Obecnosc rodzicow w pokojach zabiegowych

[bebe31]

Czy na forum sa lekarze lub pielegniarki, ktore moga wyjasnic mi w sposob
racjonalny, dlaczego rodzice (jedno z nich) nie moga byc przy dzieicach,
szczegolnie malutkich podczas: obchodow lekarskich (Oddzial Patologii
Nowowrodka) zabiegow takich jak na przyklad wkluwanie wenflonu w szpitalu
(dzieci polroczne i kilkuletnie) etc.. Mam traumatyczne przezycia z tym
zwiazane i chcialabym zrozumiec przyczyny z tym zwiazane - bezdusznosc tego
jest nie do opisania...
Bebe

[wladek47]

Nie wiem. W szpitalu, w którym pracuję NIE WOLNO badać ani wykonywać żadnych
zabiegów - ze znieczuleniem włącznie - bez obecności rodzica lub kuratora u
wszystkich niepełnoletnich (tzn do 18 roku życia). Rodzic dostaje ubranie
operacyjne i MUSI być na sali operacyjnej (lub odpowiednio przedoperacyjnej)
dokąd dziecko nie zaśnie. Czasem to wygląda dziwnie jeśli chodzi o
dwumetrowego, stukilowego 17 latka ale tak po prostu jest.Wł.

[zubr_zalogowany]

wydaje mi sie ze wynika to z pewnej przesady w przepisach prawnych

w polsce wymagana jest zgoda uzyskana na podstawie rozmowy - a wiec opisu tego
o sie bedzie dzialo (oczywiscie nie na kazdy venflon osobno)

osobiscie jestem przeciwnikiem (choc nie calkowitym) obecnosci rodzicow w
takich sytuacjach
to sa w koncu ludzie zwiazani z dzieckiem szczegolnymi emocjami i przykre jest
dla nich ogladanie dziecka w sytuacji gdy sie boi, cierpi i protestuje, a
niestety jest to w leczeniu malych dzieci niejednokotnie koniecznosc
obecnosc rodzica jest dla dziecka dodatkowa zacheta do walki, bo w rodzicu
widzi sprzymierzenca
niestety czesc rodzicow nie umie pomagac lekarzom, a raczej pomaga dziecku w
uniemozliwieniu wykonania zabiegu
poza tym rodzic obecny biernie podczas zabiegu, ktory dziecko odczuwa
jako "krzywde" moze utracic zaufanie dziecka - bo dziecku nie pospieszyl z
pomoca
i ostatnia przyczyna - rodzic slyszac fragmenty dyskusji miedzy lekarzami
podczas wizyty moze zachorowac na chorobe forum internetowego - i pytac sie tu,
niemilosiernie przekrecajac fakty - slyszalem jak lekarz powiedzial "..." co to
znaczy?

[dr_kregarz]

zubr_zalogowany napisał:

> wydaje mi sie ze wynika to z pewnej przesady w przepisach prawnych
>
> w polsce wymagana jest zgoda uzyskana na podstawie rozmowy - a wiec opisu
tego
> o sie bedzie dzialo (oczywiscie nie na kazdy venflon osobno)
>
> osobiscie jestem przeciwnikiem (choc nie calkowitym) obecnosci rodzicow w
> takich sytuacjach
> to sa w koncu ludzie zwiazani z dzieckiem szczegolnymi emocjami i przykre
jest
> dla nich ogladanie dziecka w sytuacji gdy sie boi, cierpi i protestuje, a
> niestety jest to w leczeniu malych dzieci niejednokotnie koniecznosc
obecnosc rodzicow dziala ochladzajaco na lekarzy. Po prostu boja sie starych i
wola ich nie miec na swiadkow. Np ortopeda zaraz zechce sprzedac kilka srub
zamiast zwyczajnie zapakowac w gips.


> obecnosc rodzica jest dla dziecka dodatkowa zacheta do walki, bo w rodzicu
> widzi sprzymierzenca
> niestety czesc rodzicow nie umie pomagac lekarzom, a raczej pomaga dziecku w
> uniemozliwieniu wykonania zabiegu
> poza tym rodzic obecny biernie podczas zabiegu, ktory dziecko odczuwa
> jako "krzywde" moze utracic zaufanie dziecka - bo dziecku nie pospieszyl z
> pomoca
> i ostatnia przyczyna - rodzic slyszac fragmenty dyskusji miedzy lekarzami
> podczas wizyty moze zachorowac na chorobe forum internetowego - i pytac sie
tu,
>
> niemilosiernie przekrecajac fakty - slyszalem jak lekarz powiedzial "..." co
to
>
> znaczy?

[eewa2005]

Stare, obrosłe mitami twierdzenia lekarza, ktory dawno nie miał w ręce nic
nowego do poczytania w tym temacie (tzn. nic go te sprawy nie interesują, bo
nie jest najwazniejsze poczucie bezpieczeństwa dla dziecka, tylko wygoda
personel- bo np. w przypadku posiniaczenia wykręcanej reki przy wkłuciu mozna
bedzie zwalic na samych rodziców)
Otóż może uaktualnij swoją wiedze na ten temat, dowiesz się, że oderwanie od
stałego miejsca pobytu dziecka (dom rodzinny), a tym bardziej, jesli i od
rodziców, powoduje u dziecka lęk. Jest to sytuacja traumatyczna! Ty, stary
człowiek, doświadczony, tez byś się trząsł przed powa.niejszym zabiegiem, mimo,
ze jakomedyk powinienes wszystko wiexziec. dziecko nie wie i nie jest w stanie
zrozumiec, co się z nim dzieje, i najwazniejsze- dlaczego nie ma przy nim
rodziców?
To nie wynika z żadny6ch przepisów prawnych! Wystarczy pojechać na granice, do
krajów starej Unii, gdzie pacjenta traktuja jak człowieka, a nie przedmiot, i
co? Tam Twoje teorie nie działają? Jakos dziecko się mniej boi, rodzic
spokojniejszy i nad wszystkim czuwa.
to sa w koncu ludzie zwiazani z dzieckiem szczegolnymi emocjami i przykre jest
> dla nich ogladanie dziecka w sytuacji gdy sie boi, cierpi i protestuje, a
> niestety jest to w leczeniu malych dzieci niejednokotnie koniecznosc

Przy porodzie matka tez cierpi. decydując się na macierzyństwo wiadomo, ze
dziecko tez może chorować, może cierpieć. Uważasz, że będzie mniej cierpiała,
jesli zostanie za drzwiami i nie bedzie wiedziała, co się z dzieckiem dzieje?

> obecnosc rodzica jest dla dziecka dodatkowa zacheta do walki, bo w rodzicu
> widzi sprzymierzenca

Chyba na głowe upadłes z takimi teoriami. Moze podasz, w jakim mądrym
opracowaniu psychologów to wyczytałeś?
To rodzic walczy z lekarzami??? Czy pomaga np. przytrzymując dziecko?

> niestety czesc rodzicow nie umie pomagac lekarzom,

A próbowałes pogadać z rodzicem przed zabiegiem i wyjasnić, na czym bedzie
polegała jego rola? Rodzic nie jest lekarzem i dla niego to nowa sytuacja, więc
normalne, że nie wie, co zrobic. On takiej wiedzy wrodzonej nie posiadł.

a raczej pomaga dziecku w
> uniemozliwieniu wykonania zabiegu

Uważasz rodziców za głupków, debilów, niedorozwiniętych umysłowo, którzy nie
chcą pomocy dla swoich dzieci i traktuja Was jak bandytów, przed którymi
dziecko trzeba chronić????????

> poza tym rodzic obecny biernie podczas zabiegu, ktory dziecko odczuwa
> jako "krzywde" moze utracic zaufanie dziecka - bo dziecku nie pospieszyl z
> pomoca

Podaj proszę, źródło, tych Twoich wzniosłych myśli. I wytłumacz, dlaczego to ma
działać tylko na polskie dzieci.

> i ostatnia przyczyna - rodzic slyszac fragmenty dyskusji miedzy lekarzami
> podczas wizyty moze zachorowac na chorobe forum internetowego - i pytac sie
tu,
>
> niemilosiernie przekrecajac fakty - slyszalem jak lekarz powiedzial "..." co
to


A, tu Cią boli! lepiej, aby było wszystko w tajemnicy i rodzic był kompletnie
zielony w temacie. Po co jakis dureń ma kontrolować jasnie wielmożnego,
uczonego lekarza?
Może nie zauwazyłeś, ale na forum internetowym mozna uzyskać wyczerpujące
informacje na temat leczenia- te, których lekarz prowadzxący nam nie udzieli,
bo przeciez po co nam ta wiedza, nie?

Taki jest skutek uogólniania

[dokowski]

eewa2005 napisała:

> Uważasz rodziców za głupków, debilów, niedorozwiniętych umysłowo, którzy nie
> chcą pomocy dla swoich dzieci i traktuja Was jak bandytów

A przecież rozwiązanie jest proste, wystarczy wyrzucać tych rodziców, którzy
szkodzą dziecku, a zachęcać do pozostania przy dziecku tych, którzy pomagają.

[maga_luisa]

Współczuję. Jestem lekarzem, a jednak dałam się wyprosić z gabinetu podczas
zakładania wenflonu mojemu starszemu synowi. Miał wtedy 2 lata, a ja byłam mało
asertywna. Gdy trafiła się taka sytuacja z młodszym i pielęgniarka
zasugerowała, że ona weźmie małego na zabieg a ja poczekam, po prostu spokojnie
z uśmiechem powiedziałam - "Nie, zostanę przy nim".
Myślę, że często przyczyną takiego pielęgniarek i lekarzy postępowania są złe
nawyki i fat, że wielu rodziców nie staje na wysokości zadania i zamiast pomóc,
utrudnia całą sytuację. Uważam, że jeśli jesteś pewna, że Twoja obecność jest
dziecku potrzebna i że zapanujesz nad emocjami, powinnaś po prostu
konsekwentnie domagać się pozwolenia na pozostanie z dzieckiem.
Co do obchodów lekarskich, uważam, że powinny odbywać się bez obecności
kogokolwiek poza personelem i pacjentami. Omówić stan dziecka z lekarzem można
później.
Pozdrawiam.

