Jak dać znać ludziom, że potrzebuje pomocy?

[szaman]

Ewidentnie potrzebuje pomocy. Chodzę do klasy maturalnej i ogólnie przeżywam bardzo trudny okres. Od września zaczął się jakiś ogólny dyskomfort, ale od ostatnich dwóch tygodni mam antypatie do wszystkiego. Ale nie jest to chwilowa niechęć do świata, ja na prawdę nie mogę ... no nie wiem to jest koszmarne uczucie. Pewnie większość z was nawet nie jest w stanie sobie tego wyobrazić. Ryczę cały czas, nie chce mi się jeść, nie mogę się na niczym skoncentrować, czuję niechęć do siebie, nic mnie nie cieszy, nie chce mi się z nikim gadać i co najgorsze odechciewa mi się wszystkiego.

Dzisiaj chyba po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że coś jest ze mną nie tak. Zrobiłam sobie jakiś durny test na depresje (a właściwie 10 durnych testów dla pewności) i wychodzi mi, że mam problem.

Dobra, wiem, że coś się kroi, ale jak ja mam powiedzieć komuś, że ze mną coś jest nie tak. Boje się, że mnie wyszydzą, powiedzą, że rozczulam się nad sobą.
Z drugiej strony oni powinni już zauważyć, że źle się czuje, skoro non stop mam spuchnięte oczy od płaczu, nic nie jem, siedzę bezczynnie i praktycznie nie wychodzę z pokoju.

[sweet_pop]

o kurcze twoj problem tak mnie zaintrygowal i tak zainspirowal ze napisalam o tym na fbl <3 . po prostu idz sie najeb ze znajomymi i tam powiedz im co czujesz najlepiej

[marchwk]

dobrze Cię rozumiem, mam podobnie. po prostu porozmawiaj z kimś, komu ufasz, nie bój się. ta osoba na pewno Ci pomoże, albo chociaż spróbuje.

[phoebe124]

Powiedz swojej najlepszej przyjaciółce której ufasz bezgranicznie ona Ci pomoże i jestem pewna że nie będzie sie śmiac .

Powodzenia

[agnes_cerk]

miałam tak rok temu, nie wiem czym to było spowodowane, ale ważne, ze przeszło. Wg mnie potrzebny jest ci wstrząs, musisz przypomnieć sobie jak się czułaś zanim to nadeszło. Myślę, że pół litra Ci w tym pomoże. Jeśli jednak nie podoba Ci się ten pomysł po prostu z kimś porozmawiaj, tylko nie zastanawija się z kimjakkiedygdzie po prostu pogadaj

[malowana505]

Moja mama miał depresję () Na szczęście nam powiedziła i skontaktowaliśmy sie od razu z psychiatrą, która przypisał tabletki i już po 2 tyg. była widoczna poprawa. Teraz jest już w porządku. Mama miała te same objawy co ty: nie chciała jeść,z byle powodu płakała... Tylko chodzenie po górach ją cieszyło (byliśmy wtedy na wakacjach). Powiedz o tym mamie albo komuś, z kim masz dobry kontakt. I nie zostawiaj tego problemu, bo samo raczej ci nie przejadzie. Powodzenia! Jakby coś to pisz na priv.

Przykro mi ale ci nie pomoge bo ja...

[mysterious69]

przeżywam dokladnie to samo co ty ,
nawet zaczełam się ciąć : /

[aneeecia13]

Bez sensu się ciąć! powinnaś z kimś o tym pogadać. O tym co czujesz i jak się czujesz. Nie zwlekaj, póki będzie za późno.

[plotkaragirl]

Hm...nie wiem. Poproś, żeby Ci opowiedzieli kawały!

Tutaj...

[diabetic]

Mam tak samo, w tej chwili zbieram odwagę by w końcu sobie ulżyć i popełnić samobójstwo...

[aleksandra25]

nie rob tego, lepiej zglos sie do psychologa!!

[ladyfame]

Jak też teraz mam podobnie .
Nikt mnie nie pociesza ,tylko mówią ,że właśnie rozczulam się nad sobą .
Nikt nie rozumie ,że potrzebuję pomocy .
Ja myślę ,że TY znajdziesz kogoś kto CIĘ zrozumie i nie pozwoli żebyś była w taki stanie.
Żebyś tak cierpiała .

