Jak to nazwać

[Gość: nothing]

on mlodszy odemnie o siedem lat. wpatrzone blekitne oczy , takie piekne
dłonie, taka wielka czulosc. jedna praca. spojrzenie zielone spotyka
spojrzenie błekitne. po pol roku zamieszkalismy razem, ale za bardzo mnie to
dusiło , teraz bedzie tylko na wekendy. moja corka zakochana w nim. a ja i
tak nie otrafie sie odnalezc...co jest nie tak? skoro kazda chwila wypełniona
nim przynosi mi szczescie...

[meg25]

Może to lęk? Lęk przed bliskością, przed porzuceniem? Wolisz się odsunąć na
bezpieczną odległość... bo jest za dobrze? A jak jest dobrze to ból później
większy?

[ja_nek]

Co to znaczy "dusi"?

[taka_tam]

może "dusi" cię brak wiary w to, że może ci się udać z facetem młodszym o
siedem lat? zastanawiasz się, czy on podoła związkowi, w którym jest dziecko
i spora odpowiedzialność? to chyba naturalny lęk...

[Gość: nothing]

istnieje wiele zaleznosci, ktore sie wzajemnie wykluczają. jest synem szefowej
w firmie w której pracuje...jest młodym , przystojnym mężczyzną, o silnych
dłoniach i ujmujacym usmiechu. Moge mu zaoferować depresje, płacze, i
niegrzecznośc mojego dziecka, które on akceptuje. bez niego, choc tesknota
zabija mnie powoli czuje sie silniejsza. Lęk, obawa, ze stracę pracę....
i on, tak stanowczo dążący do tego żebysmy byli razem. ..
zastanawiam się czy nie jestem wariatką. :( drobnymi kroczkami dobijam do
trzydziestu lat, i słysze z przestrachem ogladajac swoje zmarszczki, ze jestem
przesliczna dziewzynką...

[messja]

Gość portalu: nothing napisał(a):

> istnieje wiele zaleznosci, ktore sie wzajemnie wykluczają. jest synem
szefowej
> w firmie w której pracuje...jest młodym , przystojnym mężczyzną, o silnych
> dłoniach i ujmujacym usmiechu. Moge mu zaoferować depresje, płacze, i
> niegrzecznośc mojego dziecka, które on akceptuje. bez niego, choc tesknota
> zabija mnie powoli czuje sie silniejsza. Lęk, obawa, ze stracę pracę....
> i on, tak stanowczo dążący do tego żebysmy byli razem. ..
> zastanawiam się czy nie jestem wariatką. :( drobnymi kroczkami dobijam do
> trzydziestu lat, i słysze z przestrachem ogladajac swoje zmarszczki, ze
jestem
> przesliczna dziewzynką...

moim zdaniem kreujesz problemy, ktorych nie ma. no i co z tego, ze jest synem
szefowej? myslisz, ze stracisz prace, jesli miedzy wami sie ulozy/nie ulozy?
jesli tak - to szefowa bylaby wysoce nie profesjonalnym czlowiekiem.
nim sie na cokolwiek zdecydujesz, radze przeprowadzic szczera rozmowe z szefowa
i upewnic sie jakie z jej strony czekaja cie konsekwencje w razie
zwiazku/upadku zwiazku.
druga sprawa, ze roznica wieku, moze teraz jest troche widoczna, ale za 5, 10
lat nie bedzie miec zadnego znaczenia. mezczyzni szybciej sie starzeja i
statystycznie wczesniej umieraja. dlatego kilka lat mniej, to zaden problem -
wrecz przeciwnie:)

[Gość: nothing]

messjo - to tylko wg ciebie swiat jest w rózowych kropeczkach na tle
niebieskich słoników... ze w ten sposób to ujmę. pracowałas w prywatnej firmie?
wychowywałas sama dziecko? Uczyłas sie o nocach kończąc studia, żeby mieć
lepsza perspektywę? wiesz jakie jest bezrobocie w Polsce? a w
zachodniopomorskim? wiesz, co robia zakochane w synkach mamusie, gdy ich jedyny
syn, wiążę się, z hm... nawizjmy to kobieta trzydziestoletnia z małym
dzieciakiem? uwazasz ze to takie proste, podejśc do kogos i powiedzieć mu. pani
aniu, wie pani, właściwie to ja jestem z Pani synem, ale nie wyrzuci mnie pani
z pracy? nie radz lepiej, i nie wypowiadaj się, jeżeli nie masz nic konkretnego
do powiedzenia. narysuj lepiej kredkami jakis inny swiat. może byc w niebieskie
słoniki...