[bebe31]

Coz.. Niestety nie zawsze tak bywa. Nie jestem osoba przesadnie emocjonalna, a
jednak moje prosby nie poskutkowaly. Zostalam zlekka poddana szantazowi
emocjonalnemu " No niechze w koncu Pani odda to dziecko, przeciez ono sie
meczy" (polroczne dziecko z 40C goraczki)-skonczylo sie na interwencjach u
ordynatora, ale i tak mi sie nie udalo. W przypadku mojej 5-letniej corki tym
razem zwrocono sie do niej "Chcesz byc dzielna, prawda?" (przed zakladaniem
wenflonu). Slyszalam jej krzyk, zwymiotowala w trakcie, przyprowadzono mi ja
szara i cala w wymiocinach. Spedzilam takze 2 tygodnie na oddziale patologii
noworodka wiele razy czekajac pod drzwiami az skonczy sie obchod i slyszac
przez drzwi, jak placze moj kilkudniowy syn. Od poloznej uslyszalam takze wtedy
kiedy przebieralam synka, bo to mi na szczescie umozliwiono, ze na moim miejscu
zostawilaby opieke nad nim pielegniarkom, bo one zrobia to lepiej.
Mowiac szczerze do dzis mam poczucie winy, ze opuscilam je wtedy, ze wywarto na
mnie presje, a ja nie potrafilam sobie z tym poradzic...
Nastepnym razem znow o to poprosze. Moze naucze sie na tych wszystkich
bledach...
Bebe

[eewa2005]

Współczuję Ciserdecznie. Widzisz, albo trafiłas na miejsce, gdzie pracuje zubr
zalogowany, albo- co bardziej prawdopodobne- taka jest polska rzeczywistość,
niestety.
Nie masz sobie co zarzucać! To personel potraktował Twoje dzieci jak
przedmioty, które mozna odebrać komus, które nie czują itp.

Ne zgadzam sie

[zzz12]

z tym wypraszaniem rodzicow podczas obchodow w szpitalu. Powiedz, jak zebrac
wywiad od poltorarocznego-dwuletniego dziecka, co przeciez jest elementem
badania? Rodzic ma prawo wiedziec, jaki jest stan dziecka, ma prawo uzyskac
przy okazji informacje na temat planowanego dalszego postepowania. Rozsadny
rodzic nie bedzie przeszkadzal personelowi podczas zabiegow czy badania, za to
stanowi lacznik pozwalajacy oswoic dziecku stresujaca sytuacje (pod warunkiem
wszak, ze rodzic jest rozsadny i tlumaczy dziecku koniecznosc poddania sie
zabiegowi, a nie wpada sam w histerie). Slyszalam od doroslych z
doswiadczeniami szpitalnymi w dziecinstwie wspomnienia o uczuciu strachu,
przerazenia i osaczenia, gdy nad maluchem lezacym w lozku pochylalo sie stado
ludzi w bialych fartuchach, mowiacych niezrozumiale rzeczy.
Nigdy nie pozwalalam sie w zadnym szpitalu wyprosic ani z pokoju zabiegowego,
ani z sali podczas obchodu, choc czasem wiazalo sie to z walka :-(

[zubr_zalogowany]

wywiad zbiera sie osobno, nie przy wizycie, jesli rodzic jest potrzebny mozna
go poprosic

masz racje - tylko rozsadny rodzic moze byc pomocny
ale tez wie, ze to stado nie zrobi jego dziecku krzywdy

[felinecaline]

" U mnie" wszystko zalezy od rodzica.
Rodzica rozsadnego i opanowanego, zdolnego do wspolpracy z personelem a w
kazdym razie do nieprzeszkadania pozostawiamy w czasie badan i zabiegow.
Obchod - bez rodziciw, informacje w okreslonych godzinach u lekarza
prowadzacego.
A nawiasem mowiac nawet w przypadku pacjenta doroslego jest zwyczaj proszenia
osob odwiedzajacych nawet z najblizszej rodziny o wyjscie z pokoju na czas
badania lub zabiegu.
Z kolei obecnosc rodzicow (rodzica) moze byc tolerowana nawet na bloku
operacyjnym do czasu zasniecia dziecka.

[eewa2005]

zubr_zalogowany napisał:

> wywiad zbiera sie osobno, nie przy wizycie, jesli rodzic jest potrzebny mozna
> go poprosic

W czym przeszkadza rodzic podczas obchodu?

>
> masz racje - tylko rozsadny rodzic moze byc pomocny

Dlaczego z góry zakładasz, ze rodzic jest zawsze nierozsądny (vide Twój
wczesniejszy post)? W jaki sposób oceniasz rozsądek rodzica? Jest jakaś skala?

> ale tez wie, ze to stado nie zrobi jego dziecku krzywdy
A dziecko się nie liczy? Ono, wystraszone, skąd ma zrozumiec czy wiedziec, że
krzywda mu nie grozi, skoro tym gwarantem są dla niego rodzice???

[zubr_zalogowany]

jedna ze swietych zasad, ktore wyznaje w kontaktach z pacjentami:
albo mi ufasz albo spie..j

[eewa2005]

Moja zasada, jaką wyznaję w kontaktach z lekarzami:
zaufam, jesli sprawdzę i potwierdzę to u innych (ew. doczytam czy dopytam w
internecie)

[artemida9]

powtorze sie, ale jak wspomnialam obowiazuje zachowanie pewnej intymnosci, a
sale w naszych szpitalach zazwyczaj nie sa jednoosobowe i nie widze powodu
dlaczego rodzice maja poznawac szczegoly choroby pozostalych dzieci
znajdujacych sie w pokoju...

[pacjentka7]

> obowiazuje zachowanie pewnej intymnosci, a
> sale w naszych szpitalach zazwyczaj nie sa jednoosobowe i nie widze powodu
> dlaczego rodzice maja poznawac szczegoly choroby pozostalych dzieci
> znajdujacych sie w pokoju...

A w przypadku osób dorosłych-współpacjentów to nie obowiązuje?
Dla mnie było to bardzo krępujące - rozmowa o szczegółach mojej choroby w
obecności współpacjentów :-/

[felinecaline]

Jesli w czasie obchodu rzeczywiscie "wizytanci" glosno, po polsku i wyraznie
formulujac wszystkie sylaby komentowali obraz Twojej colposkopii to sie nie
dziwie, jesli byla to tylko kwestia rozmowy o temperaturze i wynikach
morfologii to juz raczej temat nie wzbudzalby lapczywego zainteresowania
sasiadek. "Obchod" na nowoczesnie prowadzonym oddziale to juz bardziej celebra
i kurtuazja (jesli jest wlasciwie prowadzony) a intymne, drastyczne sprawy
porusza sie na "staffach" z daleka od uszu osob postronnych (w gabinetach
lekarskich).

[pacjentka7]

Jeśli chodzi o "mój" przypadek to było to poronienie. I naprawdę nie miałam za
bardzo ochoty powtarzać po raz nty (każdemu nowemu lekarzowi) - jak to się
stało, kiedy dokładnie, kiedy ciąża stwierdzona i jak to wszystko przebiegło -
kiedy się zaczęło :-( Wystarczy, że dwa razy opowiedziałam wszystko na Izbie
Przyjęć. Nie mogli sobie przeczytać?
Po poronieniu nie miałam ochoty rozmawiać z innymi kobietami z sali - zwłaszcza
o moich sprawach. Ale niestety poniekąd zostałam zmuszona do ekshibicjonizmu.
Czy to jest normalne???

Oburzacie się, że rodzic może usłyszeć info o temperaturze innego dziecka -
jeśli nie wyjdzie z sali na czas obchodu. A nie widzicie, że dużo bardziej
drastyczne jest pogwałcenie prywatności dorosłych pacjentów, zmuszonych często
do opowiadania swojej historii choroby w obecności osób postronnych
(współpacjentów)? Nie można załatwiać takich rozmów na osobności?

[felinecaline]

Nikt nie wzialby ci za zle, gdybys powiedziala np: "mowilam juz o tym panu dr
X,i zapewne jest to juz odnotowane w mojej historii choroby; moge powtorzyc,
jesli to konieczne, ale wylacznie lekarzom".

[anestezjolog2]

Nie zawsze robi się to na co ma się ochotę! Mamy takie a nie inne warunki i
trudno o jednoosobowe sale w szpitalach klinicznych czy miejskich. Są za to w
szpitalach prywatnych (ginekologiczne akurat są) i nie ma problemu. Tyle, że to
kosztuje.
Opowiadasz lekarzowi nie po to, żeby zaspokoić jego prywatną ciekawośc, a
jedynie zawodową. Nie zawsze jest czas i mozliwość studiowania Historii
Choroby. Czasem pacjentowi wydaje się, że coś powiedział, a jedynie pomyślał (
może to być istotna informacja).
Tak jak to, co powiedziałaś np. policjantowi musisz powtórzyć na sali sądowej,
tak i w szpitalu - czasem n-temu lekarzowi.
I bardzo proszę, aby pacjenci nie organizowali nam naszej pracy, nie dyktowali
co powiedzą, komu i kiedy. Bo tak naprawdę działają przeciwko sobie.

