puszczanie sie

[iuo]

ostatni rok sie strasznie hamowalem, chcialem zmienic.z psychiatra tez gadalem
o swojej nimfomanii.
teraz nie daje rady.
tak strasznie chce sie z kims kochac a najgorsze ze wszystko mi jedno z kim.

ktos tak ma?
da sie to w sobie zabic?/jednoczesnie nie chce/sam niewiem/gubie sie. ciagnie
mnie cos.
biore lamitrin.nic to nie zmienia.

[release.me]

może zacznij się hamować myślami, że z tego może być ciąża, za którą musiałbyś
być odpowiedzialny, albo dziewczyna się zaangażuje i musiałbyś być
odpowiedzialny za jej uczucia.. może spróbuj zdewaluować jakos seks?

[czita88]

Mnie też dotyczy(ł) ten problem... I to dosłownie, jakoś raczej mówi
sie że to laski się puszczają, dają dupy... Z tymże nie miałam na to
ochoty non stop, własciwie tylko parę razy wyszłam z otwartą
propozycją do faceta, świetnie radziłam sobie sama mając ochotę a
gdy nie bylo akurat okazji. Tylko że gdy ktoś miał ochotę na mnie ja
ulegałam.. Zdarzyło mi się to robić z totalnie obcymi kolesiami... w
99 % pod wplywem narkotyków i alkoholu. Ale w większości przypadków
świadomie. Na urodzinach faceta (na którym mi nie zależało), wyjść z
jego kumplem poznanym tego wieczoru i obudzić się rano w obcym
miejscu... Spotykac się ze sponsorami... Uprawiać seks z kolegą do
którego NIC mnie nie ciągło a WSZYSTKO odrzucało... Czasem
odmawiałam, sama nie wiem dlaczego, po prostu nagły hamulec, nie i
koniec, mimo iż byłam pod wpływem narkotyków i alkoholu... Rzadko
ale się zdarzyło, może chciałam zobaczyć jak to jest... Może gość
był zbyt natarczywy albo mnie czymś wk**wil... Dodam że z tych
wszystkich wyżej opisanych kontaktów miałam znikomą przyjemność,
rzadko, chwilową, wymuszoną... Potem rzadko źle się czułam, z reguły
miałam gdzieś opinię innych...
Zmieniłam się pod wpływem partnera , tylko i wyłącznie. (Też kiedyś
zażywałam leki i nic, również wymieniony przez ciebie, choć nie
przyznałam się nigdy psychiatrze ani psychologowi do tego jaka
jestem w sprawach seksu). I zmiana nie nastąpiła od razu gdy go
pokochałam, a raczej zakochałam się (co stało się bardzo szybko :),
kochać cały czas się uczę...)... Najpierw oczywiście w euforii
pozrywałam od razu kontakty ze sp..., odwołałam umówione
spotkania... Ale minął m-c czy dwa... Poznałam jego wady, które
wydały mi się kolosalne, czułam się zraniona a serducho mi krwawiło,
zaczęły się pierwsze mega afery i rozstania "tym razem na zawsze"...
Równocześnie zaczęły się zdrady... I potem w chwilach gdy było
dobrze gigantyczne wyrzuty sumienia... I usprawiedliwianie się przed
samą sobą jego pomyłkami... Zdradziłam wiele razy... Przeważnie
kilka razy z jednym, z tymi z którymi już wcześniej miałam kontakty.
Do tego pseudo romans w pracy którą rozpoczęłam (studiuję dziennie)
aby nie spotykać sie tak jak wcześniej, a którą musiałam zerwać z
powodu plotek i natarczywości kierownika gdy odmawiałam... Walę
głową w ścianę gdy to opisuję ;(... Zawsze gdy grzeszyłam, byłam w
tych swoich paranoicznych myślach, przypisując Mu jak najgorsze
intencje, podejrzewając o oszustwa, będąc wk****ona na
maksa/zraniona do głębi, i co najważniejsze zawsze PEWNA że on ma
mnie w dupie. Wmawiałam mu to cały pierwszy rok... W końcu
uwierzyłam. Gdy uwierzyłam i zobaczyłam że mu zależy wystraszyłam
się. Gdy w końcu powiedział upragnione "kocham". Gdy widziałam
miłość w jego oczach i pojawiały się też łzy... Zaczęłam dążyć do
tego żeby mnie zostawił. Byłam okropna, robiłam kłótnie o pierdoły,
sugerowałam że z inną byłoby mu o niebo lepiej, że powinien odejść
bo będzie cierpiał, naprawdę cierpiał... A on nie odszedł. Wcześniej
raz spytał z iloma go dotychczas, przez niecały rok, zdradziłam...
Żebym się przyznała, powiedziała, a on mi wybaczy, postara sie
zrozumieć, na pewno będzie na mnie inaczej patrzył ale woli
dowiedzieć się teraz niż kiedyś w przyszłości. Pytał na poważnie,
naciskał, a ja z równym uporem zaprzeczyłam , zapewniałam że z nikim
mówiąc mu to pewnie prosto w oczy z wielkim wysiłkiem, bo nie
cierpię kłamać i nie potrafię... Wahałam się, mogłam skorzystać z
okazji, jeszcze nastęonego dnia się zastanawiałam, ale gdy spytał
