Książka

;)

[szysza_xd]

Rany, ale się wciągnęlam!! Ale powiem ci, że świetnie piszeszi że masz szanse
na zostanie pisarka;**
Bardzo proszę o dedyka, jesli mozna, bo ja teraz tez jestem twoja
fanką!!!

[szysza_xd]

co jest?? czemu tak cicho?? Tylko nie mow mi shugo, że to juz koniec

[sweetashley]

Swietne !!!nadal chce wiecej!!!! ;]];]]]

[shugo_chara_15]

Nie nie nie !! to nie koniec xDD. po prostu nie mam veny ostatnio i czasu by
pisać... ) Część dalsza na pewno będzie tylko teraz jestem chora i nie mam na
to siły. Może jak sie skupie to coś napisze obiecuje. !

[elf97]

Masz talent naprawdę !!!!!
Przeczytałam już prawie do końca i to jest super !!!!!
i jakbyś mogła to poprosię dedykację
Czekam na następne części

[shugo_chara_15]

Dziewczyny doczekałyście się. Dzisiaj po emisji mojego ulubionego serialu
BrzydUla Przepisze kolejną część która zajmuje 22 strony w moim
zeszyciku. Czyli tak gdzieś koło 19:00 Powinno wszystko być Pozdrawiam,
dziękuje za komplementy i przepraszam za opóźnienia z powodu szkoły i choroby...
;/

[dakota_]

napisz więcej xD
może założ stronę .
naprawdę masz talent ; ***

[shugo_chara_15]

dakota jaką strone ? Chodzi ci o bloga ? Nieee dziękuje xDD.

[szysza_xd]

nareszcie się doczekam) Tylko proszę z dedykacja dla mnie ;**

[shugo_chara_15]

No dziewczyny xDD. Rozdział VIII nadchodzi
Z dedy dla : szysza_xd, sweetashley, elf97. Miłego czytania

Rozdział VIII
"Uwięziona"


Ocknęłam się w ciemnym, ciasnym miejscu. Było duszno, zimno i słyszałam tylko
hurkot silnika. To chyba bagażnik...
Miałam związane ręce i nogi, w ustach jakąś szmatę, która tłumiła każdy mój
krzyk, a oczy zasłonięte przepaską. Strasznie bolał mnie tył głowy. Pewnie po
tym mocnym uderzeniu. Co się teraz ze mną stanie ? Czy to będzie mój koniec ?
Oczy zaszły mi łzami, a te znajdując lukę między przepaską, a moją skórą
pociekły mi po policzkach. Tak ma zakończyć się mój żywot ? Już widzę te
nagłówki - "młoda kobieta w ciąży zamordowana". Właśnie ! Co się stanie z moim
maleństwem ? Czy Tom zabije także i je ?
Wjechaliśmy na wyboistą drogę pokonując tory kolejowe. Za każdym razem kiedy
kierowca wjeżdżał w dziurę uderzałam głową o coś bardzo twardego. To była chyba
gaśnica, która robiła za prowizoryczną poduszkę. Byłam cała spocona,
zdezorientowana. Kręciło mi się w głowie. Więzy na nadgarstkach coraz bardziej
wżynały mi się w skórę, a lewa ręka na które leżałam cała mi zdrętwiała. Byłam
zwinięta jak najbardziej się dało. Chwila! Przecież w tylnej kieszeni mam
komórkę! Oby Tom mi jej nie zabrał. Szybko chwyciłam odrętwiałymi dłońmi tylną
kieszeń moich dżinsów. Na szczęście telefon był na swoim miejscu. Wcisnęłam
dwukrotnie zieloną słuchawkę, miejąc nadzieję, że ostatni wybierany numer
należał do Pittera. Po chwili dobiegł mnie znajomy głos.
- Angie ? - odezwał się. Dzięki Bogu to Pitter! Ale jak ja mu cokolwiek
odpowiem. Przez tą szmatę nie mogę wydusić słowa, do tego nic nie widzę, jest
zimno i brakuje mi już powietrza.
- Angie?! Gdzie jesteś ?! Halo ! - krzyczał. Błagałam tylko, by się nie
rozłączył, żeby chociaż domyślił się co się stało. Niespodziewanie samochód
energicznie podskoczył na wyboistej drodze i telefon wypadł mi skostniałych
dłoni. Usłyszałam dźwięk zakończonego połączenia. Cholera! Krzyknęłam sobie w
głowie. Przepaska na oczach cała przesiąknięta była moimi łzami. Była bardzo
mocno zaciśnięta na moich oczach, a każdy ruch dłońmi sprawiał mi ból. Nie
poddawałam się. Nogami z całej siły kopałam w nieruchomą klapę bagażnika.
Szarpałam ramionami mając nadzieje, że węzeł choć troszeczkę się poluźni,
niestety moje wysiłki poszły na próżno. Spędziłam tak ok. godziny, już nie
miałam czym oddychać, a płuca kuły mnie niemiłosiernie z braku powietrza. Tak,
to chyba koniec. Przepraszam Cię maleństwo, że nie byłam w stanie nas obronić.
Jestem za słaba...

Samochód zatrzymał się. Usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi pasażera i
kierowcy, potem odgłosy kroków na nierównej ziemi. Chyba żwirze. Ciężkie kroki
dwóch mężczyzn zbliżały się do mnie. Ze strachu zastygłam w bezruchu, udając
nieprzytomną. Klapa w końcu otworzyła się i mogłam wziąć głęboki oddech ale
powstrzymałam się, by nie zdradzić, że jestem tu obecna.
- Jak myślisz kiedy się obudzi ? - zapytał znajomy męski głos, ale nie mogłam
sobie przypomnieć do kogo należy.
- Nie wiem, nie obchodzi mnie to - westchną drugi. Ten głos rozpoznałabym
wszędzie. To był Tom.
- Zabierzmy ją stąd zanim się ocknie- dodał po chwili pierwszy mężczyzna.
Pochylił się nade mną. Był tak blisko, że czułam jego oddech na mojej skórze.
Jego dłonie, mimo chłodu jaki panował na zewnątrz były gorące. Dotkną mojego
policzkach, w miejscu gdzie po łzach został tylko biały proszek.
- Płakałaś... - wyszeptał do mnie. Tak jakby wiedział, że już nie śpie. Silne,
delikatne dłonie złapały mnie za talię i podniosły do góry. Mężczyzna przewiesił
mnie sobie przez ramię tak, że twarzą ocierałam o tylną część jego zimowej
kurtki. Dostałam gęsiej skórki. Było z dziesięć stopni mrozu, a ja miałam na
sobie tylko cieniutki sweterek z jesiennych wyprzedaży. Moje ciało bujało się w
rytm jego kroków.

