Jak wam zdiagnozowano BPD?

[iamcrazy]

Jak wam zdiagnozowano BPD? Robiono jakieś testy, bo czytałam gdzieś,
że nie ma testów. Czy jest to możliwe tylko w szpitalu na
obserwacji. I dlaczego mój psychiatra gdy go spytałam czy to mam
powiedział: że jeśli tak to i tak jedynym ratunkiem jest
psychoterapia więc wszystko jedno co to jest. I spytał żartobliwie
czy mi z tym źle?????? Chodzę na psychoterapię, ale jednak
chciałabym wiedzieć. Ostatnio znowu mój stan się pogorszył.
Najgorsze jest to, że mam ochotę robić wszystkie te złe rzeczy
znowu :-((( Dziś się tak czuję i wczoraj, że nie mogę miejsca
znaleźć. Objadłam się i zrobiłam inne rzeczy, których się wstydzę a
o których nie będę tu pisać a jest jeszcze gorzej.

[aigala]

no wiec ze mna bylo tak, ze najpierw trafilam do psychiatry z zupelnie inna
dolegliwoscia. Nawet nie wiedzialam, ze istnieje cos takiego jak BPD. Psychiatra
musial cos podejrzewac co do mojej rownowagi psych;) poniewaz zrobiono mi testy
osobowosci, wykluczono choroby psychiczne a czy cos w tych testach wskazywalo na
BPD to nie wiem niestety.

A potem to juz z gorki, dostalam leki, bylo coraz gorzej az z myslam
samobojczymi trafilam w bardzo ciezkiej depresji do psychiatryka... Takm nie
wiem jak, nie wiem po czym i jakim cudem (no fakt, rozmawialalo ze mna wielu
lekarzy, obserowowaly mnie rowniez na kazdym kroku pielegniarki-donosicielki;)
stwierdzono to co stwierdzono. Gdy zobaczylam wypis ze szpitala to w sumie nie
wiedzialam co ze soba zrobic. Tamtejszy psycholog tlumaczyl mi cos o tlumionej
agresji, nieadekwatnym przezywaniu emocji, ble ble ble, i kazal koniecznie
wrocic do mojego psychiatry i zaczac terapie. A na wypisie nie mam czystego BPD
tylko cos w stylu "mieszane zab osobowosci z cechami osobowosci chwiejnej
emocjonalnie". A no i zespol obsesyjno-kompulsyjny. A ze byl to szpital
akademicki a lekarzem prowadzacym byl jeden z 3 najlepszych prof, to jakos nie
przyszlo mi do glowy nie zgodzic sie z nim;) Zwlaszcza, gdy poczytalam o BPD, to
poczulam taka ulge, ze w koncu zrozumialam, co niszczylo moje zycie, co nim
kierowalo i ze moge w koncu sobie pomoc.

Dziwne jest to, co piszesz. Jak lekarz psychiatra moze tak odpowiadac do swojego
pacjenta? Skoro chcesz wiedziec czy to masz, to jesli on nie umie tego okreslic,
powinien Cie wyslac gdzies, gdzie bedzie mozna to zbadac, chocby do
psychiatryka, bo tam rzeczywiscie czlowiek nie jest w stanie sie kontrolowac 24h
na dobe, lekarze i pielegniarki moga obserwowac nie dosc, ze zachowania w
trakcie rozmow ale i interakcje z innymi pacjentami. Tak wiec chocbys bardzo nie
chciala, to border i tak z Ciebie wylezie;) Zwlaszcza, ze to osobliwe miejsce...

[darktran]

Mylisz sie. Ja interesuje sie psychoanaliza stad wiem na 100% ze mam
border a bylem w mlodosci 2 razy w psychiatryku z powodu napadow
agresji i za kazdym razem po 3 tygodniach mnie wypuscili i napisali
najpierw lekka fobia spoleczna a potem lekkie zaburzenie
adaptacyjne. Leki na mnie nie dzialaly a oszukiwalem i mowilem ze
dzialaja bo chcialem wyjsc stamtad bo bylem przymusowo. Podobnie jak
chodzilem do psychologa to sie nic nie kapnal i powiedzial ze mam
tylko lekkie problemy z emocjami. Jesli ktos sie podobnie jak ja
interesuje psychoanaliza i zna siebie jako bordera to wie ze border
latwo ukryc bo border to jest normalny dorosly mezczyzna + 2-letnie
dziecko w srodku ze swoimi irracjonalnymi potrzebami bezwzglednej
akceptacji. Ja podswiadomie zawsze wiedzialem ze cos we mnie siedzi
od gdzies tak 12 roku zycia (od tego momentu zaczalem czuc sie
odmienny od rowiesnikow) i ze mam wiele irracjonalnych mysli i
potrzeb tylko ze je zawsze sprytnie maskowalem i mowilem co innego a
myslalem co innego, klamstwo i dyssymulacje (udawanie zdrowego)
mozna powiedziec mam niestety we krwi. Border to dorosly czlowiek +
2 letnie dziecko. Jesli zagluszysz glos dziecka i wychwycisz jego
irracjonalne przekonania to nikt ciebie nie zdola zdiagnozowac. Ja
robilem te testy na bpd i chociaz emocje mi podpowiadaly zebym
zaznaczal zgodnie z glosem 2-latka to jednak rozum mi podpowiedzial
zebym sie nie wyglupial i wyszla z tego leciutka fobia spoleczna ;)
Psychiatrzy twierdza ze border jest gorzej rozwiniety emocjonalnie
od nerwicowca, heh to prawda poziom rozwoju ego jest na fazie
separacji-indywiduacji i nawet nie osiagnal fazy edypalnej ale ja
tak sprytnie w szpitalu ukrywalem swoje slabosci ze bylem bardziej
zrownowazony emocjonalnie nie tylko od neurotykow ale nawet
niektorych co byli tam w depresji ;) Czemu oszukuje lekarzy? Bo
czlowiek z BPD jest uwazany przez nich czesto za potwora a ja
potworem nie jestem i wbrew zajefajnemu stereotypowi wcale ludzi nie
ranie a swoje slabosci ukrywam gleboko w sobie w czym tez znajomosc
psychoanalizy zdecydowania pomaga. Gdybym sie dal zdiagnozowac jako
border ciagneloby sie to mi do konca zycia a tam w tej placowce od
razu patrzyliby na mnie wilkiem jak na potencjalnego wampira
emocjonalnego i krolewicza dramatyste-terroryste ktory chce sie
zabic a boi sie samemu isc do sklepu po zyletke ;) Nie widzi mi sie
miec etykietke kogos kto rani bliskich (bo naprawde tego nie robie
mimo bpd) wiec wole oszukac lekarzy i udac zdrowego.