przeraziłam się... Tej liczby, nie znałam jej, liczyłam w nocy i nie
wyszła jedna cyfra.... Gdy widziałam w wyobraźni jego reakcję, a
potem jego pytania o każdy z tych skoków.... Miałam ochotę ze soba
skończyć... Czułam się w kropce... Potem często próbowałam go do
siebie zniechęcić... Dla niego wierność jest czymś oczywistym,
podkreslał to często, a partnerki/żony zdradzające swoich facetów
określał ... . Byłam pewna że gdy się kiedyś dowie będzie wściekły,
być może mnie uderzy/popchnie, straci panowanie nad sobą, odejdzie i
juz nie wróci mimo iż będzie cierpiał. Czasem dawałam mu do
zrozumienia że wierność dla mnie nie jest istotna, że wolałabym żeby
przespał się z jakąś koleżanką niż się w niej zakochał i ode mnie
odszedł. Gdy mówilam mimochodzem takie rzeczy denerwował się od
razu.
I w końcu, pewnej nocy gdy już leżeliśmy w łóżku zaczął pytać co
miałam na myśli mówiąc że jeszcze będzie przeze mnie cierpiał... Nie
dawało mu to spokoju, zaczął drążyć... Spytałam w końcu gdy już było
mi wszystko jedno, czy naprawdę chce wiedzieć, czy chce awantury
teraz, w nocy... I przyznałam się do dwóch kłamstw w ostatnim
czasie, powiedziałam gdzie byłam ostatnio + kontakt w pracy sprzed
ponad pół roku (wtedy)... To była tylko mała część... A rozwaliła go
całkowicie ;(... Płakał całą noc, nie mógł się uspokoić... Przez
następne dni również, niewiele brakowało żeby zrobił sobie krzywdę,
groził mi tym... Rozstawaliśmy się, mieliśmy gigantyczny kryzys,
kazał przyrzec że zerwę z tym, a ja nie potrafiłam, nie czułam sie
do tego zdolna, chciałam by odszedł, płakałam, mówiłam że jest
cudownym mężczyzną a ja nie dam mu szczęścia nigdy ;(... On czuł się
zerem... Przez miesiąc-dwa było b. źle... Zachowywałam się jak
szmata, spotkałam się jeszcze 3 razy z tym mężczyzną, oddałam Mu
pieniądze, bo jest w bardzo trudnej sytuacji (kredyty, pożyczki),
chociaż tak chciałam mu pomóc... Czułam jego odrazę do mojej osoby a
nie potrafiłam zerwać od razu tego kontaktu ;(... W międzyczasie
dowiedział się jeszcze o 2-3 "innych" ode mnie... Szukał ulgi w
alkoholu, narkotykach... Przez taką idiotkę jak ja... I wciąż kochał.
Na szczęście w końcu się odważyłam.. Prosiłam żeby nie naciskał. Że
chcę dojrzeć do tej decyzji, że wiem jak cierpi, ale jeśli mnie
zmusi to za jakiś czas znów będzie afera i znów to zrobię... I po
paru tygodniach od tamtego dnia sama się zdecydowałam, postawiłam
wszystko na jedną kartę, na Niego. Zerwałam kontakt. Poczułam że to
właśnie On, że dla niego oddam wszystko... Jest pierwszym któremu
powiedziałam już na początku i mówię wciąż że kocham, pierwszym
któremu obiecałam... Obiecałam mu znów parę tygodni później,
wcześniej tylko usłyszał że już nie będę się spotykała tak, że
szukam pracy, że zerwałam z tym... Już wtedy płakałam mówiąc to, a
po paru tygodniach przyrzekłam że już zawsze tylko On, że nigdy nie
spotkam się nawet na kawę z innym bez jego wiedzy, że nikt mnie nie
tknie choćby nie wiem kto to był i jakby nie wiem co będę akurat na
niego wściekła... I że nawet po jakiejs aferze, które przez moje bpd
wciąż często się zdarzają, nie zerwę z nim żeby mieć czyste sumienie
i znów zadzwonić do byłego itp... Że chocby nie wiem co , najpierw
dam nam czas na pogodzenie się, na poważną decyzję o rozstaniu.
I tak jest. MAm nadzieję że zawsze tak będzie. Dopiero teraz, gdy
oddałam mu się cała, jestem z nim naprawdę szczęśliwa :-)... I wciąż
ze sobą walczę, ale już nie robię głupot. Uczę się spokoju, nie
przypisywania mu złych intencji, nie podejrzewania wciąż że
kłamie... Parę razy zawiódł moje zaufanie i to strasznie, i mimo iż
mu wybaczyłam oszustwa, to często mam paranoiczne myśli że znów
kłamie. Ale on też się zmienił, obiecał szczerość i tak jest. Mówi
mi najgorszą prawdę. Po tym kryzysie jesteśmy ze soba tak blisko jak
jeszcze nigdy... Wiem że musi minąć więcej czasu nim zaufa mi
całkowicie (jak i ja jemu). Póki co mam pracę, jest ciężko, mam dużo
zmartwień i lęków odnośnie przyszłości, ale jestem szczęśliwa że
mogę z nim być, że kocham i jestem kochana, że wybaczył mi
wszystko... Teraz nic nie wydaje mi się niemożliwe.