[felinecaline]

Tak, jak za kierownica samochodu musze stosowac regule ograniczonego zaufania.
Nie wszyscy inni kierowcy to pijani piraci drogowi, kpiacy sobie z kodeksu,
przeceniajacy swoje umiejetnosci a kpiacy z bezpieczenstwa innych
wspoluzytkownikow drog. jesli mam sama bezpiecznie dojechac do celu i dowiezc
tam bez najmniejszego szwanku musze jednak uwazac, ze moze zdarzyc sie
wszystko: i pijany nadjezdzajacy z naprzeciwka i chcacy wyprzedzac na trzeciego
i np kierowca, ktory nagle ...zaslabl za kierownica i nieuchronnie spowoduje
wypadek, w ktorym nie tylko sam bedzie poszkodowany ale i inni, ktorzy znalezli
sie obok w niewlasciwym momencie. W pokoju zabiegowym musze przewidziec
wszystkie analogiczne zachowania rodzicow, niekoniecznie zakladajac, ze
wynikaja z jego zlej woli, ale albo z niewiedzy, z nadwrazliwosci np na widok
krwi i "rekoczynow" medycznych nie majacych de facto NIC wspolnego z
okrucienstwem, ale mogacych u osob nienawyklych prowadzic do ...prozaicznego
zemdlenia. Co wtedy? Co najpierw? Wykonywac zabieg u dziecka czy cucic i
opatrywac a nawet i zszywac mamusie/tatusia. Nawiasem mowiac: w takich
reakcjach nie ma nic "wstydliwego", sama nigdy np nie bylam w stanie zniesc
widoku "zdejmowania paznokcia" ;-D
Na obchodzie obecnosc rodzicow nie ma najmniejszej racji bytu. Juz kilkoro
kolegow o tym pisalo: sale sa wielolozkowe (niestety), powiedzmy w kazdej 4-5
malych chorych, u kazdego conajmniej 1 z rodzicow. w "orszaku" tylu lekarzy co
pacjentow (zakladajac, ze kazdego "prowadzi" inny, moze jeszcze stazysci lub
studenci, pielegniarka oddzialowa, zabiegowa, rehabilitant. Wszystko na parun

[felinecaline]

c.d. metrach kwadratowych i przy zamknietym niewielkim oknie.
Pytanie: kto z tego "towarzystwa" jest tam naprawde niezbedny? dziecko latwo
zniesie gora 10 minut rozlaki, jakie trwac moze "wizyta". I nie ma w tym
zadnego okrucienstwa ani bezdusznosci; rodzic moze sobie poczekac na korytarzu,
w poczekalni, w bufeciko rodem z Lesnej Gory czy wreszcie...prozaicznie pojsc
siusiu.

[artemida9]

Nie zgadzam sie aby obecnosc rodzica byla wlasciwa podczas wizyty. Trzeba
wziasc pod uwage, ze wiekszosc sal w polskich szpitalach jest salami
wieloosobowymi, a dzieci tak samo jak dorosli maja prawo do intymnosci i nie
uwazam aby inni rodzice powinni wysluchiwac na co choruja pozostale osoby
znajdujace sie w pokoju... Co innego kiedy jest to sala jednoosobowa, co jednak
nalezy do wyjatku. Oczywiscie nie zmienia to faktu, ze rodzic powinien zostac
dokladnie poinformowany o stanie zdrowia i planowanej terapii. Jednak nie
uwazam za stosowne robienie tego niejak na forum publicznym (obecnosc personelu
plus np. piec rodzin, pieciu pacjentow z danej sali...). Co do uczestnictwa w
badaniach mysle, ze nie ma przeciwskazan o ile rodzic zachowuje sie
rozsadnie... bo szczerze powiedziawszy roznie to bywa. Tak samo jak bywaja
rozni lekarze, tak samo sa rozni rodzice...

[maxima10]

artemida9 napisała:

> Nie zgadzam sie aby obecnosc rodzica byla wlasciwa podczas wizyty. Trzeba
> wziasc pod uwage, ze wiekszosc sal w polskich szpitalach jest salami
> wieloosobowymi, a dzieci tak samo jak dorosli maja prawo do intymnosci i nie
> uwazam aby inni rodzice powinni wysluchiwac na co choruja pozostale osoby
> znajdujace sie w pokoju... Co innego kiedy jest to sala jednoosobowa, co
jednak
>
> nalezy do wyjatku. Oczywiscie nie zmienia to faktu, ze rodzic powinien zostac
> dokladnie poinformowany o stanie zdrowia i planowanej terapii. Jednak nie
> uwazam za stosowne robienie tego niejak na forum publicznym (obecnosc
personelu
>
> plus np. piec rodzin, pieciu pacjentow z danej sali...). Co do uczestnictwa w
> badaniach mysle, ze nie ma przeciwskazan o ile rodzic zachowuje sie
> rozsadnie... bo szczerze powiedziawszy roznie to bywa. Tak samo jak bywaja
> rozni lekarze, tak samo sa rozni rodzice...



O czym ty wogole pieprzysz jak potluczona. Na pewno nie masz swoich dzieci.
Przeciez ci pacjenci to malutkie dzieci nie przyzwyczajone do separacji z
rodzicami na codzien. Izolacja od rodzica to dodatkowy ogromny stres.
Zdecydowanie nie nalezy izolowac dziecko od rodzicow w szpitalu a tymbardziej
przy zabiegach.

[dr_ewa999]

a Ty Daria masz dzieci?

[seniorita15]

Do dr_ewa999:Daria nie ma dzieci.

[maxima10]

ocvzywiscie, ze mam dzieci :)

[seniorita15]

Do maxima10:pomarzyc dobra rzecz.

[felinecaline]

Czy moglybyscie pasjonujaca dyskusje o sprawach rodzinnych maximy prowadzic
sobie na "priva"?

[dr_ewa999]

Nie mozna odpowiedziec jednoznacznie. Ja osobiście nie wypraszam rodziców, oni
mi nie przeszkadzają. Ale trzeba sobie powiedzieć,że rodzice są różni, są
rozsądni i są nadmiernie przewrażliwieni i przekazują swoje leki np. przed
ukłuciem -dziecku. To wtedy nie jest dobre....

[slav_]

Myślę że jest to w dużej mierze kwestia nawyków, czasem problemow organizacyjnych.
Osobiście nie tylko nie widze niczego złego w obecnosi rodziców ale uwaam ze
wręcz powinni być obecni jesli tylko jest to organizacyjnie możliwe a rodzice
tolerują widok zabiegów (!).
U nas rodzic towarzyczy dziecku do momentu podania znieczulenia (gabinet
zabiegowy, krótkie interwencje) lub wejścia na blok (premedykowane wczesniej).
Rodzice wychodza z sali w trakcie obchodu bo ... jest ciasno (sa proszeni na
salę jeśli są jakies kwestie dotyczące ich dziecka).
Rzadko zdarza się że rodzice są proszeni o odejście (czasem sami wychodzą) - np
nie tolerujący krwi, kłucia, placzu dziecka itp lub (zdarza się -
nieodpowiedzialne zachowanie).

[mlody.lekarz]

Ja tam się na dzieciakach nie znam, ale skrzywienie zawodowe mi podpowiada, że
to dla dziecka dość traumatyczne przeżycie, jak mamusia jest wśród krzywdzących
je osób albo jak tatuś go nie broni przed strasznymi babsztylami z igłą, tylko
jeszcze im pomaga i mocno trzyma.

[wisienka36]

Rodzice powinni mieć możliwość bycia z dzieckiem wszędzie poza salą operacyjną.
I wszędzie to się im umożliwia, ale niestety nie u nas. Rodzic rozsądny czy
nie - nie ma się o co kłócić, poprostu jeśli będzie przeszkadzał bądź
uniemożliwiał wykonanie zabiegu - zostanie wyproszony.
Bebe, ja zawsze powtarzam - o siebie i bliskich trzeba walczyć.

[anestezjolog2]

Jeśli rodzice są normalni - mogą być w gabinecie. Jeśli natomiast histeryzują,
krzyczą, płaczą, łapią lekarza za rękę- powinni poczekać pod drzwiami. Więcej
narobią szkody niż korzyści.
Na szczęście jest coraz więcej normalnych, chętnych do współpracy rodziców-
chociaż zdarzają się i tacy jak ten:
Wypadek komunikacyjny - dziecko do szycia i do poobserwowania pod kątem
wstrząśnienia mózgu ( nie można się dowiedzieć czy straciło przytomność).
Pielęgniarki kładą dziecko na stole, jest w miarę spokojne, chętne do
współpracy. Wpada zapuchnięta od płaczu matka. Krzyczy. Dziecko natychmiast
zaczyna płakać, o współpracy nie ma mowy. Gdy w końcu się uspakaja - matka
łapie za rękę- umytego chirurga! To opóźnia szycie.
Dziecko ma być hospitalizowane, przebiera się i nawet zaciekawione idzie na
oddział. Po "interwencji" matki - zmienia zdanie. Matka podpisuje, że na własną
odpowiedzialność i żądanie zabiera dziecko do domu. Strach pomyśleć co by było,
gdyby ............( nawet nie będę pisać, aby nie prowokować losu).

[bebe31]

jaka jest podstawa prawna, ktora reguluje te kwestie?

[zubr_zalogowany]

na oddziale szpitalnym moga przebywac wylacznie osoby uprawnione
lekarz moze odnowic wstepu osobom nieupowaznionym

[maga_luisa]

Żubrze, nazwanie rodzica osobą nieuprawnioną jest nadużyciem.
To raz. Dwa, przytoczony przez Ciebie przepis skąd pochodzi? Rozumiem, że taki
zapis może się znaleźć w regulaminie szpitalnym, ale Karta Praw pacjenta
mówi: "w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób wymagających
całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych np. w szpitalu,
sanatorium, zakładzie leczniczo-opiekuńczym, pacjent przyjęty do tego zakładu
ma prawo do:(...) 2) dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę
bliską lub inną osobę wskazaną przez siebie - art. 19 ust. 3 pkt 1,

[zubr_zalogowany]

nie przesadzaj
rodzic ma asystowac do zabiegu jesli tego zarzada?
ten przepis nie reguluje zasad obecnosci odwiedzajacych na oddziale, stanowi jedynie podstawe prawna tego zeby sie mogli znalezc w szpitalu
nie mozna tego interpretowac tak, ze bliscy chorego maja prawo do swobodnego poruszania sie po budynku
czym innym jest opieka pielegnacyjna, czym innym obecnosc w miejscach, gdzie osoba nieprzeszkolona bedzie niebezpieczna
nie wyobrazam sobie generalnej zasady wpuszczania rodzicow na np blok operacyjny
poza tym wielokrotnie spotkalem sie z sytuacjami, gdy zbyt liczne odwiedziny przeszkadzaly innym pacjentom

trzeba znalezc zloty srodek, miedzy realizacja praw pacjenta, a technicznymi mozliwosciami
sa sytuacje, gdy z pewnych przyczyn trzeba ograniczyc odwiedziny, mozliwosc swobodnego poruszania sie itd, przepisy te nie wykluczaja tego

[maga_luisa]

Nie od tego zaczęła się dyskusja, nikt nie pytał o obecność rodziców na bloku
operacyjnym, a przy drobnych zabiegach typu wkłucie do żyły obwodowej.
Nie rozmawialiśmy też o tłumach odwiedzających, tylko o matce, która pyta,
czemu nie mogła zostać przy dziecku przy zakładaniu wenflonu.