Weszliśmy do dużego pomieszczenia - wywnioskowałam to po echu kroków. Podłoga
była mokra. Śmierdziało pleśnią i stęchlizną. W środku w cale nie było cieplej
niż na zewnątrz. Magazyn. Może jakaś stara fabryka. Mężczyzna zrzucił mnie na
betonową płytę, twarzą uderzyłam o jej chropowatą powierzchnię ścierając sobie
policzek. Nieznajomy delikatnie poluzował więzy na moich rękach. Teraz czułam
wyraźnie jak otarte miejsca pieką mnie jak żywy ogień. Obrócił mnie na plecy
wyjął knebel z ust i rozwiązał nogi. Może zlitują się nade mną choć trochę?
Dalej udawałam nieprzytomną mimo bólu mojego policzka i płonących otarć.
- Co z nią zrobisz, jak już się obudzi? - zapytał nieznajomy głos. Usłyszałam
jak Tom podchodzi do płyty na której leże z prawej strony.
- Jeszcze nie wiem, ale suka zapłaci mi za wszystko - powiedział z charkotem w
gardle. Dłonią zaczął głaskać moje włosy, później zewnętrzną częścią dłoni
przejechał mi po skroni, policzku i żuchwie. Czułam jego śmierdzący oddech na
moim policzku. Już chciał mnie w niego pocałować kiedy mimowolnie uchyliłam się
i zacisnęłam zęby.
- O proszę, ktoś tutaj wcale nie śpi - zadrwił ze mnie odwracając się do mnie
plecami. Słyszałam jak ścisza się jego głos.
- Czego ode mnie chcesz !? - krzyknęłam z nienawiścią. Miałam ochotę wydrapać mu
oczy! Oh, gdybym była wolna i cokolwiek widziała !
- Czego chcę ? - powtórzył moje pytanie - Czego chcę ?! - krzyknął i dobiegł do
mnie na odległość centymetra. - Chcę tego co nosisz w sobie, to co powinno być
moje a nie jest ! - złapał mnie za podbródek i pocałował. Gdy tylko oderwał ode
mnie swoje usta naplułam mu w twarz, jednak gorzko tego pożałowałam. Uderzył
mnie z pięści z taką siłą, że aż wyplułam z ust moją krew.
- Chyba trochę przesadzasz - odezwał się nieznajomy mężczyzna.
- Zamknij się !! - krzyknął na niego Tom. Podskoczyłam ze strachu na betonowej
płycie. Jeszcze nigdy w życiu się tak nie bałam. Nie o siebie, lecz o dziecko
które nosiłam pod sercem. W głębi duszy modliłam się by nic mu nie groziło.
- No i co teraz ze mną zrobisz ? - zapytałam wypluwając z ust kolejną partię
krwi. - Zmusisz mnie do bycia z Tobą - zaśmiałam się sarkastycznie - To nie ja
kazałam Ci mnie zostawać, sam tak wybrałeś ! - Znowu dostałam w twarz tym razem
z otwartej dłoni. Miałam gdzieś ten ból. Dalej śmiałam się jak najęta i nie
mogłam się powstrzymać. Tom wpadł w szał. Usiadł na mnie okrakiem i złapał mnie
a szyję. Próbował mnie udusić, po czym znów uderzył mnie z pieści w twarz.
Poczułam lepką, ciepłą cieć na moich ustach. Zemdlałam.

[shugo_chara_15]

*
Przyszedłem do domu bardzo zmęczony. Światła wszędzie były zgaszone, co mnie
zdziwiło. Zawsze świeciła się lampa w salonie.
- Wróciłem - krzyknąłem, ale przywitała mnie tylko głucha cisza. Pewnie Angie
już spała, w końcu ciąża bardzo absorbuje jej energię. Zdjąłem z siebie grubą,
zimową kurtkę i odwiesiłem ją na drewnianym wieszaku z prawej strony wejścia.
Tóż obok był włącznik światła. Wcisnąłem go dwukrotnie, ale nie zareagował.
Korki pewnie wysiadły - pomyślałem i powłóczystym krokiem ruszyłem do kuchni po
latarkę. Po omacku znalazłem ją w 3 szufladzie kuchennej szafki. Jej światło
oślepiło mnie. Moje oczy potrzebowały chwili by się przyzwyczaić. Zszedłem po
stromych, drewnianych schodach do ciemnej piwnicy. Od razu zauważyłem srebrną
skrzynkę z bezpiecznikami na przeciwko mnie. Włożyłem latarkę do ust, uchyliłem
drzwiczki i włączyłem kolejno sześć bezpieczników. Zdziwiłem się. Przecież
bezpieczniki nie wyłączają się wszystkie naraz. Ciekawe co z Angie. Pokonałem
dwie partie schodów zanim dotarłem do sypialni. Łóżko było puste.
- Angie, jesteś w domu? - krzyknąłem. Nikt nie odpowiadał. Bez namysłu zacząłem
rozglądać się po całym domu. Łazienka, gabinet - puste. Druga łazienka, ogród,
pokój dziecka - puste. Wszedłem do salonu i zobaczyłem to czego nie zauważyłem
we wcześniejszych ciemnościach. Nasze zdjęcia, które stały na kominku były
zrzucone, pogrzebacz leżał na ziemi, tak samo jak lampa, która zawsze dawała
światło. Chwyciłem pogrzebacz, by odłożyć go na miejsce. Złapałem go za jeden
koniec i zobaczyłem plami jakie po sobie zostawił. Angie - pomyślałem. Moje
przerażone oczy utkwione były na rubinowych kropelkach, a ręce upuściły to co
trzymały. Panicznie zacząłem szukać telefonu komórkowego i wykręciłem 112.
Piętnaście minut później usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem je.
- Dobry wieczór - przywitał się policjant zdejmując z głowy swoją czapkę.
- Dobry wieczór - powiedziałem przygnębiony.
- To Pan mnie wzywał ? - zapytał przechodząc przez próg mojego domu i
zatrzymując się tuż za nim.
- Tak, to ja dzwoniłem - odpowiedziałem pokazując mu by usiadł na kanapie.
- No więc o co chodzi - powiedział siadając.
- Ktoś porwał moją narzeczoną.
- Kiedy to sie stało ? - ciągną dalej wyciągając swój czarny notatnik.
- Nie wiem dokładnie. Kiedy wróciłem do domu Angie już nie było. - powiedziałem
z rękoma na głowie, z łokciami opartymi o kolana. Ze zdenerwowania gardło
skręciło mi się w supeł i nie mogłem przełknąć nawet śliny, a ręce trzęsły mi
się z każdym ruchem.
- Podejrzewa Pan kogoś ? - policjant zaczął coś notować.
- Myślę, że to jej były chłopak Tom, ale nie wiem jak ma na nazwisko. Angie w
ogóle mi o nim nie opowiadała, z resztą zaraz płakała. Od kilku tygodni dręczył
mnie telefonami i groził Angie śmiercią.... Boż... Jeżeli coś jej się stanie...
- urwałem kiedy tylko usłyszałem dzwonek mojego telefonu.
- Angie ?! - krzyknąłem ale nikt nie odpowiedział. W słuchawce słyszałem tylko
hurkot starego silnika.
- Angie ! Gdzie jesteś ?! Halo ! - krzyczałem, ale nikt nie odpowiedział.
Niespodziewanie sygnał został przerwany.
- Wiezie ją gdzieś... Trzeba ją odnaleźć ! Jeśli coś jej zrobi, to przysięgam że
zabije tego pieprzonego psychola ! - znów krzyknąłem rzucając telefonem o
podłogę. Ten rozpadł się na miniaturowe części. Ale telefon nie był teraz ważny.
Chce z powrotem ją i moje dziecko, bez względu na konsekwencje. Choćbym miał go
zabić, odzyskam ją.
- Spokojnie za 48 godzin zaczniemy jej szukać. - powiedział policjant ruszając w
kierunku wyjścia.
- za 48 godzin! Żartuje Pan ?! Ktoś porwał moją narzeczoną, grozi jej śmierć, a
Pan mówi, że za 48 godzin zaczniecie jej szukać ? Za dwa dni to ona może już nie
żyć, a w tedy będziecie mieć 3 trupy nie tylko jednego ! - wrzeszczałem. Byłem
taki wściekły, że mógłbym z byle powodu zabić teraz każdego. Byłem gotów rzucić
się na policjanta i udusić go za to co przed chwilą powiedział.
- Niestety nic nie poradzę, takie są procedury - wzruszył ramionami - Będziemy
robić co w naszej mocy, by tylko odnaleźć Pana narzeczoną całą i zdrową -
powiedziawszy to wyszedł zakładając swoją niebieską czapkę.
- W dupie mam te wasze procedury ! Jeżeli jej coś się stanie, oskarżę was o
zaniedbanie spraw służbowych! - krzyknąłem mu na odchodne. Ze wściekłości
zrzuciłem wszystkie rzeczy ze szklanego stolika do kawy na podłogę. Stłukł się
też ulubiony wazon Angie, w którym codziennie stawiała świeże kwiaty. Kocham Cię
Angie i przysięgam, że Cię odnajdę, chociażbym miał przepłacić za to własnym
życiem. Z bezsilności zacząłem płakać jak małe dziecko. Usiadłem na kanapie i
schowałem twarz w dłoniach. To nie może być koniec...
*

