historia z kwiatuszkiem

[zwierz_futerkowy]

Zerwałem dla Pani
Tulipany
Bo jestem w Pani
Zakochany

Choć deszcz, morsem kropli,
Wśród łez leśnej burzy
Miłości kolec...
Mi z róży wywróżył...

Pytal mnie storczyk;
"czy kocham sercem?"
"czy tylko tym kwiatem,
W butonierce?..."

Ja z bratków rodziną
W odcieniach błękitu
Mieszkałem na lace
W gęstwinie zachwytu

Lecz życie czasem
Czarę przechyli
Lejąc się krwisto
żalem z żonkili

żalem, co spływa
W rytm serca bicia
żalem samotnych,
Porannych-kaw-picia

I cóż mi z tych
Niezapominajek....?
Skoro mnie Pani już
Nie poznaje...?

Już Pani oczy
Nie do nie się śmieją
Umarł przebiśnieg
Ze słońca nadzieją

I krwawi w mym sercu
Kolca z róży rana...
Bo wiem, że innego;
Pani tuli pana...

[dziewczyna.z.bagien]

Pani pachnie jak tuberozy,
to nastraja i to podnieca,
a ja lubię zapach narkozy,
a najbardziej , gdy jest kobieca...

Czy to też historia z kwiatuszkiem w tle? :)))

[marijola1]

Za smutek mój,a Pani wdzięk
Ofiarowałem Pani pęk czerwonych melancholii
I lekkomyslnie dałem słowo
Że kwiat ów kwitnie księżycowo
A liście mrą srebrzyście.
Pani zdziwiona mówi:
Cóż to przecież bukiet zwykłych róż
Ach rzeczywiście,więc cóż Ci dam....?

Bezwiersznie, tym razem...

[zwierz_futerkowy]

Czy zrozumiemy kiedyś?
Kwiat, który otwiera swoje wabiące oko
Dniem, zamykając się w sobie nocą
Spędzając życie w miejscu...
Czy zrozumiemy wiatr?
Który niczym organista na wielkich piszczalach drzew?
Wygrywa melodie, niepokojąc szumem, głaszcząc twarze, rozwiewając włosy...
Jak opisać te krople deszczu płynące nieba Łzami?
Po pachnących wiosna policzkach
Jak opisać to ciepło dłoni, dławiące gardło uczucie?
Kiedy ściskając rękę, zapominamy, czym jest samotność?
Czy zrozumiemy morze?.. Kołyszące falami
światy nam jeszcze nie znane
Albo drzewa, które nas przeżyją lub
Razem w ostatnią drogę żywicznym zapachem
Utulą.
Czy zrozumiemy tą rzekę, która niosąc życie?
Czasem je zabierając, kroplą nic nie znaczy
Jest bezsilna, lecz nurtem wygładzić potrafi
Nawet najtwardsze kamienie.
Jak opisać mam światło, dzięki któremu widzialny jest świat?
A którego brak budzi zmysły znane zakochanym
Zamykając oczy wyostrza świat dotąd dla nas nie odkryty
świat zapachu, smaku, dotyku, który poprzez skórę
Pędzi nerwem do serca, które krew tłocząc szybciej,
Płuca nadyma, a w nich powietrze cieple,
Wydziera się ku ustom,
A te mącą ciszę szeptem słów, westchnieniem rozkoszy.
Tak dotyk powraca w postaci dźwięku, za sprawą
Magii zmysłów.
Choć czasem to uczucie przyleci
Skrycie, nagle; jak ptak, szponami wyrwawszy serce
Porywając je gdzieś w przestworza, zabierając ze sobą
źródło naszego życia.
A po ulicach tyle piersi, pozostawiających
Za sobą ślady krwi na chodnikach,
Chodzimy w bólu szukając serc swoich,
Podążając krwi tropem, blednącym z dniem każdym...
Lecz najczęściej odnajdując jedynie,
Drogę, którą już przeszliśmy... Wczoraj
Przedwczoraj,
Lata temu...

Nie potrafię opisać miłości
Potrafię jedynie ją czuć