[messja]

Gość portalu: nothing napisał(a):

> messjo - to tylko wg ciebie swiat jest w rózowych kropeczkach na tle
> niebieskich słoników... ze w ten sposób to ujmę. pracowałas w prywatnej
firmie?
> wychowywałas sama dziecko? Uczyłas sie o nocach kończąc studia, żeby mieć
> lepsza perspektywę? wiesz jakie jest bezrobocie w Polsce? a w
> zachodniopomorskim? wiesz, co robia zakochane w synkach mamusie, gdy ich
jedyny
>
> syn, wiążę się, z hm... nawizjmy to kobieta trzydziestoletnia z małym
> dzieciakiem? uwazasz ze to takie proste, podejśc do kogos i powiedzieć mu.
pani
>
> aniu, wie pani, właściwie to ja jestem z Pani synem, ale nie wyrzuci mnie
pani
> z pracy? nie radz lepiej, i nie wypowiadaj się, jeżeli nie masz nic
konkretnego
>
> do powiedzenia. narysuj lepiej kredkami jakis inny swiat. może byc w
niebieskie
>
> słoniki...

nie. moj swiat nie jest "w rozowe kropeczki, ani niebieskie sloniki". dalam
tylko rade, jedyna jaka przyszla mi akurat do glowy, na rozwiazanie twoich
watpliwosci.
oczywiscie nie wiedzialam, bo nie moglam, ze "pani ania" jest typem "zakochanej
w swoim synku mamusi" i zapomnialam, ze w w Polsce jeszcze pokutuje
stereotyp "panny z dzieckiem".
nie chcialam cie poirytowac. jesli sie tak stalo to przepraszam.
a teraz mam pytanie do ciebie: w takim razie jakie ty widzisz najlepsze wyjscie
z twojej sytuacji?

[Gość: nothing]

hmm. moja irytacja pewnie wynika z faktu ze tak naprawde nic sie zrobic nie da.
albo zakonczyc zwiazek i udawac przed soba ze nic sie nie stało, albo miotac
sie tak dalej, albo poszukac innej pracy i zaczac zyc normalnie.
tylko to trudne, zwazywszy na rynek pracy;(
wyjsc jest pewnie kilka i nie dostane od nikogo zadnej recepty na to zeby
zaczac zyc normalnie. :(

[Gość: dmd13]

zastanów sie
może nie warto uciekać przed miłością i szczęsciem....
róznica wieku nie ma dużego znaczenia, liczy się człowiek, jego ciepłe
spojrzenie, gorące serce, charakter....

[ja_nek]

Obawy są uzasadnione tym, co spotyka kobety w takich sytuacjach. Bardzo łatwo
w razie niepowodzenia związku zostać na lodzie, bez pracy a wcześniej narazić
się na przykrości ze strony współpracowników. Takie wątki były na forum.
Ale ziszczenie snów się zdarza. I w świadomości ryzyka nie można się
zasklepić, trzeba uwierzyć w możliwość szczęścia. Małe wielkie szczęście może
spotkać każdego.
Może dla Niego jesteś objawieniem? To, że jesteś starsza i nie powiodło Ci się
dotąd jeszcze nie oznacza, że wszytko stracone. Jego może pociągać wiele
rzeczy w Tobie

I uwierz, nie jesteś nothing.

Pozdrawiam
janek

Ja bym się zastanowiła :)

[white.falcon]

Autorko, piszesz w swojej wypowiedzi, że "drobnymi kroczkami dobiegasz 30-ki".
Zakładam więc, że Pan, nad trwałością uczuć którego zastanawiasz się, ma około
22 - 23 lat. To jest w jego przypadku bardzo młody wiek i trudno ocenić, nie
znając człowieka, czy jest na tyle dojrzały, by sprostać trudnościom, które
zapewne nastapią, czy będzie umiał sprostać uczuciom. To jednak bardzo młody
człowiek, więc ja osobiście byłabym bardzo ostróżna i rozważyłabym, czy będzie
on umiał być wsparciem dla Ciebie, czy w pewnym momencie mu "nie odwidzi się".
Nie sądzę, by wiek odgrywał większą, mam na myśli znaczącą, rolę w związkach
ludzi "bliżej" 30-ki, tym bardziej - po jej przekroczeniu, ale w przypadku
ludzi "na starcie" życiowym może być różnie. Może realnie spojrzyj na Pana,
starając się uniknąć w swoim zastanawianiu się podłoża emocjonalnego. Uczucie
jest piękne, ale może pomyśl nie o tym, co Ty możesz Panu zaoferować, a co może
zaoferować Tobie ten Pan. Brzmi to może nieco "handlowo", ale realnie. Trudno
nie znając człowieka, wyrażać jakiekolwiek zdanie, ale cuda się zdarzają, choć
jak sama nazwa wskazuje, nie dzieją się często.

Natomiast kwestia Twoich obaw przed zbliżającą się 30-ką - tak odczytałam jedną
z Twoich, Autorko, wypowiedzi. To nie jest jakaś bariera, po przekroczeniu
której kończy się życie, tak, jak życie nie kończy się ani po 40-ce, ani po 50-
ce. Masz poprostu swój bagaż doświadczeń i jesteś inną osobą, która nadal
pozostaje atrakcyjna, a może staje się jeszcze bardziej atrakcyjna, bo bardziej
świadoma siebie. I nie martw się zmarszczkami - jeżeli będziesz smutna, to ich
rzeczywiście przybędzie, ale jeżeli będziesz wierzyć w siebie, będziesz
uśmiechać się, to nikogo nie obejdą jakieś tam parę "kurzych łapek" mimicznych,
bo będą widzieć Ciebie - Osobę, nie coś tam coś. :)

Pozdrv.:)