ulubione.

[mandaryn_ka]

-Siła i lęk-

"Niebo się chmurzy
Zrywa się wiatr
Moje serce
Płacze
Już godzinę
A może dwie
Nie widziałam Cię
Moja siła
Nieustanny lęk
Jak lawina
W letni dzień
Ciało mi płonie
I pragnę Cię znów
Chcę się kochać
Z Tobą
Tu
Noc kołysze biodrami
Tak zmysłowo
Jak Ty"

/Bajm/

melodyjne recepty na mrozy

[bellima]

Na poduszkach moich dłoni
............................ W. Chyliński (śpiewa Elżbieta Adamiak)


Ja przed deszczem w dłonie schowam
Ja cię w słońcu ukołyszę
Tak, byś była tylko moja
Tak spokojnie, tak najciszej ucałuję

W dłoni cieplej cię ogrzeję
W palce swoje cię ubiorę
Będziesz miała moje dłonie
Tak ciche, tak spokojem zamyślone

Na poduszkach moich dłoni
Usta możesz tulić senne
Popatrz - to nasza miłość
Tak ciepło, tak wiosennie malowana

[barecki]

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.


Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.


Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.


A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!


Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.


I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.


Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!


Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.


I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.


Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.


B.Leśmian

[orus]

Po raz kolejny - zawód
Porażka, po której
Trzeba wstać
I iść
dalej
Bez oparcia
Bez pomocy
do źródła mocy
trzeba dotrzeć w sobie.

[Gość: lucynka]

Tych co się kochają
rozdziera samotność
zawsze wielka kiedy wydaje się mała
samotnośc duszy
i nieśmiałość ciała
tak miłości strzegą
poza nami ręce

jeśli kochasz
mniej to zawsze więcej.

Jan Twardowski

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

STACZAĆ SIĘ TRZEBA POWOLI...

Kiedy codzienność zmęczy ci oczy
A skrzydeł nie masz, by odfrunąć
Narasta w tobie chęć, by się stoczyć
Wypoczynkowo obsunąć
Nie ma powodu się niepokoić
Gdy tej zasady sens uchwycicie
Staczać trzeba się powoli
Żeby starczyło na całe życie

Być wzorem dla samego siebie
Modelem opiewanym w pieśniach
Bardzo chwalebne, ale sam nie wiesz
Kiedy sam siebie zaczniesz przedrzeźniać
Życie to nie jest jeszcze życiorys
Życie powstaje w brudnopisie
Tylko staczać się trzeba powoli
Żeby starczyło na całe życie

Kiedy już wlazłeś pod górę
Nerwy ci drgają napiętą struną
Czas spuścić z tonu, trochę się stoczyć
Wypoczynkowo obsunąć

Pora balladkę w morał ustroić
Więc - chociaż bywa rozmaicie
Staczać trzeba się powoli
Żeby starczyło na całe życie

J.Kofta

"To nie było wszystko"

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Nie, to nie było wszystko, moi drodzy -
Jeszcze wam więcej pokażę.
To były tylko fiołki, stokrotki przy drodze...
Nie widzicie po mojej twarzy?

Jeszcze mi z serca wyrośnie kwiat dziki,
nie znany w żadnym języku -
o płatkach ze słońca, o słupkach z muzyki -
z zapachem podobnym do krzyku!

Tak, to nie było wszystko, moi drodzy.
Patrzyłam właśnie do lustra.
To były tylko fiołki, stokrotki przy drodze -
Nie widzicie po moich ustach?


(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

"Posłanie do psychoneurotyków".

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Waszą czułość w nieczułości świata,
za niepewność wśród jego pewności,
za to, że odczuwacie innych jak siebie samych, zarażając się każdym bólem,
za lęk przed światem, jego ślepą pewnością, która nie ma dna,
za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi
bądźcie pozdrowieni.