Ból ran które miałam na twarzy szybko obudził mnie z nieprzytomności. Nie miałam
już związanych rąk za plecami lecz przywiązane do starego pręta tóż za moją
głową. Moje oczy nie widziały światła od ok. 5 godzin. Opaska ciągnęła mnie za
włosy, a parciany pasek urażał mnie w otarcia na nadgarstkach. Czułam jak coś
gorącego spływa mi po skroni i na usta. To była krew. Moja krew. Cała obolała
ledwo żyłam. Było mi potwornie zimno. Dopiero teraz zorientowałam się, że nie
mam już na sobie mojego swetra, tylko top na ramiączkach. Nogi miałam wolne
dlatego od razu skuliłam je jak najbardziej mogłam i wstałam do pozycji
siedzącej. Usłyszałam czyjeś ciche kroki, które stopniowo się zbliżały.
Nieznajomy mężczyzna podszedł do mnie i złapał za brodę, jednak szybko się
wyrwałam i zatrzęsłam z zimna. Byłam przerażona. Łzy znowu ukradkiem pociekły mi
po policzkach raniąc mnie przy tym. Słone łzy miałam teraz na swojej poranionej
twarzy, która zapewne jest teraz bardziej zmasakrowana niż u zawodowego boksera.
- Spokojnie nie zrobię ci krzywdy - powiedział aksamitnym głosem. Wciąż nie
miałam pojęcia do kogo on należy. - Przyszedłem opatrzyć twoje rany - dodał
rozdzierając jakieś papierowe opakowanie. - Gdybyś teraz widziała swoją twarz...
Pewnie boli... - powiedział przykładając mi do policzka wilgotną gazę.
Mimowolnie drgnęłam, ale nie wydałam z siebie żadnego dźwięku, miałam nadzieje,
że w końcu mnie wypuszczą.
- Przepraszam... - zaczął gdy skończył przemywać moje liczne rany.
- Za co ? - zapytałam ledwo słyszalnym głosem.
- Przepraszam, że nie broniłem cię przed tym bydlakiem... - dodał podając mi
kubek lodowatej wody. - Nie mogłem patrzeć jak ten bydlak zaczyna cię okładać,
dlatego dostał ode mnie po pysku i teraz go nie ma. Nic Ci nie zrobił ? -
zapytał troskliwie. Przecząco kiwnęłam głową.- Mogę rozwiązać ci oczy jeśli
chcesz. - znów pokiwałam tylko głową w lewą i prawą stronę. Czyżby ten facet
miał jednak serce ? - I pomyśleć, że kiedyś, skończę jako porywacz. - Mężczyzna
usiadł tóż obok mnie na betonowej płycie.
- Co się teraz stanie ? - płakałam - Czy on mnie zabije ? - ciągnęłam w agonii.
- Nie wiem, ale ja nie chce być w to wplątany. Nie chcę mieć przez to kłopotów.
Nie skrzywdzę Cię nawet jeśli bym chciał. Nie jestem damskim bokserem, jak Tom.
- powiedział łapiąc mnie za skostniałą dłoń.
- Może będzie Ci odrobinę cieplej - Mężczyzna ściągną z siebie swoją kurtkę i
okrył nią mnie.
- Gdzie jesteś, łajzo ? - krzyknął Tom, a ten straszliwy hałas rozległ się
echem po całym pomieszczeniu. - A, tu... Spoufalasz się z naszą Panią Davis. -
zaśmiał się sarkastycznie. - Co, już się zakochałeś? - zapytał podchodząc do
niego bardzo blisko. Słyszałam każdy ich oddech.
- Nie drwij ze mnie Tom - powiedział nieznajomy mężczyzna. - Nie ręcze za
siebie. - dodał.
- Ojjj już się boje, tchórzu !- tom zaczął naśladować kurczaka. Słyszałam jak
Nieznajomy wyciąga coś zza paska od spodni i metaliczny dźwiek dobiegł moich
uszu. Pistolet !.
- Proszę Cię nie rób tego ! Nie warto niszczyć sobie życia przez takiego świra
!- krzyknęłam.
- Lepiej jej posłuchaj Greg, dobrze gada, chociaż jest kretynką. - powiedział
Tom z drwiną w głosie.
- Zamknij się słyszysz ! - wrzasnął Greg. Usłyszałam strzał. Serce na

[shugo_chara_15]

Serce na chwilę mi stanęło. Nie mogłam wydysić z siebie ani słowa. W końcu
rozległ się mój krzyk.
NIEEEEE !!!!.