[zubr_zalogowany]

bo byc moze mogla nieadekwatnie zareagowac na sytuacje lub preszkadzac

opieka pielegnacyjna nie jest potrzebna przy zakladaniu wenflonu

[maga_luisa]

Wybacz, ale to jest podejście urzędnika. "Być może mogła". Daj spokój.
Sporo napisano o psychologii dziecka. Nie musimy wymyślać prochu; wystarczy
sięgnąć do literatury.

[bebe31]

dla wyjasnienia dodam: nie reagowalam "nieadekwatnie", prosilam spokojnie, z
zachowaniem wszystkich zasad dobrego wychowania - przeciez mi tez zalezy na
tym, zeby wszystko poszlo z korzyscia dla dziecka rozumiana zarowno w sposob
medyczny jak i psychologiczny - nie bylo zadnych krzykow, histerii, trzesacych
sie rak i wygrazania, nie bylo potoku nielogicznych pytan i byl szacunek
zarowno do lekarzy i do pielegniarek. Na pewno nie bylam usmiechnieta i
zrelaksowana, ale trudno w takiej sytuacji taka byc.

Czasem sie zastanawiam, czy wlasnie tej kultury nie bylo za duzo - zdecydowanie
nie bylam skuteczna. I tu powiem cos kontrowersyjnego: moze po kolejnej odmowie
nalezalo pokrzyczec, postraszyc prasa i, w koncu, zmienic szpital.

Mam wrazenie, ze lekarze nie zawsze zdaja sobie sprawe, a moze niektorzy z nich
wlasnie zdaja sobie sprawe.., ze matka w szpitalu jest podstawiona pod sciana,
jest automatycznie na slabszej pozycji, bo prosi, tak PROSI, o pomoc dla
swojego dziecka i przeciwstawiajac sie lekarzom czesto boi sie, ze zaszkodzi
swojemu dziecku, bo wszystko sie przedluzy, bo dziecko bedzie mialo stres, ze
to przez nie rodzice nie zgadzaja sie z lekarzami, bo, kiedy rodzicow nie
bedzie, personel bedzie dla niego opryskliwy... A celem matki bedzie dbanie o
to aby jej dziecko, juz chore, ponioslo jak najmniej cierpienia i fizycznego, i
psychicznego..

I tak oto stoimy postawione pod sciana wybierajac miedzy mniejszym zlem a
wiekszym i do konca nigdy nie bedac pewne, czy dokonalysmy wlasciwego wyboru..

Chcialabym, aby tego wyboru nie trzeba bylo dokonywac, aby szpital byl jak
najbardziej przyjazny dzieciom.

[zubr_zalogowany]

ja wlasnie widze u ciebie pewien czynnik ryzyka takiego nieadekwatnego zachowania:
zacytuje:
"Na pewno nie bylam usmiechnieta i zrelaksowana, ale trudno w takiej sytuacji taka byc"
"moze po kolejnej odmowie nalezalo pokrzyczec, postraszyc prasa i, w koncu, zmienic szpital"
"matka w szpitalu jest podstawiona pod sciana"
"PROSI, o pomoc dla swojego dziecka"
"kiedy rodzicow nie bedzie, personel bedzie dla niego opryskliwy"

z tego wylania sie obraz twoich pogladow i przekonan na prace i sposob postepowania lekarzy - niestety niewesoly

uwazasz ze:
- jak sie udrzesz i pogrozisz to wszystko zalatwisz po swojej mysli
- jesli lekarza nie POPROSI sie o pomoc to bedzie siedzial w dyzurce, liczyl pieniadze z lapowek i pil wodke
- jak sie nie dopilnuje to lekarz nakrzyczy na dziecko i jeszcze zrobi mu krzywde

a naprawde jest tak, ze nigdy rodzice nie sa postawieni pod sciana, nie musza procic o pomoc, bo bez ich prosb dziecko i tak otrzyma najlepsza mozliwa pomoc i opieke, a lekarze i pielegniarki zawsze do dzieci podchodza z najwieksza delikatnoscia, wyrozumialoscia i cieplem, niejednokrotnie wiekszym niz rodzice

rodzic nieufny, kontrolujacy i zdenerwowany, przekonany, ze bez jego udzialu bezduszna biala banda zrobi jego skarbowi krzywde - taki wlasnie rodzic nie powinien uczestniczyc w bolesnych i nieprzyjemnych dla dziecka zabiegach
slusznie obawiasz sie ze proby postawienia na swoim moga byc dla dziecka zle i opoznic postepowanie
takie negatywne emocje i niepokoj latwo udzielaja sie dziecku
to moze poglebiac stres u dziecka i rodzica i latwo doprowadzic to tych "nieadekwatnych reakcji"

rodzice powinni moc przebywac z dzieckiem przez caly czas, ale lekarz musi miec prawo wyprosic rodzicow podczas wykonywania swoich czynnosci i prawo zezwolenia na uczestniczenie w nich tylko tym rodzicom, ktorzy nie beda w jego opinii utrudniac jego dzialan

nie potepiam cie
masz prawo byc nieufna, bac sie o dziecko
twoje poglady, pewnie w znacznej mierze uksztaltowane przez obiegowe opinie i pewnie niewlasciwa oparta na stereotypach interpretacje faktow moga byc zrozumiale, bo zyjemy w kraju, w ktorym od dawna system stawia lekarzy przeciwko pacjentom
powinnas jednak miec swiadomosc, ze twoj widoczny brak zaufania rodzi te same odczucia po drugiej stronie i w ten sposob nie pomagasz ani sobie, ani dziecku i tym bardziej spotykasz sie z ograniczeniami wynikajacymi z nieufnosci i ostroznosci lekarzy, ktorzy bronia sie przed byc moze nieslusznymi zarzutami, z ktorymi tak czesto musza spotykac sie w pracy zawodowej

nieufnym rodzicom trudno zachowywac sie racjonalnie, gdy widza ze ich dziecku dzieje sie cos zlego
ja rozumiem i nie potepiam tej nieufnosci, ale uwazam, ze zezwolenie na uczestniczenie przy zabiegach najczesciej tej nieufnosci nie przelamie, czesto ja poglebi i moze bardzo utrudnic normalna prace oddzialu
stad opowiadam sie za ograniczeniami

[bebe31]

o! widze, ze wytoczyles armate! Nieslusznie. W zadnym z maili nie
kwestionowalam kompetencji lekarzy ani pielegniarek. Uwazam, ze Twoja
argumentacja jest oparta na interpretacjach a zdania wyrwane sa z kontekstu.. I
chyba brakuje troche empatii...

Oczywiscie, ze nie bylam usmiechnieta, moje dziecko bylo chore i cierpialo i
wiedzialam, ze czeka je dodatkowy stres. Pobyt w szpitalu niezaleznie od
serdecznosci personelu nie jest na pewno, a szczegolnie w pierwszych kilku
dniach i w przypadku malutkich dzieci czyms bardziej komfortowym niz pobyt w
domu, w otoczeniu osob bliskich i kochajacych. I stad brak usmiechu.

Gdybym uwazala personel za bezduszna biala bande bez kompetencji nie
pojechalabym do szpitala.

Lapowek nigdy nie dawalam i nie daje. Gdybym uwazala, ze krzyk jest najlepsza
metoda to moze bym ja zastosowala, zauwaz co napisalam w poscie, prosby byly
spokojne... Zastanawiam sie tylko, co zrobic natepnym razem i dlaczego bylam
nieskuteczna, nie chce, zeby to sie powtorzylo.

Wierze, ze w szpitalu, w ktorym pracujesz jest tak jak mowisz, czyli jest i
delikatnosc i serdecznosc. I byc moze daje dzieciom wiecej ciepla niz niektore
matki, ale ja swoje dzieci kocham i chce byc przy nich caly czas, gdy cierpia.
Chce dac im wsparcie i milosc, kocham je i chce byc z nimi w trudnych chwilach,
nie dlatego, zeby kontrolowac lekarzy, bo lekarzem nie jestem i ufam ich
umiejetnosciom, ale po to, aby wspierac swoje dzieci. Bezduszna jest nie
ta "banda",jak to okresliles, ale system ktory mi nie pozwala kochac i okazywac
swoja milosc, w sposob, jaki uwazam za najlepszy.

Tylko tyle. Zadnych inwektyw. Zadnego kontrolowania.

[zubr_zalogowany]

to nie armaty
ja nie przecze ze twoja argumentacja jest rzeczowa, kulturalna i niepozbawiona slusznosci
jesli twoja intencja jest byc przy dziecku, zeby mu ulzyc i pomoc to nie widzialbym przeszkod
nie porownuje cie absolutnie z forumowymi trolami

ale w twojej wypowiedzi widac bylo tez nieufnosc i przekonanie, ze bez twojej kontroli lekarze moga potraktowac dziecko gorzej
niewatpliwie opisujac to uzylem przesadnych porownan
jednak nie zaprzeczysz, ze tak silne pragnienie stalej obecnosci przy dziecku wynika w znacznej mierze z twojego niepelnego zaufania do ludzi, z ktorymi zostawiasz dziecko
i to wlasnie sprawia, ze dzialajac w dobrej wierze mozesz jednak przeszkadzac
lekarz w pelni odpowiada za przebieg zabiegu i moze nie chciec obecnosci osoby potencjalnie nieprzewidywalnej
nikt nie chce przed toba niczego ukrywac, mozesz przeciez porozmawiac o tym co bedzie sie dzialo
ale na sali zabiegowej niepokoj i emocje rodzica, a wiec osoby, ktorej dziecko najbardziej ufa zbyt latwo przenosza sie na dziecko
jesli widzi ono ze matka czuje zagrozenie to samo panikuje jeszcze bardziej
gdy widzi ze matka ma zaufanie do ludzi z ktorymi dziecko zostawia - tez im bedzie ufalo
najdrobniejsze wyrazenie dezaprobaty przez matke moze sprawic, ze dziecko poczuje sie zagrozone, straci zaufanie do calego personelu i uniemozliwi dalsze leczenie

lekarze moga stosowac rozne kryteria dopuszczajace rodzicow jako obserwatorow, zalezy to od indywidualnego doswiadczenia i warunkow
jednak lekarz musi miec prawo pelnej kontroli sytuacji za ktora odpowiada

[bebe31]

Nie, nie zgadzam sie.
Jadac do szpitala mam pelne zaufanie do personelu medycznego.