Przepraszam że się tak rozpisałam, nie wiem czy na temat, może to
chore, ale nie miałam komu się zwierzyc. Pewnie i tak nikt nie
przeczytał moich bazgrołów do końca. Chciałam napisa

[czita88]

Chciałam napisać, że ja jestem pewna, iż nic nie może mnie wyleczyć
oprócz miłości, bez niej życie nie ma sensu, tylko dla drugiej osoby
możemy się zmieniać, w kontaktach z nią walczyć ze swoimi
słabościami, rozwijac się akceptując jej wady... Życie samemu ze
sobą nie jest łatwe, wciąż tęskni się za wielką miłością, najbliższą
osobą... A jak się pojawia to wraz z nią mnóstwo dodatkowych
problemów, wyzwań, bólu i cierpienia... Mnóstwo własnych wad. Które
trzeba pokonać/zaakceptować...

[iuo]

dobrze ze sie rozpisalas..
to wszystko czytam i widze cos.
dziekuje.


ja chyba nie umiem kochac/zawze wydawalo mi sie ze umiem.ze kocham do
szalenstwa.gowno prawda.
nie potrafie.

[natalele]

Ja przeczytałam całość. Fajnie, że się zmieniasz. Też miałam tak, że tęskniłam
za miłością, akceptacją, bliskością, ale kiedy to otrzymałam - ranię. On nie
pozwala mi odejść, bo kocha, a ja nie mam dość honoru, przyzwoitości i odwagi,
by to zrobić, chociaż ta myśl powraca jak bumerang. Długo by pisać.

[flying.weronika]

Czytałam wszystko z zapartym tchem....!!!Jak w bajce co zawsze się kończy "Happy end".Nie ważne jest,że się rozpisałaś,czy jak był napisany ten post ale co w nim przekazałaś,wartości ,które zawsze powinny być na pierwszym miejscu.Pisząc to pewnie nie zdawałaś sobie sprawy jak bardzo dajesz siłę do walki.

[judyta.szymanska]

czita88 napisała:

> zaczęły się pierwsze mega afery i rozstania "tym razem na zawsze"...

to dla mnie bardzo ważne, czytałam Twoje posty na forum chyba 10 razy.. bardzo
przypominasz mi osobę z BPD, którą znam! (poza tym, że ta osoba to facet i nie
może uprawiac seksu z powodu problemu zdrowotnego)

Znam faceta od 4 lat, on też jest z rocznika 88, zawsze zrywał ze mną kontakt na
miesiąc, a później wracał skruszony, jednak ostatnio powiedział mi wprost, że
tym razem to już definitywny koniec i już nigdy, przenigdy nie wróci i przysięga
mi to...
Twój post podniósł mnie na duchu, że mimo wszystko może jednak wróci..
ale tym razem nie wraca już ponad miesiąc! dokładnie nie ma go miesiąc i 11dni..
dłużej niż zwykle o te cholerne 11dni.. trochę się obawiam, że to naprawdę koniec.

