elda65
23.07.12, 03:55
Piszę w czasie przeszłym, bo jutro spotykam się z nim, żeby się rozstać. To były dwa lata - trudne, ale ważne, bo pozwoliły mi przyjrzeć się samej sobie. Nie żałuję tego doświadczenia.
Dwa lata temu nie szukałam miłości - szukałam seksu, flirtu, przygody. Przekroczona 40-tka, dziecko, które właśnie dorosło, mąż, którego nie zdradziłam przez 17 lat (po prostu nigdy mi to nie przyszło do głowy). W małżeństwie - lojalność, szacunek, podobne rozumienie świata, współdziałanie, wzajemna troska i tolerancja dla wad i słabości - byłam przekonana, że o to właśnie chodzi, na tym polega bycie razem. Namiętność umiarkowana, ale nie niepokoiło mnie to - porywy zmysłów wydawały mi czymś nieco literackim, albo co najwyżej objawem lekkich zaburzeń umysłowych. Nie miałam poczucia, że decyduję się na zdradę - to miał być tylko seks - spróbować czegoś innego, zrealizować jakieś tam fantazje. Na portalach randkowych poszukałam facetów, którzy deklarowali identyczne cele - z jednym spotkałam się raz, z drugim kilka razy. Fajnie, ale w gruncie rzeczy... "sportowy" seks okazał się być zajęciem mało ekscytującym. On był trzeci. I naprawdę nie wiem, co się wydarzyło - nie rozumiem skąd się to bierze, nie rozumiem dlaczego on, ale się zakochałam i pokochałam. "Sycylijski piorun" - nagle pojawiły się emocje, których nigdy nie doświadczałam. Nie chodzi o samo pożądanie, ale o bardzo głęboką emocję, potrzebę bliskości, racjonalnie niewytłumaczalne przekonanie, że to właśnie ta osoba, z którą chcę być. Chcę, bo... chcę. W małżeństwie zawsze byłam w stanie określić dlaczego jestem z moim mężem, a nie z innym facetem, wymienić wszystko, co mnie do niego przyciąga i przywiązuje. Tutaj - lista argumentów, że ten wybór kompletnie nie ma sensu jest olbrzymia. Co niczego nie zmienia jeśli chodzi o moje emocje. Kocham go i chociaż świadomość, że jest to miłość nieodwzajemniona bardzo boli, nie przestaję go kochać i czerpię radość z tego, że po prostu istnieje.
On wie, co czuję - rozmawiamy szczerze. Nie manipuluje mną, nie kłamie, co do własnych intencji. Jest mną zafascynowany - seksualnie i intelektualnie, zależy mu na naszej przyjaźni, ale nie czuje tego, co ja do niego. Ma żonę i od zawsze miewał kochanki. Jest kimś, kto tak naprawdę nie wiąże się z kobietami, ale wchodzi w układy - nie ma potrzeby bliskości, raczej emocjonalnego dystansu. Myślę, że zaangażowanie go przeraża, tożsame jest dla niego z utratą wolności. Co by nie było - ja go kocham, on mnie nie. Korzysta z mojej miłości i ze mnie, a ja mu na to pozwalam - nie jestem wykorzystywana, bo to mój świadomy wybór.
Nie mam do niego pretensji czy żalu, bo to, że nie daje mi tego, czego pragnę nie znaczy, że mi coś zabiera.
Akceptuję jego, ale nie akceptuję tej relacji. Dlatego z nią kończę. Ale nie żałuję, że mi się przytrafiła. Po raz pierwszy w życiu kocham mężczyznę. Wiem, co to znaczy i jaką ma wartość. Wiem coś więcej o sobie. Uświadomiłam sobie, że moje przekonanie, co do związku, małżeństwa było fałszywe. Nie jesteśmy z mężem naprawdę razem, jeśli go nie kocham. To, że go lubię, szanuję, podziwiam, wiąże nas wiele spraw i przeżyć, to nie wszystko. Nie wiem, co będzie z moim małżeństwem (mężowi powiedziałam, co się ze mną dzieje, rok temu). Ma prawo wiedzieć i zdecydować, co sam z tym chce zrobić. Ja ciągle nie wiem. Ale żeby móc odpowiedzieć sobie na to pytanie, muszę przestać być kochanką.
Bycie kochanką, czyli miłość do faceta, który jest niedostępny, jest smutne. Boli. Ale sama miłość jest piękna. I nawet jeśli nie czyni człowieka szczęśliwym, czyni nieco mądrzejszym.
