem z Sheridan. Jaką masz teraz lekcję?
- Historię z Roberts'em.
- Ja mam angielski – westchnęła smutno.
- Może spotkamy się na lunchu? – spytała szybko.
- Ok. Jasne.
Missy pomachała mi na pożegnanie. Zrobiło mi się głupio, że podejrzewałam ją o
wyłudzanie pieniędzy.
Weszłam do sali z numerem 164, w której miała się rozpocząć kolejna godzina męki.
Niestety wszystkie tylne ławki były zajęte. Z rezygnacją usiadłam przy trzecim stoliku, w
środkowym rzędzie.
Po chwili do klasy wszedł nauczyciel o urodzie Australijczyka. Od razu zaczął sprawdzać
obecność. Na swoje nieszczęście byłam pierwsza na liście.
- Elaine Bender.
- Obecna. – powiedziałam wypranym z wszelkich emocji głosem.
- Hm... Witamy nową uczennicę - uśmiechnął się przymilnie.
Z trudem powstrzymałam się żeby nie spojrzeć na niego jak na idiotę.
Tymczasem pan Robert’s kontynuował nękanie uczniów. Dopiero teraz zwróciłam uwagę
na innych licealistów.
Wyczytany po mnie Matthew Carter był typowym luzakiem. Nie przejmując się
ostrzegawczym spojrzeniem nauczyciela wyciągnął nogi na ławkę i ziewnął ze znudzeniem.
Od razu poczułam do niego sympatię. Kolejna uczennica Lynne Lewis była dosyć
nieśmiałą i niepewną siebie dziewczyną. Jej przeciwieństwem była Emma Waterhouse.
Zarozumiałą snobkę obchodził tylko wygląd własnych paznokci, które właśnie piłowała.
Josh Whittal o wyglądzie kujona zapamiętale czytał podręcznik, zapisując ważniejsze daty.
Moją obserwację brutalnie przerwał nauczyciel, który zaczynał dyktować notatkę. Z
westchnieniem rezygnacji wzięłam do ręki długopis i zapisałam pierwsze zdanie.

Następną lekcją była matematyka. Pan Smith, stary, zasuszony nauczyciel, w ramach
sprawdzenia moich umiejętności z zakresu przedmiotu wezwał mnie do tablicy. Wepchnął
mi do ręki stary, brudny podręcznik i pokazał zadanie, które miałam rozwiązać. Zdębiałam.
Był to dział o uroczej i znienawidzonej przez mnie nazwie "geometria".
Tylko spokojnie, powtarzałam sobie spanikowana.
Wzięłam głęboki oddech i chwyciłam do rąk wielką, drewnianą ekierkę. Nie miałam pojęcia
co z nią zrobić, ale z tego co wiedziałam była potrzebna do rozwiązania zadania.
Przekręciłam ją w dłoniach tak niefortunnie, że z hukiem spadła na ziemię. Podniosłam ją
szybko czując, że robię z siebie kompletną idiotkę.
Z trudem przełknęłam ślinę.
- Nie wiem, panie profesorze. Nie potrafię rozwiązać tego ćwiczenia. – wymamrotałam
zgodnie z prawdą.
- Bender, z przykrością muszę wstawić Ci ocenę niedostateczną. – powiedział wykrzywiając
usta. Dopiero później uświadomiłam sobie, że to był uśmiech.
Wróciłam do ławki pod ostrzałem wścibskich spojrzeń. Kompromitacja do kwadratu.
Usiadłam na krześle i zerknęłam na tablicę, by przyjrzeć się prawidłowemu rozwiązaniu
matematycznego okropieństwa. Zauważyłam, że w rzędzie obok, siedzi chłopak patrzący
wprost na mnie. Jego pełna wyższości mina i ironia w ślicznych, jasnoniebieskich, oczach
sprawiła, że moja irytacja nie znała granic. Wściekła odszukałam w podręczniku
odpowiedni wzór i zaczęłam przepisywać go do zeszytu. Postanowiłam bardziej przyłożyć
się do matmy.
- Winslow! Odwróć się przodem do tablicy! - krzyknął pan Smith.
Chłopak z wyraźnym znudzeniem wykonał polecenie nauczyciela. Odetchnęłam z ulgą.
Swoją drogą ten cały Winslow musiał być zagorzałym fanem matematyki. Pewnie na
każdego się tak gapił, jeśli ten śmiał nie rozwiązać zadania.
Nienawidziłam kujonów. Sama miałam czwórki i moją chlubą było to, że nie jestem
prymuską.