Nie no !

[eska]

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA.... Zajefajne ! Dobrze
że to nie jest jakaś sielanka ;] Radziłabym ci dać to na jakiegoś bloga

[miqusia]

oo, dodałaś złotko . a będzie jeszcze jeden dedyk dla mnie ? X D

[shugo_chara_15]

Zapomniałam... Dedyk jeszcze dla Miqusi <33

książka shugo ; x

[miqusia]

szybko, spóźniaku drogi < 3

[shugo_chara_15]

miqusia było tak późno bo malina mnie zagadywała na gg co to są PENISÓWKI xDD.

[love_sick]

aaaa... napisałaś ;ddd <3333

[miqusia]

malins !

[love_sick]

a penisówki - tenisówki xdd wielka filozofia xdd

[love_sick]

a teraz nie mam love.sick tylko love_sick ;d bo mi hasło zabrali
;/// xd

[shugo_chara_15]

Haha Chciałaś o sobie to masz <3 love jak ja cie lovam xDD.

[love_sick]

miqqqqu <333

[miqusia]

zabrali ? ! XD mwaahha, a malins sobie czemu nie zrobiłaś < 3

[love_sick]

miquuuuu <333

[love_sick]

miqu nie myślałam o tyym xd

[love_sick]

miqusia na czat i to już !! xD

[miqusia]

pięknie, pięknie, pięknie .



malins, teraz doczytałam ; q

[elf97]

super że dodałaś !!!
pięknie Czekam dalej

[sysiek4444]

No , super <3
Wreszcie , nie moglam sie doczekac
Jak to czytalam to mi sie ryczec chcilalo ze strachuu !
Brrr.....
Dobrze ze ten nieznajomy zabil tego gada -.-
czasem myslalam ze to Pit czy jak mu tam xd
ale akurat nie bo przeciesz pit ... byl gdzie indziej....ehh ciekawe kto to ...

[szysza_xd]

no tez się nie moglam doczekac, ale nareszcie jest, jestem pelna podziwu

Książka

[sophie_]

a ty dalej piszesz, Shugo ?

tęsknię <33 dawno nie gadałyśmy

[sweetashley]

Shugo myslalam ze zapomnisz o dedykacji dla mnie a tu nie i Jestem ;d;d;d
<br />
Wiec musze ci powiedziec ze naprawde b.dobry rozdzial ..jestem z Ciebie dumna
Czekam na cala ksiazke ale mam nadzieje ze to potrwa dlugo bo ja nie
chce zeby sie skonczyla <br />
<br />
Twoja Psychofanka ***

[shugo_chara_15]

No nie wiem czy tutaj całą tą "książkę" opublikuję... bo przecież jak cała
będzie w necie to nikt jej nie kupi xDD. a wyobraźnia tylko ostrzy pazurki na
kaskę jako moja menedżerka xDD.
Sweetashley moja druga psychofanko mam nadzieje że cie nie zawiode
Pozdrawiam cięę ;***

[sysiek4444]

Shugo kochanie kiedy bedzie nastepny rozdzial ?!
Oby jak najszybciej
bo twoja psychofanka sie nie doczekuje xd
czy jak tam xd

[shugo_chara_15]

Oj sysiek nie wiem, nie wiem zależy Pewnie w niedziele jak standardowo Ale
nic nie obiecuje )

[eska]

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA.... Zajefajne ! Dobrze
że to nie jest jakaś sielanka ;] Radziłabym ci dać to na jakiegoś bloga wink

[szysza_xd]

dobry pomysł z tym blogiem, bo teraz na onecie wszystki ksiazki opowiadaja o
tym, jak ktos sie chce zabic i tym podobne żalowe opowiadaniopodobne twory ;/
ale jak załozysz, to podaj linka ;d

[eska]

Ja bym pomogła ci go "rozsławić" Booo... Przebywam też na innej str. ;p

[sweetashley]

ja druga psychowanka ?! rozczarowalam siee <br />
Ksiazka cala musi byc bo kasy nie mam albo ty mi tak za to ze twoja P-fanką
jestem to mi za darmo dasz do tego na przodzie musi bic dedykacja dla mnie ;*

[shugo_chara_15]

sweet jesteś druga bo sysiek jest pierwsza xdd. Nie wiem czy chce bloga
dziewczyny... Ja nie umiem ich prowadzić. Eh. jbc będę wklejać tutaj. Ale nie
wiem czy całą mi sie tu uda
Ciekawe czy kotek chociaż się tym wątkiem zainteresował xd.
Kocham was dziewczyny <3 xdd.
I dzięki że w ogóle ktoś to czyta

[sysiek4444]

Shuugo ??
I gdzie jest część ??
-.-
miala byyć !

[szysza_xd]

wszyscy czytamy i wszyscy cie kochamy
Tylko mi teraz nie koncz, wiem gdzie mieszkasz, hah

[shugo_chara_15]

No... Doczekałyście się kolejnej części xd.
Oczywiście z dedy dla moich psycholów kochanych <3 sweetashley i
sysiek4444 ;*

[shugo_chara_15]

Rozdział IX
"Szansa"

