dopadła mnie jesień

[Gość: fafjon]

Czuję powiew jesieni na karku. Znów dni robią się krótsze, zimnawo, szarawo,
drastycznie wzrósł mi apetyt. Chociaż biegam na fitness trzy razy w tygodniu to
jednak moje samopoczucie jest nadal w dolnej strefie stanów średnich. Mam
wrażenie, że w fitness klubach tzrepią kasę i tak naprawdę mają w nosie swoich
klientów, czysta komercja. Chcesz się ruszać to płać i jeszcze pilnuj swoich
godzin, bo nikt cię nie wpuści na inną grupę! To jakiś koszmar. Czuję jak
zaczyna obrastać mnie grubsza warstewka tłuszczu z pewnością jest to
efekt "kuracji" czekoladowej. Czy jestem wyjątkiem? Czy ktoś przeżywa podobne
jesienne frustracje?

[Gość: rena]

o tak...dopada mnie apety, ktorego nie moge poskromic. z tego powodu mam wyrzuty sumienia. chodze 2 x w
tygodniu na godzine plywania i caly czas mam dylemat, czy odpowiednio dopasowalam rodzaj i ilosc sportu do
mojego pragnienia schudniecia.

[Gość: Monia]

Nie jesteście same.
Wydaje mi się, że przy tej ilości zjadanych w weekend posiłków nie odrobię
strat chodząc na ćwiczenia "na tygodniu", ale w sobotę nie chce mi się nawet
ruszyć palcem.

[Gość: fafjon]

No właśnie ucieka nam gdzieś w bok tzw. racjonalne myślenie. Nie ma cudów. Nie
wierzę w żadne diety typu Cambridge ani Meridiany, czy jak tam to paskudztwo
się zwie. Podobnie jest z fitnessem, czy basenem; sam w sobie nam na pewno nie
pomogą. To wielka lipa, że obiecuje się nam figurkę motylka, jeśli tylko zawita
się w progi jakiegoś klubu i "zainwestuje" głównie w klub, bo na pewno nie w
siebie! To wielki wysiłek, żeby trwale schudnąć, a my ludzie jesteśmy słabej
woli i na tym robią kasę wielkie koncerny farmaceutyczne, czy też właściciele
klubów, które wyrastają jak grzyby po deszczu. Nie powiem łażę do klubu w miarę
regularnie, lepiej się czuję, ale na pewno nie jest to droga do wypracowania
boskiej figury, bo na to potrzeba czasu i olbrzymiej pracy. Trenowałam
wcześniej ponad 10 lat w jednym z akademickich klubów i to za darmo - byłam
zawodniczką, po 1,5 godz. dziennie. Dlatego śmieszy mnie, że mój obecny trening
jest bardzo precyzyjnie finansowo obliczony i wara z klubu jeśli chce mi się
zrobić coś więcej ( czyli zostać dłużej nie na mojej grupie). A gdzie tu
promowanie ducha sportowego i premiowanie zapału. Nie mogę się z tym zgodzić.
Dlatego uważam prywatne kluby fitness za instytuje głównie tłukące kasę. To tak
a propos jesiennych nastrojów. Myślę, że podobnych frustratów jest więcej. Co
wy na to?

[Gość: jogger]

Znajdź klub gdzie można ćwiczyć b.o. A dopadła Cię nie jesień a biologia. Zmniejszona ilość światła
dziennego automatycznie przestawia organizm na gromadzenie zapasów na zimę - stąd apetyt rośnie
i odkładanie sadełka takoż.
Podaruj sobie po prostu trochę słońca - solarium to raz, a mocniejsze oświetlenie miejsca pracy
i mieszkania - to dwa: broń Boże jakieś nastrojowe światełka - od przebudzenia do zaśnięcia
górne światła na full. No i w słoneczne dni jak najwięcej czasu na otwartej przestrzeni.

do joggera

[Gość: fafjon]