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Wasz lęk przed absurdem istnienia
i delikatność nie mówienia innym tego co w nich widzicie,
za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością,
za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego,
za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego co być powinno,
za to co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane
ukryte w Was

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Waszą twórczość i ekstazę,
za Wasze zachłanne przyjaźnie, miłości i lęk,
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed Wami

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Wasze uzdolnienia - nigdy nie wykorzystane -
(niedocenianie Waszej wielkości nie pozwoli poznać wielkości tych, co przyjdą po
Was),
za to, że chcą Was zmieniać zamiast naśladować,
za Waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę,
za niezwykłość i samotność Waszych dróg
bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi


Kazimierz Dąbrowski

[vilkidia]

To chyba do mnie...

" Podziękowanie "

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Wiele zawdzięczam
tym, których nie kocham.

Ulgę, z jaką się godzę,
że bliżsi są komu innemu.

Radość, że nie ja jestem
wilkiem ich owieczek.

Pokój mi z nimi
i wolność mi z nimi,
a tego miłość ani dać nie może,
ani brać nie potrafi.

Nie czekam na nich
od okna do drzwi.

Cierpliwa
prawie jak słoneczny zegar,
wybaczam,
miłość nie wybaczyłaby nigdy.

Od spotkania do listu
nie wieczność upływa,
ale po prostu kilka dni albo tygodni.

Podróże z nimi zawsze są udane,
koncerty wysłuchane,
katedry zwiedzone,
krajobrazy wyraźne.

A kiedy nas rozdzielą
siedem gór i rzek,
są to góry i rzeki
dobrze znane z mapy.

Ich zasługa,
jeżeli żyję w trzech wymiarach,
w przestrzeni nielirycznej i nieretorycznej
z prawdziwym, bo ruchomym horyzontem.

Sami nie wiedzą,
ile niosą w rękach pustych.
"Nic im nie jestem winna" -
powiedziałaby miłość
na ten otwarty temat.



W.Szymborska

"Little Gidding"

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

T. S. Eliot

II
Pozwól mi odkryć dar związany z wiekiem
Koronujący trudy twego życia:
Najpierw - zimne ścieranie się gasnących zmysłów
Bez oczarowań oraz bez obietnic,
Owocu-cienia tylko gorzki bezsmak,
Gdy duch i ciało zaczynają się rozdzielać.
Potem świadoma swej bezsiły wściekłość
Na szaleństwa ludzkości i okaleczenie
Śmiechem ze spraw, które przestały bawić.
W końcu rozdzierająca męka odtworzenia
Wszystkiego co robiłeś i czym byłeś; wstyd
Motywów późno ujawnionych i świadomość
Czynów spełnionych źle lub z krzywdą innych,
Któreś brał wtedy za ćwiczenie cnoty.
Pochwały głupców kłują, a honory plamią.
Od zła do zła duch idzie rozjątrzony,
jeżeli nie odrodzi go oczyszczający płomień,
W którym, w rytmie, poruszać musisz się - jak tancerz.

"Usta i pełnia"

[Gość: KIG]

Oto jest noc tańczących snów
i wschodzi nów na niebo znów
jak sekret, który do połowy
mówiłem tobie w inny czas,
gdy nów podobny drżał i gasł
tuz ponad cieniem twojej głowy.
I dziś, jak wtedy, palcem weń
wskazując, rzekłaś: "Drogi, zmień
ten księżyc, niech się w pełnię spełnia".
I nagle - burza srebrna, i
zbratane usta aż do krwi
przecięła zwierciadlana pełnia.

[Gość: n/n]

Czy autor nieznany może tez coś od siebie napisać?
Przed chwilą uniemożliwiono mi to.
Pozdrawiam.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

nie ma ograniczen...