Z tego co wiem miał też cechę, której chyba nie masz Ty - miał jakieś chore
wizje, że jeśli się spotykam z jakimś facetem, to na 100% się dotykamy i te
wizje go wykańczały - nie powiedział, że to jest powodem rozstania, ale po
prostu wiem, że tak jest.
jako powód stwierdził, że nie chce mnie i nie potrzebuje w swoim życiu, bo go
unieszczęśliwiam swoimi próbami pomocy, bo on nie potrzebuje żadnej pomocy, jest
szczęśliwy beze mnie, a poza tym moja miłość jest odpychająca...
ehh... z tą odpychającą miłością to w sumie wiem, że osoby z BPD tak mają.
Poza tym wiem, że on nie akceptuje moich wad.. i wiem też, że jednak to
rozstanie było dla niego trudne, bo zwierzył się koleżance, że jest mu ciężko.

A mimo to nie wraca!!! Czy Ty też, gdy mówiłaś, że to już ostatecznie koniec,
nie wracałaś dłużej niż zwykle? :(
Czy czekałaś aż Twój facet o Ciebie zawalczy, mimo tego, co mu powiedziałaś..?
Odpisz mi proszę! :)

[czita88]

W moim związku nie miałam tak długich przerw. Tzn były kryzysy,
bardzo długie, ale nie tak że się nie widywaliśmy. Gdy wyszło że go
zdradzam to długi czas nie chciałam już z nim być, bo nie mogłam
tego znieśc że tak cierpi a ja jestem skończoną *** ... On wtedy tez
robił głupoty, był chamski i było naprawdę źle... Po awanturach
chyba tylko raz to ja pierwsza się odezwałam :(. Z powodu wyrzutów
sumienia, czułam się winna, on się nie odezwał i poczulam że to
naprawdę może być koniec... Ale to było jakoś po 2 dniach, a nie po
miesiącu i byłam zaskoczona że odebrał, że chciał ze mną
rozmawiać... Czasami tez mimo ogromnej złości na niego po jakiś
strasznych akcjach, gdy mieliśmy kryzys, dzwoniłam żeby sprawdzić
czy... czy jest, czy nic mu się nie stało, czy żyje (był w strasznym
stanie...), dzwoniłam raz kiedy nie odbierał nawet do jego kolegi
sąsiada żeby spytać czy go widział, żeby dał znać jak tylko go
zobaczy... Ale wszystko dobrze się kończyło.
Często bywało tak że czułam się okropnie zraniona, miałam wyłączony
telefon, nie chcialam go znać a on wtedy przyjeżdżał. I z dwa-trzy
razy wyrzuciłam go wtedy z domu, wyszedł po 5 minutach. Ale kilka-
naście? razy, prawie zawsze, gdy pogadaliśmy chwilę, gdy go
zobaczyłam, patrzyłam w te oczy to wszystko we mnie topniało,
miękłam i kończyło się na przytuleniu :), namiętnym seksie (po paru
dniach tęsknoty)... Ja nie potrafię być bez niego...
Nie wiem czy twój facet "zrywał" na chłodno? Bo ja zawsze po jakiejś
aferze albo gdy się czegoś dowiedziałam... Wtedy "na gorąco" nie
szło ze mną gadać, gonił mnie kiedyś nawet po osiedlu, krzyczałam że
ma się od.... i nawet gdy groził że coś sobie zrobi nie ustąpiłam.
Ale potem to zawsze mija... Wszystko mu wybaczylam...
Pamiętam jeszcze inne sytuacje w związku z innym facetem. Tyle że
jego nie kochałam. A on mnie strasznie chyba. I jak raz kazałam mu
wyp.... to nie odbierałam potem telefonu przez 2 tygodnie choć
potrafił dzwonić bez przerwy przez 2 godziny... Nic z tego nie
wyszło choć był gotów wszystko dla mnie zrobić. Parę razy przegiął i
wiedziałam na bank że nie chcę z nim być. Nie urwalam kontaktu od
razu calkowicie, były jeszcze spotkania, przygody czy seks. Ale nic
poza tym.
Aha , nie mówiłam nigdy nikomu że jestem szczęśliwa bez niego (tak
jak twój) bo... nie jestem. Jako powód zawsze wymieniałam ich błędy
(nie zważając w emocjach na moje) + dorzucałam kilka soczystych
epitetów odnośnie ich osoby, że nikt by nie chciał być z kimś
takim... A co do przysięgania że już nigdy to raczej sobie niż im...