Tak, moja intencja jest pomoc dziecku i dac mu poczucie, ze kiedy cierpi jest z
nim ktos, kto go kocha.

Nie zamierzam kontrolowac lekarzy ani pielegniarek i nigdy nie mialam takiej
intencji ani tym bardziej, wiedzy i mozliwosci, aby ich prace ocenic, tak jak
oni nie potrafiliby ocenic mojej.

Nie boje sie wkluwania wenflonu, takze mojemu dziecku, i nie przeraza mnie to.

Ale jak slysze na wstepie, ze nie moge byc przy dziecku przy prostych zabiegach
i jest to podane bez zadnych wyjasnien - nie czuje sie traktowana jak partner,
ale jak to ladnie ujales "osoba potecjalnie nieprzewidywalna" i mam poczucie,
ze odbieram mojemu dziecku wsparcie, ktorego potrzebuje.

Nie jest to dobry wstep do wzajemnej wspolpracy, prawda?

[zubr_zalogowany]

z tamtej wypowiedzi wynikalo jednak ze ta nieufnosc jednak byla
pozostaje przy swoim, bo umiem czytac

nie ma obowiazku dopuszczania rodzicow do uczestniczenia w czynnosciach lekarskich
dopoki nie powstanie np ustawa przyznajaca ci takie prawo musisz zaakceptowac ten fakt
jesli lekarz, pielegniarka, obawiaja sie problemow, cos im przeszkadza lub odmowa wynika z pewnych doswiadczen czy przekonan to musisz to zaakceptowac
byc moze w ocenie personelu szpitala wcale swoja obecnoscia dziecku nie pomozesz - o przyczynach i mechanizmach juz pisalem, choc oczywiscie nie zaprzeczam, ze czesto obecnosc rodzica moze byc pozadana
argumentacja godna pieciolatka - chce bo tak bedzie tu nieskuteczna

jezeli masz zaufanie do personelu to po co ta walka?

[bebe31]

pozostan, Twoje prawo.

Nie wiem, czy wyrazam sie w takim razie jasno, jezeli nie rozumiesz o co toczy
sie walka.

Walka o to by byc z tymi, ktorych kocham, po to, by czuli, ze jestem z nimi w
trudnych chwilach i dzieki temu latwiej im bylo zniesc bol i cierpienie.

Nie wyobrazam sobie, zeby bylo inaczej.

To jest tak jasne, tak bardzo niezaprzeczalne, i jest tak podstawowa potrzeba,
ze pytanie po co nie ma w ogole racji bytu.

W centrum jest relacja matka- dziecko. Tylko.
Lekarzy, personelu medycznego to w ogole nie dotyczy. Stanowia tylko tlo.

Dziekuje. Po tej rozmowie wiem juz wiecej.

Bebe

[zubr_zalogowany]

byc moze masz racje
w swojej konkretnej sytuacji
byc moze jednak przypisujesz zbyt wiekla wage tej chwilowej rozlace z dzieckiem
nie wiem

upieram sie, ze nie kazdy spelnia warunki, aby mogl przebywac z dzieckiem i ze bardzo trudno ocenic czy sa one spelnione
przykro mi ze mozesz czuc sie pokrzywdzona w skutek takiej ostroznosci

[zzz12]

Z racji obfitych doswiadczen szpitalnych mojego dziecka mam porownanie, jak
rzecz moze wygladac w roznych szpitalach. Jesli poglady personelu sa rodem z
minionej epoki i podtrzymuja poglad, jakoby z obecnosci rodzica w zabiegowym
podczas np. zakladanai wenflonu , nic dobrego nie wynika, bo rodzice generalnie
sa histerykami, mdleja na widok igly i staja sie agresywni wobec personelu, to
na dzien dobry rodzic musi stoczyc walke o uznanie jego prawa do pozostania z
dzieckiem, no i mozliwosc pokojowej wspolpracy od poczatku diably biora.
A moze byc inaczej: uznanie tego prawa -nawet nie prawa rodzica, ale prawa
dziecka do obecnosci rodzica, i nagle okazuje sie, ze wenflon mozna zalozyc
dziecku siedzacemu na kolanach matki czy ojca, ze rodzic nie mdleje, ze walki i
klotnie nie sa w ogole potrzebne.
Obecnosc rodzica w trakcie wizyt jest rownie prosta i oczywista. I przydatna:
czesto jest to jedyny sposob na zebranie od rodzica informacji, jak np. dziecko
zachowywalo sie i czulo w ciagu ostatnich godzin, i odwrotnie- jedyna okazja,
zeby rodzic mogl dowiedziec sie o planowanym postepowaniu. Wieloosobowe sale
nie sa tu przeszkoda: rodzic jest przy dziecku wtedy, gdy akurat przy nim
zatrzymuje sie caly orszak, w momencie, gdy orszak przesuwa sie dalej- wychodzi
z sali, ustepujac miejsca kolejnemu rodzicowi.
Zubrze, strach przed rodzicami ma wielkie oczy, wystarczy minimum dobrej woli z
obu stron, a zwlaszcza personelu, mentalnie tkwiacemu czasem w latach 60-70
minionego stulecia, i wszystkim bedzie zylo sie latwiej.
Zaliczylysmy szpital, gdzie personel tesknil za czasami, gdy dziecko oddawano
na leczenie, bez prawa odwiedzin, gdzie wprost mowiono, ze dziecko nie ma w
szpitalu zadnych praw (sic!),gdzie pielegniarki do malych pacjentow, uwiazanych
na pajacyka do lozeczka (kazda konczyna przywiazana do naroznika lozeczka, bo
kroplowka..) zwracaly sie per: "czego ryczysz, cholero", gdzie spiace dziecko
bez slowa komentarza wyciagano z lozeczka, brano pod pache jak worek ziemniakow
i zanoszono do zabiegowego bez slowa komentarza, po co, gdzie o wszystko-
lacznie o prawo do skorzystania z toalety przez rodzica!- trzeba bylo walczyc,
gdzie pobyt wspominam jak koszmar. I jakies 50 km dalej- szpital, gdzie moglam
przytrzymywac dziecko do punkcji ledzwiowej, gdzie dziecko mialo zalozony
wenflon siedzac na moich kolanach, gdzie do badania w sedacji zostalo takoz na
moich kolanach uspione i sama zanioslam je na badanie. Oraz bylam píerwsza
osoba, ktora dziecko po wybudzeniu zobaczylo. Obylo sie bez walki, bez awantur,
i bez problemow.
Ten sam kraj, to samo wojewodztwo, dwa rozne swiaty...

[zubr_zalogowany]

nigdy nie spotkalem sie z tym, co opisujesz w pierwszym przypadku
i nie neguje mozliwosci uczetniczenia w pewnych zabiegach przez rodzicow
ale ludzie sa rozni i personel szpitala powinien miec prawo sie do tego dostosowac

rodzic nieufny i kontrolujacy bedzie z zasady przeszkadzal

co do wizyty - informacje takie zbiera sie zazwyczaj przed wizyta nie w trakcie, ewentualnie rodzic moze byc poproszony

[wisienka36]

A ja spotkałam się z tym, o czym pisze zzz, tak niestety ciągle jeszcze bywa.
Drugi przypadek opisany przez zzz to marzenie! Życzę sobie, żeby na wszystkich
oddziałach dziecięcych tak było!!! To zależy tylko od nas. Od Ciebie żubrze
też...

[kate2000]

zubr_zalogowany napisał:

>
> trzeba znalezc zloty srodek, miedzy realizacja praw pacjenta, a technicznymi
mo
> zliwosciami
> sa sytuacje, gdy z pewnych przyczyn trzeba ograniczyc odwiedziny, mozliwosc
swo
> bodnego poruszania sie itd, przepisy te nie wykluczaja tego
A właśnie nie!!!Prawa pacjeta powinny być najważniejsze i być na pierwszym
miejscu

[kate2000]

No przy zabiegach to jeszcze jestem w stanie zrozumiec ale przy obchodach?? To
kretystwo!!!Te obchody bezduszne rzeczywiscie sa

[encorton1]

Rozwiń to "bezduszne" - ciekawie się zapowiada:)

[wadera3]

bebe31 napisała:

> Czy na forum sa lekarze lub pielegniarki, ktore moga wyjasnic mi w sposob
> racjonalny, dlaczego rodzice (jedno z nich) nie moga byc przy dzieicach,
> szczegolnie malutkich podczas: obchodow lekarskich (Oddzial Patologii
> Nowowrodka) zabiegow takich jak na przyklad wkluwanie wenflonu w szpitalu
> (dzieci polroczne i kilkuletnie) etc.. Mam traumatyczne przezycia z tym
> zwiazane i chcialabym zrozumiec przyczyny z tym zwiazane - bezdusznosc tego
> jest nie do opisania...
> Bebe