[andante.grazioso]

Podpisuję się pod tym. Choć nie mam zdiagnozowanego bpd, nigdy nie byłam w szpitalu, ale to dokładnie tak jest. Bpd wyprowadzi w pole każdego psychiatrę. Bpd żyje w zupełnie innym wymiarze i odbiera na innych częstotliwościach, niż człowiek zdrowy. "widzi" każdego na wylot i wie co trzeba powiedzieć i jak. Tylko że poźniej w nim, wewnątrz i tak pozostaje konflikt, ktory z czasem narasta, potem wreszcie wybucha. Tak, zdecydowanie, bpd - to rozwoj emocjonalny na poziomie kilkulatka. Intelektualny na poziomie odpowiednim do swojego wieku, doświadczenia, wiedzy. Wszystko na to wskazuje, że aby byc szczęśliwym najważniejsza jest stabilność emocjonalna,nie wiedza, nie intelekt. To jak przekleństwo, taki bukiet.

[aigala]

a mnie krew zalewa slyszac "nie mam zdiagnozowanego BPD ale na 100% to mam". Bo
co? Poczytaliscie o objawiach i WY, "interesujacy sie psychoanaliza", oczytani,
tacy znajacy sie na rzeczy smiecie stawiac sobie diagnozy? Zlitujcie sie. Czasem
zespol kilkunastu lekarzy ma watpliwosci a co dopiero wy, laicy zupelni, bo
prosze zainteresowan nie myslic z wyksztalceniem i doswiadczeniem zawodowym.

Nie bede dywagowac na temat tego, co ma cie a co nie, bo w najmniejszym stopniu
nie mam do tego prawa, ale wiecie, to jest tak, ze nam sie cos wydaje a moze byc
zupelnie inaczej. Moze glupi przyklad, ale ja z moim "oczytaniem" kilka
ostatnich lat bylam pewna, ze mam cos w stylu neurotyka, mieszanka lekowca z
panikowcem a ja bym to ladnie okreslila wg ksiazek fobia spoleczna. I co? Guzik,
wszystko, co sie ze mna dzialo bylo wynikiem ciezkiej depresji, wzmacnianej
borderem i jego odciananiem sie od ludzi. No ale przeciez "odcinam sie od ludzi,
mam ataki paniki, gdy wiem, ze musze wyjsc z domu", to na pewno fobia spoleczna.
A najciekawsze, ze gdy trafilam do szpitala, poczatkowo sadzono, ze moge miec
osobowosc neurotyczna, potem zaczeto sie obracac wokol anankastycznej(!) a na
koniec stanelo na BPD, po kilku tyg obserwacji.

Moze glupi przyklad i malo zwiazany z BPD, ale blagam, ja przynajmniej nie mam
czelnosci stawiac sobie diagnoz i wypisywac ich na forum publicznym, "bo objawy
do mnie pasuja". Pomyslcie o tych ludziach, ktorzy zyja zamknieci w domu, nie
maja odwagi pojsc do lekarza, bo naczytali sie na internecie o objawach roznych
chorob i "skoro inni sobie po objawach mogli stwierdzic, ze maja BPD to ja tez
pewnie to mam", czy sadzicie, ze wasze wypowiedzi wzmocnia ich w sprawdzeniu
"diagnozy", w udaniu sie do psychiatry po pomoc? Nie sadze. Zwlaszcza znajac typ
jakim jest borderowiec.

Ps andante.grazioso napisała:
Bpd wyprowadzi w pole każdego psychiatrę. Bpd
> żyje w zupełnie innym wymiarze i odbiera na innych częstotliwościach, niż człow
> iek zdrowy. "widzi" każdego na wylot i wie co trzeba powiedzieć i jak.

Przepraszam, ale az cisnie mi sie na usta, zeby wyjasnic ci odczucie o ktorym tu
piszesz. A moze poprostu napisze, ze to jedno z kolejnych zludzen, ktore
ksztaltuje w borderowcach choroba... "Bo ja widze wiecej niz inni, oni patrza
plytko, a ja dostrzegam pewna glebie, mam jakby dodatkowy zmysl, inni ludzie sa
jakby ograniczeni a moj umysl jest wolny, nie zamkniety w ramach ograniczen".

Mimo ponad poltora roku terapii nadal miewam to odczucie. Ale juz coraz
rzadziej, moj umysl jakby "normalnial", uwalnial sie z tych pęt, ktore kiedys
widzialam jak cos co mnie wyroznia, daje wladze a dzis wiem, ze to przeklenstwo...

[andante.grazioso]

> Ps andante.grazioso napisała:
> Bpd wyprowadzi w pole każdego psychiatrę. Bpd
> > żyje w zupełnie innym wymiarze i odbiera na innych częstotliwościach, niż
człowiek zdrowy. "widzi" każdego na wylot i wie co trzeba powiedzieć i jak.
>
> Przepraszam, ale az cisnie mi sie na usta, zeby wyjasnic ci odczucie o ktorym
tu piszesz. A moze poprostu napisze, ze to jedno z kolejnych zludzen, ktore
ksztaltuje w borderowcach choroba... "Bo ja widze wiecej niz inni, oni patrza
plytko, a ja dostrzegam pewna glebie, mam jakby dodatkowy zmysl, inni ludzie sa
jakby ograniczeni a moj umysl jest wolny, nie zamkniety w ramach ograniczen".
>
> Mimo ponad poltora roku terapii nadal miewam to odczucie. Ale juz coraz
rzadziej, moj umysl jakby "normalnial", uwalnial sie z tych pęt, ktore kiedys
widzialam jak cos co mnie wyroznia, daje wladze a dzis wiem, ze to przeklenstwo


Nie przepraszaj, napisałam dokładnie to samo. Z tą różnicą, że Tobie, aby dojść
do tych wniosków potrzeba było półtora roku leczenia i pobyt w szpitalu, a ja
sama do tego dochodziłam, latami, poprzez obserwację siebie i innych, i moich
relacji z innymi ludźmi.

[aigala]

tylko widzisz, tobie jest z tym dobrze, wydaje ci sie to byc czym "fajnym",
nieodzownym jako czesc twojej osobowosci, przyjemnym, cos z tego czerpiesz. A do
tego, by dojrzec w tym chrobe, ktora cie wyniszcza jeszcze ci bardzo, bardzo
daleko. O ile bez leczenia jest w ogole mozliwe dostrzezenie w tym jednego z
elementow choroby, a osobowosci, co zdarza sie borderowcom.

Ps Was z autorka watku rozni cos bardzo prostego. Wy jestescie tacy swietni w
samodiagnozie. Ona sie w to nie bawi, ona pojmuje, ze jest chora i sama w zyciu
z tego bagana nie wyjdzie, a to, ze komus udaje sie grac przed lekarzami to
zasluga tylko i wylacznie choroby, "bo taki jestem przebiegly, tak ich
przechytrzylem, to ja jestem gora a nie oni". Iamcrazy szuka drogi jak z tego
wyjsc a nie umacniac sie w chorobie. I przestan pier* jaka jestes swietna w
samodzielnym z niej wychodzeniu, bo czegos takiego nie ma! To tylko i wylacznie
choroba w ktorej sie umacniasz kaze ci tak myslec. No ale ty bedzie oponowac,
zaprzeczac, bo przeciez tak swietnie sobie sama dajesz rade, "zdrowiejesz" po
tylu latach samoanalizy, wchodzenia wglab siebie itd...