Dzięki za rady. Boże, ale to jeszcze nie "zgniły" listopad, jeszcze nie wstaję
po ciemku... Nawet nie skojarzyłam, że źródłem moich kłopotów może być aura,
chociaż ostatnio tyle się o tym mówi. Czy myślisz, że kiedy dostarczę
organizmowi tyle światła ile mu potrzeba, mój cholerny jesienny apetyt zostanie
przyhamowany? Tyle walczyłam,żeby wyglądać zgrabnie, a tu jedna jesień i
wróciłam wagowo do punktu wyjścia. Co nie omieszkał zauważyć mój kolega z
pracy. Myślałam, że go zastrzelę. Żeby wiedział jakim wysiłkiem było dla mnie
wcześniejsze zrzucenie 7 kilogramów. Nic na to nie poradzę, że przegrałam w
walce ze swoją fizjologią, nie jest mi wcale z tym dobrze. Jednak czuję, że mój
organizm sam powinien za jakiś czas wrócić do równowagi, bo póki co zgłupiał
dokumentnie. Kolejne drakońskie diety, stawiajace na szybki efekt wydają się w
tej sytuacji pozbawione sensu. Jak mam sobie pomóc?

[Gość: jogger]

Gość portalu: fafjon napisał(a):

> Dzięki za rady. Boże, ale to jeszcze nie "zgniły" listopad, jeszcze nie wstaję
> po ciemku... Nawet nie skojarzyłam, że źródłem moich kłopotów może być aura,
> chociaż ostatnio tyle się o tym mówi. Czy myślisz, że kiedy dostarczę
> organizmowi tyle światła ile mu potrzeba, mój cholerny jesienny apetyt zostanie
> przyhamowany?

Listopad to już 'po ptakach' jeśli chodzi o gromadzenie zapasów tłuszczu (w przyrodzie nie
ma już nic świeżego do żarcia) - zapasy gromadzi się od września, gdy tylko pojawiają się
pierwsze oznaki skracania dnia. W tym nie różnimy się od przysłowiowych misiów,
a nawet możemy upodobnić się do nich fizycznie, niestety...
Ostatnio widać nową modę na wyjazdy do krajów południowych właśnie w okresie jesiennym,
żeby oszukać kalendarz biologiczny i przedłużyć sobie lato.


>Tyle walczyłam,żeby wyglądać zgrabnie, a tu jedna jesień i
> wróciłam wagowo do punktu wyjścia. Co nie omieszkał zauważyć mój kolega z
> pracy. Myślałam, że go zastrzelę. Żeby wiedział jakim wysiłkiem było dla mnie
> wcześniejsze zrzucenie 7 kilogramów. Nic na to nie poradzę, że przegrałam w
> walce ze swoją fizjologią, nie jest mi wcale z tym dobrze. Jednak czuję, że mój
>
> organizm sam powinien za jakiś czas wrócić do równowagi, bo póki co zgłupiał
> dokumentnie. Kolejne drakońskie diety, stawiajace na szybki efekt wydają się w
> tej sytuacji pozbawione sensu. Jak mam sobie pomóc?

Jest takia dieta, na której można, a nawet trzeba obżerać się bezkarnie, żeby spalać tłuszczyk
na potrzeby energetyczne. Warunek - obżerać się trzeba białkiem i tłuszczem, a węglowodany
zjechać prawie do zera w pierwszej, dwutygodniowej fazie 'indukcji'. Wtedy komórki organizmu
'gubią' enzymy przetwarzające węglowodany na energię, i przestawiają się na energię z tłuszczu.
Jest to dieta dr. Atkinsa. Dowiedziałem się o niej pantoflowo ze Stanów, poczytałem na internecie
(www.atkinscenter.com/started.asp) i przez 2 miesiące zrzuciłem 11kg zjadając np.
0.5 kg tłustych serów dziennie, plus smażony kurczak, jajka, schab, rybki w oleju etc.
O cholesterol nie ma się co obawiać, bo jest natychmiast spalany, a ew. nadmiar wydalany,
gdyż przy braku weglowodanów mamy niski poziom insuliny i nic się nie odkłada na zapas.
Unikamy też huśtawki insulinowej i nie dostajemy ataków senności w ciągu dnia.
Kiedy straci się enzymy przetwarzające węglowodany,
zastępując je enzymami spalającymi tłuszcze, na słodycze patrzy się z obrzydzeniem.