Owszem jestem :)
15 lat pracowałam jako piel.zabiegowa na oddziale dziecięcym,
może dwa, może trzy razy miałam sytuację , gdzie nie musiałam tłumaczyć, że nie
robię dziecku krzywdy,
na ogół rodzice żądający pomocy dla dziecka,
(no skoro zdecydowali sie na wizytę, to znaczy nie radzą sobie sami)
nieraz poważnie chorego, przeszkadzają nawet swoją dobrą wolą.
Rolą personelu jest szybkie zadziałanie, bo nikt mnie nie przekona,że malutkie
dziecko z dusznością(np) można namówić, przygotować i uspokoić przed takim
np.wkłuciem wenflonu, bo niby jak?
Najtroskliwsza i namądrzejsza Mama, NIE jest w stanie spowodować żeby dziecko
nie płakało, nie wyrywało się, dziecko należy unieruchomić,(bo trzeba)a rzadko
która Mama potrafi "bezdusznie" przytrzymać własne dziecko, które tym bardziej
sie wyrywa "na rączki"....a jak pobrać takiemu maluszkowi krew? nie znam
Mamy,która spowoduje,że dziecko kilkuletnie wyciągmnie rączke
i spokojnie da się ukłuć, a jeśli w pobliżu jest Mama, maluch tym bardziej chce
sie u niej ukryć i wrócić do bezpiecznego domu.
Sama miewałam "incydenty" ,że moje dzieci musiały mieć jakieś zabiegi,
ale z dumą, czy bezdusznością(jak kto woli)
powiem,że zawsze towarzyszyłam moim dzieciom wiedząc,
że na nie swoim oddziale jestem tylko gościem i nie mam prawa przeszkadzać w
pracy moim kolegom i koleżankom.
Nie było żadnego pocieszania typu "niedobry doktór", "pani be"....
Dzieci miały zaufanie do mnie i do innego personelu, to ,że nieraz płakały-to
oczywiste, nie były supermenami.
I jeszcze jedno, bardzo proste i oczywiste wytłumaczenie, nikt nie lubi jak mu
się patrzy na ręce,niekoniecznie z powodu niekompetencji, czy braku
profesjonalizmu, "patrzenie" przeszkadza w każdej pracy,no a w takiej
szczególnie....

Prawa

[lucky_leprechaun]

Opisywane problemy w zupełnosci rozstrzyga Karta Praw Pacjenta i inne
dokumenty. Niestety, znajomośc ich tak przez pielęgniarki, jak i przez lekarzy
jest, oględnie mówiąc, bardzo niezadowalająca. Zainteresowanych odsyłam np. do
takiej pracy:

bazy.opi.org.pl/raporty/opisy/synaba/85000/sn85296.htm

Nie zapominajmy, że dziecko to też pacjent. W dodatku- dziecko, więc jest pod
szczególną ochroną prawną.

[wladek47]

Dziekuję Lucky za przypomnienie. Niektóre posty kolegów "po fachu" czytałem z
zaźenowaniem. Jakby nie dotarło, że coś się przecież zmieniło i pacjent ma
również prawa. Bardzo dużo nauczyłem się w pracy za granicą. Znieczulenie
dziecka a znieczulałem pacjentów w wieku od 2 tygodni do 17 lat w obecności
rodziców było dla wykształconego w Polsce nie lada wyzwaniem. Z czasem
nauczyłem się pewnych "sztuczek" szczególnie wobec rodziców dla których byłem
podwójnie podejrzany - bo jeszcze na dodatek obcy. Nawet to polubiłem bo
pocieszanie spanikowanych mam (a niektóre były całkiem..całkiem) bywało miłe. A
na poważnie to jeszcze na terenie Polski w szpitalach, w których pracowałem
byłem pionierem dopuszczenia rodziców do sali przed i pooperacyjnej, odwiedzin
na OIOM-ach oraz obecności ojców przy cięciu cesarskim. Zawsze byłem
zwolennikiem pracy przy (prawie) otwartej kurtynie. Dla nieprzekonanych -
wystarczy jedna sprawa (a dziennikarze przecież to kochają) np. o molestowanie
i bardzo będziemy sobie pluć w brodę, że przegnaliśmy rodziców. Wł.

[anestezjolog2]

Władku, możemy pracować przy odsłoniętej kurtynie, ale
- co mamy robić jak matka dostaje ataku histerii, bo pielęgniarka nie może
załozyć wenflonu szarpiącemu się dziecku?
- co mamy robic, gdy rodzice łapiąnas za rękę w sensie dosłownym?
- co mamy robić, gdy na OIOM-ach przy łóżku ciężko chorego skupiają się całe
rodziny i prowadzone są głośne rozmowy? ( obok leżą inni chorzy, którzy też
Amają prawo do spokoju).
- co mamy robic, gdy jest np. reanimacja ( jak wygląda każdy lekarz wie), a pod
nogami chodzą rodziny i przyjaciele ( reanimowanego, albo sąsiada)?
- co mamy robic, gdy na oddział , na którym utrzymanie czystości jest
szczególnie istotne wchodzą tabuny przeziębionych ludzi bez ochraniaczy na
butach?
Rodziny potafią przemycić papierosy na OIOIM ( szwagier musi sobie zapalić),
przynieść gorzałę w termosiku, jedzenie w pierwszej dobie po operacji itd, itp,
etc. Inwencja ludzi jest nieograniczona.

[anatemka]

u nas pozwala sie byc rodzicom w zabiegowym. Skutek jest taki, że albo mama
zasłania soba dziecko i płacze że taką straszna krzywde panie mu robia/ wtedy
zawsze mówię: prosze iść do lekarza poprosić o odstawienie leków/nie zlecanie
badań, bo ja dla własnej przyjemności dziecka nie kłuje/, albo trzymaja
dziecko, a ono płacze i patrzy z wyrzutem na matkę. Zdecydowanie lepiej jest, a
mówię to z 10letniego doswiadczenia pracy na pediatrii, kiedy mama czeka pod
zabiegowym i wchodzi natychmiast po zabiegu.

[zzz12]

A kto informuje dziecko i rodzicow przed zabiegiem, co ma byc zrobione? Mysle,
ze wielu z tych histeryzujacych rodzicow nie wpadloby w histerie, gdyby
wczesniej, jak dziecku, wytlumaczono im przystepnymi slowami, jak wyglada
zabieg, jak zaklada sie wklucie, ze czasem trzeba ukluc kilka razy, ze nie
zawsze, zwlaszcza w przypadku malych dzieci, udaje sie zalozyc wenflon za
pierwszym razem, czasem jest to kilka-kilkanascie podejsc. Rodzice, jak dzieci,
histeryzuja, bo boja sie nieznanego. Ale informacja wymaga checi i czasu na
rozmowe, szybciej jest wyrwac dziecko rodzicowi i odbebnic zabieg samemu.
Rownie kuriozalne sa sytuacje, gdy walcze (czemu musze walczyc, a nie po prostu
wejsc?) o prawo obecnosci w zabiegowym, i slysze: jak pani taka madra, niech
pani sama ten wenflon dziecku zalozy! Wytlumacz, prosze, komu i czemu sluza
takie teksty?

[mlody.lekarz]

Odpowiedzialna matka powinna takie rzeczy wiedzieć.

Podobnie, jak powinna wiedzieć np. że noworodkowi nie podaje się smażonej
wątróbki, a raczej karmi je piersią.

Zanim się zdecydowała na dziecko (w końcu to nie bocian dzieci przynosi, tylko
dzieci się planuje) trzeba było się dowiedzieć, co się dzieje, jak dziecko jest
chore.

Nie popadajmy w paranoję. Jak matka się boi, to niech powie o tym pielęgniarkom,
że się boi i prosi o wyjaśnienie, na czym polega zaplanowana procedura
zakładania wenflonu albo podawania iniekcji domięśniowej.

Ja rozumiem, że rodzic może nie wiedzieć, na czym polega znieczulenie, nikt od
niego tego nie wymaga. Ale trudno zakładać, że przeciętny rodzic nie wie, na
czym polega zastrzyk albo założenie wkłucia. Większość rodziców aż tak ciemna
nie jest i trudno oczekiwać, żeby mieli wysłuchiwać wyjaśnień, bo jakaś
histeryczka w XXI wieku nie wie, co to żyła i że u dziecka żyły wyglądają
inaczej niż u dorodnego 25-latka.

Jak ktoś nie wie, niech powie że nie wie i poprosi o wyjaśnienie. Jak się boi,
niech powie, że się boi. Zdecydowana większość pielęgniarek i lekarzy nie
posiada zdolności telepatycznego czytania w myślach.

[anatemka]

uważasz, że 30letnia matka nie wie jak i po co zakłada się wenflon? Oki,
powiedzmy że nie wie. Ale chyba wie, jak pobiera się badania? Bo nie wierzę ,
że nigdy pobieranych nie miała. Dziecko, o ile rozumie, czyli nie ma 0-kilka
miesiecy, tłumaczy sie zawsze. Wybacz, że nie tłumaczę tego noworodkom, moze
zacznę. Nigdy nie wyrywam dziecka rodzicom! Uwierz, że prosciej, łatwiej i
przyjemniej jest powiedzieć: nie musi się pani zgodzić na zabieg. Zgłosze to
lekarzowi. I nie jest to straszenie! Czasami lekarz decyduje się na leki
doustne.Wiem, że zdaża sie pielęgniarkom powiedzieć, aby mądra matka sama
wenflon założyła, ale jest to zawsze po krytyce: bo dopiero za trzecim razem
sie wkuła!
Generalnie jestem za prawem rodziców do bycia na zabiegowym. Pisałam zreszta,
że u nas tak jest, rodzice sa zawsze gdy tego chcą. Przeszkadza to w pracy,
owszem, ale da się przezyć.

[zzz12]

pamietam sytuacje, gdy dziecko lezalo z zapaleniem oskrzeli w szpitalu.
Leczenie jak leczenie- m.in. inhalacje, po nebulizacji oklepywanie i odessanie
wydzieliny ssakiem. Dziecko oczywiscie wlaczy, placze, wskutek placzu
wydzieliny wiecej, niz przed odessaniem. Za ktoryms razem sugestia
pielegniarek: wie pani, ale my nie musimy odsysac, jak by to bylo moje dziecko,
to bym sobie odpuscila. To co, odsysamy? Moja odpowiedz: jesli nie jest to
bezwzglednie konieczne, dajmy dziecku spokoj. Dajemy spokoj. Za godzine
przychodzi lekarz prowadzacy z reprymenda, ze utrudniam leczenie, odmawiajac
koniecznych zabiegow, pielegniarki mu sie poskarzyly. Chociaz jestem "z
branzy", w takich sytuacjach wymiekam...