Echo mojego wrzasku wciąż odbijało się od ścian. Bałam się... Czy to właśnie Tom
nie żyje ?...
Moje obolałe ręce nie nadawały się do niczego. Szarpałam nimi. Chciałam się z
tąd wydostać, chciałam zobaczyć co się stało. Nieudolnie próbowałam ściągnąć z
moich oczu mocno zaciśniętą opaskę. Ramieniem odsłoniłam lewe oko. Światło
oślepiło je. Potrzebowałam kilu sekund by się do niego przyzwyczaić. Zobaczyłam
niecodzienny widok...
Tom z bronią w ręku stał nad leżącym, dobrze zbudowanym mężczyzną ubranym na
czarno. Trzymał się za ramię, a jego twarz była ukryta w cieniu. To jednak on
został postrzelony. Nie mogłam tak bezczynnie siedzieć i patrzeć jak Tom zabija
niewinnego człowieka. Musiałam coś zrobić.
- Zostaw go ! - krzyknęłam przez łzy. - Przecież to o mnie Ci chodzi !
- Tom nie rób tego. Przecież wiesz, że jestem Ci potrzebny.- Powiedział Greg.
- Stul pysk. Masz szczęście, że nie celowałem w twoją pustą głowę. - prychną Tom
odwracając się do mnie twarzą. Bałam się. Serce zaczęło bić mi coraz szybciej.
- Nie warto zabijać tego śmiecia - głową wskazał Grega czołgającego się w
kierunku ściany. Nieudolnie wspiął się po niej chwytając się parapetu.
Zobaczyłam jego twarz...
Jej prawa strona i szyja obryzgana była rubinowymi kropelkami, które zaraz
rozmazał lewą dłonią. Oczy błyszczały mu w słońcu. Widziałam w nich jego ból i
współczucie. Teraz już wiedziałam z kąd go znam.
- GREG ?! - wykrzyknęłam jego imię, a on nawet nie drgnął. Jego twarz była jak
maska. Panował na niej wieczny smutek i przygnębienie. Czułam na sobie jego
wzrok. Jego oczy mówiły do moich. ' Wybacz' to to, co chciały powiedzieć.
- Masz rację, tu chodzi tylko o Ciebie - dokończył Tom. Podszedł do mnie pewnym,
szybkim krokiem. Przyłożył mi lufę pistoletu do czoła. Krew huczała mi w uszach,
a ręce drżały. Żołądek podszedł do gardła i zwinął w supeł. Oczy rozwarły się
bardziej ze strachu. Wpatrywałam się nimi w twarz mojego oprawcy. Nie widziałam
na niej ani odrobiny dobroci, tylko złość. Nienawiść jaka pałała od niego mnie
przerażała. Ciężko dyszał przez zaciśnięte zęby, a żyły na jego skroniach i szyi
nerwowo pulsowały.
- I co teraz robisz ? - zaczęłam. - Tak po prostu mnie zabijesz ? Mnie i moje
dziecko?! - łkałam patrząc mu głęboko w szare oczy, które tak kiedyś kochałam.
- Dziecko... Dziecko, które powinno być moje ! -wrzasnął. Podskoczyłam na
betonowej płycie.
- Przecież to nie ja kazałam Ci odejść ! Sam zostawiłeś mnie dla tej blondynki !
- rzekłam stanowczym głosem.
- Jeżeli ja Cię nie mogę mieć, to nikt Cię nie będzie miał.- wykrzykiwał.
Przycisnął mi bardziej lufę do czoła. To jest koniec. Nie chce umierać ! Mam dla
kogo żyć !
Zamknęłam oczy. Moje nierówne, płytkie oddechy było słychać wszędzie. Łzy
wyciekły mi ukradkiem z lewego oka.
- Greg, proszę Cię ! Zrób coś ! Nie chcę umierać - krzyczałam i płakałam. Strach
ogarnął całe moje ciało. Serce waliło tak mocno, że prawie słyszałam jego bicie.
Ale on, nic nie zrobił. Nawet na mnie nie spojrzał. Wzrok utkwiony miał w swoich
butach.
- Jakieś ostatnie życzenie, skarbie ? - zapytał Tom zbliżając się do mnie na
odległość kilku centymetrów.
- Tak. - zaczęłam. - Pocałuj mnie. Ten ostatni raz...
Rękę wsadził mi we włosy i pociągnął za nie. Zadarłam głowę do góry, by mógł bez
problemu sięgnąć moich ust. Lewą dłonią złapał mnie za szyję i pocałował tak,
jak robił to zawsze - delikatnie i subtelnie. Nie mogłam uwierzyć, że w takim
człowieku kryje się aż tyle delikatności. W między czasie ja zdołałam uwolnić
swoje dłonie. Ukradkiem chwyciłam za broń, która leżała tóż obok mojego prawego
uda. Przyłożyłam mu ją do skroni. Oderwał ode mnie swoje usta i spojrzał w moje
oczy zdziwionym wzrokiem.
- Ty szm... - przerwałam mu.
- Zamknij się ! - krzyknęłam - Myślisz, że chciałabym być z takim człowiekiem
jak ty?! - dokończyłam, powoli zsuwając się z betonowej płyty. Dłonie zadrżały
mi trzymając broń. Upadłam na kolana zupełnie bezsilna. Dwa dni bez jedzenia i
picia zrobiło swoje. Nie mogłam nawet ustać na nogach. Greg podszedł do mnie,
wyciągnął z moich rąk pistolet. Teraz w nich znajdowała się moja twarz. Znów
rozpłakałam się, ale nie był to zwykły płacz. To była histeria, której nie
mogłam opanować. Mój przyjaciel bez namysłu wycelował w Toma, który trzymał ręce
w górze.
- Nie rób tego Greg. Przecież jestem twoim przyjacielem. -powiedział przerażony.
- Przyjacielem ? - Zapytał mężczyzna. Zacisnął zęby i przełożył broń w prawą
dłoń. - Przyjacielem ?! - wykrzyknął po chwili. - Jak śmiesz w ogóle się tak
nazywać, śmieciu ! Widzisz co jej zrobiłeś ?! Jest przerażona i pobita. -
krzyczał. Zakryłam uszy nie chciałam słuchać ich kłótni. Nie chciałam w ogóle
nic słyszeć. Chciałam tylko z powrotem znaleść się we własnym łóżku w objęciach
Pittera.

[shugo_chara_15]

*
Nie mogłem spać. Obdzwoniłem wszystkich przyjaciół Angie, ale żaden z nich nie
wiedział gdzie ona jest. Tylko jedna osoba nie odbierała... Tom...
Następnego ranka zadzwoniła do mnie Anna.
- Cześć Pitter - przywitała się. - Nie wiesz co się dzieje z Angie? Nie mogę się
do niej dodzwonić od 2 dni. Coś sie stało ? - powiedziała jednym tchem.
- Angie została porwana... wyszeptałem do słuchawki. - Nie wiem gdzie jest i co
się z nią dzieje. Szlag mnie trafia, bo nie mogę nic zrobić...- dodałem po chwili.
- Jak to porwana ? Gdzie? Kiedy ? JAK ?! - pytała bez końca. - Nie wiesz kto to
mógł zrobić ? Zgłaszałeś to na policję ?
- Tak, ale zaczną poszukiwania dopiero jutro. -westchnąłem.
- Podejrzewasz kogoś? - znów pytała.
- To Tom bez wątpienia. Wydzwaniał do mnie i do niej. Groził jej śmiercią. TO
ŚWIR ANNO ! - mój stanowczy głos zabrzmiał groźnie. Nie taki efekt chciałem uzyskać.
- Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. - rzekła współczującym głosem.
- Do zobaczenia. Będę pytać wszystkich dookoła czy cokolwiek o niej wiedzą i czy
ją widzieli. - powiedziała rozłączając się. Rzuciłem słuchawką o skórzaną
kanapę. Nie mogłem tak po prostu siedzieć w domu i czekać aż policja rozpocznie
poszukiwania. Zacząłem jej szukać na własną rękę.
Pytałem sąsiadów czy niczego nie widzieli, czy nie kręcił się w pobliżu naszego
domu jakiś samochód, lub podejrzana osoba. Oczywiście nikt nic nie wiedział.
Ja byłem pewny, że to ten drań.
Do głowy przyszła mi jedna myśl. Czułem, że się uda, że Angie gdzieś tam jest i
czeka na mnie. Tylko czy to wszystko sie uda ?
Swoim porsche objechałem całe miasto. Sprawdzałem każdy opuszczony budynek,
fabrykę. Niespodziewanie zadzwonił telefon.
- Słucham ? - odezwałem się.
- Pitter, to ja Greg. Wiem gdzie jest Angie. - powiedział.
- Gdzie jest, powiedz ! -krzyknąłem.
- Jedź autostradą 50 km na zachód, później skręć w 12 zjazd po prawej stronie. W
lesie stoi stary magazyn. Zadzwoń na pogotowie i policję. Angie jest poważnie
ranna. - wydusił jednym tchem.
Czym prędzej zawróciłem i z piskiem opon popędziłem na zachodnią autostradę, w
miedzy czasie dzwoniąc na 112.
Dojechałem na miejsce. Stary magazyn wydawał się zaraz zawalić. Greg wyszedł z
Angie. Jej ramię miał przewieszone przez szyję. Cała jej twarz była
posiniaczona. Z nosa leciała jej krew. Na skroniach też miała rubinowe stróżki.
Oczy czerwone i zapłakane. Ledwo potrafiła utrzymać się na nogach.
- Angie ! - krzyknąłem prawie płacząc. Jej stan był opłakany, włosy potargane,
brudne, ciuchy podarte. Była zarznięta. Od razu objąłem ją i pocałowałem. Po
policzkach pociekły mi łzy szczęścia. Greg stał parę kroków od nas i przyglądał
się nam z odległości.
- Kocham Cię, wiesz? - zapytałem ujmując jej delikatną twarz w dłonie.
Uśmiechnęła się tylko smutnie i z powrotem wtuliła we mnie jak w ojca.

