"Rajstwo"

[katrinko]

Wpadła mi w ręce książka Joanny Młynarczyk "Nastolatki przyjmują gości", w
niej mamy rozdział "Prywatka u jarosza", gdzie wegetarianizm autorka
nazywa "rajstwem" (Wzięte z książki "Rajstwa, czyli błogości odżywiania się
surowymi roślinami" z początku XX w.)Czy może być wspanialsza nazwa? :))

[Gość: Jędruś]

Rajstwo - przyjemna nazwa

Dla zainteresowanych:
fragment tłumaczenia

PIONIERZY SUROWEJ DIETY.

Kiedy pomyślimy o ‘pionierach’ surowej diety, leczącej dolegliwości musimy
pamiętać: ludzie ci nie odkryli nic nowego, oni tylko „odgrzebali” to o
czym ‘człowiek cywilizowany’ zapomniał; o surowej żywności, która jest
najlepsza dla nas i dla innych stworzeń. Nasi przodkowie byli
najprawdopodobniej nieświadomi pojęciu enzymu w surowej żywności, nie wiedzieli
o wielu innych substancjach, o których dzisiaj jesteśmy świadomi. Znali surową
żywność mogącą leczyć dolegliwości ponieważ stykali się z tym na co dzień, raz
za razem, bez końca.

Jednym ze sławnych powtórnych odkrywców surowej żywności obecnych czasów był
niemiecki doktor, Max Bircher-Benner (1867). Zetknął się z walorami surowej
żywności przypadkiem. Jako młody lekarz był obłożnie chory na żółtaczkę, nie
mogąc nic jeść. Jednej nocy żona ostrugała kilka jabłek zachęcając go do
zjedzenia. On ‘odnalazł’ to coś, nadającego się do przełknięcia, mogącego być
trawione przez niego. Kontynując jedzenie jabłek wyzdrowiał. Kilka dni
później, przepisał owoce pacjentce mającej podobne kłopoty zdrowotne,
ona również wyzdrowiała. Było to wystarczającą zachętą dla niego do dalszych
badań nad leczącą siłą surowej żywności, to był początek jego nowej kariery.
Klinika Bircher-Bennera założona przez niego w Zurychu jest wysoko
respektowanym centrum leczniczym.

Inny niemiecki lekarz, Max Gerson, był prawie współczesnym Bircher-Bennerowi i
również on odkrył z pierwszej ręki kurujące własności surowej żywności. Gerson
był trapiony przez dotkliwe, osłabiające migreny, do tego stopnia, że
okresowo nie mógł nic robić, oprócz wielodniowego leżenia w łóżku w
zaciemnionym pokoju. Migreny były ‘znane’ w jego rodzinie, a tamtejsza opinia
lekarska uważała to za niedouleczenia. Gerson usiłował zmienić to, zaczynając
eksperymentować z dietą. Najpierw próbował z mlekiem, nie pracowało. Potem
próbował owoców, a to poskutkowało. Gerson od tego czasu żył wyłącznie na
surowych owocach i warzywach, wyleczył wielu ludzi, stał się sławny. Ale główna
rewelacja miała miejsce kiedy młody, cierpiący na migreny mężczyzna przyszedł
po poradę do niego. Gerson przepisał surową dietę. Pacjent ten wrócił już bez
migren. Następnym zdarzeniem, które spowodowało już „wrzenie” w tamtejszych
kołach medycznych miało miejsce podczas odwiedzin pacjenta cierpiącego na
gruźlicę skóry - Lupus vulgaris, uważaną za nieuleczalną. Surowa dieta wskazana
przez Gersona wyleczyła ww. dolegliwość. Ten niezmiernie wdzięczny pacjent
polecał Gersona innym cierpiącym na Lupus, wszystkich udało się wyleczyć. Warto
zapytać, czy oddźwięk w lekarskim światku był zachwycający, że w końcu
znaleziono kurację na Lupus? Wprost przeciwnie, ‘lekarze’ (pseudolekarze)
prześladowali Gersona, wnosząc skargi sądowe przeciw niemu za
praktykowanie poza uprawnieniami. Gerson wyleczył ludzi z wielu innych
dolegliwości, a został sławnym przez książkę ‘A cancer therapy: results of
fifty cases’ (Terapia nowotworów: rezultaty piędziesięciu przypadków)
opublikowana dopiero ??? w 1958. W swej książce Gerson daje pełne szczegóły jak
wyleczył pacjentów z nowotworami poprzez terapię surowej żywności. Jest to
nadal vade mecum dla lekarzy i terapeutów medycyny naturalnej, używających
naturalnych środków w leczeniu nowotworów. Jednym z głównych trosk Gersona był
poziom potasu i sodu w ustroju. Wierzył, że nierównowaga; nadmiar sodu, mało
potasu prowadzi do choroby. Dieta surowej żywności bogata w potas naprawia ww.
nierównowagę.