[rashel]

Pocieszona wyruszyłam na ostatnią lekcję przed lunchem, czyli w - f. Wychowanie fizyczne
było jednym z moich ulubionych przedmiotów. Przynajmniej w ciągu tej godziny mogłam
spokojnie odpocząć i zregenerować siły.
Niestety czas minął nieubłaganie i już po chwili udałam się w kierunku stolików.
- Elaine! - zawołała Missy, machając ręką by wskazać odpowiednie miejsce.
- Cześć - powiedziałam po chwili, siadając na jednym z krzeseł. Koło mnie znajdowała się
brunetka z burzą loków o wielkich, lekko wytrzeszczonych, piwnych oczach.
- Imre Janisch - przedstawiła się.
- Elaine Bender.
- Missy mówiła, że przyjechałaś z Kanady. To prawda?
- Tak. Z Churchill.
- Ja pochodzę z Węgier, ale już od pięciu lat mieszkam w Ameryce. - powiedziała Imre.
- Za chwilę wracam - rzuciła Missy, znikając w tłumie licealistów.
- Nie wyglądasz na Kanadyjkę - stwierdziła Imre. Miałam wrażenie, że dziewczyna zmusza
się do rozmowy.
- Moja mama jest Francuską, a tata Amerykaninem – wyznałam niechętnie, jak zawsze
Kidy musiałam opowiadać o sobie.
- Wow - roześmiała się moja nowa koleżanka. Zapadła niezręczna cisza.
Po chwili do stolika wróciła Missy, z kilkoma nowymi osobami.
- Rodzeństwo Elizabeth i Matthew, Della, Jude i Alexis – przedstawiła.
Matthew był owym chłopakiem, z którym chodziłam na historię. Reszty osób nie znałam.
- Cześć - przywitałam się
– Elaine.
- Hej!
Usiedli przy stoliku.
Już po chwili okazało się, że Jude i Matt mają świetne poczucie humoru. Obie z Missy omal
nie popłakałyśmy się po wysłuchaniu relacji z ich obozowych przygód. Za to Elizabeth
sprawiała wrażenie cichej i bardzo skrytej, a Della i Alexis szczerych i otwartych na nowe
znajomości.
Nie mogłam sie nadziwić skąd Missy wytrzasnęła tyle osób do towarzystwa. Jednak
najbardziej z całej paczki polubiłam akurat ją. To właśnie z Missy ucięłam sobie długą
pogawędkę o Baltimore i nowej szkole. Jude podczas naszej rozmowy przyglądał mi się z
zaciekawieniem.
Nagle do stolika podszedł Winslow. Łypnęłam na niego groźnie. Powstrzymał wybuch
śmiechu.
Zauważyłam kątem oka, że Alexis spojrzała na niego z uwielbieniem. Przewróciłam oczami,
uważając przy tym żeby dziewczyna nie dostrzegła mojej miny.
- Imre? - spytał zaskakująco zachrypniętym i niskim głosem.
- Słucham? O co chodzi Shawn?
Shawn. Shawn Winslow.
- Rachel jest trochę przybita. Mogłabyś wpaść do nas po szkole? Wytłumaczyć jej co
nieco?
- Jasne. Nie ma sprawy.
- Dzięki.
- Shawn, nie przejmuj się. Wszystko się jakoś ułoży. Zobaczysz. – pocieszyła go
dziewczyna.
- Imre, wydaje mi się, że tym razem to nie jest sytuacja, do której Rachel się przyzwyczai -
rzucił na odchodnym.
Spojrzał na mnie przelotnie i odszedł.
Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że chłopak wyglądał na zmęczonego, wręcz
schorowanego. Sińce pod oczami mogły być efektem zarwanej nocy. W ogóle Shawn
cały był jakiś potargany. Włosy ułożone bez składu i ładu, byle jaka czarna bluza.
Wszystkie te dosyć istotne szczegóły nie tylko nie potrafiły go oszpecić, ale co najgorsze,
dodawały mu uroku. Z pewnością uchodził za przystojnego, co choćby potwierdzała
reakcja Alexis i innych dziewczyn, koło których przechodził, ale ja nie zwracałam na to
najmniejszej uwagi.
Dla mnie był bezczelnym i aroganckim młodym alkoholikiem z kacem.
W Anglii też się tacy zdarzali. Zresztą jak wszędzie.
- Elaine!
- Słucham? – spytałam, zdając sobie sprawę, że wciąż gapię się na odchodzącą sylwetkę
chłopaka.
- Dzwonek - powiedziała Imre
- Co teraz masz?
Wyciągnęłam plan zajęć.
- Hm… Chemię z Lawson'em.
- Ja też - roześmiała się – Chodź.