Jeszcze odnośnie Twoich pytań to z poprzednimi gdy po awanturze
siedzieli cicho i nie kontaktowali się ze mną byłam wręcz
zadowolona, czułam jakby jakiś wielki ciężar ze mnie spadł, lekka i
wolna. A z moim obecnym partnerem to zawsze mimo woli liczę na to że
się odezwie, że będzie dzwonił, pisał itp... Gdy mijają godziny a co
gorsza dni a jego nie ma... Jest mi jeszcze gorzej, przykro, czuję
się nie kochana, zapomniana, nikomu niepotrzebna... Na ciężkich
początkach dzwoniłam do bylych, do kolegów, byle nie myśleć o Nim,
robić coś szalonego, oderwać się od tego wszystkiego, udowodnić
sobie że On nie jest mi potrzebny, że go nie kocham, że tylko mi się
tak wydaje... Ale nie udało się nigdy :). Zazwyczaj kończyło się tak
że siedziałam z tym "innym" a myślałam o Nim, nawet po narkotykach,
byłam nieobecna, zawsze zastanawiałam się co On teraz robi, czy o
mnie myśli...

[judyta.szymanska]

dzięki za wyczerpującą odpowiedź!!! :)
wiem, że on mnie nie kocha... chociaż jestem jedyną osobą w jego życiu, której
wyznawał te uczucia w ogóle, a robił to wiele razy.
Stwierdził, że jest mu łatwiej beze mnie.. więc już nie będę się wtrącać w jego
życie. :)
Może następna dziewczyna w jego życiu będzie pełniła tą rolę, którą dla Ciebie
pełni Twój facet.. :)
Ogólnie dobrze, żeby każdy znalazł dla siebie kogoś wytrzymałego, odpornego
psychicznie, ciepłego i kochającego. Chociaż też taka byłam, miałam jednak wady,
których nie mógł zaakceptować... no i ta zazdrość wszystko psuła.
Jeszcze raz dziękuje! :)

[annarchia]

iuo napisał:

> ostatni rok sie strasznie hamowalem, chcialem zmienic.z psychiatra tez gadalem
> o swojej nimfomanii.
> teraz nie daje rady.
> tak strasznie chce sie z kims kochac a najgorsze ze wszystko mi jedno z kim.
>
> ktos tak ma?

Z "puszczaniem się"? Nie. Za to byłam (byłam - bo obecnie deprecha:/)
chorobliwie uwodzicielska, kusząca (nie mylić z nachalnością i narzucaniem się,
o nie) wobec niemal wszystkich facetów. Kolegów, nauczycieli, obcych,
sprzedawców, znajomych, mężów... Te gesty, słowa, głos, spojrzenia - tylko po
to, aby rybka nabiła się na haczyk, aby ktoś sobie zrobił nadzieję lub się
podniecił - i DOBIĆ: Odrzucić. Pozostawić samego. Odejść. Odkręcić się na
pięcie. Postawa "Możesz sobie tylko popatrzeć". Cholera, często tak robiłam,
choć "za młodu" raczej nieświadomie, niecelowo. Albo po prostu - dla samej
satysfakcji, że potrafię przyciągać do siebie.

Ze wszystkimi się drażniłam, tylko z kilkoma stworzyłam bliskie związki, ale nie
potrafiłam w nich być na stałe... Po ostatnim mam taki kolec w sercu do dziś, że
na razie chcę być sama. Mam dość takich "atrakcji" jak bliskie związki, choć
jednocześnie mam silny głód uczuć, głód bliskości z drugim człowiekiem... :(
Okropny konflikt...

iuo napisał:

> biore lamitrin.nic to nie zmienia.