Powodzenia w dalszej walce, o ile mozna to tak w ogole nazwac. Tylko nie sakazuj
innych na te same bledy i trwanie w chorobie, szerzac swoje "zabwienne" rady,
tutaj trafiaja ludzie w naprawde wielkiej depresji, z myslami samobojczymi, nie
wiedzacy co poczac ze swoim zyciem a wyjscie, ktore ty im podpowiadasz wola o
litosc. Bo jak mozna osobom, ktore wymagaja stale opieki psychiatrycznej i
psychologicznej radzic zagladanie w siebie, lata samoanalizy?! Gdybym sie
zdecydowala na te twoje fanaberie juz by mnie nie bylo wsrod zywych. zaczelabym
analizowac, o tak, a w miedzyczasie z podcietymi zylami i kilkoma opakowaniami
xanaxu lezalabym w kostnicy, bo te analizy tylko utwierdzilyby mnie w tym jakie
moje zycie jest denne, jak sama siebie nienawidze, jak nienawidze wszystkiego i
wszystkich z wzajemnoscia.

Tak ze wiecej pokory w wypowiedziach

[aigala]

*O ile bez leczenia jest w ogole mozliwe dostrzezenie w tym jednego z
elementow choroby, a nie osobowosci, co zdarza sie borderowcom.

[andante.grazioso]

aigala napisała:

>
> Tak ze wiecej pokory w wypowiedziach

Myslę, że powinnaś to odnieść do siebie.

Zupełnie nie rozumiem, skąd wywnioskowałaś, że jestem z tego dumna? Że jest mi z tym dobrze i że wydaje mi się to czymś fajnym? czytac ze zrozumieniem nie potrafisz, czy nie chcesz?
"tylko widzisz, tobie jest z tym dobrze, wydaje ci sie to byc czym "fajnym","
Sens mojej wypowiedzi był taki, że dopóki się nie jest świadomym tych róznic w porownaniu ze zdrowym człowiekiem, to odbiera się to jako coś lepszego, ale jak się zrozumie w czym rzecz, to wtedy się wie , że to przekleństwo, że to choroba.
Kolejna sprawa, gdzie ja napisałam że jaka świetna w wychodzeniu choroby? I kolejny wniosek, że przez takie myslenie umacniam się w chorobie..? Czytasz, rozumiesz co czytasz, czy wyrażasz po prostu jakies kosmiczne opinie i snujesz wnioski oderwane od treści czytanego tekstu? Psychiatra nie pomógł? No to zrozum, że nikt ci nie pomoże, dopóki nie uświadomisz SAMA sobie, co się z Tobą dzieje i w czym ma swoje źródło.

A dalej, skąd wnioski, że tylko Ty masz myśli samobójcze? Skąd wnioski że nie podejmowałam prób samobójczych, nie okaleczałam się?
Chcesz byc lepsza ode mnie? Chcesz się ścigać, kto więcej przeszedł i więcej krzywdy sobie wyrządził?
To złe myślenie. Zmień psychiatrę, bo Ci wcale nie pomaga, jak widać po Twoich wypowiedziach. Bo tu nie ma czym się szczycić, szczycisz się tym, że jesteś bardziej chora i nieszczęśliwa, niż ja. Gratuluje "postępów" w terapii w takim razie.

[aigala]

mozesz zacytowac moja wypowiedz w ktorej ujelam, ze tylko ja miewam mysli
samobojcze? Bo jakos nie moge jej odnalezc...

Zacznijmy od pocztku. Autorka watku zapytala JAK NAM ZDIAGNOZOWANO BPD. Zaczely
wypowiadac sie osoby, ktore choroby jako takiej zdiagnozowanej nie maja, co
ciekawe, podejrzewajac ja u siebie, oszukuja psychiatrow.
Litosci, udzielajcie sie w watkach ku temu przeznaczonych, bo rozmowa zupelnie
odbiegla od tematu

[andante.grazioso]

aigala napisała:

> mozesz zacytowac moja wypowiedz w ktorej ujelam, ze tylko ja miewam mysli
> samobojcze? Bo jakos nie moge jej odnalezc...

Wymowa byla taka, tego co powiedziałaś, że tutaj trafiają ludzie wyjątkowo
pokrzywdzenie ( w tym, rozumiem, Ty)? I tekst, , że a wy tutaj proponujecie
jakąś samoanalizę co jest bzdurą itp.
Sens odczytałam tak, że ci, co proponuja samoanalizę (fakt, że nie każdego na to
stać. Np moja matka ani nie da się zdiagnozowac przez psychoiatrę, ani nie
rozumie, że spieprzyła zycie nie tylko sobie, ale i wszystkim swoim
najbliższym), to sa ci co im sie tylko wydaje, że mają bpd, a ci co dali się
zdiagnozować - to są więcej "warci", bo NA PEWNO maja bpd. Taka smieszna, i nic
nie warta "rewalizacja". Kto bardziej chory, czy kto bardziej uświadomiony.

>
> Zacznijmy od pocztku. Autorka watku zapytala JAK NAM ZDIAGNOZOWANO BPD. Zaczely
> wypowiadac sie osoby, ktore choroby jako takiej zdiagnozowanej nie maja, co
> ciekawe, podejrzewajac ja u siebie, oszukuja psychiatrow.