Pierwszy dzień w szkole powoli dobiegł końca. Wracając do domu wstąpiłam po Jane.
Rozemocjonowana opowiadała mi o swoich nowych koleżankach i nauczycielach.
- Było naprawdę super – podsumowała. Spojrzałam na jej zaróżowioną twarzyczkę,
zdając sobie sprawę, że wyrosłam już z odczuwania głębszych emocji.
- To fajnie. U mnie też nie było źle. – mruknęłam ponuro.
W końcu dojechałyśmy na miejsce. Otworzyłam drzwi do domu.
Pusto. Rodzice jak zwykle byli w pracy.
Jane zmęczona wrażeniami dnia położyła się na sofie i zasnęła. Jeżeli chodzi o mnie to
postanowiłam poczytać swoją ulubioną książkę, czyli "I nie było już nikogo…" Agathy
Christie. Wzięłam do rąk powieść i weszłam po schodach do swojego pokoju. Włączyłam
cichutko wieżę stereo i zagłębiłam się w lekturze.
Za oknem zaczął padać deszcz. Zamknęłam oczy.

Biegłam ile sił w nogach. Otaczający mnie mroczny las, spowity mgłą wydawał złowieszcze
odgłosy. Pod moimi stopami słyszałam dźwięk łamanych gałązek i szeleszczących liści.
Nagle usłyszałam ciche warknięcie. Powoli odwróciłam głowę...

read please !~!

[ankajb]

Także piszę coś od czasu do czasu.<br />
O to fragment jednej z historii :

Kiedy idę w stronę księgarni, w której pracuję , mijam miliony markowych
sklepów i butików. W soboty jest w nich pełno ludzi, którzy oglądają,
przymierzają i w końcu kupują te wszystkie ciuchy. Przeciągnięcie kartą po
terminalu, podpis na rachunku, wręczanie toreb i to : "Dziękujemy za zakupy.
Zapraszamy ponownie" od sprzedawczyń. Potem te rzeczy wylądują w szafach
kupujących. Będą noszone raz, maksimum dwa razy. Co z tego, że kosztowały
fortunę. Minie ich pięć minut sławy i odejdą w zapomnienie. Zostaną zastąpione
nowymi rzeczami. Bo przecież oni, nie mogą założyć czegoś co już jest niemodne.
Czasami mam wielką ochotę wejść do któregoś z tych sklepów i także coś kupić.
Coś co nie będzie mi potrzebne. Coś co kupię, żeby po prostu mieć. Kłamałabym
mówiąc, że nigdy nie zazdrościłam tym ludziom. Bo zazdrościłam i czasem nadal
zazdroszczę. A czego ? No cóż, głównie tego, że mogą pieniądze wydawać na
takie małoznaczące rzeczy, bo mają ich tak dużo. Ale staram się nie narzekać.
Niektórzy mają gorzej. Cieszę się z tego, że mam dom, ojca i że mogę się
uczyć. Są tacy, którzy nie mają nawet tego. Więc cieszę się, że jestem sobą.


Napiszcie co myslicie prosze !!!

