czy to borderline?

[w_dolku]

Moim marzeniem jest aby ludzie mnie lubili to juz jakas mania
caly czas wydaje mi sie ze wszyscy sie spotykaja i robia cos wpolnie oprocz
mnie, caly czas czekam az ktos sie do mnie odezwie na jakims komunikatorze, a
kiedy napisze za chwile czuje ze rozmowa nam sie nie klei i to jest moja wina
Nie radze sobie w dluzszych zwiazkach po 3 dniach spedzonych z dziewczyna chce
jak najszybciej zostac sam a jednak po 2h samemu juz brakuje mi tej 2 osoby,
chwilowe zwiazki sa juz poza moim zasiegiem jestem porpostu zbyt zalamany aby
wyjsc gdzies i kogos poznac
strasznie na mnie wplywaja informacje o jakiejs imprezie na ktorej byli moi
znajomi od rauz mysle ze nie zaprosili mnie bo nie jestem ciekawa osoba a
jednoczesie czasami dostaje duzo zaproszen i wtedy odmawiam bo wole np
posiedziec przy jakiejs ksiazce
Bardzo mi zalezy na czyms tkaim jak zainteresowanie innych osob moja osoba aby
chcieli porozmawiac i sie spotkac a jednoczensie nie zalezy mi na samych
spotkaniach

czy to jest borderline czy poprostu prboje zrzucic wine na jakas chorobe ?

[codein]

Heeej, ciekawe rzeczy piszesz.
Brzmi mi bardziej jakbyś walczył z wykluwającą się u Ciebie cechą
osobowości unikającej: albo będę z ludźmi (norma), albo raczej wolę,
żeby omijali mnie szerokim łukiem (unik).

Jeśli masz smuta, proponuję testa. Potraktuj je jako rozrywkę:

www.4degreez.com/misc/personality_disorder_test.mv
similarminds.com/personality_disorder.html

[w_dolku]

mam nadzieje ze to rozrywka bo polowie zaburzen wyszlo mi very high :(

[codein]

Ha, ha, haaaa!
Zapewniam Cię, że to tylko rozrywka. A na pewno za pierwszym razem.
Kiedy zrobisz te testy za dwa miesiące/pół roku i nie zauważysz
większych zmian, a nadto oba wyniki będą się w miarę pokrywać -
wtedy będziesz mieć realny powód do zmartwień ;).

Zaburzenie w psychiatrii, wedle mojej wiedzy, następuje wtedy, kiedy
to coś wpływa negatywnie na Twoje funkcjonowanie (w społeczeństwie,
pracy, rodzinie, ze sobą samym - vide: kiedy chcesz się chlastać i
istnieją szanse, że w efekcie przez przypadek się wykrwawisz).
Zaburzenie uniemożliwia Ci osiągnięcie względnie stabilnej
(bezpiecznej) sytuacji życiowej. Jeśli nie czujesz, że świat Ci się
zawali, bo nie możesz [wolne pole uzupełnić], wtedy nie jest jeszcze
tak źle.

Co do relacji międzyludzkich; może spróbuj postawić na szczerość.
Powiedzieć znajomym bądź którejś-z-kolei-dziewczynie jak z Tobą
jest, że czasami potrzebujesz chwili dla siebie (całkiem długiej
chwili), żeby Ciebie od razu nie skreślali, że masz wahania, masz
problem ze sobą, że pracujesz nad tym, żeby go rozwiązać i co mogą
Twoi znajomi zrobić, aby Ci (przynajmniej) nie przeszkadzać. Weź też
pod uwagę, że ludzie - póki co - nie umieją czytać w myślach, nadto
empatia jest ciągle deficytowym towarem, zwłaszcza w tym
społeczeństwie.

Pozdrrrr.

[w_dolku]

nie mysle o samobojstwie poniewaz caly czas sie pocieszam ze cos sie zmieni i
bedzie lepiej
Ale funkcjonowanie w spoleczenstwie bardzo to zaburza

dzieki za pomoc
Pozdr

[chlostaj_mnie_miloscia]

Mam bardzo podobnie. Towarzyszy mi nieodparte wrażeinie, że koleżanki/znajomi mają mnie gdzieś, ale gdy wychodzą z ofertą i sami inicjują wspólne wypady, spotkania, odmawiam, sama nie wiem czemu:-/
Poza tym z jednej strony często zachowuję się tak jakbym miała głęboko gdzieś, to co powiedzą czy pomyślą o mnie inni, jednak gdy dochodzi do jakiejkowliek krytyki palę się w sobie i nie mogę przestać o tym myśleć.
Nie wiem co Ci poradzić, smaa sobie nie umiem pomóc. Ale może świadomość że istnieje ktoś kto ma podobnie, coś Ci jednak da;-)
Jak narazie szukam recepty...Czasem zmuszam się do wspólnych wyjść z góry skazując dane wyjście na niepowodzenie i z reguły mam rację...

[malawinka]

wiesz,świadomość,że inni mają raka jek ja niczego nie zmienia w
moim życiu,tylko strata czasu