[hillikinga]

nie wiem ;/

[zakirra]

Mam tak samo tylko od jakiegoś roku. Tylko, że ja chodzę do pierwszej gimnazjum
Ciągle płaczę i jestem nieobecna, nie mam na nic ochoty. Nie rozumiem jak moi bliscy mogli tego nie zauważyć. Też zrobiłam kilka testów i wyszło tak samo. Bałam się o tym powiedzieć. Wczoraj zaczęłyśmy się z mamą strasznie kłócić. Poryczałam się i w końcu jej to powiedziałam. Potem tylko rozmawiałyśmy. Powiedziała, że nie musiałam się bać o tym mówić, bo jeśli jest jakiś problem to trzeba go rozwiązać. Przed świętami już raczej nie, ale mama poszuka lekarza. Ja dałam radę! Ty też! Wiem, że to trudne, dwa tygodnie próbowałam powiedzieć! Dasz radę!

[g_o_s_i_a]

Swego czasu czułam się bardzo podobnie jak ty. Niestety, skończyło się na wizycie u psychologa. Nie to, żeby mi specjalnie pomógł. Później już sama jakoś się z tego wyleczyłam. Po prostu... przeszło. Wracając do tematu. Też się strasznie bałam o tym komukolwiek powiedzieć. Jednak w końcu zdecydowałam się na rozmowę z mamą.

[demetria0606]

Nie obraź się ale potrzebujesz pomocy psychologa . Porozmawiaj najpierw szczerze z rodzicami , albo z przyjaciółmi , tak będzie najlepiej . Faktycznie źle z tobą , ale dobrze , że zauważyłaś swój problem , gorzej , że po takim czasie Współczuję ci , ale wiem co to znaczy , bo miałam dwa lata temu tak samo , na szczęście mam zaufane dwie przyjaciółki Wszystko będzie dobrze

[inna_odinnych]

Jeśli faktycznie chorujesz na depresję, to to jest choroba, którą trzeba leczyć. Wiem, co mówię, sama chorowałam na depresję i miałam już takie stadium, że myślałam o śmierci i próbowałam się zabić.
Po pierwsze to porozmawiaj o tym z kimś. Powiedz swoim przyjaciołom - jeśli faktycznie są Twoimi przyjaciółmi będą Cię wspierać, a wsparcie jest najważniejsze. Powiedz też rodzicom jak się czujesz i najważniejsze: zgłoś się do psychologa. Na profilu napisałaś, że masz 18 lat, więc w przeciwieństwie do mnie będziesz mogła iść sama (ja jako nieletnia musiałam przyjść z rodzicem). Rodzice powinni wiedzieć, co się dzieje (z pewnością oni coś zauważyli, tylko nie wiedzą jak to jest poważne i nie wiedzą co zrobić - w moim przypadku tak było) i pewnie dostaniesz od nich wsparcie.
Jeśli również w Twoim przypadku stadium jest dość poważne, prawdopodobnie psycholog wyśle Cię do psychiatry - nie wstydź się tego! To normalny lekarz, tak jak psycholog, tylko może wypisywać recepty na leki (do czego psycholog nie ma uprawnień). Mnie kilka wizyt u psychologa nic nie dały - wystarczyło wsparcie od rodziców i znajomych, ale wizyty u psychiatry do którego zostałam wysłana od razu po pierwszej wizycie u psychologa, naprawdę wiele mi pomogły. Nie dość, że lekarka była fantastyczną kobietą, która faktycznie zainteresowała się moimi problemami i myślała razem ze mną jak je rozwiązać, przepisała mi leki, które poprawiały mi nastrój i w końcu z tego wyszłam. Trwało to prawie pół roku, ale im dłużej trwa depresja (u mnie z 1-1,5 roku przed pójściem do specjalisty) tym trudniej z niej wyjść.
Więc powiedz o tym jak najszybciej rodzicom i zapisz się do psychologa. Skoro napisałaś ten post, to znaczy, że wiesz, że nie poradzisz sobie z tym sama i potrzebujesz pomocy, co już jest bardzo ważne przy leczeniu. Trudno wyleczyć człowieka, jeśli nie chce być leczony. Z Tobą jak widać jest inaczej.

Jakbyś miała jakieś pytania, czy chciała po prostu o tym porozmawiać, możesz do mnie napisać na priv.
Mam nadzieję, że wyjdziesz z tego. Na szczęście z depresji można wyjść...

...