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

CHYBA JUŻ MOŻNA

Chyba już można iść spać
dziś pewnie nic się nie zdarzy
chyba już można się położyć
marzeń na jutro trzeba namarzyć

Tamtą kartkę z wczorajszej nocy
trzeba zmiąć i położyć w koszu
i od nowa, na nowej kartce
pisać nowy, niemiłosny list do losu

Albo donos napisać na życie
bo należy mu się swoją drogą
i podpisać zgryźliwie - "Żyćliwy"
tylko gdzie to wysłać, do kogo

Chyba już można iść spać
dziś pewnie nic się nie zdarzy
chyba już można się położyć
marzeń na jutro trzeba namarzyć

Takie łóżko, a taka dobra rzecz
To był świetny pomysł z tym łóżkiem
Gdy ktoś chce sobie życie poprawić
to wystarczy poprawić poduszkę

Andrzej Poniedzielski

Ogniotrwały uśmiech-

[Gość: Anna Świrszczyńska]

znalazłam w sobie siłę,
żaden człowiek mi jej nie odbierze.
człowieka
można zastąpić.
zapłaciłam za tę naukę
cenę, której jest warta.

przeszłam przez kąpiel z ognia,
jak wybornie
wzmacnia ogień.
wyniosłam z niego
ogniotrwały uśmiech.
nikogo już nie poproszę,
żeby mi położył rękę na głowie.
oprę się
o siebie.

jak średniowieczne miasto
jestem zamknięta,
zwodzony most się podniósł.
możecie to miasto zabić,
lecz nikt nie wejdzie.

niby nic

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

m.bieniek


przychodził do mnie nieczęsto
częściej nawet niż był
nie tęsknił nie pragnął nie kochał
był tak szybko zazwyczaj zwyczajnie
na krótko na chwilę po prostu
zostawał na trochę zapomniał
nie wierzył że wiem że na zawsze

[fircyk-wgalotach]

Na spacer pójdę z psem na smyczy
Na ławce w parku zakurzę fajkę
Nie kupię kwiatów na wyczeknym skwerze
Więc nie dzwoń do mnie, kiedy będę stary.

Dokończę swą najnowszą książkę
Na chandrę znów będę za twardy
Całkiem spokojnie wypiję trzecią kawę
Nie dzwoń do mnie, kiedy będę stary.

Patrz na mnie
Spieszyć się nie należy
I ze wszystkiego otrząsać się jak pies.

Całkiem spokojnie wypiję trzecią kawę
Nie dzwoń do mnie, kiedy będę stary

[Gość: qqq]

S.Grochowiak "* * *"
Wciąż jesteś przy mnie. Wszelki dźwięk
i ruch tak zwykły, jak schylenie
czoła ku rękom, trzepot powiek
i cichy uśmiech zamyślenia -
to jesteś ty. Milczenie ust,
puls serca i pieszczota dłoni
nie chwycą ciebie, ani słowo,
które w przemożny rośnie rytm
i jakby falą i ciemnością
ogarnia mnie... Więc smutek, gorycz,
tęsknota - czyż naprawdę jestem
struną, na której ból mijania
w dźwięk się przewija? Tylko jedna
ty, kiedy schylasz się nade mną
uważnie patrząc w moje oczy,
uciszasz drżenie i mój ból,
i chociaż ciebie nie ogarnę
słowem i gestem, jest mi dobrze
i mówię ci po prostu: jesteś...

[fircyk-wgalotach]

> Osip Mandelsztam

Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzeczą główną,
Powiem ci: śmierć i miłość - obydwie zarówno.
Jednej oczu się czarnych, drugiej - modrych boję,
Te dwie są me miłości i dwie śmierci moje


Na żarnach dni się miele dno życia się wierci,
By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia -
I jedno wiemy tylko. I nic się nie zmienia.
Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

J.Tuwim. Jeżeli

A jeżeli nic? A jeżeli nie?
Trułem ja się myślą złudną,
Tobą jasną, tobą cudną,
I zatruty śnię:
A jeżeli nie?
No to ... trudno.

A jeżeli coś? A jeżeli tak?
Rozgołębią się zorze,
Ogniem cały świat zagorze
Jak czerwony mak,
Bo jeżeli tak,
No to ... - Boże!!