Oszukiwanie psychiatrów nie polega na oszukiwaniu wprost. (to też, oznaka
choroby). Border, generalnie, ma podwojna osobowość. To sa te sinusoidy. Raz
jest wybitnie szczerym i dobrym i otwartym czlowiek, a raz, kompletnym
przeciwieństwem tego obrazu. Jest, jak pisałaś, nienawidzącym przede wszystkim
siebie oraz innych.
Na czym to polega? Powiem o sobie i ze swojego punktu widzenia.
Na przyklad w pracy. ja wiem, że coś ze mną jest nie tak. Bo jest nie tak, i to
fakt. Znaczy w tzw. średniej się nie mieszczę. Wchodzę do nowej pracy, jestem
mila, uprzejma, uczynna, pomocna wesola, towarzyska itp. Bo wiem, że ci ludzie
nic mi nie zrobili, sa również mili, jest fajnie i ogolnie raj na ziemi. Oni
widzą jaka jestem miła i fajna (!), , i na przyklad występuję sytuacja - zrób za
mnie coś - ok, zastąp mnie - ok. Mówię tak , bo to faktycznie nie koliduje z
jakimis moimi planami. Ktos prosi - nie ma sprawy, zrobie to, bo co mi szkodzi.
Jesli sytuacja coraz częściej sie powtarza ze strony współpracowników,
to...dalej się zgadzam, ale juz zaczynam zastanawiać się, że halo, no co? czy
każdy i zawsze ma mnie tak wykorzystywać. ale nic protestuję, dalej się zgadzam,
o ile to nie koliduje wprost z jakimiś moimi planami. Po jakimś czasie wszyscy
stwierdzają (bo to ja im daje taki powod swoim zachowaniem, tak naprawdę), że ja
jestem takie ciele, co na wszystko się zgodzi, wszystko zaakceptuje itp. Tracą
wyczucie w związku z tym. A u mnie caly czas mysli, jak długo będą mnie
wykorzystywać. Choć oni w tym czasie sytuację traktuja jako normalną. Nakręcam
się wewnętrznie coraz bardziej. Az wreszcie wybucham. I to juz nie jest normalna
reakcja, tylko totalna jazda. to jest to, co ja dawno bym zauwazyła, że np. raz
kogos poproszę o pomoc, dwa , trzy, ale wreszcie wyczuję moment, kiedy nie można
przegiąć w stosunku do innej osoby. Ale oni, prosząc mnie o pomoc, nie czują
tego momentu, kiedy mam dość, bo ja tego nie okazuję. Mowię, ok, nie sprawy.
Choć w środku po jakimś czasie tych ciąglych próśb zaczyna się we mnie gotować.
Bo myslę tak, że obowiązuje zasada wzajemności, ja nie potrafię powiedzieć komuś
"stop", nie zwracaj się do mnie z takimi prosbami. To jest brak asertywności, a
to wynika z niskiego poczucia wlasnej wartości.
Rozgadałam się niepotrzebnie. Staram się tylko wyjasnić na jednym z przykladów
własnym zachowań. Kiedy ja czuję się w pewnym momencie wykorzystywana, to w
mojej glowie wszystko buzuje, ja pamietam , kto i ile razy prosil mnie o pomoc,
ale nigdy się nie odwdzięczył. Malo tego, kiedy to ja prosilam o pomoc (a bardzo
rzadko to robię), to mnie zlewano.
Oni, ci poroszący mnie o pomoc, widzą to zupelnie inaczej. Proszą, ja się
zgadzam, więc dla nich nie ma problemu. I dalej proszą, bo ja dalej się zgadzam.
Tymczasem ja swoje myślę... że jak długo mozna wykorzystywać czlowieka.
I to nie jest tak, że ja w tym momencie, kłamię, że dla mnie to nie problem, by
kogos zastąpić. Zawsze to jest jakis problem, ale ja, zgadzając się, idę na
pewne ustępstwo...bo przeciez ten , ta, na pewno maja cos ważnego do
zalatwienia, więc co mi szkodzi by przejąć ich obowiązki.
Ale póxniej, kiedy w moim mniemaniu, miarka się przebiera, ja wybucham. I wtedy
nie liczę się ze slowami. Oni naraz głupieją, no bo jak to, do tej pory to byl
potulny baranek, a nagle coś jej sie nie podoba?
I nie dziwię im się. Bo mnie si wydaje , ze moje mysli rozumieją wszyscy, że
wszyscy mają ta samą wrażliwość i wyczucie, a tu zonk! Oni odbierają mnie wedlug
moich zachowan, a nie moich myśli, ktorych nie wypowiedziałam!

I to jest tylko jeden z przykładów, pierwszy z brzegu. Najlżejszy.

A w ogole, borderzy nie są kłamcami, jak ktoś tu sugerowal. Border za dużo i za
szybko czuje i myśli, a za malo mowi, dlatego jest niezrozumiały dla otoczenia.

[aigala]

Hmmm, no widzisz, gdy mowisz, co czujesz naprawde, a nie negujesz cudze
wypowiedzi mowiac "nie masz racji" od razu Twoje wypowiedzi brzmia inaczej, choc
nie do konca umiem sie z nimi zgodzic. Ale Ty masz swoje zdanie a ja swoje,
wolny kraj.

Mowiac o ciezkich przypadkach trafiajacych na forum mialam na mysli poprostu
"ludzi w trudnej sytuacji, ktorzy tu trafiaja", poprstu, nie doszukuj sie w tym
drugiego dna. Nie mialam na mysli nikogo konkretnego, ani Ciebie, ani mnie, ani
autorki watku. Poprostu pamietam w jak trudnym stanie bylam ja, gdy znalazlam to
forum i tak sobie pomyslalam, ze niektore wypowiedzi moga bardziej takim ludziom
zaszkodzic niz pomoc. Poprostu. Bo boli mnie, gdy na tym forum szerza sie porady
typu "pracuj nad soba, panuj nad emocjami, po latach to minie". Wiem, ze nalezy
udac sie do lekarza i kropka. Nie musisz sie zgadzac z moim zdaniem, ale nie
neguj go prosze, bo mozesz nie miec racji. Ani Ty ani ja nie jestesmy lekarzami,
kompetencji nie posiadamy zadnych, o ile bycie chorym uprawnia do jakichkolwiek
wypowiedzi w tym temacie.

Nie chcialam Cie urazic, mam wrazenie, ze nie tak odczytalas niektore moje
wypowiedzi, coz, choroba przeslania nam takze intencje ludzi ukryte w ich
wypowiedziach, zachowaniach...

hmm...

[annarchia]

andante.grazioso napisała:


> Z tą różnicą, że Tobie, aby dojść do tych wniosków potrzeba było
> półtora roku leczenia i pobyt w szpitalu, a ja sama do tego
> dochodziłam, latami, poprzez obserwację siebie i innych, i moich
> relacji z innymi ludźmi.

Nie widzisz w tej wypowiedzi pogardy dla aigali?
Skąd ona?

Co do tego, że SAMA.
Po pierwsze człowiek samego siebie w dużym stopniu nie widzi. Bo nawet jakby się
mocno wysilić i się zdystansować, spróbować popatrzeć na siebie "z boku" (fajny
paradoks), to zawsze będzie się oglądać siebie przez swój filtr, zaburzenie,
zniekształcenie, jak zwał. I nie dostrzeże się wszystkiego. Na przykład tego, że
chociaż w swoim poczuciu robi się wszystko, aby się zmienić i wyzdrowieć, to tak
naprawdę jest wprost odwrotnie. Nie widzi się często, że ze swoich objawów
czerpie się ogromne tzw. "korzyści". Tego, że w wypowiedziach i tonie głosu
trąci poczuciem wyższości i pogardą do innych. Tego, że czasem samemu
podświadomie dąży się do wywołania złości u innych (aby potem móc usprawiedliwić
swój wybuch agresji, która wreszcie znajdzie ujście) albo wywoływania w kimś
poczucia niższości, np. mówiąc (osobie, która korzysta z terapii) "różni nas to,
że ty potrzebowałaś terapii i szpitala, a ja sama do tego dochodziłam", w
podtekście: "ja sama sobie poradziłam - ty nie". Oprócz powierzchownego
stwierdzenia, że nienawidzi się ludzi i gardzi innymi - umieć zastanowić się,
czemu to służy na głębszym poziomie, od jakich emocji i lęków się ucieka i
dlaczego się ucieka. Nie zawsze to u siebie wyhaczamy, nie zawsze chcemy.
Niektóre schematy, mechanizmy, jest w stanie ukazać tylko i wyłącznie drugi
człowiek, który de facto patrzy z boku. Np. terapeuta, który w dużym stopniu
przepracował własne problemy i osobowość, który może popatrzeć bardziej
obiektywnie niż matka czy mąż i nie ulegnie tym mechanizmom jak inni ludzie,
tylko je pokaże.

