Pan Carpenter

[nasturcja0]

Czy zgadzacie się ze mną, że Emilka przykładała zbyt duże znaczenie do jego
opinii odnośnie swoich utworów? Już nie tylko wtedy gdy pokazała mu swoje
wiersze po raz pierwszy no bo wiadomo, to pierwszy raz gdy ktoś zapoznał się z
jej poezją, gdy ktoś mógł rzucić nań profesjonalnym okiem, ale nawet potem,
gdy się go często radziła i polegała na jego opinii tyczącej się jakości jej
utworów. Wiem, że nie znała nikogo innego kto by się na tym mógł znać, ale
uważam, że to jednak nieco dziwne, że do tego stopnia polegała na jego
opiniach; każdy ma własny gust i to co dla jednego przedstawia wartość, dla
innego jest kiczowate (i na odwrót).

[kooreczka]

Przy pierwszych próbach literackich osoba na której opinii można polegać to
skarb. Młode, niedoświadczone pisarki popełniają multum typowych błędów i im
szybciej je wykryje się i poprawi, tym lepiej. Czasem zdarza mi się oceniać tego
typu wprawki literackie i widzę, że od czasów L.M.M niewiele się zmieniło-
zamiast powozów są samochody, opisy miłości śmielsze, ale nadal straszy emfaza,
zalew przymiotników i Marysie Zuzie. Montgomery wykpiła to dwa razy- raz "Klubem
Powieściowym", drugi "poematem epickim" Emilki. Dlatego wiedziała, że niezbędny
tu jest ironiczny osobnik z czerwonym ołówkiem.

[nasturcja0]

Ale Emilka w mojej opinii w zbyt dużym stopniu polegała na zdaniu pana
Carpentera, mam tu konkretnie na myśli to, że każdy człowiek ma inny gust i
nawet jeśli Carpenter zauważył jakieś błędy typu niezgrabności stylistyczne,
zbytnia emfaza w opisach itp. to i tak mogło być przecież tak, że wiersze Emilki
czy też jej opowiadania nie były takie złe. Po prostu nie w jego guście. Np.
wtedy gdy podarł jej wiersz dlatego, że nie spodobał mu się jego temat ("na
wskroś pogański"). Lepiej by było gdyby po prostu skoncentrował się na błędach,
a subtelności, które zależne są od gustu czytelnika pozostawił w spokoju,
poprzestając na informacji, że jemu podoba się konkretnie to i to, a nie ze to i
to jest dobre, a to nie bo to już kwestia indywidualnych upodobań.

Nie zrozumiałam też o co konkretnie chodziło z tą "pewną chropowatością stylu"
dziennika Emilki; styl był bardzo dobry, bezbłędny, tym bardziej, że była to tak
młoda, trzynastoletnia dziewczyna. Może chodziło tu o nadmierną emfazę i
egzaltację?

[kooreczka]

Ja wolałam darcie niż głaskanie po główce. Poza tym mozolne ślęczenie i
cyzelowanie tekstu byłoby w opisie zwyczajnie nudne- problem bardzo tu
ubarwiono. Emilka- co bardzo mi się podobało- potrafiła krytykę przyjąć i miała
świadomość, że to co pisze to nie ideał. Takiej pokory można życzyć każdemu.

[yasemin]

A jeszcze wcześniej, chyba jako swego rodzaju zapowiedź pana
Caerpentera, LMM podstawia o. Cassidy i jego "siedem fabuł
zasadniczych na świecie"...

[marysia_am]

A może Emilka piórem LMM tak bardzo polegała na opinii swojego
nauczyciela, bo jej twórczyni nie miała nikogo takiego...
Przynajmniej we wczesnych latach "alpejskiej ścieżki".

[yo-a-ko]

A mnie to nie dziwi...

Sama półzawodowo-półhobbystycznie rysuję i maluję, i mam takie osoby,
niekoniecznie bardzo profesjonalne, z których opinią - na temat moich prac - się
bardzo liczę... Bo - są to ludzie, którzy (1) nie schlebiają (2) są wrażliwi na
sztukę, i mam zaufanie do ich gustu w tym względzie. A pan Carpenter spełniał
(1) i (2-tj wrażliwość na literaturę), i w dodatku jeszcze - jeśli się mylę,
poprawcie! - wykształcenie "filologiczne" (ale czy ukończone?) i własne próby
pisarskie na koncie (zanim zaczął pić).

[ajakajadwa]

Może chwilami za ostry ale życzliwy Emilce. Czasem taki konkretny
męski punkt widzenia dobrze zrobi "dziewczyńskim" egzaltowanym
wypocinom. Lepiej niż słodkie jak miód pochlebstwa Rhody, która za
plecami panny Starr dosypuje dziegciu.

[sowca]

Mnie się wydaje, że Emilka potrzebowała kogoś, kto spojrzy na jej
prace chłodno i krytycznie. Pan Carpenter nie odrzucał jej prac tak
po prostu, jego komentarze były mądre i przenikliwe. Emilka umiała
czerpać z jego opinii wskazówki co do tego, jak dalej pracować.
Przypuszczam zresztą, że w chwili, gdy miała powiedzmy te 13 lat,
jej opowiastki były czymś, co dzisiaj byśmy nazwali opkami -
wielkimi, wydumanymi, przesłodzonymi historiami o miłości, jakie
piszą i pisały dziewczynki w tym wieku. Tylko że było w tych
opowiastkach pewne ziarno, które pan Carpenter zauważył, a które
potem zaowocowało "Moralnością Róży" i innymi powieściami. Emilka
potrzebowała kogoś, kto by jej powiedział, że pisać powinna, a
jednocześnie był wobec niej wymagający. Dzięki temu też jego
komplementy były więcej warte.