[Gość: jol49]

nie rzuca się kobiet
bo płaczą
w rogu wszechświata zwinięte
gwiazdom chłodnego blasku zazdroszczą

gwiazdy
za rozchwiane pociągają włosy

nie rzuca się kobiet
pożądaniem ścięte
jak lodem
usta cisną do brunatnego pnia

i nawet księżyc
może je zagarnąć
białą ręką z fosforu
tak powolne
w miłość czarną
owinięte szczelnie
cyprysem kwietniowym rosną nie rzuca się kobiet
bo płaczą
w rogu wszechświata zwinięte
gwiazdom chłodnego blasku zazdroszczą

Halina Poświatowska

"Westchnienie"

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Julia Hartwig

O, jakże was kochałam, wy, rzeczy zbyteczne,
przyjaźń, miłość bez granic, poświęcenie, cnoty,
spotykane tak rzadko, opłacane drogo,
i jak opłakiwałam każdą zdradę, każde
sprzeniewierzenie, każde nadużycie.

O, jakże was kochałam, rzeczy niekonieczne,
obrazy, słowa, kwiaty, urodziwe twarze
każdą łąkę kwitnącą, zachody i świty,
o jakże was kochałam, ponad siły prawie
i jakże mnie gniewało to, że tak zbyteczne.

[Gość: jol49]

Zakochana
Idzie ulicą
jakby tańczyła
na baletowym popisie
Uśmiecha się
do dziecka w wózku
do wróbla
który stracił ogon
Te kropki na sukience
myśli
mają kolor jego oczu
Od rana powtarza
najmilsze imię
i wychodzi z domu
w jednej pończosze

Małgorzata Hilar

[m_alina]

Wiosna

W parku, wkoło jakiegoś nudnego popiersia
zakwitły bzy jedwabne, ciężkie -cała Persja!
Posąg szepce do siebie! Bzy kwitną. Jestem wieszcz.
Żałuję bardzo. Czego? Wiosno, ty już wiesz...

M.P-J.

[Gość: jol49]

Jak tak wielką miłość nagle z śnieżycy wprowadzić do domu!...Nieład, pantofle
na dywanie, porozrzucane książki, wstążki, rzeczy[małe i znikome...Jak się z
nią witać?!... Obok — ziewa ktoś. Pachnie mocno cudzym[kalafiorem..Co mówić? O
co pytać?... "Gdzie byłeś?... Każdego na cię tutaj czekano[wieczoru......Z
myślą o tobie zaczynano dzień... serce spływało krwią, a oczy[—
łzami......Prócz ciebie — nie było nic, nic pod gwiazdami!Gdzie przepadałeś?
Gdyś bawił z dala, ktoś zebrał twe żniwai nie powrócą!... Patrz, włosy twe —
siwe..."

Powrót - Kazimiera Iłłakowiczówna

[loonna]

List zakochanej
Johann Wolfgang Goethe

Jedno spojrzenie, miły, twoich oczu
I na mych ustach jeden pocałunek -
Czyż może znaleźć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę słodycz ich poczuł?

Z dala od Ciebie żyjąc na uboczu
Tobie poświęcam mą myśl i frasunek;
Serce potrąca wciąż tę samą strunę
Jedną, jedyną... i łzy płyną z oczy.

Po licu spływa łza i zaraz wysycha;
Kocha mnie - myślę - więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, choć taka daleka?

O, usłysz skargę mych miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem - i mą siłą -
Daj znak, na który me serce tak czeka.

[Gość: jol49]

Nocą umówioną
Bolesław Leśmian

Nocą umówioną, nocą ociemniałą
Przyszło do mnie ciszkiem to przychętne ciało.
Przyszło potajemnie - w cudzej bezżałobie -
Było mu na imię tak samo, jak tobie...

Zajrzało po drodze w przyszłość i w zwierciadło -
Na pościeli zimnej obok się pokładło -
Dla mnie się pokładło, bym je mógł całować
I znużyć - i zużyć - i nie pożałować!

Lgnęło mi do piersi - ofiarnie pachnące,
Domyślnie bezwstydnie i - posłuszniejące...
W ciemnościach - w radościach - na granicy łkania
Mdlało od nadmiaru niedoumierania.