Bo to nie o leki chodzi. Chyba, że w przypływie chuci nałykać się tylu
nasennnych piguł, że się nawet ręką nie ruszy ;)

Ta nasilona nimfomania czy też uwodzicielstwo bardzo mocno wiąże się akurat w
BPD z kompleksem Elektry/Edypa. Mała dziewczynka z rozbuchaną seksualnością,
która chce uwodzić "ojców", bo nie przeszła tego pomyślnie ze swoim... Rachel R.
z "Uratuj mnie" poradziła sobie z tym m.in. przez przeżywanie swojej
seksualności wobec terapeuty i mówienie mu o tym. Na pewnej sesji prawie
przeżyła orgazm i przyznała się mu do tego. Odważna bestyja! :)

[liwilla8]

Czytam... i wszystko o mnie. Jakiś czas temu odważyłam się powiedzieć o tym
terapeutce. Byłam już na dnie. Wysłała mnie do SLAA. To uratowało mi życie.

[marciatko84]

Też przerobiłam SLAA bo często zdarzało mi się zakochiwać w osobach
niedostępnych emocjonalnie i trwać w związkach, które mnie krzywdziły. Jednak
SLAA mnie nie zbawiło. Border tak naprawdę ma borderline, więc grupy AA, NA, AD
czy SLAA, mogą jedynie go jakoś wspierać, ale kluczem do rozwiązania problemów
jest terapia samego zaburzenia. Zajmowanie się uzależnieniem od seksu i miłości,
bądź alkoholu czy narkotyków jako najważniejszą częścią naszej terapii mija się
moim zdaniem z celem. My mamy zaburzoną osobowość więc nad nią należy pracować
kompleksowo.

Człowiek, który kiedyś prowadził moją terapię też kierował mnie na grupy 12
krokowe. AA - bo ogólnie czasem zdarzało mi się pić alkohol, czego był
przeciwnikiem. AD - bo wydawało się, że mam depresję, a miałam borderline. SLAA
- bo nie radziłam sobie z odrzuceniem, bólem związanym z niszczącymi mnie
relacjami (co jest objawem borderline). NA - też zapewne by mnie na nie
skierował gdyby choć raz mi się zdarzyło zażywać. I pytacie co w tym złego, że
chodziłam na te grupy. A tyle złego, że nie leczyłam się na to co rzeczywiście
mi było!!! I u mnie nie działało,a jedynie odwracało uwagę od poszukiwania
prawdziwej pomocy. Chodząc na te wszystkie grupy przeżyłam najtrudniejszy moment
życia - próbowałam popełnić samobójstwo. Myślę, że grupy 12 krokowe okazują się
skuteczne, ale nie dla ludzi z borderline. Może uogólniam, może inni jedynie
przez te grupy wracają do zdrowia posiadając to właśnie zaburzenie.

[liwilla8]

Wiem o czym mówisz, nie twierdzę że wyzdrowiałam w SLAA, ale że uratowało mi
życie, w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Nie mogę pracować nad swoimi problemami nie mając kontaktu z uczuciami i ze sobą
w ogóle. A wchodząc non stop w destrukcyjny seks czy zauroczenia, znieczulałam
się i byłam na takim haju że... co tu mówić o jakimś kontakcie z uczuciami!
Nie miałam pojęcia,że dostarczając sobie codziennie dawkę "narkotyku" nigdy nie
dojdę do swoich prawdziwych uczuć. To tak jakby alkoholik chciał odbywać terapię
będąc pijanym.
Jednocześnie, gdy tylko pomyślałam o rezygnacji ze
związku/seksu/spotkań/obecności mężczyzny... od razu czułam paniczny lęk przed
śmiercią. Pustkę nie do zapełnienia. Więc wolałam nadal się zabijać.
Dopiero w SLAA przy wsparciu innych zdrowiejących odważyłam się skończyć z
krzywdzeniem siebie. Mam abstynencję. To podstawa mojego zdrowienia bez której
nie ruszę do przodu. Mogłam wrócić na terapię i zająć się swoją największą
traumą - na dziś jest to opuszczenie. Być może było coś jeszcze. Wyzwoliłam się
z czynnego nałogu, wierzę że to mi również odblokuje pamięć. Jestem pewna, że
było coś jeszcze...

[dr1985]

Moja dziewczyna borderka niedawno mi opowiedziała swoją "bogatą" historię o
swoich wyczynach seksualnych to mi szczena opadła do dołu. Od tego czasu mimo,
że mnie zapewnia, że ten okres szukaniu w seksie sztucznej bliskości minął to
stałem się nieufny :/