Bardzo znana i pełna powodzenia terapia surowej żywności to kuracja
winogronowa, popularna w Europie. Wymaga jedzenia wyłącznie winogron przez dni
lub tygodnie, a odkryta przez metodycznego następcę Gersona, Johanne Brandt w
1925 roku.
Brandt cierpiała na ostre bóle żołądka przez wiele lat, w 1921 roku zaczęła
nawet wymiotować krwią. Prześwietlenie rentgenowskie potwierdziło podejrzenia
lekarzy: nowotwór. Jej żołądek był przedzielony przez duża narośl, zalecano
natychmiastową operację. Po trzech tygodniach głodówki, picia czystej wody
deszczowej i leżenia na słońcu, ponowne prześwietlenie rentgenowskie nie
odnalazło śladów ww. narośli. Ból jednak pozostał, Brandt cierpiała przez
następne trzy lata, aż do odkrycia kuracji winogronowej. Na tej
kuracji zupełnie wyzdrowiała w sześć tygodni.
Brandt użyła tego do leczenia wielu ludzi z różnymi chorobami, od ropotoku do
nowotworu. W 1927 roku opuściła rodzinną Afrykę Poludniową, podróżując po
Stanach Zjednoczonych, żeby rozpowszechnić tę nowinę, pisząc książkę ‘The
Grape Cure’ (Kuracja winogronowa). Pracowała z prawowiernymi lekarzami, którzy
możliwości lecznicze tej diety dobrze udokumentowali.Winogrona mają wysoką
zawartość potasu, odpowiedzialną za korzystne własności alkalizujące. Zawierają
antyseptyczne kwasy organiczne, co wyjaśnia dlaczego uzdrawiająco oddziaływują
na wiele ustnych dolegliwości np.: zatrucie ropotokiem i utrata zębów. Mają
dużą zawartość cukru prostego jednego izomeru fruktozy (nie mylić z formą
krystaliczną tego cukru zawierającą dwa lub więcej szkodliwych izomerów, L-
cukry), dostarczają również wapnia, fosforu, żelaza, miedzi, witamin: A, B1,
B2, B6, C wśród innych mniej znanych substancji.
Z książki Johanny Brandt mówiącej:
“Winogrona są wyjątkowo bogate w żelazo, są najsubtelniejszym naturalnym
tonikiem na świecie. Mają również pewne żywotne pokrewieństwo do białek w
protoplazmie komórki, uważane za szybkiego ‘naprawiacza’ zniszczonych tkanek.
Jako element formujący ciało i mięśnie nie mają rywala.”
Nie ma wątpliwości: winogrona są nadzwyczaj pożywne, a z naszą wiedzą o
koncepcji enzymów pokarmowych zawartych w surowej żywności, to nie jedyne
sugerowane własności winogron dających znakomite efekty zdrowotne. Dieta
winogronowa bogata w enzymy, daje enzymom trawiennym wakacje umożliwające
potencjałowi enzymowemu ustroju skierowanie tak bardzo potrzebnej energii na
syntezę enzymów metabolicznych. Surowy pokarm wspomaga syntezę oraz aktywność
enzymów metabolicznych, które hamują lub eliminują proces chorobowy. Nie ma
lepszego środka od własnych enzymów metabolicznych, poprzez który ustrój może
leczyć siebie samego.



Pozdrowienia

Jędruś