I nic w nim nie było, prócz czaru i grzechu,
Prócz bezwiednej woni - wiednego pośpiechu -
I prócz tego dreszczu, co ginie w krwi szumie -
A bez niego ciało - ciała nie rozumie

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Słońce-Czeslaw Miłosz

Barwy ze słońca są. Bo ono nie ma
Żadnej osobnej barwy, bo ma wszystkie.
I caŁa ziemia jest niby poemat,
A słońce nad nią przedstawia artystę.

Kto chce malować świat w barwnej postaci,
Niechaj nie patrzy nigdy prosto w słońce.
Bo pamieć rzeczy, ktore widział, straci,
Łzy tylko w oczach zostaną piekące.

Niechaj przyklęknie, twarz ku trawie schyli
I patrzy w promień od ziemi odbity.
Tam znajdzie wszystko, cośmy porzucili
Gwiazdy i roże, i zmierzchy, i świty.

[Gość: jol49]

Jan Brzechwa
Tytuł: Trzy prawdy


Są prawdy, których nawet nie znają prorocy.
Ja, strudzony tęsknotą, odkrywam je w nocy.

Pierwsza prawda jest barwą, tą barwą różową,
Co jak skrzydło anioła krąży nad mą głową;

Druga prawda jest wonią. Ach, to woń jedyna,
Której się nie pamięta i nie zapomina;

Trzecia prawda to dotyk, co usta zamyka -
Z niepokoju umiera, kto ciała dotyka.

Te prawdy, których niebo poecie zazdrości
Stanowią właśnie klamstwo o twojej miłości

Zamiast wiersza...

[osv]

Jesse Cook - "Cascada" Le Festival International de Jazz de M.
9.07. 2004

[domisku_21]

prosilam Boga o zdrowie---dostalam...
prosilam Boga o kwiaty---dostalam
odeszcz,o radosc,o zmiany---dostalam
prosilam Go o milosc---dostalam
o ciebie---dostalam
ale nie prosilam o klamstwa a----dostalam

[Gość: jol49]

Poziomka

Gdybyś był blisko
dałabym ci
tę pierwszą poziomkę

Mówiłabym
Weź najmilszy
to jest kropla słońca

Ty jesteś daleko
a poziomka ma kształt
łzy

Małgorzata Hillar

[Gość: jol49]

HOSANNA

Nie w tym pierwsza chwała Panu.
Że mu dzwonią z Watykanu,
Że w Piotrowej bazylice
Pyszną ma stolice.

I nie temu Pan odwdzięczy,
Co nad świętą księgą ślęczy,
I nie temu się pokaże
Matka Boska w tęczy.

Ale temu, który w trwodze
Widzi ciemność na swej drodze,
Temu wskaże srebrną gwiazdę,
Temu poda wodze.

Bo dopiero niebo pęka,
Kiedy wielki grzesznik klęka;
Wtedy radość wśród aniołów,
Wtedy Pańska ręka.
( Jan Lechoń )

[m_alina]

Ślepa jestem, Oślepiona majem.
Nic nie wiem, prócz, że pachną bzy.
I ustami tylko poznaję,
żeś to nie ty...

M.P-J.

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

r. f.
narzeczony


Mówili o nim że zna swoją rzekę
jak dziesięć własnych palców
jak dłonie którymi
gładził jej włosy i wygładzał zmarszczki.
Znał ją o wschodzie i zachodzie słońca.

Tylko dla niego wiła się jak węgorz
dla niego tylko wpinała we włosy
tęczowe spinki z migotliwych pstrągów.
Kiedy usypiał szeptała do niego
świeżo złowione, trzepoczące słowa.

Ona mu była wodą i odbiciem.

Most zbudowano w bardzo krótkim czasie
o dumnych łukach napiętych jak ścięgno
w łydce siłacza. Rzeka pod tym mostem
śpiewała całkiem odmienne piosenki.