I tu po drugie: aby zdobyć się na poproszenie o pomoc drugiego człowieka to
trzeba trochę zejść z poczucia wyższości, uznać, że nie jest się najmądrzejszym
w swojej sprawie, nie wie się "najlepiej" i mieć zdolność do rozważenia za
wartościowe to, co uważa druga osoba. I potrafić poddać to szczerej refleksji,
zamiast automatycznie szykować materiał do ataku lub dewaluowania :)

[aigala]

annarchia napisała:

> andante.grazioso napisała:
>
>
> > Z tą różnicą, że Tobie, aby dojść do tych wniosków potrzeba było
> > półtora roku leczenia i pobyt w szpitalu, a ja sama do tego
> > dochodziłam, latami, poprzez obserwację siebie i innych, i moich
> > relacji z innymi ludźmi.
>
> Nie widzisz w tej wypowiedzi pogardy dla aigali?
> Skąd ona?

No wlasnie odczulam delikatny atak na moja osobe (moje wypowiedzi), ale nie
bylam pewna czy to moje "chore" wrazenie czy tez jest tak w rzeczywistosci;)

Uwielbiam annarchia, Twoj glos rozsadku, widzisz, chyba niedostatecznie ubralam
w slowa to, co chcialam przekazac mojej poprzedniczce. Na szczescie Ty zabralas
glos i chyba dostatecznie duzo zostalo juz powiedziane na ten temat, ktory tak
naprawde w ogole nie pasuje do tego o co chodzilo autorce watku;)

[andante.grazioso]

annarchia napisała:


> Nie widzisz w tej wypowiedzi pogardy dla aigali?
> Skąd ona?

No widzisz, tak to jest jak border z borderem rozmawia...
Wkłada w wypowiedziane slowa inny sens, taki, ktory mu bliższy lub wygodny. A przeciez w moich slowach nie bylo pogardy, nawet przez myśl mi to nie przeszło. Byl raczej żal, że dopiero po przejściu pewnej ścieżki samoanalizy odważylam się pójść do psychiatry, po raz pierwszy w życiu!!!



>
> Co do tego, że SAMA.
> Po pierwsze człowiek samego siebie w dużym stopniu nie widzi. Bo nawet jakby si
> ę
> mocno wysilić i się zdystansować,

Widziśz, może w niektorych przypadkach tak jest, ale nie w moim. Ja doskonale widzę siebie "z boku". Wiesz dlaczego? Bo mam taką samą matkę. Patrzę na nią, patrzę na siebie i szlag mnie trafia, że jestem prawie taka sama jak ona. Prawie. Bo ja wiem, że mam nasr... we lbie, a ona pojęcia o tym nie ma i uważa się za chodzącą doskonałość. Poza tym , wszystko się zgadza - jesteśmy jednakowe.
I nienawidzę siebie za to, bo najbardziej bałam się w życiu, by byc podobną do niej, w tych odzywkach, reakcjach, zachowaniu. Brzydzę sie tym! Nie chce być taka jak ona. a mimo wszystko jestem, bo to wyłazi, to skurwysyństwo w najbardziej niedpowiednim momencie. Można sobie mówić, że źle reagujesz, nieadekwatnie itp. i rozumieć to. Ale dopiero po fakcie to uświadamiasz. Analizujesz, powtarzasz sobie, nigdy więcej. Mija jakiś czas, to następnej jakiejś sytuacji z ktoreą sobie nie radzę, i znów - chore odruchy, chora reakcja. Do tego stopnia, że coś mówię, robię i dokladnie w tym momencie widzę swoją matkę, wiem że to jej zachowania, jej odruchy - nie moje, ja tego nie chcę! To tak jakby ona siedziała we mnie. To jest koszmar. Ja niby rozumiem glową, ale odruchy i zachowania sa silniejsze ode mnie.

Nie widzi się często, że ze swoich objawów
> czerpie się ogromne tzw. "korzyści". Tego, że w wypowiedziach i tonie głosu
> trąci poczuciem wyższości i pogardą do innych. Tego, że czasem samemu
> podświadomie dąży się do wywołania złości u innych (aby potem móc usprawiedliwi
> ć
> swój wybuch agresji, która wreszcie znajdzie ujście) albo wywoływania w kimś
> poczucia niższości,

Ależ widzi się, widzi!!! I się nienawidzi tego, jak siebie samego. Własnie za to!

[annarchia]

andante.grazioso napisała:

> No widzisz, tak to jest jak border z borderem rozmawia...
> Wkłada w wypowiedziane slowa inny sens, taki, ktory mu bliższy lub wygodny.

Nie zastanawia Cię, że dwie osoby podobnie odebrały Twoją wypowiedź?

> A przeciez w moich slowach nie bylo pogardy, nawet przez myśl mi
> to nie przeszło.

Nie chodziło mi o to, co Ty ŚWIADOMIE myślisz i czujesz, ale o to, jaki wydźwięk
mają Twoje wypowiedzi. Świadomie to można czuć całą pulę emocji i mieć różne
intencje i cele, ale nieświadomie można wyrażać coś innego, nawet odwrotnego.


> Widziśz, może w niektorych przypadkach tak jest, ale nie w moim.
> Ja doskonale widzę siebie "z boku".

No tak, bo Twoja psychika zapewne rządzi się kompletnie innymi prawami niż
psychika innych ludzi. Wyższościowe to. Nawet mistycy i doświadczeni
psychoanalitycy nie znają siebie do końca, nie dostrzegają u siebie wszystkiego.
Tyle, że mają tego świadomość.

> Wiesz dlaczego? Bo mam taką samą matkę.

Nic dziwnego, że bardzo podobną, w końcu to ją od dziecka obserwowałaś. Ale nie
taką samą. Ty nie jesteś swoją matką. Mimo całej puli podobieństw i przejętych
od niej schematów masz odrębną psychikę od matki. Jej psychika jest jej, a Twoja
to Twoja.


> Analizujesz, powtarzasz sobie, nigdy więcej

Ale to nie jest żadna praca nad sobą. Zmiana nie polega na obiecywaniu sobie
"Nigdy więcej", "Nie chcę być taka, jak ona" oraz na karaniu siebie za to, jak
się nie udaje.

> mówię, robię i dokladnie w tym momencie widzę swoją matkę, wiem że to jej zach
> owania, jej odruchy - nie moje

Tu i teraz, niezależnie od Twoich życzeń i wstrętu do matki, są to TWOJE
zachowania i TWOJE odruchy. Tak, nabyte w ogromnym stopniu po matce. Ale jeśli
nie przyjmiesz ich (nie mylić z akceptacją) jako swoje to praktycznie pozbawisz
się szansy ich zmiany. Będziesz miała za to świetną wymówkę, aby siebie nie
zmieniać - przecież to "matka siedzi" w mojej głowie, to nie moje odruchy, niech
"to coś obcego" sobie idzie z moje głowy. Ale iluzja.

> odruchy i zachowania sa silniejsze ode mnie

Powiedz jakim cudem w TOBIE, w TWOJEJ psychice może być coś silniejszego od...
Ciebie samej? Przecież to nielogiczne. Cokolwiek w Tobie jest potwornie silne,
niechciane, nabyte, trudne do kontroli, nieuświadomione - to jesteś TY. Nie ma w
Tobie nic silniejszego od Ciebie samej.

> Ależ widzi się, widzi!!! I się nienawidzi tego, jak siebie samego.