[anestezjolog2]

Było to bardzo dawno temu, gdy mój - chyba 6 letni - syn miał szyty łuk
brwiowy. Ani mój mąż- chirurg - nie patrzył kolegom na ręce, ani ja nie pchałam
się na salę zabiegową. Jako matka sama nie wiem czy nie zestresowałabym jeszcze
bardziej syna swoim lękiem, chociaż jako lekarz wiedziałam znakomicie, że nic
mu nie grozi.

[seniorita15]

Do anestezjolog2:dzieciom zaklada sie krem emla przed zalozeniem wenflonu.Jesli
pielegniarka ma problem wkluwa sie anestezjolog.Wiele dzieci znieczula sie
wziewnie,a dopiero potem zaklada sie wenlon.Zeby wyeliminowac lub zmniejszyc
stres rodzicow i dzieci praktykowana jest wizyta rodzicow i dzieci na sali
operacyjnej kilka dni przed zabiegiem i tam pielegniarki anestezjologiczne w
przystepny sposob objasniaja co sie bedzie dzialo w dniu zabiegu.Niektore dzieci
same wybieraja sposob usypiania.Nie wpuszcza sie na sale na OIOM-ie wiecej niz 2
osoby u jednego pacjenta.W trakcie reanimacji rodziny sa wypraszane na zewn
sali.Sa specjalne pomieszczenia do rozmowy z rodzina.Nie praktykuje sie obuwia
ochronnego,a mimo tego jest czysto.Pacjenci bardzo szybko sa przesylani z OIT na
oddzialy macierzyste,nie ma przetrzymywania chorych.Wiec nie ma szans na
gorzalke.A palacze dostaja plastry nikotynowe.Pozdrawiam.

[anatemka]

krem emla: piekna sprawa u kilkuletniego dziecka. U niemowlaka trzeba by było
wysmarować wszystkie konczyny. Wiele dzieci znieczula sie wziewnie....no, może,
ja o czymś takim nie słyszałam. I zdecydowanie wolę, aby moje dziecko cierpiało
2 minuty przy zakładaniu wkłucia niz dostawało przed nim znieczulenie.

[wladek47]

A no właśnie. Też tak kiedyś myslałem. Ale praca za morzem szybko oduczyła mnie
złych nawyków. Ja nie mówię, że to nie jest trudne. Histeryzyjąca matka i
wrzeszczące, nieznośne dziecko jest piekielnie trudne. Ale jak pisałem
nauczyłem się i chyba już nie umiałbym inaczej. Zresztą właśnie za to płacą mi
tam kilka razy więcej niż tutaj. Kolego anestezjologu wyobraź sobie, że muszę
realizować wszystkie punkty jakie wymieniłeś a jeszcze wyjaśniać i dyskutować w
obcym języku (dobrze jeśli jest to szwedzki a nie arabski). Dodam dla
utrudnienia, (w wypadku języka arabskiego) że często mąż pacjentki wyrzuca mnie
z sali operacyjnej przed cięciem cesarskm życząc sobie wyłącznie kobiecej
obsługi. Dyskusja jest z góry przegrana. Mój (polski) kolega ktory "warknął"
musiał odbyć za karę tygodniowy kurs uzupełniający relacji z rodziną pacjenta...
Inny świat. Seniorita potwierdzi.

[seniorita15]

Potwierdzam.Jesli trzeba to plastry emla przyklada sie i w trzech
miejscach.Znieczulenie wziewne jest wstepem do zabiegu ,ale zdarzaja sie
sytuacje wprawdzie rzadkie gdy nie da sie zalozyc wenflonu inaczej niz po
wprowadzeniu wziewnym.Od dawna juz nie slysze wrzaskow dzieci na bloku
operacyjnym,ktore to sytuacje byly dosc czeste w moim poprzednim polskim
szpitalu,gdy operowala w tym dniu chirurgia dziecieca.

[anestezjolog2]

Oj chyba nie jest tak do końca. Pół roku mojego mężą pracuje w Stanach, wielu
moich kolegów-anestezjologów znieczula gdzieś na świecie - więc gdy się
spotykamy coś tam gwarzymy o swojej pracy.
Bardzo jestem ciakawa czy lekarz GDZIEKOLWIEK pozwoliłby sobie naubliżać tak
jak pacjenci ubliżają nam?
Czy kiedykolwiek w sensie dosłownym złapała Cię za rękę rozhisteryzowana
mamusia?
Czy w czasie reanimacji zostałeś odepchnięty?
Czy musiałeś stawać w obronie sponiewieranej pielęgniarki? ( Nie tak dawno
jedna z lepszych pielęgniarek usłyszała od rodziny pacjenta- dorosłego- że jest
zwyczajną pospolitą k..ą)
Czy pracujesz na sprzęcie, który w każdej chwili może się rozlecieć?

[seniorita15]

Do anatemki:nie ma potrzeby smarowania calych konczyn.Wystarczy przylozyc krem
emla w miejscach prawdopodobnego wklucia.Czasy cierpienia dzieci podczas
zakladania wklucia w niektorych krajach naleza juz praktycznie do przeszlosci.I
niestety nie moge sie zgodzic z Twoim podejsciem.Nie tak dawno podczas pobytu w
Polsce moja kolezanka- ginekolog byla na cito operowana na wyrostek.Bolalo ja po
zabiegu jak nie powiem co.Udalam sie wiec do dyzurki chirurgicznej z prosba o
podanie jej czegos mocniejszego niz pyralgina.I co odpowiedziala mi pani doktor
chirurg:ze po zabiegu przeciez musi bolec.Przytkalo mnie troche,ale udalam sie
na poszukiwanie dyzurnego anestezjologa i wspolnie z nim z trudem wymoglismy na
pani dr chirurg podanie dolarganu.Szpital w duzym miescie,a zasady "jak za krola
Cwieczka"

[wladek47]

Dziękuję za wsparcie Seniorito zauważasz jak mnie bolał każdy powrót do
warunków "stołecznego" szpitala a szczególnie brak zrozumienia, że można i
trzeba postepować inaczej. Opór materii był (i niestety jest) duży. Poruszyłaś
przy okazji jeszcze jeden problem a mianowicie analgezji pooperacyjnej. To
temat rzeka i to na kilka wątków. Powiem tylko, że taka pani doktor chirurg w
szpitalach jakie znamy następnego dnia już by nie pracowała a dzień miała
zajęty pisaniem wyjaśnień do HSAN. Aby się przekonać o różnicach chciałbym tak
mimochodem koledze anestezjologowi2 zadać pytanie - jakią temperaturę mają
płyny jakie przetacza w czasie operacji? Wł.

A jednak pomysł obowiązkowych staży zagranicznych

[lucky_leprechaun]

dla każdego polskiego lekarza, kazdej pielęgniarki i połoznej, min. 6 miesięcy
powinien być obowizkowy- to dla dobra pacjentów, tak małych, jak i dużych.
Tylko w taki sposób da się przełamac granice "tego się nie da" i "tak byc nie
może". Kilkaset kilometrów za granica Polski okazuje się, że rodzice nie
przeszkadzają, dziecko nie walczy, rany pooperacyjne nie bola, a tuż po
przewiezieniu z sali pooperacyjnej dziecko może wypić szklanke Sprita i wszamac
parę herbatników...
Postawy Seniority i Wladka świadczą o tym, ze takie pobyty za granica, powodują
cudowną metamorfozę- tak z korzyścią dla pacjenta, jak i wizerunku
pracownika "służby" zdrowia. I najczęściej nie wymaga to prawie żadnych
nakładów finansowych.
Rodzice dzieci to nie są przeciwnicy lekarzy i pielęgniarek, ani tez lekarze
czy pielęgniarki nie sa wrogami rodziców- przeciez wszystkim chodzi nam o jedno-
dobro pacjenta. Może czasami warto się nad tym zastanowic, kiedy mamy
ryczącego malucha i jego roztrzęsioną matkę, a do wykonania wkłucie czy
powazniejszy zabieg. To nic nie kosztuje, a zyskac można wiele.Naprawdę- to się
da, tak jak sie dało w innych krajach. Przeciez Polak potrafi :)

[iza42]

Lucky , to nie jest tak ,ze zagranica dzieci nie placza i rodzice nie
przeszkadzaja, nie ma bolu i stressow. Wierz mi , pisze prawde.
W naszej polskiej mentalnosci zakorzenione jest przeswiadczenie, ze to co za
granica musi byc lepsze niz u nas , nie zawsze jest to prawda. Moim zdaniem do
poprawy sytuacji niepotrzebne sa staze za granica tylko dobra wola z obu stron
i lepsze umiejetnosic porozumiewania sie z pacjentem lub w jak opisywanym tutaj
przypadku z rodzicami.
I dobrze byloby gdyby zrozumieli to ordynatorzy oddzialow.

[anatemka]

seniorita, noworodka moge kłuć w dłoń, zgiecie łokciowe, przedramię, nadgarstek
z obu stron, kolano, podkolanem, stopa, kostka, palce u rak i nóg, głowa.
Naprawdę czasami nie jest to jedno ukłucie, u dzieci u których lekarz
prowadzacy na sugestię wkłucia centralnego, bo nie ma gdzie go kłuc mówi: ja w
pania wierzę, liczba ta dochodzi do kilkunastu... Mnie się to nie podoba,
obciąża pielegniarkę, dziecko i rodziców. Ale cóż... Zresztą, to nie jest
tematem wątku.