On sprzedał łódkę i zamieszkał w mieście.
I nienawidzi wszystkiego co płynie
nawet w poduszkę boi się zapłakać.

[Gość: caprissa]

piękne:)

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

"Zakochany"


Nazajutrz po rozstaniu

z rozpaczy

rozdzierał szaty


na innej kobiecie

[Gość: padlina]

kobieta ta plonac z milosci do jego
kasy
tak kochala
ze specjalnie
tabeltki wziac zapomniala

potem rzekla
bedzie moj
ale
on rodzieral serce dla innej
wyczula to
poszla na spotkaniezmieszna
zmieszna
ze tu taka ciza przez nia planowana
a on jej nie bedzie
bo inna kocha
zatem niepwna ze stadchem jego rekacji, aby nie wyczul
ze to specjalnie bylo
zrobione poczela jkac sie mowic
wkoncu rozzalona poleciala do gina jak to mozliwe
wszytsko aby pokazac ze jets rownie zaskocozna

ale czy byla?
umie zagrac skormnosc, tajemniczosc zatem i zaskocznienie

potem wcisyz wyklina
taka to podla z niej
padlina

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

GUANTANAMERA
H. Angulo & P. Seeger.
słowa polskie: K. Wolińska.

Chciałabym mieć taką wyspę,
do której nie wiodą drogi,
na którą nie dotrą listy,
gdzie złoto jest dla ubogich.
Ja tylko i mój kochanek
znamy dokładnie jej plany.

Guantanamera, cudowna wyspa nieznana,
Jak ziarnko piasku, maleńka Guantanamera.

Próżno jej szukać na mapach,
gdy mrok w pokoju zapada,
jest w kwiatach kwiatów jej zapach
i o niej cień opowiada,
i o niej cień opowiada.
Ja tylko i mój kochanek
słyszymy jej zawołanie.

Guantanamera, cudowna wyspa nieznana,
O, jak ziarnko piasku, maleńka Guantanamera.
Guantanamera, pachnąca wyspa nieznana,
tam, gdzie ptaków roje, gorąca Guantanamera.
Guantanamera, cudowna wyspa nieznana,
O, jak ziarnko piasku, maleńka Guantanamera.

[boski.facet]

- tyle czasu obiecujesz, a tylko wklejasz i wklejasz :)

[Gość: jol49]

Słońce
Kofta Jonasz

Za długo milczę
Pewnie chcesz
Usłyszeć coś ode mnie
Właściwie wszystko jedno co
Byle słuchało się przyjemnie
Po co wspominać
Padał deszcz
A ty wybiegłaś ku mnie
Po co powtarzać
Sama to wiesz
A ja rozumiem
Nie będę pytał cię o zdrowie
Ani czy drażni cię
Ta plucha
Bo to, co właśnie teraz powiem
To bardzo ważne Słuchaj:

Małe jasne - to jest piwo
Duże jasne - to jest słońce
Mała czarna - to jest kawa
Duża. czarna - to jest noc
Noc odchodzi, słońce wschodzi
Chyba nam go nie ubyło
Mała miłość - to nic nie jest
Duża miłość - to jest miłość

Łatwo się zgubić
Wielki świat
I tyle rzeczy na nim
I nie jest wszystko jedno co
Mówią do siebie zakochani
Co jest coś warte, a
Co kłamie
Bez tego miłość
Bywa krucha
Więc proszę, naucz się na pamięć
To takie proste Słuchaj:

Małe jasne - to jest piwo...
Duże jasne - to jest słońce
Mała czarna - to jest kawa
Duża czarna - to jest noc
Noc odchodzi, słońce wschodzi
Chyba nam go nie ubyło
Mała miłość - to nic nie jest
Duża miłość - to jest miłość

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

PODEPTANE KWIATY

Biegłem jakby wśród mgły,
młodość śniła mi sny,
które znikać nie chciały o brzasku.
Łatwy każdy był szczyt
gdy wierzyło się w mit
szybkiej sławy, pieniędzy, oklasków.
Ziemia rwała spod stóp,
z diabłem brało się ślub,
byle krótszą prowadzić chciał drogą.
W skroniach tętnił puls krwi,
aż zmęczyłem się i ... przystanąłem,
a wokół nikogo.