A co się z tym robi?
Od samego "widzenia" te mechanizmy nie zanikną. Od nienawiści do siebie za nie -
także nie. Od pogrążania się w niechęci do siebie "jaka to ja jestem podobna do
matki", "jakie ja mam ohydne mechanizmy", "jaka jestem zła" - również nie.
Skupianie emocji na sobie i pogrążanie się w nich to narcyzm.

[andante.grazioso]

annarchia napisała:

> andante.grazioso napisała:
>
> > No widzisz, tak to jest jak border z borderem rozmawia...
> > Wkłada w wypowiedziane slowa inny sens, taki, ktory mu bliższy lub wygodn
> y.
>
> Nie zastanawia Cię, że dwie osoby podobnie odebrały Twoją wypowiedź?


Nie, nie zastanawia. Bo może byc tak, że trzy osoby sie ze mną zgodzily, ale nie wypowiedzialy tego na forum. Może być tak? Może.
Inna sprawa, że wiem w jaki sposób wypowiadam się. Chaotyczny. Niewiele ludzi mnie rozumie. Bo "połykam" częśc swoich myśli, i tylko część wypowiadam, uzewnętrzniam. I to jest mój problem.
Ja oczekuje (chorobliwie), że to co pomyślałam - nie wypowiedziałam, jest zrozumiałe dla innych. Ale nie jest! Bo niby jak ktoś ma wiedzieć, co ja myslę?
Trudny temat, ale walczę z tym. W sensie - ze soba walczę, aby zmienić sposób wypowiadania się.



> Nie chodziło mi o to, co Ty ŚWIADOMIE myślisz i czujesz, ale o to, jaki wydźwięk mają Twoje wypowiedzi.

jw. dużo myślę, mało mówię. dlatego wydźwięk jest jaki jest. Jestem nieczytelna dla otoczenia.
>
> No tak, bo Twoja psychika zapewne rządzi się kompletnie innymi prawami niż psychika innych ludzi.


Nic takiego nie powiedziałam.
Czy mam to odbierać jako atak z Twojej strony?



>
> Nic dziwnego, że bardzo podobną, w końcu to ją od dziecka obserwowałaś. Ale nie
> taką samą. Ty nie jesteś swoją matką. Mimo całej puli podobieństw i przejętych
> od niej schematów masz odrębną psychikę od matki. Jej psychika jest jej, a Twoj
> a
> to Twoja.
>
>
> > Analizujesz, powtarzasz sobie, nigdy więcej
>
> Ale to nie jest żadna praca nad sobą. Zmiana nie polega na obiecywaniu sobie
> "Nigdy więcej", "Nie chcę być taka, jak ona" oraz na karaniu siebie za to, jak
> się nie udaje.


Oczywiście , że nie.
Przeszłam juz rózne etapy. Od znęcania się nad sobą, nie wiedząc dla czego. Bo bylo mi ze sobą źle. Poprzez szukanie źródeł takich zachowań. Poprzez cierpienie z powodu matki. Poprzez zauważenia i uswiadomiea w sobie zachowań i reakcji matki, a z do zrozumienia, że ja to nie matka. I mam w gdzieś matkę. Wystarczyło sie od niej odciąć,aby poczuć siebie. Kim chce być, jaką chce być, a jaką nie chcę być.
I dopiero teraz rozpoczyna się tak naprawdę praca nad sobą.


>
Będziesz miała za to świetną wymówkę, aby siebie nie
> zmieniać - przecież to "matka siedzi" w mojej głowie, to nie moje odruchy, niec

Jestem juz daleko poza etapem obwiniania swojej matki. Nie szukam wymowek, dlatego poszłam wreszcie do lekarza. Bo ona mnie nie obchodzi. Mnie interesuje ja sama, moj stan, i sposb w jaki mogłabym sobie pomóc.


> Powiedz jakim cudem w TOBIE, w TWOJEJ psychice może być coś silniejszego od...

To proste. Odruchy. Zostalam nauczona przez matke takich, a nie innych reakcji. Inaczej nie potrafię. Nie umiem. znam/znałam tylko jej sposób postrzegania i jej reakcje. Teraz ucze się życia na nowo. Odkrywam siebie. Uczę się siebie, uczę się tego, co normalnie wiedzą 10 letnie dzieci. A ja mam 30 lat. Trochę za późno, ale zawsze...

[canoine]

annarchia napisała:

> andante.grazioso napisała:
>
>
> > Z tą różnicą, że Tobie, aby dojść do tych wniosków potrzeba było
> > półtora roku leczenia i pobyt w szpitalu, a ja sama do tego
> > dochodziłam, latami, poprzez obserwację siebie i innych, i moich
> > relacji z innymi ludźmi.
>
> Nie widzisz w tej wypowiedzi pogardy dla aigali?

Gdyby mnie ktoś spytał o zdanie - to ja nie widzę. Widzę ukazanie różnicy w
drogach dochodzenia do pewnej wiedzy o sobie. Koniec. W ogóle mam wrażenie, że
nie kłócicie się tu o żadne fakty, a jedynie o własne ich interpretacje. Tak
patrząc z boku mi to wygląda. I nie wiem czemu ma służyć.

[aigala]

nie ma czegos takiego, jak "przygladnaie sie sobie z boku, z dystansem",
wypracowanie samodzielne wiedzy o sobie, swoich mechanizmach. Jesli rzeczywsicie
masz borderline(czego tak naprawde nikt kompetentny nie stwierdzil) twoje wywody
to tylko czesc choroby, zrozum to dziewczyno. Mozesz miec swoje zdanie na temat
choroby, mozesz miec swoje chorobowe interpretacje, ale wmawiaj ludziom, ze
borderowiec umialbym pracowac sam nad soba, choroba poprostu to wyklucza. Moze
wroc do ICD lub DSM i jeszcze raz poczytaj o mech obronnych, przeczytaj kilka
ksiazek, choc widzac twoj upor jakos nie wierze, abys mogla zrozumiec, ktore z
wypowiedzinych przez ciebie slow maja znamiona choroby.

Nie ma juz sil zabierac zdania w tej dyskusji, poniewaz jest ona bez sensu,
zboczyla na zupelnie nie tak wytyczone przez zalozycielke watku toru, nikomu nic
nie dala, chociaz moze... Moze choc kilka osob dostrzeze perfidie z jaka dziala
choroba u bordera, ktory bez odpowiedniecg leczenia zyje w swiecie iluzji co do
swego stanu.
Kropka.

[canoine]

Przepraszam, ale powyższe to do mnie piszesz?
Bo ja żadnych wywodów tutaj nie snułam, niczego nie mam ambicji nikomu
udowadniać. Mam natomiast wrażenie, że trochę się zapędziłaś w obronie swojej li
i jedynie słusznej racji, że gubisz się już w tym przed kim się bronisz, a kogo
atakujesz i po co.
Może faktycznie odpocznij, weź dwa głębokie wdechy, bo to kruszenie kopii o
wzajemne interpretacje rzeczywiście nie wydaje się mieć sensu.

Pozdrawiam.

Brawo!