Fajne fajne

[karusek1997]

sUUPEr )

Na pewno coś napiszę ale nie teraz bo jestem przeziębiona i na chwilkę
wskoczyłam na neta to tu to tam i 10 minutek ;**

nk itd. ;**

ale czytania ;p

[zuza_12_]

no to bede miała czytania bo uwielbiam waszą twórczość

@neti1994

[sophie_annabet]

po 1. piszesz opowiadanie, nie scenariusz filmowy, więc nie widzi mi się 3/4
dialogów w notce. podstawą opowiadania jest OPIS, OPIS i jeszcze raz OPIS. nie
ma sensu pisać, jeśli Wasza twórczość to same wypowiedzi i zero jakiegokolwiek
opisu.
po 2. akcja toczy się za szybko! nawet nie mrugnęłam, a Twoja bohaterka zrobiła
już tysiąc rzeczy na raz. nie można wplatać za dużo akcji, bo to się staje
nudne. Twoja bohaterka tylko coś robi, prawie jak w pamiętniku. Jak już się
trafił ten opis przeżyć wewnętrznych, to był taki poplątany, że nie mogłam go
czytać. tutaj ona dzwoni do kumpeli, pełen luzik, a nagle wyskakujesz z jakimiś
zabójstwami. i ona czuje gniew? ja tam bym się bała, a nie zgrywała twardzielkę,
gdybym została sama w domu, gdy wokół dochodzi do masowych mordów. W dodatku jej
matka nie wraca, tylko dalej jest gdzieś (w pracy?). Moja by rzuciła wszystko i
kazała lecieć do Honolulu, ale okej.
3. logika. wiesz, jak to jest nie jeść przez cały dzień? albo jeść tylko tosta
nad samym ranem, podczas gdy panuje wieczór? powinno jej być niedobrze z głodu,
a jej po prostu "burczy w brzuchu". na dodatek ona o głodzie zapomniała! hahaha,
fajnie, fajnie.
Poczułam chłód. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego - to
niesamowite, jakie możliwości ma Twoja bohaterka. może czegoś w ogóle nie czuć,
a dopiero po kilku minutach do niej dociera, że czuć powinna. jejq.
kiedy jej potrzebuję, a ja dzisiaj nie dałam jej odpowiedzi na jedno proste
pytanie. - no nie... ja tam nie zawsze odpowiadam moim przyjaciołom nawet
na banalne pytania, a przecież to nie ma nic do rzeczy, że często są przy mnie.
trochę bzdurne, nie uważasz? -,-


uch... nie mam siły na dalsze rozdziały. akcja toczy się tak szybko, że aż mnie
zniechęciłaś. ciągle jest tylko: zrobiła to, zrobiła tamto. brakuje logiki i
przede wszystkim OPISÓW!!! opisów wewnętrznych, które są bardzo ważne! dużo
pracy Cię czeka, oj dużo. po prostu pisz, chowaj swoje stwory gdzieś głęboko, a
po jakimś czasie i po entym opowiadaniu będziesz mogła je opublikować i cieszyć
się z dobrych ocen. tyle ode mnie, wymęczyła mnie ta mała ilość tekstu okropnie.

muaa

[twilight_cnie]

no tak keidys pisalam ale wychodzilo mi tak srednio teraz nie mam kiedy
zabardzo ale moge dac tu jedną piosenke taką nie zabardzo fajną ale...ale tak ! xd
hehe a jak chciecie opowiadanie to moge wam dac tu prace z polaka pt. budze
sie i jestem na bezludnej wyspie...
pisalam ją na kompie wiec moge dac ale jest w niej pare bledow których juz nie
poprawialam bo jak to pisalam mialam lekkiego dola
z góry sorki za bledy ty l-ł bo mój mózg nie dziala po 20 i wgl
a wiec dac czy nie dac o to jest pytanie?

[rashel]

Dać

[alcia19]

DAĆ!!!!!...jestem chora jak czegoś nie przeczytam.

[fankazmierzch3]

ja pisze cos w stylu ksziązki.no opowiadaniem tego nie nazwe i nie umieszczenie tu ani
początku ani fragmentu,wole sie nie ośmieszać

[aivelen]

ja też piszę, ale jakos nei mam ochoty tego publikować bo primo: jest to strasznie długie drugo: wstydze sie trzecio: mam kilka takich cosiów, ale to bardziej podlega pod ksiazki czwarto: tak naprawde to ja sie nie wstydze. ja sie cholernie wstydze. nawet pokazanie tego moim przyjaciołkom wiele kosztuje, uwierzcie. piąto: wszystkim, którzy czytali cos mojego ( blogi, wypracowania, coś ksiazkopodobnego), zawsze sie podoba ( nie wiem, moze oszukuja^^) szósto: wolę wydać ksiazke ( jesli sie odważe pojsc do wydawnictwa- mało prawdopodoben, chyba ze ktoś mnei zmusi) siódmo: nie chcę się osmieszyc jakby coś. CHolera, ale ja głupia jestem. powinnam przyanjmniej sprobować. Ale jakos nie mogę się na to zdobyć. nie ma co, z moja smiałością mam szanse zostać sławną pisarką^^