*

[shugo_chara_15]

Schowałam się w ramionach Pittera. Gdy w końcu oderwałam się od niego,
podeszłam do Grega i złapałam jego wielkie dłonie.
- Dziękuje. - powiedziałam zachrypniętym głosem. Byłam taka szczęśliwa, że znowu
jestem z Pitterem i że żyje! Znów rzuciłam się na szyję mojemu ukochanemu. W
ogóle nie miałam ochoty opuszczać jego ramion. Nogi pod moim ciężarem same mi
się uginały. Serce waliło obijając się o moje żebra, a żołądek zaczął już chyba
trawić sam siebie. Przez te wszystkie nerwy w ogóle nie czułam głodu i
pragnienia, lecz kiedy emocje opadły na prawdę czułam się wyczerpałam. Miałam
ochotę tylko na kąpiel i porządny posiłek w fast fudzie.
- Nie pozwól nigdy więcej mnie skrzywdzić - wyszeptałam Pitterowi do ucha. Ten
objął mnie jeszcze mocniej, tak że nie mogłam złapać tchu. Czułam się
bezpiecznie. Byłam wdzięczna Gregowi. Uratował mi życie i nie wiem co bym
zrobiła bez niego. Usłyszałam odgłosy syren. Policja i karetka już dojeżdżały.
Tom nie żyje. Greg musiał go zastrzelić. Widziałam, jak bardzo go nienawidził.
Czy teraz pójdzie do więzienia ? Nie, nie pozwolę na to.
- Greg, nie pójdzieszł do więzienia. Nie martw się. Uratowałeś mi życie.
Dziękuję. - cmoknęłam go w policzek. Uśmiechnął się. Pierwszy raz od kilku
miesięcy naszej znajomości widzę jak się uśmiecha. To na prawdę piękny widok.
Pitter wyciągnął ku niemu swoją prawą dłoń. Ja zostawiłam ich samych i ruszyłam
w stronę srebrnego Porsche Pittera. Zrobiłam kilka kroków kiedy usłyszałam krzyk.
- Angie ! - wrzasnął Pitter. Odruchowo odwróciłam się. Tom wystrzelił w moim
kierunku jeden pocisk i padł na ziemię, tym razem martwy. Serce zatrzymało mi
się, źrenice rozszerzyły w zdziwieniu. Poczułam ostry ból w piersi... Upadłam na
ziemię.

Super

[eska]

Super !
Kiedy nastepny rozdział ?

[elf97]

shuugo
świetny rozdział ale nie mogę się doczekać co będzie dalej ,
kiedy dasz następny rozdział ????????

[sysiek4444]

Shugo jesteś świetna !!!
Myśle ze nic się dziecku nie stało ...

JUz sie nastepnego rozdzialu doczekac niemoge

[honey__]

o łoł ; o
super! ;d.
mam nadzieję ze będzie hepi end chociaż ich nie lubię ale tu musi być ! :d
trzeba się z kimś skontaktować, żeby zaczęi pracować nad filmem na podstawie tego ;d.

;]

[sweetashley]

dziekuje za dedykacje hehe za to ze nie zapomnials o psychofance ;d <br />
naprawde naprawde swietny rozdzial !!!! tak jak wszystkie ;];] czekam na
wiecej i
wiecej i wiecej i wie.... No ;]<br />

[miqusia]

zajebiste <. 3

[miqusia]

a mogę mieć w następnym rozdziale taką ładną
dedykację ? mhm < 3

[miqusia]

patrz co dla ciebie mam !
wieem, wieem, piękna XD
ale jak mi dasz tytuł książki to ci zrobię rysowaną ; x

[miqusia]

tssa, zapomniałam wstawić -_-" debil miqusia ; /

[shugo_chara_15]

Miqusia gupku ! xd. Dziękuje za obrazeczek ;* Nie wiem jeszcze jaki będzie
tytuł książki xd. Jakieś pomysły ? Zdaje się na was bo mi ostatnio nic do
głowy nie przychodzi, cały czas jestem zawalona książkami. A baba z matmy ciśnie
nas okropnie bede miała już 2 kartkówke z tego W ogóle jest do dupy xd.
Jeżeli chodzi o tytuł to zdaje się na was ;*

Sweetashley na pewno o tobie nie zapomne mój psychofanie
Dobrze, że te durnoty się wam podobają xd.
Pozdrawiam, Shugo

Rozdział X

[shugo_chara_15]

Rozdział X nadszedł ! xd
Z dedy dla sweetashley i miqusi <3 dwóch wariatek <3
Enjoy !
Rozdział X
"Nowy początek"

