Hmmm kolejne przewidywanie neodarwinistów się nie sprawdziło. Ostatnio tutaj pisałem o innym niż zakładano tempie zafiksowywania się jakieś wiekszej cechy "podczas ewolucji", a tutaj taka niespodzianka. Dużo tego w tym roku, zaraz po roku Darwina:).
kopalniawiedzy.pl/Helophorus-sibiricus-chrzaszcz-Syberia-Irtysz-miocen-osady-skamienialosc-Kartaszewo-14042.html
Występował 23 mln lat temu, występuje i dziś
Skamieniały okaz chrząszcza, znaleziony na południu Syberii w mioceńskich osadach rzeki Irtysz sprzed 16-23 mln lat, reprezentuje żyjący jeszcze dziś gatunek - Helophorus sibiricus. Należy on do rodziny kałużnicowatych (Hydrophilidae), występującej zarówno w Eurazji, jak i w Ameryce Północnej.
W 1860 r. jako pierwszy opisał ten gatunek chrząszcza rosyjski entomolog Wiktor Iwanowicz Moczulski, który pracował z okazami zebranymi nad Bajkałem. H. sibiricus prowadzi wodny tryb życia, zamieszkuje głównie istniejące okresowo, obfitujące w zalaną roślinność zbiorniki.
Prehistoryczne i obecne rozmieszczenie Helophorus sibiricus. Czerwoną kropką oznaczono miejsce, gdzie odkryto skamieniałość z wczesnego miocenu, niebieskie wskazują na plioceńskie i plejstoceńskie lokalizacje (tu znaleziono szczątki chrząszczy zachowane w torfowiskach i wiecznej zmarzlinie), a kolorem zielonym zacieniowano obecny obszar występowania owada.Kliknij aby powiększyćPrehistoryczne i obecne rozmieszczenie Helophorus sibiricus. Czerwoną kropką oznaczono miejsce, gdzie odkryto skamieniałość z wczesnego miocenu, niebieskie wskazują na plioceńskie i plejstoceńskie lokalizacje (tu znaleziono szczątki chrząszczy zachowane w torfowiskach i wiecznej zmarzlinie), a kolorem zielonym zacieniowano obecny obszar występowania owada.
© Martin Fikáček
Na podstawie zapisu kopalnego kiedyś uznawano, że średni okres występowania gatunku owada to ok. 2-3 mln lat. Biolodzy coraz częściej natrafiają jednak na dowody, że to nieprawda. Datowanie metodą zegara molekularnego,
która zakłada, że tempo narastania różnic jest w miarę stałe, sugeruje, że niektóre gatunki owadów powstały co prawda w plejstocenie (tak twierdzą Cardoso i Vogler w artykule opublikowanym w 2005 r. w piśmie Molecular Ecology),
ale niektóre mogły przetrwać nawet 10-20 mln i żyją nadal także dziś. Na razie nie wiadomo, jak poradziły sobie z wydarzeniami, które wyeliminowały inne zwierzęta. Niewykluczone, że było to możliwe dzięki zamiłowaniu do stabilnych środowisk.
Niestety, dotąd znaleziono niewiele skamieniałości, które potwierdzałyby założenie o długowieczności gatunków owadów. Często cechy wskazujące na przynależność taksonomiczną i pozwalające dokonywać porównań ze współczesnymi owadami (przede wszystkim budowa męskich genitaliów) zostały zatarte przez czas i warunki "przechowywania".
W znalezionym przez zespół Martina Fikáčka z Muzeum Narodowego w Pradze okazie nie zachowały się co prawda genitalia, widać za to doskonale typowe dla gatunku ziarnistości na przedpleczu, czyli widocznej z góry przedniej części tułowia.