spotkać ideał

[naukoot]

Czy poznaliście kiedyś swój ideał partnera? Czyli takiego kogoś, z kim można
konie kraść, z którym zgadzacie się we wszystkim, kto nie ma tych wszystkich
cech, które powodowały kłótnie, rozstania z innymi partnerami?

Jeśli tak - to jak takie spotkanie się skończyło? Przyjaźnią? Miłością?
Związkiem?

[Gość: Sergiusz]

Związkiem... Radzieckim.

MS.

[messja]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Związkiem... Radzieckim.
>
> MS.

kiedys krytykowales to forum i pisales, jak twoim zdaniem powinno wygladac.
teraz widac, jak w praktyce widzisz zastosowanie twoich szumnych i pieknych
postulatow:
glupie zarty w odpowiedzi na calkowicie powazny i madry watek.
przez takie odpowiedzi, ludzie sie zniechecja do zakladania nowych watkow na
wazne dla nich i nurtujace ich pytania i zagadnienia....
moze powinnienes wrocic pamiecia do tego, co tobie sie tutaj na poczatku nie
podobalo i jak sobie to forum wyobrazales...

cd...

[Gość: Sergiusz]

No dobrze, widzę że (dla niektórych) muszę nieco rozwinąć
swoją wypowiedź.

Taki całkowicie idealny ideał to, moim zdaniem, coś
nierealnego. Zresztą, ta nierealność jest zawarta w samym
słowie "ideał" - do prawdziwego ideału zbliżamy się jak
do asymptoty, nigdy go nie osiągając. Czy to źle? Nie -
przeciwnie. Mając swoje nieosiągalne ideały możemy do
nich zawsze dążyć, o nich marzyć, miec nadzieję na ich
osiągnięcie. To nam daje pewnego rodzaju "życiowy napęd".

Czy jest możliwe spotkanie idealnego człowieka, idealnego
partnera? Chyba nie. Ludzie się, moim zdaniem, na
szczęście różnią. Dzięki temu mogą ze sobą rozmawiać,
dyskutować, dochodzić do porozumienia, uczyć się
wzajemnej tolerancji i akceptacji. A to właśnie wytwarza
prawdziwe więzi.

Cóż, Związek Radziecki był właśnie próbą ustanowienia
"zmaterializowanego ideału". Co z niego zostało - widać.

A w życiu jest podobnie. Postrzeganie kogoś jako ideał
też najczęściej kończy się katastrofą i rozpadem. Ludzie
są jednak realni, a nie idealni...

MS.

P.S. Ha, spodziewałem się czyjejś gwałtownej reakcji na
mój "post" (brrrrr...). Dziękuję.

[messja]

> P.S. Ha, spodziewałem się czyjejś gwałtownej reakcji na
> mój "post" (brrrrr...). Dziękuję.
>
no tak: teraz widze, ze tak naprawde to byla powazna i przemyslana wypowiedz,
tylko, ze..... w nieco lakonicznej formie. a ja bylam tak dalece malo
spotrzegawcza, ze swoja "gwaltowna wypowiedzia" zmusilam cie do rozwiniecia
jakze oczywistego przeslania.
moja wina:)

[ja_nek]

Być może w moim przypadku takie twierdzenie jest na wyrost, ale sądzę, że
kiedyś poznałem taką osobę bliską ideałowi. Ale to rzadkość spotkać kogoś
takiego. Niestety potem trudno przywyknąć do myśli, że kolejna osoba jest po
prostu inna.
Dziś Ona i ja jesteśmy przyjaciółmi. Choć wcześnej z mojej strony była też
miłość.

Pozdrawiam
janek

[Gość: aurora]

spotkałam....i jesteśmy przyjaciółmi, chciaż ja już drugi rok męczę się
ponieważ go kocham. Wiem ze na normalny związek nie ma szans, od początku
postawił sprawę jasno możliwa jest tylko przyjaźń. Próbowałam skończyć tę
znajomość wiele razy bo myślałam ze tak będzie łatwiej, ale wciąż wracam
i...kocham coraz mocniej i już nie mogę sobie z tym poradzić.....