[joasiiaa]

Wiem przez co przechodzisz, też przez to przechodzę, a właściwie przechodziłam, bo już mi lepiej. Brałam leki uspakajające i co jakiś czas robię sobie przerwę na tydzień, nie wychodzę wtedy nigdzie, nawet do szkoły, to działa jak odwyk, pozwala uporządkować myśli. Psycholog może pomóc, ale nie wiem jak u Ciebie, u mnie to nie wchodziło w grę.. Nigdy bym się nie wybrała do psychologa, siłą by mnie tam nie zaciągnęli. Myślę, że spowodowane jest to tym, że wchodzimy teraz w okres dorosłości, matura, studia, praca.. To wszystko przerasta. Nie wiem jak Ci pomóc, bo każdy człowiek potrzebuje indywidualnej rady. U mnie pomogły leki i bardzo pomagają mi te dni, gdy zostaję w domu.. U Ciebie to niemożliwe, bo matura niedługo. Także, jeżeli czujesz się na siłach to wybierz się do psychologa. Doradzam młodego, ale dobrego. Starszy nie za bardzo rozumie młodzież. Porozmawiaj z mamą, matka powinna zrozumieć swoje dziecko.. Powiedz, że jest Ci ciężko, że chcesz zapobiec złemu, zanim będzie za późno. Pozdrawiam.

Ja chętnie pomogę;)

[sliwka_33]

Aktualnie pomogłam już 2 osobom z czymś takim, i niech mi tu ktos nie pisze że opowiadanie kawałów pomaga! To chore... Kawały? No ale, nieważne. Jeśli chcesz to pisz na priv, pomogę. Rozmawiam z takimi osobami, bardzo dużo. Pomaga. Potrzebny Ci wstrząs, bynajmniej nie alkoholowy, coś jak zimny prysznic. Jakieś 2 mies temu sama z czegoś takiego wyszłam. Zero leków, zero lekarzy. Przyjaciele.
Dwóch kolegów było o krok od zabójstwa, pomogłam, sa bardzo wdzięczni, jednym kolegą zajmuję się od wczoraj, najpierw był zły jak mu mówiłam prawdę prosto w oczy. a dziś napisał: Dziękuję ze mi pomagasz. Lubie pomagac takim ludziom, takze nie bój się, pisz Jakby ktoś inny jeszcze chciał to zapraszam, nie gryzę

[wilkolak]

możesz iść do lekarza, może ci da jakieś tabletki na stres

[selenqqa]

...

Mam to samo.

[rosalie007]

Mam ten sam problem, ale powiedziałam, kilku zaufanym osobom i jedna wgl. nie zareagowała, druga nic nie może zrobić, chociaż chce, a trzecia myśli, że tylko udaję.... Stwierdziłam, że sobie sama poradzę, chociaż to błędne myślenie....

[ashley141]

Przedewszystkim chcę ci powiedzieć jak bardzo ci współczuję : / nikomu nawet wrogowi nie życzę takich problemów ! ... postaraj się rozwiązać jakoś te problemy nie zostawaj z tym sama !

Problem.

[benna94]

Niedawno też miałam problem, tylko że nie podejrzewałam depresji. Po prostu musiałam z kimś pogadać, wygadać się i posłuchać jakiejkolwiek rady. Udałam się do psychologa szkolnego i mi pomógł. Wbrew Twojej obawie koledzy i koleżanki z klasy wcale mi nie dokuczali z tego powodu. Potraktowali to bardzo pozytywnie. Pytali się tylko co mi powiedziała itp. Moja wychowawczyni i kilku nauczycieli wiedzieli, że idę do psychologa bo chciałam się zwolnić z lekcji, by móc pójść i wszyscy byli przychylni. Także Tobie radzę zrobić to samo, a tym bardziej że jesteś w klasie maturalnej i jeśli nie weźmiesz się w garści ktoś Ci choć o drobinę nie pomoże to możesz zawalić maturę, skoro jest z Tobą aż tak źle. Mam nadzieję, że się odważysz i coś z tym zrobisz, bo szkoda byś zawaliła pewne sprawy.
Powodzenia i trzymaj się ciepło!
Daj znać co u Ciebie

mam to samo !!!!!!!

[szkrab.]