[seniorita15]

Tu gdzie pracuje,jesli pielegnierka ma problem z wkluciem to prosi lekarza zanim
zniszczy wszelkie mozliwe dojscia do zyly.I to jest moja rola,zeby takie wklucie
zalozyc.I nie mialam potrzeby zakladac wklucia centralnego tylko dlatego ,ze sa
klopoty z zalozeniem wklucia.W szczegolnie trudnych przypadkach przysypiamy
dziecko wziewnie i wtedy o wiele latwiej znalezc dostep do zyly.Ostatecznie
nakluwa sie zyle szyjna zewn lub udowa,jesli taka koniecznosc.Ale zdarza sie to
niezmiernie rzadko.

[seniorita15]

No i oczywiscie przesadzasz bo np.palcow u rak i nog ja nie mam zwyczaju nakluwac.

[anatemka]

seniorita15 napisała:

> No i oczywiscie przesadzasz bo np.palcow u rak i nog ja nie mam zwyczaju
nakluw
> ac.


dokładnie: Ty nie masz zwyczaju nakłuwać. A wiesz, że wenflony w zyłach na
palcach bardzo długo się trzymają? I zazdroszczę: u mnie na oddziale nie ma
lekarza który potrafiłby sie wkłuć w żyłę. Gdy nie ma mozliwości w żyły
obwodowe, proszą anastezjologa o centralne, ewentualnie szyjne. Wygodni są:)

[seniorita15]

Do anatemki:tu gdzie pracuje tez pielegniarki wkluwaja sie do zyly.Ale gdy maja
problem prosza pielegniarki anestezjologiczne o pomoc.Gdy to nie daje rady ,a
zwlaszcza w przypadku dzieci proszony o pomoc jest anestezjolog.I zwykle udaje
sie zalozyc wklucie obwodowe.Nigdy nie mialam koniecznosci zakladania wklucia
centralnego u dziecka.Dorosly to co innego.

[lucky_leprechaun]

anestezjolog2 napisał:

> - co mamy robic, gdy na oddział , na którym utrzymanie czystości jest
> szczególnie istotne wchodzą tabuny przeziębionych ludzi bez ochraniaczy na
> butach?

Najlepiej to, co na tzw. Zachodzie :) czyli wyrzucić w cholerę automaty z
ochraniaczami, a w zamian za to postarać się o dobrej jakości maty, które nie
dośc, że skutecznie pochłaniaja wilgoć, to w dodatku skutecznie dezynfekują.
System mat skutecznie sobie poradzi z wymienianymi przez Ciebie problemami. A
tak utrzymujemy w Polsce fikcje, gdzie prywatna firma zarabia na ochraniaczach,
a szpital i tak musi kombinowac, jak by tu zapobiec roznoszeniu brudu np.
podczas opadów deszczu czy sniegu. Poza tym- to stary numer- zabieranie ze sobą
tych zużytych ochraniaczy i ponowne ich zakładanie podczas kolejnych wizyt. A
co to moze dać? Ano - zakażenia szpitalne w domu, ale też przyniesienie hodowli
z domu. Do tego wiadomo, ze przy zakładaniu ochraniacze wyjatkowo lubią się
drzeć, co daje żadną ochronę np. przed roznoszeniem błota.
Że to kosztuje? A ile kosztuja środki do utrzymania czystości i zatrudnienie
osoby, która czuwa nad czystością przy wejściu do szpitala? takie maty to tylko
czysty zysk.
Co do przeziebionych osób- toż to jest jednak oczywiste :)
Na inne Twoje "problemy" nie odpowiem :) Mam nadzieję, że w najbliższym czasie
będzie Ci dany pobyt np. w UK, Irlandii czy każdym innym bardzie cywilizowanym
kraju europejskim. Tam znajdziesz odpowiedź :)
Co do jedzenia w pierwszej dobie po operacji- ja nawet się nie przyznawałam,
bedąc na oddziałach zagranicą, że po cesarce nie jadłam przez 3 doby. Nie
przyznawałm sie tylko dlatego, że poznałam ich standardy w tym zakresie i
Polska w tej konfrontacji została dalekoooo w tyle.

[jola_iza]

Kiedyś, coś, napisałam na tym forum.Jestem babcią która kontakt ze szpitalami miała duży.Babcią i matką chyba odpowiedzialną.Stanowczo mówię: rodziców należy wypraszać -niekoniecznie wyrzucać.Maluch wie jedno- dzieje Mu się krzywda.Jedyny ratunek w najblższych.Nie ma najbliższych, nie ma ratunku, może się uda ?

[jdylag75]

Niestety często bywam z moim synem w szpitalu, często ma wkłuwane wenflony,
zakładane cewniki i zawsze przy tym jestem poprostu nie dyskutuję tylko wnosze
dziecko na rękach i z nim zostaje, co nie znaczy, ze pielęgniarki nie probuja
mnie wyprosić, przestają walczyć kiedy są w stanie założyć za pierwszym razem
cewnik czy pobrać krew. Natomiast zastanawia mnie dlaczego rodzice są
wypraszani z sal podczas obchodu. Jestem rzecznikiem mojego dziecka i mam prawo
wiedzieć jak jest leczone, mam również prawo do pytać jeśli czegoś nie
rozumiem. Zaznaczam, ze nigdy nie kwestionuję decyzji lekarza, jestem
spokojniejsza gdy wiem, a mój spokój udziela sie mojemu niemowlakowi.

[piola1]

Łączę się z Toba w bólu. Przeżyłam bardzo krótki pobyt z moim 10-cio miesięcznym
synkiem w szpitalu, był odwodniony z powodu wymiotów,musieliśmy jechac na
kroplówkę. Oczywiście konieczne było założenie wenflonu, oczywiście nie
pozwolono mi być z nim a ja nie potrafiłam walczyć. Stałam więc na korytarzu i
słuchałam jak moje dziecko płacze.
Niestety nie trafiają do mnie argumenty, że dziecko uważa że matka pozwala mu
cierpieć itp. Skoro tak jest to dlaczego jesteśmy z dziećmi w przychodni na
szczepieniach, dlaczego jeśli nasze dzieci dostają zastrzyki w domu to też przy
tym jesteśmy? Przecież to to samo...
Ja rozumiem, że są rózni rodzice ale to własnie im powinno się pozostawić prawo
wyboru, ewentualnie wypraszać rozhisteryzowane mamy z gabinetu bo faktycznie
swoim panikarstwem narobią więcej szkody dziecku niż pożytku.
Ja wiem, że to wszystko dla zdrowia mego dziecka, nie panikuje ale chce z nimi
być, chce trzymac na kolanach, przytulać, bo to im się nalezy jako małym pacjentom.
Zobaczcie ile się zmieniło jesli chodzi o porody, ile jest porodów rodzinnych. A
dlaczego? Ciężarne kobiety też wolą mieć przy sobie kogoś bliskiego, czuja się
wtedy bezpieczniej, dlaczego więc nie można w ten sam sposób postępowac z małymi
pacjentami. Im też należy się szacunek, przecież to mali ludzie, przestraszeni
całą tą szpitalną otoczką, po co im jeszcze fundowac dodatkowe stresujące
doświadczenia??

[seniorita15]

Zalozenie wklucia u odwodnionego 10-miesiecznego dziecka nie jest prosta
sprawa.Ale mnie sie zdarzylo zakladac takie wklucie u 6-o miesiecznego
pulchniutkiego dziecka rowniez odwodnionego ,w srodku nocy na szczescie z dobrym
efektem w obecnosci matki.Wiekszosc mozliwych dostepow juz byla zniszczona.Z
tym,ze ta matka byla bardzo rozsadna a i wklucie szczesliwie udalo sie zalozyc
dosc szybko.Bardzo bylam z siebie dumna.

[iza42]

Pracuje w emergency i chyba najczestszym " zabiegiem" jaki mi sie tam zdarza
robic u dzieci jest szycie rany cietej w znieczuleniu miejscowym .Obecni przy
zabiegu opanowani i wspolpracujacy rodzice -i takich jest wiekszosc- sa bardzo
pomocni rowniez dlatego ,ze potrafia pomoc pielegniarce w unieruchomieniu malego
pacjenta- obsada pielegniarska jest u nas skapa wiec moge liczyc na pomoc tylko
jednej pielegniarki .
Niestety , rozhisteryzowani i roszczeniowi rodzice plus wrzeczace dziecko to
prawdziwy koszmar. Nieraz zdarzylo mi sie slyszec zarzuty ,ze to co robie musi
bolec bo dziecko placze - dzieci czesto placza ze strachu i jezeli czuja panike
u rodzicow to oczywiscie placza wiecej. Kwestionowano wybor materialu do szycia
m ilosc zalozonych szwow, raz mi sie zdarzylo ,ze rodzice kazali mi rane zakryc
plastrem ( potem przeprosili tlumaczac sie zdenerwowaniem) Czasami trudno
powiedziec , komu nalezy sie wieksze wsparcie - placzacej matce czy cierpiacemu
dziecku. Przy notorycznym braku czasu i skapym personelu prawdziwym problemem
jest brak rozsadku u rodzicow.

[wadera3]

masz zupełną rację, mnie nie przeszkadzali normalni rodzice,
nie dziwiący sie ,że dziecko płacze,

ale w wypadku wywrzaskiwania przez rodzinę "gestapo, hitlerówki"pod adresem
pielęgniarek, trudno mnie przekonać,że takie osoby mogą ze mną współpracować, po
prostu w to nie uwierzę...
pozatym do jakiegokolwiek zabiegu, nawet założenia wenflonu dziecko musi być
umiejętnie trzymane, co oczywiście zmniejsza ryzyko niezakłucia od razu

[renika2]

Witam, moje dziecko było dwa razy w szpitalu - kiedy miało 5 miesiecy i 9
misięcy, mój mąz nie pozwalał, aby zabierano dziecko, zamykano drzwi przed
nosem, mówiąc, że to dla naszego dobra i jego. Na początku były kłotnie, ale
potem odpuścili - nie pozwole, aby sistra oddziałowa lub pilelegniarka, z całym
szcunkiem, mówila co jest dobre dla mojego dziecka! Wiec proponuje - poza
operacjami - zdecydowannie nie pozwalac na pozostawianie dziecka bez opieki
rodziców.Pozdrawiam