[ja_nek]

Jeśli mogę coś powiedzieć Auroro.
Lepiej jest podejść radykalnie. Kiedy jesteś pewna, że nic z tego nie będzie,
lepiej po prostu odejść, zniknąć. Utrzymywać najwyżej sporadyczny kontakt,
który otwieracie w chwilach wysokiej potrzeby. To też będzie dowód przyjaźni.
Nic to, że ta osoba pragnie częstego kontaktu i potrzebuje go. Liczy się to,
aby samemu wyzdrowieć... Taki egoizm, ale niezbędny.
Wszystko albo nic. Amen

Pozdrawiam
janek

[niegrzeczna]

Ja spotkalam. Bardzo meskiego, (moj ideal z wygladu i wysoki: mial az 1.95).
Przy tym jakby zupelnie nieswiadomy efektu jaki wywieral na kobiety. Nic z
Narcyza(cecha chyba typowo kobieca :))). Nie wdzieczyl sie do innych kobiet.
Uczciwy, empatyczny, inteligentny, duzo godnosci i poczucia wlasnej wartosci
bez arogancji. Traktowal z szacunkiem kazdego czlowieka niezaleznie kim byl.
Szanowal starszych, kochal zwierzeta. Zginal, bo mial prace w ktorej czesto
jego zycie bylo narazone. Teraz nikt mu nie dorowna:(((

[Gość: dzyt]

niegrzeczna napisała:

> Teraz nikt mu nie dorowna :(((

nie zrozum mnie źle... nie chcę podważać tego, co mówisz i czujesz,
ale może nie dajesz szansy innym wykazać piękno swej duszy... niektórzy
potrzebują indywidualnego spojrzenia i może więcej czasu...
może należałoby zmienić troszkę podejście do ludzi...

[jayne]

naukoot napisał:

> Czy poznaliście kiedyś swój ideał partnera? Czyli takiego kogoś, z kim można
> konie kraść, z którym zgadzacie się we wszystkim, kto nie ma tych wszystkich
> cech, które powodowały kłótnie, rozstania z innymi partnerami?
> Jeśli tak - to jak takie spotkanie się skończyło? Przyjaźnią? Miłością?
> Związkiem?

Przyjaźnią.
To najważniejsze, najpiękniejsze i najtrudniejsze uczucie, jakie możemy dawać i
brać bez liczenia na rewanż.

[sunrise1]

naukoot napisał:

> Czy poznaliście kiedyś swój ideał partnera? Czyli takiego kogoś, z kim można
> konie kraść, z którym zgadzacie się we wszystkim, kto nie ma tych wszystkich
> cech, które powodowały kłótnie, rozstania z innymi partnerami?
>
> Jeśli tak - to jak takie spotkanie się skończyło? Przyjaźnią? Miłością?
> Związkiem?


Nie wiem, czy ideał to dobre słowo. Ideał można mieć mając lat 18.
Pózniej nie myśli się o ideale, raczej o kimś z kim po prostu będzie Ci
dobrze, i komu z Tobą rownież tak będzie, o kimś, kto nie będzie krytykował
Twoich zainteresowań ( i vice versa ), z kim z ochotą wypijesz co rano kawę,
o kimś z kim będziecie się wspierać, z kim będziecie dla siebie
wieczną motywacją.
Ideał to chyba zbyt duże słowo. Osobiście nie lubię, gdy ktoś wypowiada się
o swoim partnerze " to mój ideał".
To mój najlepszy przyjaciel, moja odnaleziona połówka....to istotne.
A w każdym najlepszym nawet związku zdarzają się sprzeczki.
Dwa ideały- to byłoby strasznie nudne.

z:)))

[taka_tam]

w ideały wierzy się, mając lat naście, no, tak do dwudziestki... później
przychodzi czas konfrontacji z - najczęściej niezbyt łatwą - rzeczywistością,
czas kolejnych doświadczeń, prób, rozczarowań... to zmienia podejście do wielu
istotnych kwestii, także ideałów... ja nie wierzę już w ideały, bo ich po
prostu nie ma. wierzę natomist w możliwość stworzenia udanego związku, którego
podstawą jest dawanie siebie i przyjmowanie partnera, z całym inwentarzem jego
dobrych i złych cech. jeśli zasada ta obowiązuje obie strony, może być
pięknie...

naukoot napisał:

> Czy poznaliście kiedyś swój ideał partnera? Czyli takiego kogoś, z kim można
> konie kraść, z którym zgadzacie się we wszystkim, kto nie ma tych wszystkich
> cech, które powodowały kłótnie, rozstania z innymi partnerami?
>
> Jeśli tak - to jak takie spotkanie się skończyło? Przyjaźnią? Miłością?
> Związkiem?

[Gość: agniecha]

Naukoot
Czy poznaliście kiedyś swój ideał partnera? Czyli takiego kogoś, z kim można
konie kraść, z którym zgadzacie się we wszystkim, kto nie ma tych wszystkich
cech, które powodowały kłótnie, rozstania z innymi partnerami?
Jeśli tak - to jak takie spotkanie się skończyło? Przyjaźnią? Miłością?
Związkiem?

Z moim idealem nie zgadzam się we wszystkim. I dobrze. Możemy przedstawiac
sobie nawzajem swoje zdanie, rozmawiac, dyskutowac, przekonywac się. Ale nie za
wszelka cene. Kazde z nas szanuje prawo do posiadania swojego zdania. Czasami
nie sama opinia jest wazna, ale to, ze poprzez rozmowe poznajemy siebie.
Klotnie sa zawsze. Mniejsze lub wieksze. U mnie chwala Bogu raczej znikome.
Najwazniejsze, żeby umiec potem przytulic sie. Żeby wiedziec, ze pomimo
wszystko jestesmy razem.