Ja mam 17 lat, i mieszkam w holandii od 2 lat, i ciagle sie tak czuje jak ty!! Jest mi strasznie ciezka, i bym chciala wrocic do Polski, lecz nie da rady !!!
Mam nadzieje ze wkoncu sie cos zmieni, bo mam joz DOSC tego !!
Naszczescie teraz jade do PL na swieta na prawie 2 tyg, i bede sie czuc lepiej, lecz na sama mysl kiedy pomysle w polsce jak bede ze bede musiala wrocic do Holandii , to lzy mi poleca po policzku, TAK JEST ZAWSZE , bede tensknic za znajomymi, i CHLOPAKIEM, !!!!!! Niestety niektorzy maja takiego PECHA w ZYCIU jak ''JA'' Wesolych Swiat , i Nowego roku 2012 , zycze ci wesolych, bo ja ich nie bede miala .........................................................................

[koralina94]

Moja koleżanka była w podobnej sytuacji kilka lat temu. Nie znałam jej wtedy i do dzisiaj nie mogę się nadziwić, że nikt z jej otoczenia nie zauważył, że schudła kilka kilogramów, ciągle płakała i nic nie jadła. W szkole też była apatyczna. Ale nie to chciałam Ci powiedzieć.
Jeśli nikt nie zwraca uwagi na Twoje problemy, to może pierwsza powinnaś zacząć o tym rozmawiać? Ludzie teraz często coś udają, żeby zwrócić na siebie uwagę i może ludzie tak to właśnie postrzegają? Jeśli sama zauważyłaś, że coś się z Tobą dzieje, to moim zdaniem jest najlepszy moment, żeby z kimś o tym porozmawiać. Jeśli masz wokół siebie wartościowe osoby, to Cię nie wyśmieją, bo nie ma w tym nic zabawnego, że ktoś nie radzi sobie ze swoim życiem. Nie bój się rozmawiać o swoich problemach, bo to nie jest rozczulanie się nad sobą. Byłoby, gdybyś codziennie "jęczała" z powodu jakichś błahostek. A to, co się teraz z Tobą dzieje nie jest błahostką. Mam nadzieję, że sobie z tym poradzisz i znajdziesz osoby, które Ci w tym pomogą.

[friendly145]

Z moich doświadczeń wynika , że jeśli sama sobie nie pomożesz to nikt Ci nie pomoże. Każdy z nas ma w sobie sile do walki. Samo szczęście przyjdzie wtedy, gdy o nim kompletnie zapomnisz.
Trzymam kciuki za lepsze samopoczucie i pozdrawiam

[cikicikita]

mam dosłownie to samo. tyle że mam przyjaciółkę która mi pomaga..

TUTAJ

[3strlustra]

po pierwsze nie słuchaj tak głupich rad jak 'poproś kolegów żeby Ci poopowiadali kawały' .
po drugie powiedz swoim rodzicom, to pierwsze co musisz zrobic bo to oni tego nie zauwazyli a jestes ich dzieckiem
widać, że masz problem. skoro podejrzewasz, że masz depresje powinnaś udać się do psychiatry, on da Ci leki, które pozwolą Ci wyjść z tego doła, ale potem czeka Cię długa praca nad sobą, aby nie było nawrotów i żebyś dobrze się ze sobą czuła. Ja mam 15 lat, nie miałam depresji, ale od 2 lat chodzę do terapeutki i nie wstydzę się tego, wiesz.. myślę, że w końcu poczujesz się dobrze, nie będę ukrywać, że będzie Cie czekać długa praca, ale jeśli postawisz sobie za cel swoje szczęście i dobre czucie się w swoim ciele jestem pewna, że to osiągniesz. Tylko nie skłaniaj się do myśli samookalecznia lub samobójczych, bo to sprawi, że będziesz się czuła jeszcze gorzej mając świadomość, że robisz sobie krzywdę i nikogo to nie obchodzi, a nie obchodzi ich to tylko dlatego, że o tym nie wieedzą, Pamiętaj powiedz rodzicom, a potem zacznij sobie pomagać. Życzę Ci powodzenia i wiem, że dasz sobie rade <3

[vaniney]

a może jakieś tabletki?

rozumiem Cię.

[jonas_lover]

miałam coś takiego, to znaczy nawet jeszcze trochę mam. w wakacje schudłam cztery kilo przez to, że nie mogłam jeść z tego powodu. nie wiem, co Ci poradzić. psycholog nie wszystkim pomoże, nie wszyscy mu wierzą itp. , ale nie wiem, spróbuj znaleźć coś motywującego w otoczeniu, nie wiem, rodzina, przyjaciółka, dobra cena. jeśli jesteś wierząca, pomódl się, idź na zakupy, słuchaj muzyki i nie zamykaj sie sama w pokoju. nawet jak nie spotykasz się z nikim idź i potruj trochę rodzicom, czy cuś. to pomaga.