[sandrolaxd]

fajniutki pomysł.ale ja raczej niczego nie opublikuje chociaż...nie no.nie mam
zamiaru się ośmieszać przez moje wypociny.xD

[sandrolaxd]

masz talent dziewczyno nie ma co.xD jejku.zaczynam gadać po staroświecku.xDD co
się ze mną dzieje? xD taki żarcik oczywiście.xD Co do emily to świetne to jest
masz naprawdę talent.;pp

[thejustyna]

Być głuchym na zło.

Nie słyszeć problemów.

Uciekać od rozsądku.

Biegnąc do swojego świata.

Być głuchym na miłość.

Lecz czy tak się da ?!

Być jakby zamkniętym w kloszu,

ale żyć.

Być głuchym na nienawiść.

To częste zjawisko..

Ale gdy człowiek nie słyszy zła,

po chwili może także oślepnąć...

Nie widzieć ludzkich krzywd...

Co się stanie, jeżeli tym człowiekiem jesteś ty ?!

Zastanów się ...


Co sadzicie, proszę szczerą odpowiedź

Wiersz "Mijanie"

[razorlina]

Płynie rzeka swym zmętnieniem
Szarość blasku słońca snop
Gdzieś skowronek śni wspomnieniem
O melodii, w której zagubił ciągły tok.

Pamięci nić ulatnia się cienka wstęga
Rozplatając zaciśnięte pętle przeszłych dni
Oczami z siwych rzęs spogląda chciwie
Na młodzieńczą świeżość, kiedy śpi.

Obraca palcem wskazówkę czasu
Ciągnąć silnie za sekundnik w tył
A czas biegnie bez wahania
I przemienia każdą z chwil

Napisany w pracy kiedy mi się nudziło i czułam jak czas mi bezpowrotnie gdzieś
ucieka reszta moich prac jest na puklerzu.pl i opowiadania .pl pod nickiem
avelina (opowieści i wiersze takie tam )

Ternora - moje opowiadanie

[razorlina]

Prolog

Na niebie spokojnie mknęły ciemne, kłębiaste obłoki, na razie pojedyncze, ale im
dalej patrzyło się na zachód tym ciemniejsze i gęstsze one były. Zanosiło się na
porządny deszcz. Las szumiał nieco ponuro niosąc wraz z wiatrem ciepły zapach
jodu i świeżej żywicy.
Nieopodal dużego głazu skradał się właśnie lis z nosem nisko przy ziemi,
polujący najwyraźniej na małą nornicę ukrytą między kamieniami. Ani jedno ani
drugie zwierzątko nie było świadome, jakie wielkie szczęście ich spotkało przez
to gdzie mogły zamieszkać.

Harmonia, jaka panowała tu, w Ternorze była już rzadkością w dzisiejszym
świecie, pełnym brzęczącej, dudniącej, tykającej, piszczącej, warkoczącej….
Hałasującej elektroniki.

Ludzie byli śmiertelnie zmęczeni betonowymi, wyjałowionymi miastami i mocno
rozwiniętą technologią. Przyjeżdżali wiec tu, choć na chwilę odsapnąć od tego
wszystkiego. Rozległe nadal dziewicze tereny pozwalały na ponowne wytworzenie
ich więzi z naturą, jednak rzadko wytrzymywali w takich miejscach bez dostępu do
Internetu, telewizji, radia, telefonu i całej elektroniki, dłużej niż kilka
miesięcy - czasem tygodni.
No, bo przecież w dzisiejszym zwariowanym świecie brak kontaktu z resztą świata
był gorszy niż utrata kończyny - którą można było przecież zamienić na sztuczną,
zmechanizowaną, dającą o wiele lepsze rezultaty niż swoja własna...

Ternora, jako ostatnie królestwo wymierającej na globie przyrody było, więc
skwapliwie strzeżone przed całym tym technologicznym wymysłem ludzi...