Angie padła na ziemie. Z jej piersi wyciekała krew. Przez pierwsze
trzydzieści sekund nie wiedziałem jak się zachować. Podbiegłem do niej i
klęknąłem na żwirze na którym teraz leżała. Chwyciłem ją, podłożyłem jej swoją
lewą rękę pod głowę. Oczy pełne łez spoglądały na mnie. Płakałem.
- Ratuj je. . . - wyszeptała i złapała mnie za policzek. Prawą dłonią
przycisnąłem ją mocniej. Teraz dopiero poczułem jej ciepło na mrozie. Chociaż
była ubrana tylko w dziurawy podkoszulek była rozpalona. Gorączka...
- Nie zostawiaj mnie ! Nie zasypiaj ! - wrzeszczałem przez łzy. - To nie może
się tak skończyć !
Jej dłoń opadła bezwładnie na ziemię. Objąłem ją z całej siły i do ucha
zacząłem nucić jej ulubioną piosenkę. Moje lodowate łzy kapały na jej
poraniony policzek. W pośpiechu wycierałem je. Miałem wrażenie, że jeszcze
bardziej ją nimi ranie. Nie usłyszałem kiedy karetka pogotowia zatrzymała się
tóż obok mnie, nie usłyszałem nawet jak lekarz prosił mnie bym ją puścił. Nie
chciałem jej tracić, nie chciałem by to się tak skończyło. Greg złapał mnie
pod ręce i odciągnął od nieprzytomnej już Angie. Lekarz podniósł ją z ziemi
jak lalkę. Jej długie czarne włosy, które kiedyś tak pięknie błyszczały,teraz
były zniszczone i potargane. Straciły cały blask. Jej lewa ręka podskakiwała w
rytm szybkich kroków niosącego ją lekarza. Krzyczałem jej imię. Miałem
nadzieje, że jeszcze mnie słyszy, że jeszcze się nie poddała.
- WALCZ ANGIE ! NIE MOŻESZ TAK PO PROSTU ODEJŚĆ !! - krzyczałem z uścisku
Grega. - ZRÓB TO DLA MNIE I DLA NASZEJ CÓRECZKI !!
Lekarz położył ją nieprzytomną na noszach w karetce. Rozciął jej podkoszulek i
gazą próbował zatamować krwawienie z piersi. Drugi medyk wbijał jej wenflon w
bezbronne ramie. Zaintubowana, umierająca leżała w tej karetce poddając się
wszelkim działaniom ratującym życie. Słyszałem tylko odliczanie ratownika -
1...2...3...4...5. Zamknęli drzwi karetki i odjechali...
*
Zamknęłam oczy, a moja ręka która trzymała mojego ukochanego za policzek,
teraz nie miała w sobie nic. Bezwładnie uderzyła o ziemię na której leżałam.
Ogarnęła mnie ciemność i strach. Czy ja umarłam ? Czułam się co najmniej
dziwnie... Jeśli wyobrazicie sobie całkiem czarne pomieszczenie bez odrobiny
światła, bez drzwi i okien, będziecie wiedzieć jak się czułam. Byłam
zdezorientowana. Po omacku znalazłam jedną ścianę, a moje dłonie szukały
jakiegoś punku odniesienia, w końcu chwyciły za coś co kształtem przypominało
okrągłą klamkę. Przekręciłam ją i otworzyły się przede mną drzwi, zza których
oślepił mnie blask całkiem białego światła. Oczy przyzwyczaiły się do niego w
bardzo szybkim czasie. Przeszłam przez próg. Teraz już wiedziałam gdzie pójdę
i gdzie jestem. Nagle przede mną pojawiła się postać o długich, kręconych
włosach, delikatną twarzyczką i bladą karnacją. Zwiewna sukieneczka
podkreślała zieleń jej wielkich, błyszczących oczu. Dziewczynka podeszła do
mnie, objęła mnie w tali i spojrzała w górę.
- Nie czas na Ciebie, mamusiu. Ja chcę się urodzić. - powiedziała dźwięcznym,
wysokim głosikiem, który swoim brzmieniem pieścił moje uszy. Zamurowało mnie.
Czyżby to była moja córeczka ?
Dziewczynka wepchnęła mnie z powrotem do czarnego pomieszczenia, ale nie
zamknęła za sobą drzwi. Uśmiechnęła się, wystawiając swoje maleńkie,
bielutkie, mleczne ząbki.
- Ucałuj ode mnie tatusia, ale teraz musisz już do niego wracać. - odezwała
się po chwili, znikając w blasku białego światła. Drzwi zamknęły się, a ja z
powrotem wróciłam do swojego ciała.
*
W szpitalu było jak zwykle zimno. Okno w jej sali było otwierane codziennie.
Angie leżała w śpiączce już tydzień, ale nie poddawała się. Robiła coraz
większe postępy, ostatnio ścisnęła nawet moją dłoń. Zadbałem o to by w jej
sali codziennie były świeże kwiaty, które tak kochała - piwonie i herbaciane
róże. Ich zapach rozchodził się po całym pomieszczeniu. Już zrozumiałem czemu
ona tak bardzo lubiła ten zapach...
Nie chodziłem do pracy. Nie piłem. Nie spałem. Całymi dniami siedziałem przy
jej łóżku i opowiadałem różne historie. Lekarz mówił, że to pomaga się
wybudzić z takiej śpiączki. Ale czy długo to jeszcze potrwa ? Dzięki bogu, że
z dzieckiem jest wszystko w porządku. Angie dostaje jedzenie w płynie. Te
wszystkie kable, maszyny i rurki doprowadzające jej wszystko to czego
potrzebuje zasłaniały ją prawie całą.Na szczęście oddycha samodzielnie.
Na jej głowie, policzku i szyi były opatrunki. Siniaki już na szczęście zeszły
z jej twarzy, ale dalej była opuchnięta. Przytuliłem ją z całej siły uważając
przy tym na całą aparaturę. Respirator pikał w równym rytmie, ale kiedy
dotknąłem swoimi ustami jej ust, dźwięk przyspieszył. Zdziwiłem się, ale
usiadłem z powrotem na taborecie, z większą częścią ciała na jej szpitalnym
łóżku. Usnąłem.
*

[shugo_chara_15]