[annarchia]

darktran napisał:


> Jesli ktos sie podobnie jak ja
> interesuje psychoanaliza i zna siebie

Z Twoich wypowiedzi można wyciągnąć wnioski, że siebie znasz bardzo
powierzchownie. Być może jesteś oczytany, może potrafisz w nocy o północy
wyrecytować kryteria ICD i dzieła Freuda oraz znać teoretycznie mechanizmy i
źródła borderline, ale z (po)znaniem siebie samego nie ma to nic wspólnego.


> dyssymulacje (udawanie zdrowego)
> poziom rozwoju ego jest na fazie
> separacji-indywiduacji i nawet nie osiagnal fazy edypalnej

A od poznawania siebie uciekasz m.in. w ostre intelektualizowanie... ;)


> 2 letnie dziecko. Jesli zagluszysz glos dziecka i wychwycisz jego
> irracjonalne przekonania to nikt ciebie nie zdola zdiagnozowac.

Nie pochlebiaj tak sobie. Kompetentny terapeuta-psychiatra nie diagnozuje na
podstawie samych testów. Może trafiłeś na kiepskie osoby i tylko na tej
podstawie czujesz się taki nierozgryzalny-wyjątkowy. Ale uwierz - są
doświadczeni lekarze, którzy nie nabierają się na ściemnianie w testach i
robienie wrażenia. A jak się lekarz nabiera to znaczy, że kiepski jest, a
oszukanie kogoś kiepskiego nie jest jakimś wielkim osiągnięciem, heh...


> zebym sie nie wyglupial i wyszla z tego leciutka fobia spoleczna
> ;) (...) tak sprytnie w szpitalu ukrywalem swoje slabosci

Ojejku, jaki ja jestem sprytny, przebiegły, cwany i... w głupawy sposób
szkodzący przede wszystkim samemu sobie :P
(bo przecież lekarze w dupie mają to, co Ty robisz ze swoim życiem)


> a swoje slabosci ukrywam gleboko w sobie w czym tez znajomosc
> psychoanalizy zdecydowania pomaga

Czyli wykorzystujesz psychoanalizę nie jako metodę samopoznania, zmiany siebie,
ale jako tarczę przed zmianą siebie, czyli wyleczeniem.



> Nie widzi mi sie miec etykietke kogos kto rani bliskich (bo
> naprawde tego nie robie, (...) wbrew zajefajnemu stereotypowi
> wcale ludzi nie ranie

Nie, nikogo nie ranisz, Ty jesteś święty, jesteś z pewnością aniołem na tej
Ziemi, niezdolnym do zadawania ran. Ludzi z Twojej strony zapewne spotykają same
błogosławieństwa. Możliwości ranienia siebie pewnie nie przyjmiesz do siebie, bo
Twój obraz za bardzo by na tym ucierpiał.

Wiesz co, poziom narcyzmu i potrzeba górowania nad innymi wydaje się być u
Ciebie tak duży, że mógłbyś zrobić chociaż jedną racjonalną rzecz wśród tej kupy
irracjonalności, choć jedną altruistyczną: wypisz się od psychiatry, terapeuty,
z palcówki leczniczej, aby zrobić miejsca osobom, które naprawdę cierpią i chcą
zmiany.

[annarchia]

> błogosławieństwa. Możliwości ranienia siebie pewnie nie przyjmiesz

Miało być "ranienia innych".

Choć pomyłka nie była chyba całkiem z powietrza, bo swoją postawą wobec leczenia
ranisz najmocniej siebie.

[canoine]

No więc najpierw zdiagnozowano mi F.20 (schizo). Do dziś nie wiem dlaczego,
lekarka tłumaczyła, że coś musiała wpisać, by uzasadnić przepisywanie mi leków
p.psychotycznych, które uznała za stosowne. OK. niech będzie. Potem zmieniła na
CHAD, mówiąc coś o zmienności, epizodach depresyjnych itd. Moim rodzicom
natomiast opowiedziała o zaburzeniach adaptacyjnych. Potem była inna - co
trzymała się tego CHADu od poprzedniej, ale bez przekonania i proponowała mi
wycieczkę do Krakowa na 7F na pół roku i wytrzeźwienie (mam tendencje do leko- i
narkomanii). Potem wylądowałam w szpitalu, zaciągnięta przez znajomą, by tam do
końca wytrzeźwieć, ochłonąć i dać się zdiagnozować. Tam mi po 6 tygodniach
wpisali cyklotymię z zastrzeżeniem, że ni cholery nie wiedzą o co mi chodzi, ale
"coś musieli wpisać" i bym się nie przywiązywała zanadto do tej diagnozy. Po
czym mnie skierowano na terapię na oddziale dziennym. Tam mnie skreślili z góry
jako tą, co nie będzie chciała współpracować (o czym poinformowali jak
rezygnowałam po 2 miesiącach), ale przykleili do jakiejś grupy, która nijak nie
odpowiadała moim potrzebom i problemom. Do grupy psychotyków ściślej rzecz
biorąc. Pasowałam tam jak wół do karety i byłam jedynym ufoludkiem, który
reagował autoagresją w postaci okaleczania się i nadużywania substancji, był tak
nieprzewidywalnie zmienny emocjonalnie i zjeżony na wszystkich, co się chcieli
nieco zbliżyć. Więc się mnie grupa trochę bała :) Do dziś mam wrażenie, że z
ulgą się mnie stamtąd pozbyli jak zrezygnowałam sama przed czasem i wypisali mi
wtedy "typ osobowości zaburzonej" przebąkując coś o borderlinie i o fajnym
ośrodku w Krakowie oraz "nadużywanie substancji szkodliwych" z drogowskazem do
poradni AN. W której to poradni byłam 2 razy i na tym się skończyło, więc nawet
nie wiem czy mi tam coś wpisali. Ostatnią moją etykietką były "zaburzenia
lękowe" jakieś tam, ale to na potrzeby wypisania mi leku p.lękowego, co bym
sobie mogła lepiej poradzić w trudnych okresach terapii, bo poza tym leków nie
biorę od lat prawie 4 i z psychiatrami przestałam się też regularnie widywać.
No mniej więcej tak to wyglądało :]

[the-crawl]

początkowo psycholog, z którym pracowałam w terapii indywidualnej
wspomagajacej zdiagnozował mi zaburzenia depresyjno lękowe mieszane,
taką diagnozę postawiono mi też gdy miałam 19 lat na oddziale nerwic,
potem na oddziale psychiatrycznym, do tego uzależnienie od alkoholu.
dopiero przypadkiem w trakcie rozmowy z kierownikiem ośrodka
odwykowego który skończyłam jakiś rok później dowiedziałam się, że i
mój psycholog i psychiatra ustalili że mam borderline w co początkowo
nie mogłam uwierzyć bo jakoś nie widziałam wtedy u siebie objawów. po
drodze zaliczyłam kilka przeprowadzek i innych psychiatrów, którzy to
na przemian mówili, że mam bpd, albo zaburzenia afektywne
dwubiegunowe. kiedy miałam 21 lat i trafiłam po raz kolejny na
oddział psychiatryczny w wypisie miałam bpd a lekarka prowadząca
powiedziała mi że na oddziale jak na dłoni widać było mechanizmy
mojej zaburzonej osobowości i że powinnam znowu zacząć intensywną
terapię i w sumie na chama wywaliła mnie z oddziału. chciałam nie
chciałam nie wierzyłam popiłam sobie przez pół roku po czym znoów
zaczełam leczenie, bo w kolejnym związku moje objawy urosły do
rozmiarów tragedii.
po drodze były oczywiście tony leków, ale jakoś nie widziałam
efektów, od ponad roku nie łykam żadnych piguł, a moje objawy powoli
się wyciszają, nie wszystkie może ale pracuje nad tym, żeby moje
życie było chociaż trochę ustabilizowane:)