Ogólnie historia opowiada o Zoe, która wraz z rodziną (bratem i rodzicami)
sprowadza się na takie dłuższe wakacje do ostatniej ostoi dzikich zwierząt i
przyrody. Tam Zaczynają dziać się dziwne rzeczy a kiedy zbacza przypadkowo ze
szlaku przy jednym z tajemniczych, kamiennych posągów spotyka podejrzanie
wyglądającego typka który ma ukrywa więcej niż Zoe jest w stanie sobie
wyobrazić to tak po skrócie mojego 1 rozdziału (nie ma tam oczywiście żadnych
wampirów ale inne nadprzyrodzone istoty i sprawy z nimi związane jak najbardziej)

Potępiony - opowieśc zaczęta już rok temu...

[razorlina]

Mały fragment 1 rozdziału opowiadający o przygodach nieszczęsliwego Dhampira
Parsifala... opowieść dość tragiczna i niespodziewana

Rozdział 1

Ruszyłem przez mroczne gruzowisko zrujnowanej wsi, czując rdzawy smak krwi w
swych spragnionych ustach. Wszędzie jeszcze tliły się szczątki podpalonych chat
i zabudowań a w powietrzu unosił się swąd palonych ciał, włosów i prochu
strzelniczego. Widok iście przerażający… a gdybym powiedział, że ja jestem temu
winny? Że jedna istota może doprowadzić do wyginięcia całej wsi…? Do zrujnowania
czegoś, na co ludzie pracowali przez całe życie, w jedną tylko noc…? Czy
uwierzylibyście mi na słowo?

Przetarłem ręką usta wciąż tak głodny by nie móc trzeźwo myśleć. W mojej głowie
i gardle siedziało tylko to pragnienie, które wierciło mnie na wylot, paliło i
nęciło nie dając mi zapomnieć, kim tak naprawdę jestem i kim stałem się w tę noc.
Pociągnąłem zdrowy łyk powietrza starając się wychwycić wszystkie zapachy, jakie
mnie otaczały… Szukając tego jednego, pulsującego i ciepłego…. I… taaak… Aż
zapiekło gardło mocniej, domagając się tego lepkiego ognia ukojenia. Instynkt
sam wiedział, czego tak naprawdę pragnie i jak powinno się to odbyć. Zanim
człowiek zorientował się, co jest grane moje ręce już wyciągały go za nogi ze
szczeliny między murami dwóch zawalonych budynków… Biedak, nie wiedział, że
ukrywanie się przede mną w pchlej dziurze nic mu nie da… Nawet nie zdążył
porządnie wrzasnąć a moje kły już rozpruły mu gardło dławiąc go jego własną krwią…
Ukojenie….
A potem…
Kolejne wyrzuty sumienia…

tu jest reszta Tekst
linka

@ aivelen

[mweezy]

mendo, świetnie piszesz i wiesz że ja i Kasia jesteśmy w tej kwestii szczere i
jakbyś nie umiała pisać to byśmy powiedziały ci żebyś lepiej zaczęła ćwiczyć
składanie długopisów czy coś równie fascynującego <3 i może lepiej że nie dasz
tu swoich fragmentów bo ktoś mógłby zwędzić ci na prawdę boskie pomysły, a poza
tym przecież się umawiałyśmy. ty piszesz a Kasia projektuje okładki XD

My song- kliknij tu:)

[answer]

W moim sercu, smutek, żal
Znowu ty i straszny czas....
ucieka przede mną...
i biegnie co tchu.....
Jakiś taki inny...
Smutny i naiwny
Taki senny jak
moja miłość
co odeszła już!
Nie ma nikogo kto chciałby
zapomnieć o tym!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuhhhhhhhhhhhhhhhh



Czy ...... możesz ranić mnie...... czy to jest fajne też?
Jaaak..... wytłumaczysz się........że to kłamstwo, zwykły blefffffff!
Nie mogę cię zapomnieć.... wciąż patrze na twą twaarz, która kłamieee,
okłamujesz mnie codziennie i odszedłeś...... tak poprostu..............nie mogę
dalej żyććććććććććć

piszę książkę.

[lovebug]

wszyscy mi mówią, że jestem znakomita, ale moje pisanie jest strasznie mierne, tylko chciałam
wam powiedzieć że piszę już od 8 lat.

A nie wiem czy dać, bo bez sensu. xD