przyjaźnie a bpd

[marciatko84]

Tyle już napisano na tym forum na temat miłości i związków osób z bpd. Wydaje
mi się, że dużo mniej pisano o przyjaźniach jakie zawieramy, tracimy.
Zastanawiam się jak ważną częścią życia są dla was ludzie, z którymi się
przyjaźnicie. Czy takowi są? Czy takie przyjaźnie są równie niestabilne co
związki? Co czujecie po utracie przyjaciela? Czy myślicie, że jesteście zdolni
się przyjaźnić? Itp.

W moim życiu wiele osób nazwałam swoimi przyjaciółmi. Znacznie częściej niż
budować miłość próbowałam budować przyjaźń. Relacje te były jednak mniej
stabilne od moich związków, do takiego stopnia, że na dzień dzisiejszy mogę
stwierdzić, że nie wierzę już w przyjaźń. Dlaczego nie wierzę... Może dlatego,
że niezależnie z kim próbowałam próbować tego typu relację nie powiodło się.
Prawdopodobnie to moja wina. Próbowałam być przyjaciółką kompletnych wariatów
takich jak ja:) jedna dziewczyna miała bpd, inna bulimię, jak również całkiem
normalnych zrównoważonych ludzi... mężczyzn, kobiet... Powody rozpadu
przyjaźni różne. Zanik więzi... miałam dość wiecznego proszenia o spotkanie i
braku inicjatywy... bądź ktoś zastąpił mnie sobie inną przyjaciółką,
chłopakiem. Zdarzały się również kłótnie, z mojej i czyjejś winy, nieodzywanie
się, ale to wszystko jak byłam nastolatką. I na dzień dzisiejszy nie myślę już
o nikim jak o moim przyjacielu. Dziwne odczucie, ale wierzę w istnienie
miłości, a przyjaźni nie. Podejrzewam, że mało kto podziela moją wiarę:P

[release.me]

mój bpd ma jednego najlepszego przyjaciela "od zawsze" - poznali się we wczesnym
dzieciństwie i przyjaźnią się do teraz. czasem stosuje wobec niego agresje
werbalną i zarzuca mu, że tak naprawde nie jest jego przyjacielem, jest żałosnym
dnem i nikim, nie chce go znać i to koniec znajomości, a za pare dni dzwoni do
niego i idą na piwo.
poza tym bardzo podziwia swojego przyjaciela, uważa że to bardzo mądry i
inteligentny człowiek, poza tym dzieli się z nim wszystkimi tajemnicami i myślami.
Jego przyjaciel jest jedyną w 100% stałą osobą w jego życiu.

Bardzo sie boje, że gdy jego mama umrze, on zrobi sobie jakąś krzywde... bo na
dzień dzisiejszy on nie potrafi sobie wyobrazić, że jej nie ma, a gdy ona
odejdzie to on chyba kompletnie się złamie.. nie wiem, jak mogę mu pomóc.

[flying.weronika]

Zawsze twierdziłam że aby być i mieć przyjaciela trzeba na to zapracować.I tak
było.Ciężka praca,starania,totalne poświęcenie.Miałam za przyjaciół
zrównoważonych ludzi.Zaczełam uciekać chyba twierdząc że zawsze bedą ze
mną.Myślałam zostane sama tak mi lepiej.Wybaczą mi ten raz.Kontakty z nimi
zaczeły mnie nudzić,wkurzać,więc znów ucieczka.Po X czasie,doprowadziłam do tego
że zostałam sama.Nie przeraziło mnie to.Zdałam sobie sprawe że to nie byli moi
przyjaciele.I znów ta myśl "chce być sama tak mi lepiej"Póżniej znów jakaś
przyjażń,mnie zaangażowania,rzadkie spotkania co jak najbardziej mi
odpowiadało...lecz moje obawy przed odrzuceniem i zranieniem był tak wielkie że
znów uciekłam.Nie wierze w przyjażń,i nie mam przyjaciół.Miłość jest dla mnie
bardzo wazna.Wierze w nią i dzięki niej żyje.Boję się że ją stracę jak straciłam
przyjażń bo obawy już sa i pozostaje jak długo wytrzyma to druga strona.

[cyntia33]

Jakoś nie mam z tym problemu. Mam wielu przyjaciół/znajomych, którzy przychodzą
i odchodzą. Na studiach, w pracy, w klubie sportowym, w szkole moich dzieci itp.
Zmieniam pracę, wchodzę na kilka miesięcy lub lat w nowe, miłe, niezobowiązujące
związki.
Ale mam też dwie przyjaciółki, z którymi mam kontakt od wielu, wielu lat.
Spotykam się z nimi czasem bardzo często, a czasem wcale nie. Zdarzają nam się
nawet półroczne przerwy. Ale to są takie osoby, na które mogę liczyć "w razie
co" (z wzajemnością). I mogę im powiedzieć wszystko, gdybym chciała (nie zawsze
chcę), bo wiem, że doradzą, ale nie obrażą się, jak z rad nie skorzystam i nie
skrytykują mnie (za bardzo). Zawsze też mogę do nich pojechać, gdy mam kryzys i
nawet parę dni pomieszkać, pożyczą mi kasy itp. To są miłe, spokojne, stabilne
związki, w których darzymy się zaufaniem. O wiele spokojniejsze i mniej
"borderlinerowskie" niż miłość :) Nie odczuwam tego jako ciężkiej pracy, choć
oczywiście czasem pomoc im, kosztuje mnie parę wyrzeczeń.