Taka_tam
wierzę natomist w możliwość stworzenia udanego związku, którego
podstawą jest dawanie siebie i przyjmowanie partnera, z całym inwentarzem jego
dobrych i złych cech. jeśli zasada ta obowiązuje obie strony, może być
pięknie...

Podpisuje się pod tym zdaniem obiema rekami. Bardzo trafnie napisane. Jestem z
kims, bo go lubie. Lubie go i kocham pomimo wszystkich jego wad. Nie chce go
zmieniac. I tego samego oczekuje w zamian.

Janek
Nic to, że ta osoba pragnie częstego kontaktu i potrzebuje go. Liczy się to,
aby samemu wyzdrowieć... Taki egoizm, ale niezbędny.

Niektorzy potrafia to zrozumiec i zaakceptowac taki uklad. Uwazaja to wlasnie
za dowod przyjazni. Postawienie uczuc tego kogos ponad swoje, dla jego dobra.
Ja potrafilabym to zrozumiec i tak postapic. Ale nie wszyscy. Pomimo, ze
tlumaczysz sobie, ze robisz dobrze (a poza tym i tak nie masz wyjscia) to w
glebi serca można poczuc się ... odrzuconym.

[naukoot]

Spytałem, bo mam pewien bagaż złych doświadczeń. I gdy mówiłem, jakie cechy
powinna mieć a jakich nie mieć osoba, którą chciałbym po tym wszystkim spotkać
na swojej drodze to niektórzy stukali się mówiąc, że takich ludzi po prostu nie
ma. Bo tych wymagań było dość dużo, sami rozumiecie ;-)
No i nagle i niespodziewanie właśnie taką "idealną" osobę spotkałem. I jestem
tak zaskoczony, że aż nie wiem co myśleć.

[messja]

naukoot napisał:

> Spytałem, bo mam pewien bagaż złych doświadczeń. I gdy mówiłem, jakie cechy
> powinna mieć a jakich nie mieć osoba, którą chciałbym po tym wszystkim
spotkać
> na swojej drodze to niektórzy stukali się mówiąc, że takich ludzi po prostu
nie
>
> ma. Bo tych wymagań było dość dużo, sami rozumiecie ;-)
> No i nagle i niespodziewanie właśnie taką "idealną" osobę spotkałem. I jestem
> tak zaskoczony, że aż nie wiem co myśleć.

wszystko zalezy od definiowania slowa "ideal". jesli, zapytasz mnie czy
spotkalam kogos, kto by odpowiadal moim dziecinnym wyobrazeniom o ideale
mezczyzny, jakie mialam jeszcze kilka lat temu - to nie.
jesli, zas, czy spotkalam kogos, kto posiadalby takie cechy, ktore czynilby go
idealnym partnerem dla mnie - to tak.
czsami rzeczywistosc sprawia nam niespodzianki i przekracza najsmielsze
marzenia.

[jmx]

Wg mnie ideały nie istnieją. Można spotkać człowieka, który najlepiej nam
pasuje z wszystkich wcześniej poznanych. A w miarę poznawania się, wady wyjdą
na światło dzienne. I wtedy sie okaże, czy kochamy tę osobe - za to, ze jest
jaka jest, czy szukamy "zestawu cech"...

I jeszcze a propos tego odrzucenia, o którym ktoś wcześniej wspomniał: jeśli
ktoś kocha a my nie odwzajemniamy jego uczuć, to należy to uszanowac i nie
szukać kontaktu. Bo to jest właściwie egoizm - niezwracanie uwagi na uczucia
tej drugiej osoby. Jeśli kontakt ze mna powoduje ból - to się usuwam, bo nie
chcę być powodem czyjegoś cierpienia.
To trudne ale możliwe do realizacji.... ;-(.

a ile chcesz zarabiać, jm?

[cal-ineczka]

Nie ma to jak słowa otuchy od stroskanego o nasza biedną przyszłość przyszłego
premiera!
jmx - jeśli to Twoje pierwsze przemówienie - to całkiem całkiem
;)))))))))

[Gość: Belbo]

naukoot napisał:


> No i nagle i niespodziewanie właśnie taką "idealną" osobę spotkałem. I jestem
> tak zaskoczony, że aż nie wiem co myśleć.

Nie myśl, czuj... ciesz się tym.. dopóki czas.. wszystko się kiedyś kończy.

Artykuł1/ustęp 1/kibel nr3

[cal-ineczka]

To nie myśl. Chcesz zostać myśliwym?

> I jestem
> tak zaskoczony, że aż nie wiem co myśleć.