A za mną bezmyślnie podeptane kwiaty,
cichy smutek ciepłych, odtraconych rąk,
szklanki, niedopitej w pośpiechu herbaty,
uśmiech, roztrzaskany o mój zimny wzrok.
A za mną zgaszone, ciepłe, jasne twarze,
kilka zbyt pochopnie zatrzaśniętych drzwi.
Ledwie kątem oka muśnięte pejzaże,
w których tyle wierszy niespełnionych śpi.

Tak się skończył mój trans,
a dziś żal mi tych szans,
które życie znosiło mi w darze.
Kiedy głuchy od braw miałem centrum swych spraw,
jakby w innym zupełnie wymiarze.
Teraz uczę się znów czułych gestów i słów,
znoszę świeże bukiety do domu.
I gdzieś w sercu na dnie cień nadziei mam, że
może będzie potrzebne to komuś.

W.Kejne

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Poeci, poetki


Poeci, ranni przez złe kobiety,
piszą wiersze,
poetki,
trafione w serce,
piszą długie szare warkocze,
nie czesane od zeszłej niedzieli,
piszą dzieci nie posłane do szkół,
pokątne myszy zza szaf,
lekarza, po którego nikt nie zadzwonił,
butelkę,
nie wystawioną na mleko.

A.Osiecka

[Gość: jol49]

Cisza.
Hillar Małgorzata




Kiedy jestem sama
przychodzi cisza

Kosmatymi łapami
łazi po ścianach
Ociera się o słoneczniki
w dzbanku

Kładzie się przy mnie
szepcze

Jesteś sama
Nie masz pieniędzy
Znowu nie spałaś
całą noc

Idź do diabła
mówię

a ona siada
glinianemu kogutowi na ogonie
i śmieje się

Jest miękka i słodka
jak zapach gazu

Nie zostawiaj mnie z nią
długo sam na sam

Tajemnica

[tu_sobie_bede_pisac_wiersze]

Któż by wymierzył
w spojrzeniu jaskółki
drogę jej od nas
na drugą stronę
ziemskiego globu
policzył w nim
morza, łańcuchy gór i oceany?!

Któż by w jej pamięć zajrzał,
by odnaleźć
maleńkie gniazdo
popod strzechą
wioski schowanej
w przestrzeni wszechświata?

Co takiego włożyła przyroda
w to drobne ptasie ciało,
że jaskółka
jest dla nas tajemnicą,
że łatwiej nam
dotrzeć na księżyc
niż
do jej serca?

Dora Gabe

Tajemnica...

[Gość: Jaskolka]

Jest szybka i elegancka...
... inteligentna, logiczna i pracowita.
- Badz dumny, jezeli wybrala Ciebie,
tak ostrozna, musiala Ci zaufac.
Jej tajemnica jest : poczucie bezpieczenstwa,
- wiernosc.
Dopoki wierzy, ze jest do kogo -
.....wraca.
Zawsze w to samo miejsce.....
jezeli nie rozwaliles gniazda w jej sercu.

[caprissa]

piekne, jaskolka

a cisza A. Hilar zapisalabym samotnosc, to bardziej logiczne

boimy sie samotnosci, nie ciszy

Na spotkanie z Toba
założę tylko usmiech
włosy oddam we władanie
wiatrowi
dłoniom czystym
jak tesknota
kaze oczekiwac
promyka
co nigdy nie zgasnie
w zadnym desczu
nawet we lzach


opd promyk to milosc

ale on juz jest, chodz chce cie nim ogrzac
tak zimno

[Gość: jol49]

samotność to właśnie cisza - "...to echo własnego oddechu..."( cytat z wiersza
mojej przyjaciółki)

[Gość: tojest]

ładne :)