Podniosłam swoje ciężkie powieki. Pierwsze co poczułam to zapach moich
ulubionych piwonii i herbacianych róż których woń roznosiła się po całej sali
razem z lodowatym wiatrem, który dostawał się przez otwarte okno w mojej sali.
Kolor ścian nie był za miły. Ten ciemny odcień zielonego przypominał o chorobie
za każdym razem kiedy mój wzrok zatrzymywał się w jednym punkcie. Ciche
pochrapywanie dobiegło moich uszu. Podniosłam odrobinę głowę by zobaczyć kto to.
Pitter leżał twarzą zwróconą ku mnie. Jego bujne, czarne włosy stały we
wszystkich możliwych kierunkach. Twarz miał zmęczoną, ale szczęśliwą. Pewnie
cieszył się, że może być przy mnie w każdym momencie. W końcu był prezesem NY
R&G Designers więc brał sobie urlop kiedy chciał. Pewnie zawalił przeze mnie
prace. Właściwie to straciłam poczucie czasu. W ogóle nie wiedziałam który mamy
dzień, ani która jest w tej chwili godzina. Nie chciałam go budzić, ani nawet
dotykać. Wiem, że ma bardzo lekki sen i nawet bzyczenie muchy jest w stanie go
obudzić. Ścisnęłam dzwonek w swojej prawej dłoni. W ciągu kilku sekund w
drzwiach pojawiła się pielęgniarka. Przyłożyłam sobie palec do ust, dając jej
tym samym do zrozumienia żeby zachowała ciszę. Na paluszkach podeszła do mojego
łóżka. Bez problemu mogłam wyszeptać jej to czego potrzebowałam.
- Mogłaby Pani przynieść mu koc ? Strasznie tu zimno, a kiedy śpi strasznie
marznie. - zapytałam szepcząc. Pielęgniarka szybko okryła Pittera jednym z
puchowych kocy, które leżały na szafce nieopodal mojego łóżka. Później zamknęła
okno i wyszła z sali zamykając za sobą drzwi. Westchnęłam wpatrując się w twarz
mojego ukochanego. Mimo bólu klatki piersiowej i głowy byłam szczęśliwa. Moje
nienarodzone dziecko było w końcu bezpieczne, a mój oprawca nie żyje. Ciekawe co
się dzieje teraz z Gregiem. Czy jest w więzieniu? Znów westchnęłam tym razem
głośniej. Nieumyślnie obudziłam Pittera, a ten poderwał szybko głowę do góry i
zaczął nerwowo rozglądać się po sali. Podrapał się po głowie, po czym odwrócił
twarz w moją stronę i jego wzrok utkwił w moich oczach.
- Angie ! - krzyknął i rzucił mi się na szyję. Jego pocałunków nie było końca.
Ledwo łapałam oddech między kolejnymi, ale było bardzo miło. Bardzo długo
czekałam na ten moment.
- U... D...U...S...I...S...Z.....M...N...I...E - wydyszałam miedzy całusami. Nie
mogłam wydusić z siebie ani słowa. Łzy Pittera kapały mi na policzki. W końcu
oderwał ode mnie swe usta i uśmiechnął się do mnie przytykając koniec swojego
nosa do mojego.
- Kocham Cię... - wyszeptał i znów uśmiechnął się, tak jak lubię. Za ten uśmiech
mogłabym okraść niebo z gwiazd, albo nawet skoczyć w ogień.
- Jak długo byłam nieprzytomna? I co z Gregiem ? Tom nieżyje prawda? - pytałam
bez końca. Chciałam wiedzieć jak najwięcej.
- W śpiączce leżałaś tydzień. Mamy 10 stycznia 2010 roku. Z Gregiem wszystko w
porządku. Nie poszedł do więzienia... Nie pozwoliłem na to. Dałem mu najlepszego
adwokata i udało się. Nie mam pojęcia co z tym bydlakiem. Zostawiliśmy go tam
gdzie leżał kiedy do Ciebie strzelił. - powiedział jednym tchem, ale kiedy
wspomniał o Tomie w jego oczach zabłysła nienawiść. Trudno się dziwić... Po tym
co zrobił, już nigdy mu nie wybaczę.
- TYDZIEŃ !? Żartujesz ? - zapytałam otwierając moje oczy szerzej ze zdziwienia.
- I pomyśleć, że mogłem Cię stracić, skarbie - powiedziawszy to wziął moją dłoń
w swoje i zaczął ją ogrzewać. Oparłam swoją głowę na wygodnej poduszce i wolną
ręką pomasowałam mój brzuszek. Już za pięć miesięcy urodzi się moja córeczka.
Wybudzenie się ze śpiączki było dla mnie nowym początkiem. Wreszcie będę mogła
zacząć nowe życie z moim przyszłym mężem i nienarodzoną jeszcze córeczką.

[honey__]

dziesiąty rodzdział. jak edycja tańca z gwiazdami xdd.
pięknie. nie wiem co powiedzieć, bo strasznie zazroszczę talentu ;x.
będzie następny? jeśli tak, proszę dedyk

[sweetashley]

O jakich durnotach ty mowisz to sa dziela !!;] <br />
No tak straqsznie zazdroszcze talentu ;]<br />
Czekam na ukonczenie ksiazki i zobaczenie jej w calosci
;]**************************************************************

[miqusia]

< 3 < 3 < 3
ej, a na pierwszej stronie książki też będę miała dedykację ?
albo zrobisz takiego bajera, że wypiszesz wszystkich, nickami !: D
xd

[elf97]

cudny rozdział <333

;)

[szysza_xd]

Świetny rozdział, ale mam nadzieje, ze to jeszcze nie koniec?
Jak nieto proszę o dedyka Na poczatku wydanej ksiązkiteż bym chciała ^^

[sysiek4444]

Ludu , ludu !
To dopiero środek ; D
Shugo ma talent ^ ^
Proszę o dedy w nastepnym rozdziale
Kochana

[ladyinblack]

Jeszcze się pytasz .!?!. xD.
Dawaj tu to arcydzieło.! Jestem najlepszym recenzentem na ziemi ;PP. ;*

[shugo_chara_15]

Hahahaha xdd. <lol>
W życiu się tak nie uśmiałam
Arcydzieło ;> To są jakieś moje wypociny xd...
Ale dzięki

[lola234]

chętnie poczytam
mój żywioł

[q.]

o shugo! pamiętasz jak zamieniłyśmy jakieś dwa słowa? Ojej! ja znam kogoś tak utalentowanego XD
fabuła jest... pomysłowa, wspaniała, tak jak sposób w jaki piszesz tą całą książkę. :"D

[sysiek4444]

Ku...ku...ku... !
Pamietaj że ja czekam =.='
i chyba sie niedoczekam ....;< zabije ciee , taktak przez neta <lol2>

[shugo_chara_15]

Sysiu przepraszam, wiem że czekasz ale ostatnio nie mam natchenia Mam też na
zadanie z polskiego napisać opowiadanie a nic mi do głowy nie przychodzi...
Eh...
Doczekasz się na pewno
<33

[sysiek4444]

Ehh okej , <3
Jeżeli musisz napiasc to ok

[diamond_angel]

oczywiście ja tez pisze ale wiersze napisałam tylko 4

[sysiek4444]

Kurde ! shugo !
kiedy bedzie najtepna czeeesc ;ccc
ja nadal czekam.... a nie ma do tej pory ;cc

[sweetashley]

Ja chce nastepny rozdial !!! ;]

[shugo_chara_15]

Z uwagi na to, że święta się zbliżają wielkimi krokami, a mój terminarz świeci
pustkami postanowiłam zapełnić go czasem na pisanie Więc już nie długo pojawi
sie kolejny rozdział! Mam nadzieje że was nie zawiodę wariaty ;p ;*

[miqusia]

<3333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333333


jehjehjehs : 3
Tylko dawaj duzo literki L z kreska. Prosze o sliczna, kolejna dedykacje <33