[iamcrazy]

Dziękuję wam za wszytskie odpowiedzi. Ja mam już 32 lata i chyba
jest ze mną lepiej niż gdy byłam młodsza, choć na terapię uczęszczam
dopiero 5 miesięcy, na spotkania AA ponad 2 lata, które bardzo dużo
mi dały. Moja psycholog twierdzi, że na pewno mam cechy borderline,
ale że właściwie to po co mi to szufladkowanie, że i tak każdy jest
inny. A psychiatra daje tylko leki na depresję. A ja po prostu
chciałabym wiedzieć, że zmarnowałam sobie życie, bo byłam chora, że
to nie tylko moja wina, to co się ze mną działo, ciągłe igranie ze
śmiercią, nienawiść do siebie. Spałam gdzie i z kim popadnie,
włóczyłam się nocami po mieście, piłam z przypadkowymi ludźmi,
marzyłam że mnie ktoś zabije albo złapię AIDS. Tak bardzo żałuję, że
gdy mnie zamknięto do psychiatryka po próbie samobójczej kłamałam,
że tylko się upiłam, że nic mi nie jest... Pamiętam do dziś tego
lekarza, był naprawdę troskliwy a ja tylko chciałam stamtąd wyjść. I
te ciagłe huśtawki nastrojów, ktore powodowały, że wariowałam, bo
przecież przychodziły dni, że byłam taka szczęśliwa.I tak się to
ciagnęło tyle lat. Tak mi żal tych lat. Dlaczego nic z tym wcześniej
nie zrobiłam?
Teraz gdy jest mi źle, to jest to niczym w porównaniu do tego jak
bywało niegdyś. Więc chyba jakis sukces, szkoda że tak późno. Jeśli
macie jakieś problemy to walczcie o siebie, im prędzej tym lepiej.

[canoine]

kilka lat swojego życia przećpałam. nocne włóczęgi, urodziny z półlitrówką i
działką narkotyku na dachu wieżowca, nocne spacery po torach kolejowych, po
barierce mostu nad Odrą (a przecież mam lęk wysokości!).. kilka lat cięcia się,
ćpania, nadużywania leków, okresów głodzenia się, wycia z nieopisanej rozpaczy,
to znów popadania w bezimienną pustkę.. znam to.
jestem nieco młodsza od Ciebie, a też jakby spokojniej mi niż jeszcze te parę
lat temu. mimo wszystko. ale nie uważam tamtego czasu za zmarnowany. może mogłam
zrobić wiele więcej fajnych rzeczy, może mogłam być teraz zupełnie gdzie
indziej, może nie zniszczyłabym tylu wartościowych relacji, spraw w życiu..
może. ale to też między innymi dzięki temu, dzięki tym właśnie doświadczeniom,
jestem dziś takim człowiekiem, jakim jestem. coraz świadomiej kształtującym
swoje "ja". rozumiejącym więcej niż niejeden mój rówieśnik. widzącym pewne
rzeczy w zupełnie innym świetle. z innej strony. jakkolwiek to brzmi - ja czuję,
że potrzebowałam tamte lata "zmarnować". by zyskać w to miejsce coś zupełnie
innego. dziś - wiem co. i choć to bardzo trudne, to dziś dopiero mogę próbować
to zmieniać.
bo wydaje mi się, że nie ma co w życiu żałować rzeczy, które się zrobiło. z nich
zawsze można wyciągnąć swoją lekcję i sprawić, że doświadczenia te staną się
czymś cennym. myślę, że żałować można jedynie rzeczy, na które się nie miało
odwagi..
być może to, co jest teraz, nie jest tym, co byś chciała, by było. ale to nie
znaczy, że jest czymś gorszym. Szekspir ponoć powiedział kiedyś coś, co tu
bardzo pasuje, a wydaje mi się mądre: "Życie nie jest lepsze ani gorsze od
naszych marzeń. Jest po prostu zupełnie inne." :)

[annarchia]

canoine napisała:

> rzeczy w zupełnie innym świetle. z innej strony. jakkolwiek to brzmi - ja czuję
> ,
> że potrzebowałam tamte lata "zmarnować". by zyskać w to miejsce coś zupełnie
> innego. dziś - wiem co. i choć to bardzo trudne, to dziś dopiero mogę próbować
> to zmieniać.

Chyba wiem, co masz na myśli. Zaczynam patrzeć z podobnej perspektywy. Również z
takiej, że widocznie w tamtym okresie takie zachowania i objawy były konieczne
dla psychiki, aby jakoś przetrwać. Z dwojga złego... Ale mam parę zastrzeżeń:
chciałabym kiedyś mieć możliwość doświadczenia (dojrzałego, szczęśliwego)
macierzyństwa, a zegar biologiczny tyka. Mogę tę szansę zmarnować bezpowrotnie,
bo kobieta może zajść w (zdrową) ciążę tylko przez określony czas. Obiecałam
sobie, że jeśli się nie wyleczę, nie zmienię, nie dojrzeję to nie podejmę
decyzji o dziecku. Zwłaszcza, że teraz na wiadomość o ew. ciąży zareagowałabym
potwornym kryzysem, nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. Od dłuższego czasu
także świadomie unikam bliższych relacji z facetami (bo z moimi problemami nie
ma szans na szczęśliwy związek). Z jednej strony nie marnuję tego czasu na
zasadzie, że ćpam, piję lub że się obijam totalnie, że odmawiam pomocy itp.
Chodzę na terapię i staram się, ale czasem przyłapuję się na tym, że uciekam od
siebie i ciągle mam poczucie, że nie robię wystarczająco dużo, albo może nie
wszystko to, co powinnam, aby wyjść z tego i w tym sensie ten czas w pewnej
części marnuję. Tyle, że nie wiem, co konkretnie oznacza to "wszystko".

[canoine]

a może po prostu spróbuj przestać to oceniać i pozwól sobie być, kształtować się
bez zbędnych presji wywieranych na samej sobie, ot tak trochę pozwól się ponieść
nurtowi nie machając przy tym przed chwilę łapkami i kopytkami, by osiągnąć
mistrzostwo stylu? bo co to właściwie znaczy "robić wszystko", żeby coś tam? to
znaczy nigdy nie pozwolić sobie być sobą, bo przecież zawsze można wymyślić coś
jeszcze, co by można było zrobić, ale się nie zrobiło. się nie zrobiło, bo się
jest sobą i się zrobiło tyle, ile się w danej chwili potrafiło, na ile się miało
siły, możliwości, wiedzę, a czasem i odrobinę szczęścia. wszystko - to jest to,
co teraz robisz. czymkolwiek to jest. to jest Twoje wszystko. innego nie ma.